[รวม Fic. Death Note] Every ship is happening

ตอนที่ 88 : Miss you (มิสะ/ซายุ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 ม.ค. 64


Pairing : มิสะ/ซายุ , น้องชายมิสะผู้ตายเร็วและเราไม่รู้ชื่อ<3 , Cat! ลุค

//AU ไร้ซึ่งคิระ ครอบครัวอามาเนะไม่โดนโจรฆ่า มิสะไม่หลงรักไลท์หัวปักหัวปำเพราะใช่ค่ะ เป็นแฟนซายุ






อามาเนะ มิสะเป็นคนที่รักครอบครัวมาก ก่อนพ่อแม่จะเสียเธอคอยดูแลพวกท่านเป็นอย่างดี เช่นเดียวกับน้องชายที่เมื่อก่อนมีไซส์ขนาดพกพา แต่ปัจจุบันถ้าจะพกไปด้วยก็เหมือนพกตู้เย็นขนาดสิบห้าคิว


เมื่อก่อนมิสะเป็นหัวหน้าครอบครัวด้วยเพราะอยู่ในวัยทำงาน แต่พอเจ้าน้องชายแสนรักโตขึ้น ก็เริ่มยุ่งอยู่กับโปรเจ็คของมหาวิทยาลัยจนไม่ค่อยมีเวลาให้คุณพี่สุดสวยคนนี้เท่าไร แถมจะไปมีเวลาให้สาวน้อยจากต่างคณะซะมากกว่า มิสะจึงตัดสินใจจริงจังว่าเธอเองก็ควรแยกไปมีครอบครัวเดี่ยว ปล่อยให้น้องชายใช้ชีวิตของตัวเองบ้าง แม้ตอนแรกเธอจะประสาทเสียต้องไปนั่งซดไวน์กับคิโยมิจนโดนแม่นั่นแซะแบบผู้ดีไปเสียหลายฉาด

 

แล้วใครกันล่ะ จะเป็นตัวเลือกในการสร้างครอบครัวได้ดีกว่า 'ซายุ' ของเธอที่ตัดสินใจประกาศตัวเป็นแฟนตั้งแต่ฝั่งนั้นบรรลุนิติภาวะ (ใช้สกิลหลบหลีกทั้งหมดที่มีเพื่อให้รอดพ้นจากยางามิคนพี่...ใช่ เขาพยายามเข้ามาขวางได้อย่างแนบเนียน)


เมื่อก่อนมิสะอยากจะนั่งชินคันเซ็นไปหาซายุทุกวันแต่ก็เป็นห่วงน้องชาย แต่พอพักหลังเธอ(เริ่มทำใจ)ได้เห็นว่าน้องมันโตพอแล้วจึงตัดสินใจทำตามใจตัวเองเสียที

 

สองสาวนั่งหยอกล้อกันในห้องนอนของซายุ บานหน้าต่างเปิดออกรับแสงแดดอบอุ่น สาวน้อยป้อนของว่างให้ ส่วนมิสะก็นั่งจิบชาก่อนเอนตัวลงนอนบนตักของคุณแฟนสุดที่รัก...


มันควรเป็นแบบนั้นไม่ใช่เรอะ?


มิสะมองดูรอบตัวตอนนี้ พบว่าตนเองอยู่ในห้องนอนซายุตามมโน แต่สิ่งที่ผิดแปลกออกไปคือสาวน้อยคนนั้นขลุกอยู่อีกด้านหนึ่งของห้องกำลังอ่านนิยายอย่างใจจดใจจ่อ!


"ซายุจัง"


"..."


มีเพียงความเงียบที่ตอบกลับมา


"ซายุจัง"


ฮือ อามาเนะ มิสะอยากจะร้องไห้ น้องชายเอาแต่ปั่นโปรเจค ไลท์ก็หาเรื่องจะเขี่ยเธอออกห่างซายุตลอดเวลา แถมเมื่อกี๊เจ้าตัวยังงอนอะไรไม่รู้จนไม่ยอมคุยด้วยอีก!


"โกรธอะไรเปล่าอ่า?...ทำไมวันนี้ไม่ยอมลงไปรับ...แถมไม่ยอมคุยด้วย"


คนอายุมากกว่าถอนหายใจเมื่อคำตอบคือความเงียบอีกครั้ง


"ไม่เป็นไรๆ ถ้าไม่อยากจะพูดก็ไม่เป็นไร พี่ลงไปหาขนมกินชั้นล่างก่อนนะ แล้วถ้าเธอยังไม่หายงอน...ซึ่งไม่รู้ว่าเรื่องอะไรอะนะ พี่ก็จะไปเดินเล่นที่อื่นก่อน พอเธอดีขึ้นแล้วจะกลับมา โอเค้?"


...เงียบ...


"โอเค ไม่ตอบก็ไม่ตอบ"

 

หลังจากหญิงสาวผมทองออกไปจากห้อง ร่างบางก็วางนิยายเล่มหนาลงทั้งดวงตาหงอยๆ


นี่สรุปมิสะซังจะไม่ง้อกันเลยใช่ไหม...?


ซายุค่อนข้างเหงาง่าย ถึงเธอจะมีสัตว์เลี้ยงอย่างเจ้าเหมียวลุคอยู่ด้วย แต่พอมีแฟนแล้วก็อดคิดถึง อดอยากให้อีกฝ่ายมาอยู่ด้วยกันไม่ได้


แต่นับวันมิสะก็เอาแต่เป็นห่วงน้องชาย ทั้งๆ ที่ตัวเองน่าเป็นห่วงกว่าเยอะ(...) มันเป็นสายสัมพันธ์ที่อบอุ่นและจริงใจ ซายุเข้าใจดีเพราะเธอกับพี่ไลท์เองก็เป็นแบบนั้น แต่ในฐานะของคนรัก ก็ควรจะแบ่งความอบอุ่นนั่นมาให้กันบ้างไม่ใช่หรือ?


มิสะน่ะห่วงพะวงทั้งงานทั้งน้องชายจนผ่านไปชาติเศษจะมาหาเธอสักครั้ง...


นี่มันอะไรกัน!? แค่โอซาก้าถึงโตเกียวมันไม่ได้ไกลขนาดนั้นสักหน่อย หรืออย่างน้อยถ้าไม่ว่างจริงๆ ก็ส่งข้อความหรือโทรหากันบ้างสิ!


"เมี้ยววววว~"


เจ้าแมวเมนคูนเข้ามาคลอเคลียราวกับจะปลอบประโลม


"ไม่เป็นไร ขอบคุณนะลุค"


เธอลูบหัวสีดำนุ่มนิ่ม


มันร้องครืดในลำคอก่อนจะวิ่งออกนอกห้องไปทางช่องประตูแมว






"ฮือออออออ พี่คิดถึงเธอ"

มิสะนั่งอยู่บนพื้นหน้าทีวีมือนึงหยิบมันฝรั่งกินแก้เครียด อีกมือก็กำโทรศัพท์คุยกับน้องชาย


"พี่ครับ เลิกงอแงแล้วเข้าเรื่องที มีอะไรก็พูดมาเลย ทะเลาะกับแฟนเหรอครับ?"


เสียงปลายสายดูหน่ายใจ มิสะเหมือนเห็นภาพเขาเท้าคางกดปากกาหน้าตึงเลยทีเดียว


"ไม่รู้อะ พี่เองก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร ซายุอยู่ๆ ก็งอนทั้งที่พี่ยังไม่ทันทำอะไรเลย"


"งั้นพี่ก็..."


"ง้าววววววว"


แมวสีดำพุ่งตัววิ่งเข้ามางับชายกระโปรงเธอแล้วดึง


"เฮ้ยๆๆๆ ทำไรน่ะเดี๋ยวก็หลุดหรอก! ขอเวลาแป๊ปเดี๋ยวพี่โทรกลับนะ!"


"เชิญครับ..."


เธอจำใจต้องลุกเดินตามเจ้าตัวเล็กนั่นไปเพราะกลัวจะโดนอะไรหนักกว่านี้เสียก่อน มิสะขึ้นบันไดไปชั้นสอง ลุคลอดผ่านช่องของตัวเองขณะที่เธอเปิดประตู


"ซายุจัง?"


เจ้าของห้องกำลังนั่งน้ำตาซึมอยู่มุมห้อง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องเขม็งกัดฟันพยายามไม่สะอื้นขณะเงยหน้าขึ้นมอง


"มิสะ...ซัง"


"เป็นอะไรน่ะ!? มาเลย ร้องให้เต็มที่แล้วค่อยๆ พูดนะ!"


คนอายุมากกว่านั่งลงข้างกายดึงอีกฝ่ายมาซบไหล่ แล้วกอดเอาไว้


ซายุยกแขนเสื้อขยี้ตา ดีใจลึกๆ ที่คนรักยังสนใจ


"ก็มิสะซังนั่นแหละ..."


"ฮะ มิสะทำไร?"


"มิสะซัง...มิสะซังไม่รักหนู...ไม่สนใจเหมือนเมื่อก่อนแล้ว...ไม่เคยมีเวลาให้บ้างเลย..:"


สาวน้อยวัยมหาลัยบ่นงึมงำอย่างน้อยใจ


คนเป็นดาราอึ้งตาแตกไปเกือบนาทีก่อนจะส่ายหน้าพรืด


"แฟนพี่ไปเอาความเข้าใจผิดๆ นี่มาจากไหนกัน ไม่มีเวลา ไม่ได้แปลว่าหมดรักแล้วนะ"


โอ้โห...เลี่ยนได้อีก เธอแอบหันไปเบะปากใส่คำพูดแสนเลี่ยนเหมือนก๊อปมาจากบทละครน้ำเน่า


"อย่างน้อยก็ติดต่อกันบ้างสิคะ! หนูโทรไปมิสะซังก็ไม่รับ พอจะเดินทางไปหาเองคุณก็ติดถ่ายแบบแสดงหนังเมืองไกลอีก นี่พวกเราเป็นอะไรกันแน่ เจ้าหญิงทอผ้ากับชายเลี้ยงวัวเหรอคะ จะได้มาหากันทีก็ปีละครั้ง!"


มิสะที่พอจะเข้าใจเรื่องราวแล้วรีบเสนอเสียงลนลาน "ไม่ร้องน้าาา มิสะมิสะขอโทษค่ะ ต่อจากนี้สัญญาเลยว่าจะมาหาทุกเดือน อย่างน้อยเดือนละสามวันหรือมากกว่านี้ถ้ามีเวลาว่าง จะโทรหาแล้วก็ส่งข้อความด้วย!"


ซายุเงยหน้าขึ้นมาด้วยประกายสดใสในดวงตาราวกับการ์ตูนตาหวาน "จริงนะคะ?"


"ด้วยเกียรติแห่งอามาเนะ!"


...อ้างถึงตระกูลเนี่ยถามพ่อรึยัง...เสียงดังแผ่วๆ มากับสายลม






หลังจากนั้น อามาเนะคนน้องก็ต้องบุกมาที่บ้านยางามิทุกเดือนเพื่อลากพี่สาวที่ติดแฟนจนลืมน้อง เอ่อ...ลืมงาน กลับไปโอซาก้าเสียบ้าง


สองคนนี้มีชีวิตคู่ที่รื่นรมย์เกินไปนะ


และหลังจากนั้นไม่นาน ซากุระทีวี...เดเมกาว่าวางแผนจะขีดชื่อมิสะออกจากลิสต์ดาราที่ตั้งใจจะดัน ด้วยข้อหามีแฟนและความสุขเกินหน้าเกินตาผู้กำกับ...


หลายๆ คนอาจจะไม่เชื่อ แต่เรื่องนี้จบลงอย่างสงบสุขนะ...


"มิสะ เธอชักจะกวนยางามิซังมากไปแล้วนะ! อย่างน้อยมาโตเกียวก็รับถ่ายแบบนอกสถานที่บ้างสิ! มีแฟนแล้วเรตติ้งยิ่งน้อยลงก็ต้องรีบคว้างาน เธอจะไปดีๆ หรือจะไปทั้งน้ำตา!"


"ไม่ไป โยชิ มิสะไม่ไป!!! ซายุจังก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย กลับไปเลยนะยัยผู้จัดการจอมเฮี้ยบ!!!"


เมื่อโยชิถูกกล่าวหาว่าเฮี้ยบ ถึงมันจะจริง(?)แต่ก็เลือดขึ้นหน้าในบัดดล...ซายุที่อยู่ในแบ็กกราวน์หัวเราะแห้ง เริ่มคิดหาวิธีกันแฟนสาวที่ช่วงนี้ติดเธอยิ่งกว่าสตอล์กเกอร์ออกไปจากชีวิต


ความสงบสุขกำลังจะจบลงใน...


สาม


สอง


หนึ่ง


"แงงงงงงงงง้ โยชิหยุดน้าาาาาา!!!"


...ปีละครั้งก็เป็นความคิดที่ไม่เลวนะคะ มิสะซัง







---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #107 Hydran (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:18

    จุดเริ่มต้นความติดแฟนและไม่รับงานของมิสะซังเริ่มต้นจากจุดนี้นี่เองคะ //หัวเราะ

    ว่าแต่หนีไลท์อย่างเนียนๆ... เก่งมากคะมิสะซัง ทักษาการหนี การแถ การเอาตัวรอดทั้งหมดที่มี คงใช้ใส่ไลท์ไปหมดแล้วแน่นอน แต่มีวิธีง่ายกว่านั้นคะ อะ//ยืนแอลให้โยนไปใส่ไลท์


    #107
    1
    • #107-1 ไฮน์จะไม่ดองนิยาย(จากตอนที่ 88)
      11 พฤษภาคม 2562 / 18:32
      ใช่ค่ะมิสะซังรับหมอนี่ไป มันช่วยได้ //ดันหลังพี่แอล

      ถึงได้เป็นแฟนน้องซายุแล้วก็ต้องฝ่าด่านคุณพี่ชายเยอะแน่ๆ สู้เขานะคะมิสะมิสะ!
      #107-1