[รวม Fic. Death Note] Every ship is happening

ตอนที่ 87 : Smile (ซายุ & มิสะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

Pairing : ซายุ & มิสะ

//เพราะทุกวันคือคริสต์มาส







มันคือเรื่องเมื่อตอนเธอยังเป็นเด็กเล็ก ยางามิ ซายุผู้มีดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มและผมสีช็อกโกแลตสวมเสื้อคลุมทับเดรสฟูฟ่องเพื่อให้รู้สึกอบอุ่นกับอากาศเดือนธันวาคม หมวกประจำเทศกาลติดเฟอร์ตรงปลายค่อนข้างมีขนาดใหญ่จึงมักร่นลงมาปิดหน้าบ่อยๆ


ถึงมันจะทำให้มองทางลำบากแต่ซายุก็ยังยืนยันที่จะใส่ ขาเล็กเดินเตาะแตะพร้อมคุณพ่อ คุณแม่และพี่ชาย ในสวนสนุกชื่อดังเห็นผู้คนมากมายใส่ชุดสีราบเรียบ เธอนึกเสียดายที่ในวันเช่นนี้พวกเขาก็ยังคงไร้สีสัน


จนกระทั่งครอบครัวหยุดเดินซายุก็มองไม่เห็นอะไรมากนัก คุณพ่อสัญญาว่าจะให้ขี่คอตอนขบวนพาเหรดเริ่ม สาวน้อยเข้าใจดีว่ายิ่งนานคอเขาจะยิ่งปวดจึงพยักหน้าและพยายามไม่ทำตัวหยุกหยิก​ แต่ก็ได้แค่พยายามเพราะสุดท้ายซายุก็หันไปมองบรรยากาศรอบข้าง​ ย่อตัวลงลองมองลอดขาผู้คน​ แล้วก็เงยหน้ามองผืนฟ้ากว้างไกล​จนหมวกหล่น​ไปข้างหลัง เธอหันไปเพื่อจะหยิบมันขึ้นมา


แต่มีคนอื่นที่เก็บได้ก่อนและยื่นมันให้ สาวน้อยมองขึ้นไปเห็นเด็กผู้หญิงที่โตกว่านิดหน่อยยิ้มหวานให้


ซายุที่รับหมวกมายิ้มตอบ "สุขสันต์วันเกิดค่ะ!"


คุณแม่ข้างหลังหัวเราะด้วยความเอ็นดู "คริสต์มาสไม่ใช่วันเกิดของทุกคนนะจ๊ะซายุ" มืออ่อนโยนลูบหัวลูกสาวที่ทำตาแป๋ว "วันนี้เขาเฉลิมฉลองการประสูติของพระบุตรกัน" ซายุไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรแต่ก็ยิ้มร่าจนตาหยี


"อ่า คือว่าเป็นวันเกิดพอดีเลยล่ะค่ะ" พี่สาวคนสวยย่อตัวลงคุกเข่าจนตัวเท่าเธอ "ขอบคุณน้า ซายุจัง พี่ชื่อมิสะนะ"


ซายุรู้สึกชอบรอยยิ้มของคนๆ นี้จนอยากจะลองยื่นมือไปแตะ แต่ถึงเป็นเด็กเล็กก็โตพอจะรู้ว่าไม่ควรไปจับปากใครสุ่มสี่สุ่มห้า เพราะงั้นเธอเลยทำเพียงแค่จ้องมอง "ยินดีที่ได้เจอค่ะพี่มิสะ หนูชอบรอยยิ้มพี่นะ"


"ซายุ..." พี่ไลท์เหมือนจะส่งเสียงเตือน แต่พี่มิสะก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอ


"นั่นถือเป็นคำชมนี่นา ใครได้ยินต้องดีใจอยู่แล้ว"


เหมือนขบวนพาเหรดจะเริ่มเดินทางมาถึงพวกเขาแล้ว ซายุคิดว่าพี่มิสะอาจจะอยากดูแต่พี่สาวคนนั้นก็ยังคุกเข่าอยู่กับเธอ


"ซายุจัง" เสียงหวานนั้นดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย "ในอนาคตข้างหน้ามันอาจจะมีบางวันที่ไม่สว่างสดใสเหมือนตอนนี้นะ เข้าใจไหม?"


คนเด็กกว่าพยักหน้าถึงจะไม่แน่ใจว่าเธอเข้าใจในสิ่งที่ได้ยินจริงรึเปล่า "อย่างตอนฝนตกเหรอคะ?"


ดวงตาสีน้ำตาลของพี่สาวเต็มไปด้วยความอ่อนโยน "อื้ม ประมาณนั้นแหละ" ก่อนรอยยิ้มจะหายไปเมื่อเธอกลับไปจริงจังอีกครั้ง "บางครั้งตอนโตขึ้นเราก็จะมีช่วงเวลาที่เหมือนฝนตกอยู่ตลอดเวลา เหมือนกับว่าเราไม่ยิ้มแล้ว เหมือนกับว่าเราจะไม่ยิ้มอีกตลอดไป"


ซายุไม่ชอบความคิดที่ว่าพี่มิสะจะไม่ยิ้มอีก เธอไม่ชอบเลย ไม่แม้แต่นิดเดียว


"แต่รู้อะไรไหม?" อีกคนยื่นหน้าเข้ามาใกล้ทั้งพูดด้วยน้ำเสียงชวนลุ้น "มันยังมีรอยยิ้มซ่อนอยู่สักที่ในตัวเรา และกำลังรอวันที่จะได้ออกมาอีกครั้ง" เพื่อยืนยันทฤษฎีนั้นมิสะยิ้มออกมา ซายุเองก็เช่นกัน "เพราะงั้นพี่จะไม่ยอมแพ้"


ซายุพยักหน้า


"ซายุจังเองก็ห้ามยอมแพ้!"


ซายุพยักหน้าเร็วกว่าเดิม


"สัญญานะ?"


สาวน้อยยื่นนิ้วก้อยออกมาเกี่ยวกับคนตรงหน้า "สัญญาค่ะ" เธอยืนยันด้วยเสียงแผ่วเบาแต่ก็มั่นคงที่สุด


พี่มิสะลุกขึ้นโบกมือให้ซายุก่อนหันหลังเดินจากไปในกลุ่มคนมากมาย


ซายุมองจนอีกฝ่ายลับสายตาไป คุณพ่อก็ยกตัวเธอขึ้นขี่คอ สาวน้อยมองดูคนในชุดคอสตูมอลังการพร้อมตัวละครที่คุ้นเคยต่างๆ ตาเป็นประกาย


และถึงแม้ปัจจุบันตอนโตขึ้นซายุจะลืมทุกอย่างเกี่ยวกับการเจอพี่สาวคนนั้น แต่เธอก็ยังรักษาสัญญาเสมอมา


เช่นเดียวกับมิสะที่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าอยู่ไม่ขาด จะช้าหรือเร็ว สักวันดวงอาทิตย์จะส่องแสงแห่งความยุติธรรมมาถึงเธอ และถึงตอนนั้น รอยยิ้มนี้จะยิ่งกว้างกว่าที่เคยเป็น









---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #106 Hydran (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:14

    โอโห้ หวาน มันดูหวานๆสดใสนิ่มนวลในตอนต้น ละขมฝาดเล็กๆในตอนท้าย ปล. ไม่ได้อ่านแล้วตอบนานเลยคะ พอดีใกล้เปิดเทอมแล้ว เลยกลั้นใจกวาดดูอนิเมะที่อยากดูกับหนังที่ดองไว้เต็มที่เลยคะ ฮา

    #106
    1
    • #106-1 ไฮน์จะไม่ดองนิยาย(จากตอนที่ 87)
      11 พฤษภาคม 2562 / 18:26
      ยินดีต้อนรับกลับค่า~! ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์เสมอมา ^^
      #106-1