[รวม Fic. Death Note] Every ship is happening

ตอนที่ 85 : Underneath the umbrella (แอล/ไลท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 323
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

Pairing : แอล/ไลท์







อากาศวินเชสเตอร์ไม่ได้แย่น้อยกว่าลอนดอนสักเท่าไร เมื่อครู่แสงแดดยังเจิดจ้าทว่าบัดนี้เมฆขมุกขมัวนำพาสายฝนตกกระหน่ำ บรรยากาศที่ไลท์เริ่มคุ้นเคยเสียแล้ว เขาชินกับฝนหลงฤดูเพราะงั้นถึงได้พกร่มสีแดงขนาดกลางติดตัวไปด้วยทุกที่


อย่างไรก็ตาม วันนี้เหมือนสายฝนจะพัดพาแขกผู้ไม่เคยคาดหวังมาหาถึงที่ แอล ลอว์ไลท์เดินหลังโก่งเข้าห้องสภานักเรียน ไม่ใช่เพื่อช่วยงานอย่างที่ไลท์คาดหวัง จุดประสงค์ของเขาคือหลับ


"มันเงียบ" คนผมดำตอบเมื่อไลท์ถามหาธุระของเขาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "แล้วก็แห้ง" แอลเงียบไปครู่นึง "ไม่มีใครมาอยู่แล้ว เป็นสถานที่สมบูรณ์แบบสำหรับการพักสายตา"


"ฉันนั่งอยู่นี่" ไลท์แย้ง "และกำลังทำงาน"


สีหน้าของแอลยังคงเรียบนิ่งขณะที่เจ้าตัวเดินเท้าเปล่ามานั่งเข่าชิดอกบนโซฟาตรงข้ามไลท์ ดวงตาสีน้ำผึ้งหรี่ลงอยากสรรหาคำมาด่าทั้งที่รู้ว่าเปล่าประโยชน์ แอลไม่ใช่พวกยั่วโมโหง่าย หมอนั่นรักสงบถึงจะไม่ค่อยยอมคนก็เถอะ


เป็นศัตรูอันดับหนึ่งแค่เรื่องการเรียนก็พอแล้วอย่าให้ลามมาถึงสงครามประสาทเลย ไลท์ตัดสินใจปล่อยมันนอนไปแล้วก้มลงจัดการเอกสารต่อ ดีหน่อยที่คนตรงหน้าไม่ได้เสียงดังหรือเป็นอุปสรรคเลยสักนิด เขาไม่กรน น้ำลายไหลหรือละเมออะไรทั้งนั้น หากไลท์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเห็นชายอีกคนหลับสบายใจ เขาคงไม่มีทางรู้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว


ถึงอย่างนั้นมันคงจะดีกว่านี้มากถ้าแอลใช้สมองอัจฉริยะนั่นให้เป็นประโยชน์มากกว่านั่งหลับเป็นแมวยักษ์ คนเป็นประธานนักเรียนเท้าคางกดปากกาเขียนลงกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่า งานของเขาเป็นกิจวัตรน่าเบื่อเสียจนอยากโยนให้สมาชิกสภาคนใดก็ตามที่เดินผ่านธรณีประตูเข้ามา


มิคามิเหมือนจะเป็นตัวเลือกที่ดีแต่ไร้ความน่าเชื่อถือทันทีเมื่อเป็นเรื่องเอกสาร ถึงจะอายุมากกว่าแต่กลับเชื่อฟังเสียจนไม่กล้าตัดสินใจลงอนุมัติหรือปัดทิ้งโดยไม่ถามประธานก่อน ไลท์ก็ได้แต่ยิ้มหวานแล้วส่งมิคามิไปทำภาคสนามแทน ทำหน้าที่ประสานงานระหว่างนักเรียนและอาจารย์ร่วมกับทาคาดะ (เพื่อกันไม่ให้มิคามิออกนอกลู่นอกทางอีกทีนึง)


ไม่ต้องพูดถึงมิสะเลย เธอเป็นบุคคลที่มีก็เหมือนไม่มี...หรือบางทีไม่มีอาจดีกว่า โอเค การได้คนที่จริงใจและปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดเป็นสิ่งที่ไลท์ต้องการแต่บางทีเจ้าสามคนนี้มันก็เชื่อฟังมากเกินไป พวกนั้นไม่เคยแย้งเวลาไลท์ทำอะไรไม่ถูกใจเอาแต่พยักหน้าเห็นด้วยกับทุกอย่าง ในกลุ่มควรมีคนหลากหลายประเภทแต่สิ่งที่เขาได้คือลูกเป็ดเดินตามแม่ต้อยๆ และมันเหนื่อยชะมัดที่ประธานอย่างเขาต้องมานั่งปวดหัวยึดงานเกือบทั้งหมดมาทำเองเพราะไม่ไว้วางใจผู้ช่วย


เมื่อไลท์จดจ่ออยู่กับอะไรสักอย่างทุกสิ่งรอบข้างก็ไม่สามารถรบกวนสมาธิเขาได้ ชั่วโมงผ่านไปโดยที่เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ งานที่เสร็จสิ้นมาพร้อมกับเสียงร้องของท้องคอยย้ำเตือน เด็กหนุ่มก้มหน้ามองนาฬิกา ถ้าเขากลับเสียตั้งแต่ตอนนี้ก็ทันทำมื้อค่ำ


ไลท์เริ่มสงสัยว่าแอลได้ทานอะไรมาบ้างรึเปล่า ร่างผอมแห้งแถมผิวซีดแบบนั้นคงต้องพึ่งสารอาหารมากกว่าปกติ


แล้วก็ต้องส่ายหัวปลงๆ เขาไม่มีความจำเป็นต้องไปห่วงเจ้าคนที่เลือกกินแต่ของหวานเลยสักนิด อย่างแอลมันคงหาวิธีให้ตัวเองได้วิตามินและธาตุเหล็กครบอยู่แล้ว หรือไม่ร่างกายก็คงปรับตัวเอาชีวิตรอดด้วยการสังเคราะห์จากน้ำตาลจำนวนมากในเส้นเลือดนั่นแหละ


ถอนหายใจกับตัวเอง ไลท์จัดการหน้าที่สุดท้ายคือปลุกแอลก่อนปิดไฟกลับบ้าน "เฮ้" เขาเขย่าไหล่อีกฝ่ายเบาๆ "ตื่น" มันลืมตาขึ้นมาครึ่งนึงเหมือนจะยังงัวเงีย


"อรุณสวัสดิ์ครับ" แอลทักทายด้วยรอยยิ้มบาง


"นายไม่ได้นอนข้ามวัน"


ดวงตาสีดำสนิทกะพริบปริบๆ อย่างสับสน เขาหันไปมองหน้าต่าง "ฝนยังตกอยู่" แอลหันกลับมาพูด "แล้วก็มืด"


ไลท์เหนื่อยเกินกว่าจะมาปวดหัวกับการเรียงประโยคแบบแปลกประหลาดนั่น เขาทำเพียงแค่ตอบกลับด้วยเสียงราบเรียบ "ก็เพราะมันเย็นมากแล้ว"


แอลพยักหน้าขณะถาม "กลับ?"


"กลับ" ไลท์ลุกขึ้นสะพายกระเป๋าพร้อมหยิบร่มของตน คนผมดำเดินตามเงียบเชียบไม่พูดอะไรรบกวน


เพราะแอลไม่ได้เตรียมร่มมาพวกเขาถึงต้องใช้ร่วมกันอย่างช่วยไม่ได้  มันใหญ่พอสำหรับหนึ่งคนก็จริงแต่ค่อนข้างแน่นเมื่อเป็นสอง ไลท์ย่ำเท้ากลับหอเร็วเป็นพิเศษซึ่งแอลที่เสนอตัวถือร่มให้รู้ดีพอจะตามจังหวะเขาทัน


มันเป็นบรรยากาศน่าอึดอัดที่ต้องใกล้ชิดกับใครสักคนมากขนาดนี้ ถึงพวกเขาใส่เสื้อแขนยาวแต่ไลท์ก็สะดุ้งออกห่างทุกครั้งที่โดนตัวแอล ความอบอุ่นท่ามกลางสายฝนเย็นฉ่ำทำให้รู้สึกแปลกๆ แต่เขาก็พยายามอย่างมากที่จะไม่ใส่ใจ พุ่งสมาธิทั้งหมดไปกับเสียงหยดน้ำตกกระทบร่มจนใกล้ถึงหอ


แต่เมื่อไลท์ผ่อนคลายขึ้นมาเล็กน้อยคนข้างกายก็เริ่มบทสนทนาขึ้นมาเสียอย่างนั้น


"ผมเคยอ่านตามอินเตอร์เน็ตและพบว่าการแชร์ร่มกันเป็นช่วงเวลาที่โรแมนติก" แอลพูดหน้าตาเฉยเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ


ไลท์ขมวดคิ้วมุ่น "มันไม่มีอะไรโรแมนติกทั้งนั้นแหละ" แย้งเสียงรำคาญที่เขาถูกดึงไปให้ความสนใจคนที่เกือบจะเมินได้สำเร็จ "สำหรับผู้ชายตัวใหญ่สองคนมันแทบจะเบียดกันไปเปียกฝนอยู่แล้ว ครั้งหน้าอย่าหวังเชียวว่าฉันจะแบ่งร่มให้นายใช้ด้วยอีก"


แอลหยุดชะงัก หันหน้ามาหาเขา "ผมแค่พูดลอยๆ ทำไมไลท์คุงต้องเอาไปโยงกับเรื่องของเราด้วย?"


เรื่องของเรา และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ไลท์เบิกตากว้างพึ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรที่มองได้สองแง่ออกไป


"ไม่ใช่แบบนั้น!"


"คุณไม่จำเป็นต้องเขิน"


"ฉันไม่ได้เขิน!"


"คุณไม่จำเป็นต้องตะโกน"


"ฉันไม่ได้ตะโกน!"


ไลท์โกรธหน้าดำหน้าแดงไปหมดแต่ไม่ได้มีความน่ากลัวเลยสักนิด เด็กหนุ่มผมน้ำตาลดึงแขนเสื้อของอีกคนออกเดิน แอลยอมขยับแต่โดยดีทั้งที่ยังยิ้มน่าหมั่นไส้ไม่ละสายตาจากเขา


"มองทางด้วย" ไลท์ส่งเสียงงึมงำ "เลิกจ้องฉันได้แล้ว"


แอลหันไปตามที่เขาบอก สีหน้าครุ่นคิดพร้อมยกนิ้วโป้งมือข้างที่ว่างมาจรดริมฝีปากซึ่งไลท์ไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องดีหรือไม่ เพราะชอบทำตัวแปลกๆ บางทีเขาก็เกือบลืมไปว่าหมอนี่ฉลาดแค่ไหน แอลเป็นนักวิเคราะห์ นักวางแผน และบางทีก็รู้อะไรมากมายกว่าที่แสดงออกมา


มันเกือบเรียกได้ว่าโล่งอกตอนที่พวกเขาเดินทางถึงหอ ไลท์สะบัดหยดน้ำออกจากร่มก่อนรวบมันให้พอดีมือ แอลทำเพียงแค่ยืนมองนิ่งๆ ซึ่งไลท์ได้แต่หวังว่าเขาจะไม่---


"งั้นก็" คนผมดำเปรยขึ้นมาเสียงราบเรียบ "พรุ่งนี้เวลาเดิมนะครับ?"


"อะไรนะ?"


"พรุ่งนี้" แอลทวนให้ "เวลาเดิม" ดวงตาสีดำสนิทเบนมองร่มของไลท์ "เดินกลับหอด้วยกัน"


ดวงตาสีน้ำผึ้งหรี่ลง "ไปซื้อร่มมาซะ ฉันไม่อยากกลับกับนาย" ไลท์เอ่ยเสียงลอดไรฟันทั้งใบหน้าบึ้งตึง "แล้วก็เลิกมานอนที่ห้องสภานักเรียนซะที มันน่ารำคาญ!"


แอลพยักหน้าอย่างมีความสุข "พรุ่งนี้ผมจะรีบไปนะครับ"









----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #99 Hydran (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 13:40

    พวกนายสื่อสารภาษาเดียวแน่นะ? คือเข้าใจแน่แต่นังแอลไม่สน >อะไรนะไลท์คุงคุณบอกว่าอยากเห็นผมและกลับด้วยกันใช้ไหมครับๆ ส่วนไลท์ก็> บ้านแกสิ! ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย แค่งานสภาก็เหนื่อยจะตายแล้ว! สรุปผลลัพ>กลับด้วยกันอยู่ดี เพราะไลท์ขี้เกียจโต้เถียง พลังงานใกล้หมดจากการทำงานเอกสาร โถ่ไลท์คุงของแม่ ไม่น่าเลยจริงๆ//ซับน้ำตาปลอม

    #99
    1
    • #99-1 ไฮน์จะไม่ดองนิยาย(จากตอนที่ 85)
      1 พฤษภาคม 2562 / 22:46
      นังแอลเขาอยากกลับกับไลท์คุงของเขา ฟฟฟฟฟ อิพี่นี่ไม่ฟังอะไรเลย เข้าใจแต่ไม่สนที่แท้จริง

      ส่วนไลท์ก็ก่ายหน้าผากไป เหนื่อยแล้วเถียงไม่ไหว //โอ๋ๆ นะ
      #99-1
  2. #95 [ LuksornNoy ] (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 08:05
    เหมือนสื่อสารไม่ตรงกันทั้งที่เข้าใจกันดีเลยค่ะ เจ้าแพนด้ากวนประสาทนี่! ไลท์ปล่อยมันตากฝนไปเลย คนบ้าไม่มีวันป่วยหรอก
    #95
    1
    • #95-1 เมษามัตสึดะ(จากตอนที่ 85)
      30 เมษายน 2562 / 23:47
      แอลผู้ไม่รับรู้ เข้าใจแต่ก็เอาแต่ใจในคราวเดียวกัน ไม่ต้องไปรับมันแล้วไลท์คุง!
      #95-1