[รวม Fic. Death Note] Every ship is happening

ตอนที่ 80 : Merry morning (วาตาริ & เด็กๆ Wammy's House)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

Pairing : วาตาริ & เด็กๆ Wammy's House

ไม่มีใครเขียนฟิคตามฤดูกาลทั้งนั้น เพราะงั้น...วันนี้เป็นวันคริสต์มาสสสสสสสสสสสส //โปรยกลิตเตอร์สีขาว







พายุหิมะเข้าตอนเช้าของวันที่ 25 ธันวาคมไม่ได้อยู่ในความคาดการณ์เลยแม้แต่น้อย โทรทัศน์จากห้องนั่งเล่นยังคงฉายข่าวพยากรณ์อากาศดังมาจนถึงในครัว ชายชราฮัมเพลงในลำคอขณะใช้ถุงมือโอเวอร์ไซส์นำเค้กอบใหม่ออกจากเตา กลิ่นหอมหวานของน้ำผึ้งฟุ้งแตะจมูก มือเหี่ยวย่นวางมันลงกับเคาท์เตอร์รอคลายความร้อน หันไปมองที่หน้าต่างอีกทีก็พบว่าพื้นสีขาวของข้างนอกสูงขึ้นมาเกินครึ่งฟุตเสียแล้ว ก็ได้แต่หวังว่ามันจะสงบลงโดยไวเพราะเขาวางแผนจะพาเหล่าเด็กน้อยเข้าโบสถ์ตามธรรมเนียมชาวคริสต์


เดินเข้าไปในห้องทานอาหารเห็นเมลโลอ่านหนังสือและแมตต์กดเครื่องเกมอยู่ที่โต๊ะ บนนั้นมีสโนว์แมนมาการอง คุกกี้ขนมปังขิง คริสต์มาสพุดดิ้ง คัพเค้กต้นสน สตรอเบอร์รี่เคลือบน้ำตาลและช็อกโกแลตเปลือกหิมะ วาตาริต้องตื่นแต่ฟ้าสางเพื่อเตรียมของหวานพวกนี้และถึงแม้ว่ามันจะเหนื่อยแต่แค่คิดถึงรอยยิ้มของทุกคนก็รู้สึกมีพลังขึ้นมาแล้ว


"อรุณสวัสดิ์ครับวาตาริ" คนผมบลอนด์หันมาทักทายให้เขาอย่างสุภาพขณะที่เพื่อนสนิทยังคงสาละวนกับการก้มหน้ากดตามจังหวะ "ผมตื่นเร็วไปหน่อยเลยออกมาอ่านหนังสือข้างนอก จะว่าไป มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?"


"โอ ไม่ต้องหรอกครับเมลโล อ่านต่อเถอะ" เขาปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม "เดี๋ยวผมทำเค้กช็อกโกแลตเพิ่มให้คุณดีกว่า"


"ขอบคุณครับ"


ชายชรากลับไปที่ครัวเปิดตู้เหนือหัวเพื่อเตรียมวัสดุก่อนพบเรื่องน่าผิดหวัง เขาไม่เหลือแป้งทำขนมอีกต่อไปแล้ว ทอดถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยรู้ว่าสภาพอากาศเช่นนี้ไม่สามารถออกไปร้านค้าได้อย่างแน่นอน เขาเลยแบ่งชิ้นส่วนเล็กน้อยจากเค้กน้ำผึ้งมาใส่แก้วบรั่นดีเติมเศษช็อกโกแลต ครีม ผลไม้ลงไปก็ได้ทรัยเฟิลมาแทน วาตาริยกมันไปพร้อมกับเค้ก เมื่อถึงห้องทานอาหารก็ต้องประหลาดใจที่เหลือเพียงเด็กหนุ่มผมน้ำตาลที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมกดแป้นโทรศัพท์อย่างขะมักเขม้น


"สนุกไหมครับแมตต์?"


"มากๆ ครับ"


"คุณทำอะไรอยู่หรือ?"


"แฮกเมลแอล"


วาตารินิ่งไปครู่นึงตัดสินใจไม่พูดถึงสิทธิความเป็นส่วนตัวของบุคคล อย่างไรเสียเด็กๆ บ้านนี้ก็ชอบหาเรื่องปั่นหัวนักสืบอันดับหนึ่งของโลกอยู่แล้ว และนี่ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลยเมื่อเทียบกับแต่ละสิ่งที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้า


"เมลโลไปไหนหรือครับ?"


"เมื่อครู่แอลเพิ่งส่งไฟล์คดีเดดไลน์ปีใหม่มา เมลโลก็เลยหัวเสียรีบกลับไปปั่นงาน" แมตต์เดาะลิ้นเมื่อเจาะกำแพงป้องกันชั้นที่สามไม่สำเร็จ "แต่ไม่ต้องห่วงครับเขาหยิบจานช็อกโกแลตบนโต๊ะไปกินด้วย ไม่มีการลงแดงเกิดขึ้นแน่นอน"


"ผมทำทรัยเฟิลมาให้เขาซะด้วยสิ..."


"เดี๋ยวผมเอาไปให้เองครับ"


ชายชรากล่าวขอบคุณก่อนเดินเชื่องช้าไปห้องนั่งเล่น จัดการจุดไฟเตาพิงเพื่อรักษาระดับความอบอุ่น ปิดโทรทัศน์ เปิดเครื่องเล่นซีดีเสียงเพลงประจำเทศกาลดังเป็นเพื่อนขณะที่เขาเริ่มนำของขวัญสำหรับทุกคนออกมาวางใต้ต้นสนประดับประดาด้วยไฟหลากสี ถอยหลังออกมานับจำนวนจนแน่ใจว่าครบแล้วจึงถือโอกาสนั่งพักผ่อนถักไหมพรมบนเก้าอี้นวม


หลับไปตอนไหนไม่อาจทราบได้ วาตาริรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนมือหลากหลายคู่แตะลงบนตัวเขาแผ่วเบา


ลืมตาขึ้นเห็นเด็กมากมายมีรอยยิ้มบนใบหน้า ทั้งหมดของแวมมี่เฮ้าส์ยืนล้อมเก้าอี้ แม้แต่คนที่ไม่คาดหวังเสียสักนิดว่าจะออกมาจากห้อง


"วาตาริ คุณคงต้องหาประตูใหม่ให้ผมเสียแล้ว" แอลมีสีหน้าเรียบเฉยขณะเล่าวีรกรรมของกลุ่มสิ่งมีชีวิตอายุน้อยกว่าที่เซอร์ไพรส์บุกไปวิสามัญพังประตูลากตัวเขาออกมาฉลองตอนเช้า มีตัดพ้อเล็กน้อยว่าทั้งที่ฉลองใหญ่เมื่อคืนเขารอดแท้ๆ ทำไมวันนี้กลับไม่ยอมปล่อย


ชายชราหัวเราะกับท่าทีหัวเสียของอีกฝ่าย ลุกขึ้นมาผายมือไปทางของขวัญมากมายที่รอคอยเจ้าของคนใหม่อยู่บนพื้น เมื่อวาตาริเสนอ เหล่าเด็กน้อยก็สนอง พวกเขาลงไปนั่งหาชื่อของตนทีละอันทิ้งให้ผู้ใหญ่ทั้งสองยืนค้ำหัว


"อันนี้ส่วนของคุณครับแอล" เขายื่นกล่องสีครีมขนาดกลางให้ นักสืบหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย


"ผมโตแล้วนะครับ..." เขาพึมพำแต่ก็รับมาเปิดดู สองนิ้วคีบเสื้อสเว็ตเตอร์แขนยาวสีขาว มันไร้ลวดลายเหมือนเสื้อทุกตัวที่เขาใส่หากเนื้อผ้าหนากว่ามาก คงสร้างความอบอุ่นให้ได้อย่างดีเป็นแน่ "ผมไม่มีอะไรตอบแทนนอกจากคำขอบคุณ" เขาเก็บมันใส่กล่องแล้วส่งคืน วาตาริรับมันมาเกือบใจเสียถ้าไม่เห็นซะก่อนว่าคนตรงหน้าชูมือขึ้นสูง


สเว็ตเตอร์สีขาวถูกสวมทับลงไป​ แอลลองขยับตัวเล็กน้อยและพบว่ามันตรงไซส์เขาพอดี


วาตาริหันไปข้างหลังเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงสะกิด เด็กชายผมดำที่มีสีขาวประปรายเล็กน้อยถือกล่องใบเล็กเจาะรู ใบหน้าที่มักมีรอยยิ้มขี้เล่นฉายแววเศร้าหมองขึ้นมา ชายชราคุกเข่าลงจนตัวเท่าร่างเล็ก อีกฝ่ายงึมงำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ต้นคริสต์มาสเมื่อคืนล้มโดยไม่มีใครรู้สาเหตุ ขอโทษยกใหญ่เพราะทั้งหมดเป็นฝีมือเขาเอง ชายอาวุโสกว่าพยักหน้าด้วยความดีใจที่เด็กน้อยของเขากล้าหาญพอจะยอมรับผิด ริวซากิเล่าออกมาหมดเปลือกถึงสาเหตุ ตอนจะดูโทรทัศน์เขาต้องวิ่งไล่จับพวกมันที่เผลอหลุดออกมาได้ตั้งนาน แล้วก่อนจะนอนพวกมันก็หลุดออกมาอีกรอบ เขาลื้นล้มระหว่างที่พวกมันเข้าไปซ่อนที่โพรงต้นก็เลยพุ่งชนเข้าเต็มเหนี่ยว ด้วยกลัวความแตกจึงมาสารภาพบาปเอาตอนเช้า


"คุณพยายามไล่จับอะไรหรือครับ?" วาตาริที่ไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่ถาม


"ของขวัญที่ผมจะให้คุณ" เขาตอบเสียงแผ่ว ตาหลุบต่ำมองกล่องก่อนยื่นออกมาให้


วาตาริรับมันมาเปิดก่อนพบหนูเลี้ยงสีขาวนวลสองตัวที่น่ารักที่สุดเท่าที่เคยเห็น ใบหน้าเหี่ยวย่นมีรอยยิ้มบางขณะที่เขาลูบขนสัตว์เลี้ยงคู่ใหม่แผ่วเบา


"ขอบคุณมากครับริวซากิ"


แอลเอนตัวมากล่าวเสริม "ผมก็ช่วยเขาจับเหมือนกัน"


"ขอบคุณมากครับแอล"


ก่อนเด็กน้อยคนอื่นจะทยอยกันมอบของขวัญให้คนที่ดูแลพวกเขามาโดยตลอด พวกเขาพากันไปกินขนมหวานที่ห้องอาหารกันต่อ นอกหน้าต่างนั้นพายุหิมะที่ถล่มลงมาเริ่มสงบลงแล้ว มันเป็นอีกวันที่ดีและไม่มีวินาทีไหนเลยที่รอยยิ้มบนใบหน้าของวาตาริจางหายไป







---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #91 Hydran (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 08:58

    อะไรคือการที่รู้สึกสนุกเมื่อแฮกอีเมลล์แอลคะแมตต์ แต่หนูน่ารักจังน้า แต่นังแอลทำตัวเหมือนไม่สนใจแท้ๆ แต่ยังพูดว่าตัวเองช่วยจับด้วย นี้หวังคำชมจากวาตาริสินะเจ้าเด็กโข่ง//ถ่ายรูปเก็บไว้


    #91
    1
    • #91-1 เมษามัตสึดะ(จากตอนที่ 80)
      26 เมษายน 2562 / 21:54
      ปั่นหัวแอลเป็นงานอดิเรกสินะคะ ฟฟฟฟฟฟ เป็นคนที่น่าแกล้งมาก

      คำชมต้องมาก่อน เพราะวาตาริคือผู้เป็นที่เคารพรักของเด็กๆ ><
      #91-1