[รวม Fic. Death Note] Every ship is happening

ตอนที่ 76 : Osaka Cat Clinic (มิสะ & ไลท์ & Cat! ลุค)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

Pairing : มิสะ & ไลท์ & มากิ & คิมิฮิโกะ , Cat! เจลัส & Cat! ลุค
//AU สัตวแพทย์เรียบง่ายเป็น Slice of life แถมเหมือนจะ OOC เบาๆ
หากข้อมูลผิดพลาดทักได้เสมอนะคะ ;^;







บรรยากาศของคลินิกแมวโอซาก้ายังคงความเงียบเหงาสำหรับวันท้องฟ้าอึมครึม มากิฟุบหลับบนโต๊ะต้อนรับลูกค้าขณะที่มิสะนอนบนโซฟาห้องตรวจร่างกาย เพราะที่นี่เป็นเหมือนโรงพยาบาลสัตว์เมื่อคืนเลยมีเคสแมวโดนรถชนให้รักษา การผ่าตัดกินเวลาไปทั้งคืนกว่าจะเสร็จก็เลยเที่ยงคืนไปไกลโข สองสาวเลยตัดสินใจไม่กลับบ้านแล้วพักผ่อนมันที่นี่เลยอย่างไรเสียก็อีกประมาณสองสามชั่วโมงถึงได้เวลาทำการ


เสียงก๊อกแก๊กดังมาจากอีกห้อง หนึ่งในกรงแมวจำนวนมากมีสก็อตติช โฟลว์สีเทาที่ตะเกียกตะกายอุ้งเท้าหน้าเขี่ยกลอนหวังจะออกสู่โลกกว้าง จนกระทั่งประตูเหล็กเปิดออกจึงได้ทีพุ่งตัวลงสู่พื้นอย่างนิ่มนวล อิสรภาพช่างหอมหวานสมกับความพยายามตลอดทั้งคืน รอยแผลที่ท้องเจ็บแปลบขึ้นชั่วครู่แต่ไม่มีอะไรจะหยุดเจลัสได้ มันเพียงแค่ครางเบาๆ ในลำคอขณะเดินเชื่องช้าออกประตูไปอีกห้อง เมื่อเห็นสาวน้อยผมดำเจ้าแมวก็ปีนฝาถังขยะแล้วกระโดดขึ้นโต๊ะ สี่เท้าก้าวไปหาแก้วที่วางอยู่ลิ้นเลียน้ำนมสีขาวทีละน้อย


เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะทุกอย่าง


มากิลุกขึ้นขยี้ตา มือควานหาที่มาของเสียงก่อนจะโดนเข้ากับความนุ่มของบางสิ่ง


"เจลัส เอาอีกแล้วนะ เดี๋ยวแผลก็ฉีกหรอก" เด็กสาวถอนหายใจ "คุณหมอมิสะไม่ใจดีกับแมวที่ดื้อนะรู้ไหม"


ดวงตากลมช้อนมองพนักงานตัวน้อยที่ปิดเทอมมาหยกๆ ลิ้นเล็กเลียรอบปากเพื่อกำจัดคราบนมที่เพิ่งขโมยกิน


มากิโน้ตเอาไว้ในใจว่าจะกลับมาจัดการเจ้าตัวแสบหลังธุระเสร็จ มือเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ของคลินิกตอบรับด้วยสำเนียงท้องถิ่นที่เธอแสนภูมิใจ


"คลินิกแมวโอซาก้า นิไคโดะ มากิรับสายค่ะ"


"ครับ ผมยางามิ ไลท์ ไม่ทราบว่าที่นั่นเปิดรึยังครับ?"


"ยังค่ะ เราเปิดตอนเจ็ดโมงครึ่งนอกเสียจากว่าจะมีเหตุจำเป็น"


"ผมต้องพบหมอเดี๋ยวนี้เลยครับ ตอนนี้อาการร้ายแรงมาก"


"อ่า ทางเราคงไม่สะดวก ที่นี่คลินิกแมวโอซาก้านะคะ"


"ครับ ครับ ผมหมายถึงแมวผม...เอ่อ จริงๆ ก็ไม่ใช่แมวผม คือมันต้องพบหมอเดี๋ยวนี้เลย"


"งั้นคุณพาเขามารักษาได้เลยค่ะ หรือถ้าการเคลื่อนย้ายเป็นไปได้ยากเราส่งคนไปหาได้เสมอนะคะ"


"ไม่เป็นไรครับ ผมจะเดินทางไปให้ถึงภายในสิบห้านาทีนะครับ" แล้วสัญญาณก็ดังเมื่อสายถูกวางลงแล้ว


มากิวางโทรศัพท์ลงที่เดิมแล้วอุ้มเจลัสขึ้น มันดิ้นเร้าๆ ขัดขืนไม่ยอมแพ้ในอ้อมแขน


"เพราะเธอเลยฉันถึงดื่มได้แค่นมแพะ โกโก้ร้อนก็อดนมวัวก็อดเพราะมีตัวแสบแอบขึ้นมาตลอด เลิกออกจากกรงได้แล้ว ไม่อยากกลับบ้านรึไง?" เธอเอาเจ้าเหมียวเข้ากรงประจำตัวลงกลอนเหมือนทุกครั้งแล้วออกจากห้องไป


สาวน้อยเดินเข้าไปสะกิดเรียกสัตวแพทย์ที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราว เจ้าหญิงนิทราเพียงแค่พลิกตัวไปอีกด้านพึมพำเบาๆ ว่าขออีกห้านาทีค่ะคุณแม่


"มิสะซังต้องตื่นได้แล้วนะคะ มีแมวรอการรักษาอยู่"


"ยังไม่ถึงเวลานี่..."


"อันนี้เคสจำเป็นค่ะ ให้ไวเลย!"


ทุกความขี้เกียจจบลงเมื่อเด็กสาวออกแรงเขย่า คนอายุมากกว่าตัวสั่นผงกศีรษะไปตามแรงรู้สึกปวดตุบจนต้องยกมือห้าม สาวผมทองที่ตื่นเกือบเต็มตาหาวเป็นครั้งสุดท้ายแล้วบิดตัว คว้าเสื้อกาวน์มาคลุมแล้วเดินซวดเซไปชงกาแฟสักแก้ว ส่วนมากิผู้เป็นพนักงานสารพัดนึกกลับไปที่โต๊ะต้อนรับ ไล่สายตามองจนแน่ใจแล้วว่าเจลัสไม่ได้หลุดรอดออกมาก่อนเช็คในคอมพิวเตอร์ว่ายางามิ ไลท์เคยพาแมวมาตรวจบ้างรึเปล่า ผลคือไม่มีชื่อนั้นในฐานข้อมูล เด็กสาวจึงเอาเอกสารที่เขาจำเป็นต้องกรอกออกมาวางบนโต๊ะเป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น


มากิหันไปมองทางห้องตรวจจนเห็นมิสะในสภาพเรียบร้อยกว่าเดิมเดินออกมา ร่างเล็กจึงสบายใจพอจะถือวิสาสะไปเปิดประตู


เธอเห็นชายผมน้ำตาลอุ้มแมวขนดำสนิทพันด้วยผ้าขนหนู "คุณคงเป็นยางามิซัง"


"ครับ ใช่ครับ" ดวงตาสีน้ำผึ้งฉายแววความไม่มั่นใจบางอย่าง "คุณ..."


"นิไคโดะ มากิผู้รับสายโทรศัพท์และทำหน้าที่แทนคุณหมอนิไคโดะในวันนี้ค่ะ" เด็กสาวตอบฉะฉาน "เพราะเขาติดภารกิจที่เมืองอื่น แต่เรายังมีคุณหมออามาเนะที่เชี่ยวชาญงานผ่าตัดอยู่ เชิญเข้ามาได้เลยค่ะ" เมื่อร่างสูงเข้ามาแล้ว เด็กสาวจึงปิดประตูลงกลอนอีกครั้ง


เห็นคนผมทองในเสื้อคลุมชายหนุ่มก็ฉลาดพอจะอนุมานเอาเองได้ เขารีบอุ้มเจ้าเหมียวไปหาคนที่เหมือนมาพร้อมความหวัง "ช่วยมันด้วยนะครับคุณหมอ"


มิสะพยักหน้า "ตามมาได้เลยค่ะ" เธอเดินนำไลท์ไปจนถึงห้องตรวจ "ช่วยวางเขาบนโต๊ะด้วยค่ะ"


เขาวางผู้ป่วยสี่เท้าลงแล้วนำผ้าขนหนูออก แมวสีดำสนิทที่ขนยาวหูตั้งท่าทางเหมือนสัตว์ป่าหากแต่ดูผอมเก้งก้าง แม้หน้าตาจะอัปลักษณ์เกินความเป็นเมนคูนแต่มันกลับหลับตาปี๋ครางน่าสงสารเป็นลูกแมว ด้วยความเคร่งขรึมผิดปกติอามาเนะ มิสะเริ่มตรวจดูร่างกาย มันตัวสั่นและดิ้นเล็กน้อยเธอจึงต้องพึมพำเบาๆ และสัมผัสอย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลม เมื่อดูละเอียดครบทุกขั้นตอนที่จำเป็นแล้วคุณหมอจึงลุกขึ้นถอนหายใจอย่างไม่คิดปิดบัง


คนผมน้ำตาลเมื่อเห็นท่าทางนั้นก็ใจเสีย "หนักแค่ไหนครับ? มันจะตายรึเปล่า!?"


"เขาสบายดี"


"นั่นฟังดู--- เดี๋ยว สบายดี? จะเป็นไปได้ยังไง? มันร้องทรมานมาก"


หญิงสาวล้วงกระเป๋าเอาขนมแมวออกมา เจ้าเหมียวกระดกหัวขึ้นดมก่อนกัดไปเคี้ยวกรอบแกรบแล้วเริ่มร้องเสียงครืดๆ ขณะถูหัวกับมือนิ่ม


"ก็แค่สารอาหารน้อยเกินไป ลองให้เขากินนี่ดูนะคะ" มิสะจดอาหารแมวสักยี่ห้อลงโน้ตแล้วฉีกยื่นให้เขา ใบหน้าหวานมีรอยยิ้มกว้างที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่ "เห็นคุณเป็นห่วงเขาแล้วน่ารักจัง ยังไงเดือนหน้าก็พามาดูอาการหน่อยนะคะ"


"ครับ ขอบคุณครับ" ชายหนุ่มก้มหน้าพูดรัวเร็วก่อนรีบพาแมวขนดำออกไปทั้งท่าทีอับอาย


สาวผมทองยิ้มไล่หลังไป นึกสงสัยว่าอีกฝ่ายจะกลับมาตามที่เธอเสนอรึเปล่า ก็แค่นัดไปอย่างนั้นแหละ ถ้าให้อาหารครบจริงก็ไม่จำเป็นต้องตรวจใหม่ แต่ไม่รู้สิ...ถ้ามาก็ดี







มากิกำลังอ่านหนังสือวิชาการฆ่าเวลา เธอเองก็มีความฝันที่จะเป็นสัตวแพทย์เช่นกันและการได้ศึกษางานที่นี่ช่วงปิดเทอมก็เป็นอะไรที่วิเศษ โดยไม่ทันได้คิด มือข้างซ้ายที่วางอยู่บนตักก็ลูบบนตัวแมวซึ่งร้องในลำคออย่างพึงพอใจ


ประตูเปิดออกพร้อมกับชายหนุ่มผมน้ำตาลที่คุ้นเคย


"ผมยางามิ ไลท์มานัดที่แจ้งไว้เวลาบ่ายสองครับ" เขาพูดทั้งในมือหิ้วกรงเคลื่อนย้ายข้างในมีแมวเมนคูนตัวเดิมที่ไม่ผอมกะหร่องอีกต่อไปแล้ว


คุณหมอนิไคโดะซึ่งนั่งบนโซฟามองลูกสาวด้วยสายตาเหมือนอยากให้เธอรับหน้าที่แทน มากิจึงยืนขึ้นด้วยท่าทีกระตือรือร้น "ยางามิซังนั่งลงก่อนนะคะ คือว่ามีเอกสารบางอย่างที่ต้องให้คุณกรอกเพิ่ม"


เจ้าเหมียวสก็อตติช โฟลด์กระโดดลงจากตัก ช้อนตามองเด็กสาวด้วยความผิดหวัง


"เจลัส ออกมาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย!? ขอเวลาเดี๋ยวนะคะ!"


แล้วสาวน้อยก็อุ้มเจ้าขนเทาไปอีกห้อง คุณหมอนิไคโดะไม่รอให้เวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ เขาไปนั่งที่ตำแหน่งพนักงานต้อนรับยื่นเอกสารให้ชายผมน้ำตาลที่อยู่ฝั่งตรงข้าม "นี่ครับ"


ไลท์วางกรงไว้บนโต๊ะก่อนเริ่มกรอกข้อมูล คุณหมอนิไคโดะไล้สายตามองเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างครบถ้วน "ลุคมาเพื่อตรวจอาการขาดสารอาหารกับคุณหมออามาเนะสินะครับ" เขาทวนไปตามมารยาท คนอายุน้อยกว่าพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับ


เจ้า 'ลุค' ที่ว่างีบสบายใจเฉิบ ดูไม่สนใจความจริงที่ว่ามันอยู่ในกรงและกำลังจะเจอสัตวแพทย์ เพราะเหมือนการตรวจร่างกายครั้งที่แล้วจะไม่มีอะไรน่ากลัวและมันก็อาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด


โทรศัพท์ดังขึ้น คุณหมอนิไคโดะจึงขออนุญาตรับสายก่อน มือนั้นดึงลิ้นชักออกมาแล้วจดอะไรบางอย่างปากก็พูดกับปลายสายรายงานผลของเชื้อโรคสักชนิดที่ไลท์ไม่เคยได้ยินมาก่อนแต่ก็พยายามไม่ใส่ใจ


จนสาวผมทองเข้ามาในห้อง ไลท์จึงคว้ากรงเอาไว้แล้วลุกขึ้นยืน เหมือนเขาจะรีบไปหน่อยจึงทำให้ลุคตื่นขึ้นมาเพราะแรงสั่นสะเทือน แต่มันไม่ได้ว่าอะไรแค่ร้องออกมาหนึ่งเหมียวราวกับจะเตือน


ใบหน้าที่มีเครื่องสำอางมากกว่าคราวทีแล้วยิ้มกว้างเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ "อ้าว มาตามนัดจริงด้วย"


"ครับ ผมต้องทำให้แน่ใจว่ามันร่างกายแข็งแรงดี" เจ้าของแมวพยักหน้าด้วยท่าทีจริงจัง


นั่นทำให้เธอยิ้มกว้างกว่าเดิม มิสะเดินนำเขาไปห้องตรวจเช่นเคย


"วางไว้ตรงนั้นแล้วปล่อยเขาได้เลยค่ะ"


ชายหนุ่มทำตามคำสั่ง เขาวางมันลงบนพื้นแผ่วเบาก่อนเริ่มเปิดประตูกรง


ไม่มีแมวตัวใดเยื้องย้างออกมา มนุษย์ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความฉงน


คนที่คุ้นเคยกับสิ่งมีชีวิตสี่เท้ามากกว่าพึมพำด้วยความสงสัย "ไม่ปกติเลย แมวส่วนใหญ่อยากเป็นอิสระใจจะขาด"


เมื่อพวกเขาลองตั้งใจฟังให้ดีจึงได้ยินเสียงคล้ายกับการกรนเบาๆ


"มันชอบนอนน่ะครับ" ไลท์เอ่ยทำลายความเงียบ มิสะพยักหน้าตอบรับอย่างเห็นด้วยก่อนย่อตัวลงอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาอย่างอ่อนโยนโดยไม่ทำให้ตื่นขณะวางลงบนโต๊ะตรวจร่างกาย


ไลท์นั่งลงที่โซฟามองคนเป็นหมอทำตามหน้าที่ไป ความนุ่มนวลเอาใจใส่ของอีกฝ่ายฉายชัดออกมาทางใบหน้าและท่าทางเหมือนเป็นนิสัยโดยพื้นฐานไปเสียแล้ว เขาเบนสายตาไปทางอื่นเป็นครั้งคราวด้วยไม่ได้ต้องการจ้องมากเกินไปจนดูหยาบคาย


หญิงสาวผมทองหันมาทางเขาด้วยใบหน้าสดใส  "ดีขึ้นเยอะเลยนี่ ตั้งชื่อเขาไว้รึยัง?"


"ชื่อลุคครับ"


"เป็นเอกลักษณ์ เรียกง่ายแล้วก็เข้ากับหน้าดี" คุณหมอแทรกความคิดเห็นด้วยท่าทางมีความสุข "ลุคมีน้ำหนักเหมาะสมแล้ว ถือว่าอยู่ในระดับปกติเมื่อเทียบกับขนาดและอายุโดยประมาณ ต่อจากนี้ก็ไม่ต้องกินอาหารยี่ห้อเดิมแล้วนะ เปลี่ยนไปกินอันแบบธรรมดาเถอะ"


"ทำไมเหรอครับ?"


"ก็เขาจะอ้วนได้น่ะสิ ยี่ห้อที่แล้วมันเป็นพวกเสริมโภชนาการสำหรับแมวที่ขาด อ้อ แล้วก็จะให้ฉีดวัคซีนเลยไหม?"


"เข้าใจแล้วครับ ส่วนวัคซีนผมว่าฉีดเลยก็ดี"


หญิงสาวเดินไปที่โต๊ะเล็กๆ หยิบถุงมือมาใส่แล้วเตรียมของเหลวเข้าไปในเข็มฉีดยาสามอันก่อนวางลงบนที่ตั้งอย่างเป็นระเบียบ "วันนี้ให้ได้แค่ไม่กี่ตัวนะ คราวหลังต้องมารับอีก ก่อนจะไปก็เช็ควันนัดกับคุณหมอนิไคโดะได้ เพราะสัปดาห์หน้าคุณหมออามาเนะไม่ว่างนะคะ" เธอลูบขนสีดำเบาๆ หากล้ามเนื้อส่วนที่ถูกต้องแล้วฉีดเข็มแรกลงไปอย่างรวดเร็วทว่าแม่นยำ เจ้าแมวปรือตามองแต่ก่อนที่จะตื่นเต็มตาเข็มที่สองก็ตามลงไป ในมือมิสะมีเข็มที่สามและวัคซีนอันสุดท้ายก็เข้าไปในร่างเล็กก่อนที่ลุคจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น


เมนคูนสีดำสนิทมองไปรอบข้างด้วยความมึนงงที่ฉายชัดบนใบหน้ามีขน มันรู้สึกเจ็บแต่ไม่รู้ว่าทำไม ลุคร้องเหมียวเบาๆ เป็นการบอกว่าหิว จงส่งขนมแมวมาซะ


ไลท์เอาของโปรดให้มันเป็นการตอบแทนที่ยอมอยู่นิ่งให้หมอตรวจ(ถึงจะเพราะอยากนอนก็ตาม) ในขณะที่มิสะจดอะไรบางอย่างลงกระดาษแล้วฉีกให้เขา "โอเคค่ะ เสร็จทุกอย่างแล้วสำหรับวันนี้"


คนผมน้ำตาลรับมันมาอ่านจึงรู้ว่าต้องส่งต่อให้คุณหมอที่รออยู่ข้างนอกอีกที เขารวบตัวเจ้าแมวหน้าประหลาดเข้ากรงแล้วเดินออกไป


เมื่อส่งกระดาษให้คนอายุมากกว่าแล้ว ชายหนุ่มตรงหน้าก็เขียนบิลให้ เขาเปิดกระเป๋าหยิบธนบัตรออกมาจ่าย "นัดฉีดวัคซีนเข็มต่อไปได้เมื่อไรเหรอครับ"


คุณหมอนิไคโดะหันไปมองปฏิทิน "สักวันที่สิบแปดเดือนนี้ ถ้าคุณว่างก็มาได้ตั้งแต่สิบโมงเช้า"


ไลท์พยักหน้าตอบรับก่อนจากไปพร้อมกับบิลและกรงใส่เจ้าลุค เหมือนมีความคิดนึงที่แวบเข้ามาในหัวว่าจากการช่วยแมวที่ถูกทิ้ง ไหงกลายเป็นเขามารับเลี้ยงมันซะได้







---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #84 Hydran (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 00:59
    โถ่ เจ้าแมวลุคสุดขี้เกียจ เปลี่ยนจากแอปเปิ้ลเป็นขนมแมวสินะ//หัวเราะ
    นิ่งเชียวนะแก ถือว่าอยู่เป็น อยากเห็นหน้าเขินๆของไลท์จังเลยคะ//เพ้อ
    #84
    2
    • #84-1 เมษามัตสึดะ(จากตอนที่ 76)
      18 เมษายน 2562 / 13:00
      ลุคผู้ถูกล่อด้วยของกินได้เสมอ ถ้ามันมีขนมแมวรสแอปเปิ้ลนี่ก็กะจะใส่นะคะ ฟฟฟฟฟ
      #84-1
    • #84-2 Verxus 🎧(จากตอนที่ 76)
      19 เมษายน 2562 / 22:40
      ไลท์ดูเหมาะกับแมวจัง เห็นแววว่าลุคจะร้องหง่าวๆหาแอปเปิ้ลทั้งวัน
      #84-2