[รวม Fic. Death Note] Every ship is happening

ตอนที่ 75 : Her art, her dream (ลินดา​ &​ วาตาริ)​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

Pairing : ลินดา & วาตาริ

//ถ้าอ่านมังงะจะรู้จักลินดาค่ะ เป็นจิตรกรที่วาดภาพเหมือนเนียร์กับเมลโลส่งให้ทีมของไลท์ มาจากแวมมี่เฮ้าส์เช่นกันแต่บทน้อย






ลินดารักศิลปะ


เธอใช้เวลาเกือบสิบชั่วโมงต่อวันไปกับสตูดิโอแก้ขัดหรือเรียกง่ายๆ ว่าห้องนอนส่วนตัว สถานที่ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความฝันทั้งหมด ฝีมือของเด็กสาวเป็นหลักฐานว่าเธอฝึกฝนและใช้ชีวิตอยู่กับงาน เรียกได้ว่าเป็นจิตรกรโดยกำเนิด ตอนแรกเธอแค่ชอบออกแบบเสื้อผ้าต่อมาก็กลายเป็นวาดรูประบายสีและสเก็ตภาพเหมือน ศิลปะที่โปรดปรานมากที่สุดคงเป็นงานแฮนด์เมด ทุกครั้งที่มีเศษวัสดุเหลือใช้มันไม่เคยได้ไปนอนในถังขยะง่ายๆ ลินดาทำมาหมดแล้ว ตั้งแต่บ้านนกไปจนถึงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหญ่อย่างตู้เก็บของหรือโซฟา(ขอยกความดีความชอบให้กับสตาฟแวมมี่เฮ้าส์ทุกคนที่มาช่วยเมื่อต้องใช้อุปกรณ์อันตราย) วาตาริเองก็ช่วยอุดหนุนผลงานเธอด้วยการขับรถเอาไปขายในเมือง และแมตต์ที่เป็นโปรแกมเมอร์ก็ทำเว็บไซด์ออนไลน์พร้อมตั้งนามแฝงในวงการให้เธอโดยเฉพาะ


เวลาของลินดาไม่ใช่ถูกๆ มันแพงถ้ามีใครคิดจะคอมมิชชั่นหรือก็คือจ้างงานเธอ แต่ด้วยเพราะคุณภาพเทียบมืออาชีพจึงมีเงินเข้ากระเป๋าตลอด เมื่อสองสามปีที่แล้วเธอยังสงสัยเลยอยู่ว่าควรจะยกเลิกการฝึกเป็นนักสืบแล้วพุ่งเป้าทำตามฝันเลยดีไหม


จนกระทั่งห้าเดือนก่อน เธอไม่จำเป็นต้องตั้งคำถามกับตัวเองอีกต่อไปแล้ว






เวลานั้นลินดาแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศนิดหน่อยถึงได้เอาผ้าใบวาดรูปไปตั้งที่สนามของแวมมี่เฮ้าส์ซึ่งตอนแรกยังเป็นแค่พื้นหญ้าตัดสั้น แต่เพราะวาตาริอยากจะให้หน้าอาคารสดชื่นแจ่มใสมากกว่าเดิมฤดูใบไม้ผลิคราวที่แล้วจึงเริ่มปลูกดอกไม้บ้าง ตอนนี้ก็เลยกลายเป็นแปลงย่อมๆ ที่ไม่ได้มีแค่สีเขียวอีกต่อไป


ปีนี้วาตาริตัดสินใจปลูกเพิ่ม ทั้งหมดที่เขาเลือกเป็นพวกที่โตง่าย ไม่นานนักดอกหน้าแมว ดาวเรือง เดย์ลิลลี่ และทานตะวันก็เติบโตอย่างสวยงาม ลินดาพบว่ามันช่างเป็นบรรยากาศที่สงบสดชื่นเมื่อได้ละเลงสีสันลงกับผืนผ้าใบขณะมองภาพตรงหน้าไปด้วย


ชายชราช่วยสร้างแรงบันดาลใจให้เด็กสาวมากทีเดียว แต่พักหลังมานี้เหมือนเธอจะชอบวาดอย่างอื่นมากกว่าดอกไม้


ลินดาเริ่มวาดภาพวาตาริบ้างแล้ว


ความกังวลเริ่มมากขึ้นพร้อมกับผลงานรูปวาตาริที่มากขึ้น ลินดามีอาการนี้มาระยะนึงเพราะเธอไม่กล้าที่จะขออะไรง่ายๆ อย่างอยากเป็นจิตรกรมากกว่านักสืบ เจ้าของสถานเด็กกำพร้าคนนั้นจะว่าอย่างไรกับเรื่องนี้? เขาเป็นคนใจดีมาตลอด วาตาริคอยรับฟังและช่วยเหลือเธอทุกครั้งที่ต้องการ ถ้าไม่อยากเป็นอาชีพที่เขาส่งเสริมเธอจะยังได้อยู่แวมมี่เฮ้าส์ไหม? ที่นี่คือแหล่งรวมอัจฉริยะด้านงานกฎหมาย ทุกคนล้วนได้รับการปกปิดตัวตนและถ้าลินดาไม่ต้องการ​ เธอจะมีโอกาสได้เห็นชื่อตัวเองเป็นที่รู้จักรึเปล่า?


เพราะงั้นการระบายความกังวลจึงง่ายดายกว่าเปิดปากพูด ผลงานบอกทุกอย่างที่เธอคิดแม้จะพยายามปกปิดมากเท่าใด และชายชราในภาพก็มีแววตาที่แม้แต่ผู้วาดก็ไม่ทราบความรู้สึก


มือเปื้อนสีสัมผัสผืนผ้าแผ่วเบา ความรู้สึกนุ่มทว่าหยาบในเวลาเดียวกัน เธอรักมันและหวังว่าจะไม่มีวันแยกจาก






ในห้องทำงาน ชายชราใช้เวลาทั้งเช้าคัดเลือกดอกที่ดีที่สุดเพื่อจะจัดลงในแจกัน​ มือเหี่ยวย่นบรรจงตัดแต่งกิ่งก่อนใช้ริบบิ้นสีขาวผูกเป็นช่อเข้าด้วยกัน


เขาถกเถียงกับตัวเองมาหลายวันแล้วว่าควรทำอย่างไรกับฤดูร้อนที่กำลังจะมาถึง​ ดอกไม้คงจะอยู่ได้ไม่นานนัก​ อย่างที่รู้กันดีว่าคาดหวังอะไรไม่ได้กับสภาพอากาศที่นี่อยู่แล้ว​ มันอาจจะเป็นวันอากาศร้อนถึงขีดสุดแล้วจบลงด้วยพายุฝนตกกระหน่ำ​ เขาเลยตัดสินใจจะเก็บดอกไม้ส่วนนึงไว้ทั้งยังสภาพดีอยู่


มันง่ายกว่าที่จะซื้อดอกไม้จากร้านค้า​ แต่การเลี้ยงดูจนโตแล้วมอบมันให้ใครสักคนนั้นมีความหมายกว่ามาก​ และนั่นคือสิ่งที่เขาตั้งใจจะทำ


คงจะดีกับแอลถ้าในห้องที่เงียบเหงาของเขามีอะไรสดใสดีต่อสายตาอยู่ข้างจอคอม ถึงเด็กคนนั้นอาจจะบ่นมากกว่าว่าเปลืองพื้นที่ใช้สอย​ แต่นั่นแหละ​ อย่างน้อยก็ดีกว่าปล่อยให้บนนั้นเคร่งเครียดมีแต่เอกสารคดี


มีเสียงเคาะที่ประตู​ ชายชราขานรับก่อนเด็กสาวผมน้ำตาลเข้มจะเปิดประตูอย่างแผ่วเบา


"สวัสดีค่ะ​ วาตาริ" ลินดาทักเสียงกังวล​ ดวงตากลมมองผู้อาวุโสที่เหมือนจะยุ่งอยู่ด้วยแววตาไม่มั่นใจ​ "ขอโทษที่รบกวนนะคะ​ ไว้หนูจะกลับมาตอนคุณว่างแล้ว"


"ไม่เลยครับ​ ผมเสร็จธุระพอดีเลย" วาตาริแทรกขึ้นมาน้ำเสียงอ่อนโยน​ ร่างเล็กจึงเดินเข้ามาข้างใน​ คิ้วสีขาวเลิกขึ้นเมื่อเขาเห็นผ้าใบที่อยู่ในมืออีกฝ่าย


"หนูอยากให้ภาพนี้กับคุณ"


มือเล็กๆ​ ยื่นผลงานออกมา​ เจ้าของใบหน้าในนั้นรับไปทั้งรอยยิ้มแห่งความเอ็นดู​ "ขอบคุณครับ...โอ้​ แต่ในนี้ผมดูน่ากลัวเหลือเกิน​" ลินดาแอบพยักหน้าในใจ​ สีที่เธอเลือกใช้ก็แอบหม่นแสงอยู่ไม่น้อย​ ไม่ใช่โทนพาสเทลที่จะน่ารักโลกสดใสเหมือนหลายๆ​ ครั้ง​ ความคิดของเธอถูกขัดลงเมื่อมือเหี่ยวย่นพลิกพื้นผืนผ้ากลับมาดูข้างหลัง​ พื้นสีขาวไม่มีอะไรมากเกินกว่าประโยคแสนสั้นจากจิตรกรตัวน้อย


หนูไม่อยากเป็นนักสืบแล้วค่ะ


เด็กสาวก้มหน้างุดทั้งในอกเต้นรัวเร็วด้วยความลุ้น​กับปฏิกิริยาของชายชรา


"ลินดา..."


เจ้าของชื่อลนลานไปหมดในจังหวะนั้น​ เธอไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดจบประโยคด้วยซ้ำตอนที่หลับตาปี๋ส่ายหน้าไปมา​ "อ๊าาาา​ ขอโทษค่ะ! หนูคิดน้อยไปหน่อย​ ลืมมันไปเถอะนะคะ​ คือหนูหมายถึง​มันเป็​นแค่แรงบันดาลใจตอนวาดภาพนี้เฉยๆ​ คอนเซ็ปต์​อะไรประมาณนั้น---"


"วิเศษไปเลยไม่ใช่หรือครับ?" 


เหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ


"ฮะ?" 


"คุณรู้ใจตัวเอง คุณแน่ใจในความฝันแล้ว" วาตาริยังคงยิ้ม​และในดวงตาหลังกรอบแว่นไม่มีแววตำหนิอยู่ในนั้น​ "ผมว่านั่นเป็นเรื่องที่น่ายินดี"


กินเวลาไปพักใหญ่กว่าลินดาจะปะติดปะต่อสิ่งที่ได้ยินได้ เธอไม่เคยคาดหวังให้อะไรๆ​ มันราบรื่นขนาดนี้


"จริงเหรอคะ? คุณพูดจริงเหรอ!? คุณอนุญาตให้หนูไม่ต้องเป็นนักสืบก็ได้?" และเมื่อชายชราพยักหน้า​ ลินดาก็ยิ้มกว้างออกมาอย่างหยุดไม่ได้


ชายชราหัวเราะโฮะโฮะ​ "สิทธิํในการตัดสินใจเป็นของคุณตั้งแต่แรกแล้วครับ"






------------------------------------------------------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #83 Hydran (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 11:51
    ใช้จ๊ะลินดา สิทธิ์การตัดสินใจเป็นของหนู ลุยเลยลูก ฝีมือด้านศิลหนูดีขนาดนี้อย่าช้าจ๊ะ
    #83
    1
    • #83-1 เมษามัตสึดะ(จากตอนที่ 75)
      18 เมษายน 2562 / 12:59
      ทำตามความฝันโลดเลยน้อง! จิตรกรประจำแวมมี่เฮ้าส์ วาตาริซังเองก็ภูมิใจไปด้วย ^0^
      #83-1