[รวม Fic. Death Note] Every ship is happening

ตอนที่ 66 : About the past (วาตาริ & แอล)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

Pairing : วาตาริ & แอล






ที่โซนจัดแสดงงานประติมากรรมของพิพิธภัณฑ์ เด็กชายผมดำกอดเข่าคุดคู้อยู่บนม้านั่งหินอ่อน ใบหน้าซุกลงกับเข่า หายใจแผ่วเบาอย่างสม่ำเสมอและชายชราที่นั่งอยู่เคียงข้างก็ไม่ทำอะไรเป็นการรบกวนอีกฝ่าย


วาตาริไม่ปลุก เขาเพียงแค่รอ บางครั้งเขาก็คิดว่าแอลเหมือนนกฮูก สบายใจที่จะนอนในเวลาที่แสงอาทิตย์ส่องถึงตัวเวลาที่รู้ว่าสามารถลดเกราะป้องกันทุกอย่างแล้วผ่อนคลายร่างกายลง จากนั้นจึงตื่นตลอดคืน สืบข้อมูลตามล่าอาชญากรด้วยสมาธิทั้งหมดที่มี บรรยากาศเงียบไร้ผู้คนคงช่วยให้ใจสงบในการไขคดีเสียมากกว่า


แต่จนแล้วจนรอด ขนาดในวันหยุดที่สามารถออกไปไหนก็ได้ เด็กชายอัจฉริยะคนนี้กลับหลับลึกเสียง่ายดายอย่างไม่เสียดายเวลาแห่งอิสรภาพ ไม่เสียดายว่ากลับไปจะเจอคดีหนักหนาอีกสักเท่าใด บนใบหน้ามีเพียงรอยยิ้มบางต่างจากตอนตื่น น่าสงสัยว่าเขาฝันถึงอะไร


ระหว่างรอเวลา มือเหี่ยวย่นฝนดินสอลงกับโน้ตเล่มเล็กที่กลายเป็นสมุดรวมรูปไปชั่วขณะ สเก็ตภาพช่วงเวลาสงบสุขของนักสืบตัวน้อยหวังเก็บเป็นความทรงจำ หลังลงเงาตัดเส้นเก็บรายละเอียดครบแล้วจึงเร่งมือจดข้อมูลความรู้จากในห้องจัดแสดงอย่างขะมักเขม้น


ไม่นานนักร่างเล็กก็ตื่นขึ้น ใช้มือขยี้ตาคลายความง่วง "คุณไม่ปลุกผม" ดวงตากลมโตหรี่ลงจ้องชายชราอย่างคาดโทษ


"ครับ" วาตาริตอบรับ ทั้งที่มือยังขยับยุกยิก "ผมคิดว่าจะไม่รบกวน อย่างไรเสียคืนนี้คุณก็อยู่ยาว"


เด็กชายทำหน้านึกก่อนร้องอ๋อกับตัวเอง "คิดเผื่อผมเสมอเลย" หัวดำๆ เอียงเข้ามาดูอย่างใคร่รู้ "ว่าแต่จดอะไรอยู่เหรอครับ?"


"เรื่องเกี่ยวกับพิพิธภัณธ์นิดหน่อยน่ะครับ เหมือนกับบันทึกประจำวัน"


"หืม..." แอลไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่จ้องเนื้อหาในสมุดจดเรียบๆ ไร้สีสันด้วยความสนใจ ดูตัวอักษรเติมเต็มพื้นที่ว่างเปล่าทีละน้อย อาจเป็นเพราะอายุมากแล้วร่างกายของวาตาริจึงตอบสนองได้ช้าลง


"แอล คุณคิดอย่างไรกับอดีตหรือครับ?" เสียงแหบแห้งถามขึ้นมา เด็กชายนิ่งค้างไปก่อนยกนิ้วโป้งจรดริมฝีปาก สมองขบคิดว่าอีกฝ่ายต้องการคำตอบแบบไหน


พูดถึงอดีตกับคนที่ไม่มีอดีต เด็กชายนึกย้อนกลับไปในความทรงจำที่เกือบจะว่างเปล่า ครอบครัวเก่าที่ไม่ต้องการเขา เพื่อนบ้านอารมณ์เสียสามสิบวันต่อเดือนกับแมวส้มหน้าบูด อาหารรสชาติแย่ที่ไม่มีความรักปนอยู่ในนั้น เสียงก่อสร้างรอบตัวอาคารยามฟ้ามืดดั่งเพลงกล่อมนอน ตู้เสื้อผ้าเก่าๆ อับๆ แต่เป็นเหมือนเตียงให้เขาหลบคนใจร้ายได้ข้ามคืน


ไม่ว่าอะไรก็เปลืองพื้นที่ความจำไปหมด ถ้าสมองทิ้งเรื่องราวพวกนั้นได้ง่ายเหมือนที่พ่อแม่ทิ้งเขาก็คงดี


ดวงตากลมโตเสมองไปด้านที่ไม่มีคนนั่ง พึมพำเสียงเรียบเหมือนไม่คิดใส่ใจ "ผมคิดว่าอดีตสมควรอยู่ในที่ของมัน"


อีกฝ่ายเลิกคิ้วกับสิ่งที่ได้ยิน "จะไม่ให้ส่งผลกับอนาคตหรือครับ?"


"ช่วยได้ในการตัดสินใจ แต่จะไม่ยอมให้มีการควบคุมเหนือปัจจุบัน"


ชายชราพินิจประโยคนั้นอยู่ครู่นึง เด็กชายถามกลับเมื่อเขาทำสีหน้าราวกับเห็นด้วย "แล้วคุณล่ะครับ?"


วาตาริยิ้ม "ไม่รู้สิครับ นั่นคือเหตุผลที่ผมถามคุณ บางอย่างแม้แต่เราเองก็ไม่อาจให้คำตอบที่แน่ชัด"


"แต่เรื่องเกี่ยวกับอดีตที่ผมพอจะให้คำนิยามได้ คือเราสามารถเรียนรู้จากมัน" เขากล่าวทั้งใบหน้าอิ่มเอมด้วยความสุข ดวงตาหลังกรอบแว่นสบกับเด็กชายใต้การดูแล


แอลเผลอกอดเข่าเข้าหาตัว ทำเป็นมองไปรอบสถานที่อย่างอยากรู้อยากเห็น "หากคุยกันอยู่แบบนี้เห็นทีจะเสียเที่ยว ผมยังอยากศึกษาเรื่องราวทางประวัติศาสตร์มากมายของสหราชอาณาจักรอยู่นะครับ"


ชายชราหัวเราะออกมาน้อยๆ ด้วยความเอ็นดู เขาลุกขึ้นยืนพร้อมกับร่างเล็กที่หลังงออย่างเสียบุคลิกภาพ มือเหี่ยวย่นกอบกุมมือของเด็กชายเอาไว้ขณะที่เดินชมสิ่งจัดแสดงไปพร้อมกัน






----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #63 Hydran (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 09:33
    อืมๆ นกฮูกนี้ใช้เลย เหมาะกับแอลมากเลย แต่ศึกษาประวัติสหราชอาณาจักร? เหอะๆ เก่งเกินไปแล้ว อิจฉาโครตๆเลยคะ
    #63
    1
    • #63-1 เมษามัตสึดะ(จากตอนที่ 66)
      5 เมษายน 2562 / 22:16
      แงงง ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ค่ะ พี่แอลนี่ก็โดนเทียบกับสัตว์หลายชนิดละเกิน
      #63-1