[รวม Fic. Death Note] Every ship is happening

ตอนที่ 62 : Dreadful night (แอล & ไลท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

Pairing : แอล & ไลท์ , มิสะ


//หลุบตาลงต่ำ ยิ้มแห้ง ทำหน้าเลิ่กลั่ก


*Warning!!! มีเนื้อหาเกี่ยวกับความรุนแรง!*







แอลเงยหน้าขึ้นจ้องผู้ต้องสงสัยหลักของคดีคิระ ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเลือดจากริมฝีปากจนผ้าขาวซึมเป็นรอยด่างดวง


รองเท้าหนังกระทืบลงอกเขาเต็มแรงจนนักสืบหนุ่มกระอักเลือดออกมาอีกระลอกใหญ่ เสียงฟ้าผ่าดังแทรกสงครามกลางสายฝนตกกระหน่ำ หยดน้ำเย็นเยียบกระทบร่างบนพื้นจนหนาวสั่นไปทั้งกาย


ใบหน้าของเด็กหนุ่มเหยียดยิ้มหยัน ดวงตาสีน้ำผึ้งคู่งามมองต่ำมาที่ร่างที่อยู่แทบเท้า


"อะไรกันริวซากิ นอนตากฝนแบบนั้นเดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก" เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลคุกเข่าลงเคียงข้าง ไล้มือเรียวขึ้นจากอกเขาก่อนหยุดลงที่คอ ชายผมดำมองการกระทำนั้นด้วยดวงตาวาวโรจน์ "ทำไมทำหน้าน่ากลัวแบบนั้นล่ะ?" ออกแรงบีบขึ้นทั้งเสียงเสแสร้งคำหวานน่ารังเกียจยังคงดังไม่หยุด แอลจับข้อมืออีกฝ่ายไว้อย่างประเมินสถานการณ์


"ปล่อยผมเดี๋ยวนี้" เสียงราบเรียบที่กดต่ำเป็นการเตือนทำให้รอยยิ้มยิ่งกว้างขึ้นไปอีก ร่างที่อยู่เหนือกว่าพาดขาขยับตัวขึ้นคร่อมทั้งกดมือสองข้างของเขาไว้รวดเร็ว น้ำเสียงขี้เล่นแฝงไปด้วยความอันตรายอย่างที่ไลท์ผู้ใสซื่อไม่เคยทำมาก่อน


"แล้วถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ"


แอลหรี่ตามองตวัดขาขึ้นเตะเอวไลท์จนเขาเอียงไปด้านข้าง คนเป็นนักสืบพลิกตัวขึ้นเป็นฝ่ายอยู่ด้านบนจัดแจงรวบมือทั้งสองนั้นไว้ มองร่างข้างใต้ที่โอดครวญออกมาว่าเจ็บนักหนา "ผมจะจับกุมคุณ คิระ ให้แน่ใจเลยว่าคุณจะโดนประหารภายในวันนี้"


"จะทันเหรอ?" แม้จะเป็นฝ่ายเสียเปรียบไลท์กลับหัวเราะออกมาราวกับมีเรื่องตลก รอยยิ้มหวานน่าหลงใหลจุดขึ้นบนริมฝีปาก การแสดงของฆาตกรคนนี้ยังคงไหลลื่นไม่มีที่สิ้นสุด "นายจะไม่โดนฉันฆ่าก่อนจริงๆ น่ะเหรอ?"


นักสืบอันดับหนึ่งของโลกเลิกคิ้วด้วยความฉงน "คุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่..."


"คิระคนนี้ตายไปก็ไม่ไร้ค่า ยังมีประชาชนผู้ต้องการความยุติธรรมอีกมากมายที่พร้อมสานต่องานของพระเจ้า ขอแค่รู้ชื่อกับหน้านาย บางคนยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ รู้หน้าแค่อย่างเดียวก็เพียงพอ" แอลกลอกตาให้กับคำพูดนั้น ดูออกได้ในทันทีว่ามันไม่ต่างอะไรกับการปั่นหัวเหมือนทุกครา ทว่าเด็กหนุ่มผมน้ำตาลกลับไม่สะทกสะท้านกับปฏิกิริยาเขา ปั้นยิ้มอ่อนหวานประดับบนใบหน้าอยู่ไม่ขาด "เหมือนกับที่มิสะยืนอยู่ข้างหลังนาย ตอนนี้"


แอลไม่คิดหลงกลอุบาย เขาเพียงแสร้งเบิกตาขึ้นเล็กน้อย ทำทีว่ารู้สึกประหลาดใจ "งั้นหรือครับ? มิสะซังนี่เก่งกว่าที่คิด โดนล็อกตัวแน่นหนาทั้งยังใส่ผ้าปิดตาแต่ก็ออกมาได้ ผมล่ะนับถือเธอจริงๆ"


"ก็นะ~ มันก็ยากอยู่เหมือนกันอะ โหยยย ประสาทจะกินอยู่แล้วโลกมืดมาตั้งนาน" เสียงแหลมใสที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง แอลหันไปด้วยความตกใจจนเผลอคลายมือที่จับเด็กหนุ่มเอาไว้ เว้นระยะห่างพอที่ไลท์จะฉวยโอกาสกระแทกเข่าขึ้นชายโครงอีกฝ่ายเต็มแรง


แอลกระเด็นไปไม่ไกลนัก สองมือยกขึ้นกุมอก รู้สึกเหมือนกระดูกทิ่มเข้าไปในปอดจนหายใจติดขัด เขาไอคอกแคกออกมาทั้งเลือดไหลซึมมุมปาก ดวงตาสีดำสนิทเบิกค้างมองเด็กหนุ่มยันตัวขึ้นไปยืนเคียงข้างหญิงสาวผมทองในชุดกอธิคโลลิต้าที่เช็ดเครื่องสำอางออกหมดแล้ว ใบหน้ากลมยังคงหวานหยดแม้ไม่ได้เติมแต่งซึ่งสายฝนที่ยังกระหน่ำไม่หยุดเป็นคำตอบของเรื่องนั้น


"เธอมาช้า" เขากอดอกใส่อย่างไม่พอใจนัก สาวเจ้าหน้าเสียยกมือไม้ลนไปหมดก่อนพุ่งเข้ากอดเป็นการขอโทษ...แต่สุดท้ายก็โดนมือไลท์ยันหน้าไว้จนเข้าประชิดตัวไม่ได้


"เอ้า จะจับกุมคิระไม่ใช่เหรอ เอาแต่นอนอยู่ทำไมล่ะริวซากิ?" ไลท์หันมาพูดกับชายหนุ่มบนพื้นน้ำเสียงเริงร่า มิสะหัวเราะคิกคักแต่ก็มองเขาด้วยแววตาเอ็นดู "ช่ายช่าย มิสะก็มาแล้ว คิระทุกคนอยู่ครบแล้วนี่เนอะ~!"


ดวงตาสีดำสนิทจ้องเขม็งกลับอย่างเชือดเฉือน คู่รักตรงหน้าเดินมาดูอาการศัตรูอันดับหนึ่งของโลก เด็กหนุ่มใช้เท้าเชยคางชายหนุ่มขึ้นพินิจ ยิ้มเยาะเย้ยอย่างน่าหมั่นไส้ที่สุด "ไหนใครบอกว่าจะพาฉันขึ้นแท่นประหารนะ?"


มือซีดเซียวคว้าข้อเท้านั้นไว้ด้วยอารมณ์โกรธยังไม่ทันที่จะจับหมุนหักกระดูกก็โดนเตะจนหน้าหันไปเสียก่อน


อีกฝ่ายถอนหายใจออกมาน้อยๆ "ดื้อด้านจริง ยังไม่ยอมแพ้อีกงั้นเหรอ..."


"คิระ คุณจะต้องชดใช้แน่! คุณจะต้องโดนประหารและไม่ใช่ด้วยวิธีฉีดยา!" แอลตวาดลั่นทั้งดวงตาวาวโรจน์ ไลท์ร้องหืมออกมาด้วยความสนใจทั้งยังยิ้มหวานมองเขาเหมือนกับมองเด็กน้อยวัยต่อต้านคนนึง หันไปพยักเพยิดกับหญิงสาวผมทอง มิสะรู้งานทำตามคำสั่งเขาในทันที หล่อนขึ้นคร่อมแอลกดเขาไว้ไม่ให้ขยับขณะที่เด็กหนุ่มเลิกเสื้อขึ้นหยิบมีดที่ซ่อนไว้ออกมา แอลตวัดตามองอาวุธสังหาร อ้าปากค้างอนุมานได้ถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น


ไลท์ตัวย่อลงลูบหัวคนเป็นนักสืบ "อยากได้ช้าๆ หรือทีเดียวจบ" แม้ปากจะถามแต่มือพลิกคว่ำกรีดปลายมีดลงกับต้นขาใต้กางเกงยีนส์ แอลสะดุ้งทั้งแขนทั้งขากระตุกขึ้นรุนแรงแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะมิสะกดเอาไว้ นักสืบหนุ่มกัดริมฝีปากไม่ให้เสียงแห่งความเจ็ดปวดหลุดออกมา แม้จะมีร่างของหญิงสาวนั่งบังอยู่แต่ก็รู้ได้ว่าเลือดคงไหลซึมเนื้อผ้าอย่างน่าสยดสยอง และฝนเย็นๆ ที่ตกกระทบบาดแผลไม่ได้ทำให้เรื่องดีขึ้นเลย


"สั่งเสียอะไรกันหน่อยสิ นี่ช่วงสุดท้ายของชีวิตแล้วนะ อยากฝากไปบอกรักวาตาริไหม" มีดในมือเปรอะเปื้อนไปด้วยสีแดงฉาน เด็กหนุ่มไล้มันไปตามโครงหน้าอย่างชาวยุโรป ความหวาดกลัวแล่นไปทั่วร่างกาย ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องความแหลมคมที่บาดแก้มเขาเลือดซิบ แผลเพียงเล็กน้อยแต่กลับน่ากลัวเมื่อรู้ว่ามันสามารถทำอะไรได้มากกว่านี้


ไม่รอให้ตั้งตัวไลท์เสียบมีดลงกับฝ่ามือข้างขวาของแอล ร่างที่ถูกตรึงแผดเสียงออกมาราวกับจะตายในบัดดล แอลครวญครางอย่างหยุดไม่ได้ น้ำร้อนๆ เอ่อล้นขึ้นรอบดวงตาผสมปนเปไปกับสายฝนที่ซึมเข้าปากแผล เลือดแดงฉานทะลักออกมาทั้งที่ส่วนปลายอาวุธยังคาอยู่ในเนื้อ "คิระ ฉันจะฆ่าแก! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะไอ้สวะ!!!"


"ดูเหมือนมีบางคนคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้วนะ ว่าไหม? มิสะ" ไลท์ดึงมีดออกมาอย่างเชื่องช้าให้แอลสบถคำด่าทอระบายความเจ็บ สาวผมทองยิ้มแย้มพยักหน้าพลางกดข้อมือในแน่นขึ้นไปอีกหวังสู้แรงที่กระตุกขึ้นตามสัญชาตญาณร่างกาย "กระแดะสุภาพมาตั้งนาน เปิดอกคุยกันได้ฉันก็ดีใจ"


ไลท์ลูบคางแผ่วเบา ทำหน้าเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ "พูดถึงเปิดอก มิสะเขยิบลงมาหน่อย--- เฮ้ย! มันเป็นผู้ชายนะไปนั่งทับตรงนั้นไม่ได้! ทับขาแทนน่ะ ทับขา!" คนอายุน้อยกว่าโวยลั่นเมื่อหญิงสาวเขยิบลงมาโดนจุดยุทธศาสตร์อย่างทำลายบรรยากาศความตึงเครียดที่ผ่านมา มิสะลนลานร่นตัวลงนั่งบนต้นขาชุ่มเลือดทำให้เจ้าของร่างสะดุ้งตัวครางลั่น ร่างเล็กรวบมือที่เคยตรึงไว้เหนือหัวลงมาที่หน้าท้องเพื่อให้จับสะดวกขึ้น เปิดช่องทางให้ไลท์ทำในสิ่งที่ต้องการ


"โอเคกลับเข้าเรื่อง เราคุยกันถึงตอน 'เปิดอก' แล้วใช่ไหม?" ไลท์หัวเราะกลบเกลื่อนจังหวะนรกเมื่อสักครู่ "ให้เวลาสั่งเสียหน่อยดีกว่า เพราะอีกหนึ่งนาทีฉันจะขอ 'เปิดอก' นายแล้ว 'คว้านหัวใจ' ออกมาคุยด้วยหน่อยนะ" เด็กหนุ่มตรงหน้ายิ้มหวานราวกับไม่ได้กำลังพูดเรื่องน่ากลัวออกมา


"ไม่มีประโยชน์หรอกคิระ! ต่อให้ฉันตายตอนนี้ก็ยังมีแอลคนอื่นที่จะมาจับตัวแก แกไม่มีวันลอยนวลไปได้หรอก! แต่ถ้ามอบตัวซะตั้งแต่ตอนนี้ฉันอาจใจดีลดโทษให้เป็นจำคุกตลอดชีวิตก็ได้ เลือกเอาให้ดีเถอะ! สุดท้ายแล้วตอนจบความยุติธรรมจะเป็นฝ่ายชนะ!!!"


ไลท์มองสีหน้าของคนเป็นนักสืบด้วยความชอบใจ "นั่นเป็นคำสั่งเสียที่กินใจมาก โอเค ได้เวลาราตรีสวัสดิ์~"


แอลหลับตารอรับความเจ็บปวดที่กำลังจะตามมา หัวใจเต้นรัวเร็วคล้ายจังหวะกลอง ตัดสินใจใช้พลังเฮือกสุดท้ายทั้งหมดดิ้นเต็มแรงแม้จะรู้ว่าไม่มีความหวัง---









"...ซากิ! ริวซากิ! แอลโว้ยยยยยย!! มีสติหน่อย!" เสียงสั่นเครือดังแทรกความคิดเขาทั้งแรงที่ตบลงท่อนแขนรัวเร็ว ดวงตาสีดำสนิทเหม่อมองคนที่อยู่ข้างใต้ ผมสีน้ำตาลบัดนี้ยุ่งเหยิงไปหมดเด็กหนุ่มทำหน้าเหยเกราวกับปลาขาดน้ำ และแอลรู้ตัวอีกทีก็ตอนเล็บตัดสั้นนั่นจิกลงบนเสื้อเขา ดิ้นเร้าๆ ให้ปล่อยมือที่บีบคออยู่เต็มแรง


แอลผละออกในทันทีที่ได้สติ นักสืบหนุ่มผงะถอยจนหลังติดหัวเตียง จ้องมองร่างตรงหน้าที่หอบเอาอากาศจนตัวโยน ผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งของคดีคิระหันมาโวยใส่เขาทั้งหน้าแดงก่ำ "ไอ้เวรเอ้ย! นี่จะฆ่ากันรึไง!?"


"ค..คิระ" นั่นคือคำเดียวที่หลุดออกจากปากเขา ชายผมดำยังช็อคไม่หายกับสิ่งที่เกิดขึ้น เหมือนสมองอันชาญฉลาดจะโดนไวรัสกินไปชั่วครู่


ไลท์กลอกตาอย่างระอา "ยังไม่หยุดยัดข้อหาให้ฉันอีกนะ! เห็นนายดิ้นเหมือนผีเข้าก็อุตส่าห์หวังดีปลุกให้...หรือนี่จะเป็นเหตุผลที่นายไม่ยอมหลับยอมนอน ปกติสะดุ้งฮาร์ดคอร์แบบนี้ตลอดเหรอ?" ดวงตาสีน้ำผึ้งสบตาเขาตรงไปตรงมาขณะยิงคำถาม และถ้าไม่ได้คิดไปเอง เหมือนจะมีประกายความห่วงใยเล็กๆ อยู่ในนั้น


คนผมดำยกแขนขวาขึ้นมาดู มันยังคงล็อกแน่นหนาด้วยกุญแจมือและมีโซ่เชื่อมต่อไปยังแขนซ้ายของไลท์


แต่ตอนเขาโดนฆ่าไม่ได้ใส่กุญแจมือนี่นา...


นักสืบหนุ่มร้องอ๋อพยักหน้าเข้าใจกับตัวเอง ทิ้งให้เด็กหนุ่มตรงหน้ามึนงง คนผมดำยันตัวลุกขึ้นเดินหลังโก่งไปที่ประตูห้องปล่อยให้สายโซ่ลากตัวอีกฝ่ายเดินตามมา


"เฮ้ยเดี๋ยว! นี่มันเพิ่งตีสามเองนะ ฉันนอนได้ไม่กี่ชั่วโมงเอง!" ท่ามกลางเสียงโวยวาย แอลกดปุ่มลิฟต์ไปชั้นสำนักงานใหญ่ กระชากตัวเด็กหนุ่มที่แรงน้อยกว่าเข้ามาข้างในขณะเดินทางลงไปด้วยกัน


"ไลท์คุงทำให้ผมตื่นและเขาต้องรับผิดชอบกับการกระทำของตัวเอง เราจะไปสืบหาคิระกันต่อ" จบประโยคนั้นก็มีเสียงบ่นของไลท์พึมพำไม่หยุดเป็นซาวน์ประกอบ


แอลถอนหายใจ ระหว่างรอไปถึงชั้นล่างก็หันไปหาอีกฝ่ายที่ทำหน้าหงุดหงิดเหมือนจะกินหัวเขาได้ตลอดเวลา


"ยังไงก็...ขอบคุณที่ปลุกนะครับ" เขาเอ่ยเสียงราบเรียบ ส่วนไลท์เพียงแค่พยักหน้าส่งๆ ไม่ติดใจอะไร









-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #57 Hydran (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 11:27

    แอล นายนอนแล้วฝันได้ยาวดีนะ แถมฝันเป็นตุเป็นตะ ฝันบอกเหตุ ฝันทำนายอนาคตได้ด้วย เยี่ยวเลยนาย งั้นก็ระวังตัวด้วยนะในเมื่อฝันแบบนั้น อย่าลืมล้อมกรงวางแผนตีแมวด้วยนะ เอาให้แมวที่ชื่อคิระดิ้นไม่หลุดจับขังคุก พรากเดธโน๊ตออกจากเจ้าตัวด้วยยย

    #57
    2
    • #57-1 Hydran(จากตอนที่ 62)
      1 เมษายน 2562 / 11:28
      * แก้คะ เยี่ยมเลย สิ กรี๊ดเขียนผิดได้น่าเกลียดมาก
      #57-1
    • #57-2 เมษามัตสึดะ(จากตอนที่ 62)
      1 เมษายน 2562 / 19:37
      สมองพี่เค้าอยากให้ไลท์เป็นคิระจริงจังมาก ขนาดหลับนะเนี่ย ฟฟฟฟฟ ระวังตัวไว้นะแอล จิตใต้สำนึกกับลางบอกเหตุอาจอยู่ใกล้กันกว่าที่คิด

      ยึดเดธโน้ตให้ได้นะคะ อย่าปล่อยให้ไลท์คุงโดนประหารเลย...
      #57-2
  2. #56 [ LuksornNoy ] (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 01:44
    กำลังจะถามว่าทำไมถึงจั่วหัวว่าเป็น แอล/ไลท์ จนอ่านจบ....อ้อ นายฝันเรอะ? ฝันทำนายซะด้วย//หัวเราะ
    #56
    1
    • #56-1 เมษามัตสึดะ(จากตอนที่ 62)
      1 เมษายน 2562 / 19:33
      ฝันบอกเหตุสุดๆ ระวังตัวไว้นะคะคุณลอว์ไลท์ //ยิ้มกริ่มแบบคิระ
      #56-1