[รวม Fic. Death Note] Every ship is happening

ตอนที่ 53 : Happiness (บี & วาตาริ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

Pairing : บี & วาตาริ

//AU เพิ่มกฎเดธโน้ตว่าดวงตายมทูตเป็นพันธุกรรมส่งต่อไปรุ่นลูกได้ (เพื่อแถชีวิตคุณบียอนด์ได้เนียนยิ่งขึ้น)






ผมชื่อ บียอนด์ เบิร์ธเดย์...ชายคนหนึ่งในโลกที่มีดวงตายมทูต...และนี่คือ...ชีวิตของผม


มันเริ่มจากตอนแม่คลอดผมที่ลอนดอน สหราชอาณาจักร...


ครอบครัวผมไร้ญาติ แต่มันก็อบอุ่นดีถึงจะมีแค่เราสามคน


แม่เป็นเจ้าของเดธโน้ตเล่มนึง ส่วนพ่อไม่ แต่ทั้งคู่มีดวงตายมทูตเหมือนกันตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้ว


เหมือนกับนิยายแฟนตาซีสักเรื่อง ผมเพิ่วรู้ตัวได้ตอนหกขวบว่าตัวเองไม่เหมือนเด็กคนอื่น จะเลือกว่าผู้ถูกเลือกก็ได้...ต่างกันตรงที่มันไม่ใช่เรื่องที่ดีนี่สิ


พ่อหักหลังแม่ เขาเป็นสายจากพวกสกอตแลนด์ยาร์ด เสียงปืนดังลั่นและไซเรนจากกรถสีสดใสยังตามหลอกหลอนจนถึงทุกวันนี้ พวกตำรวจบุกเข้ามาถึงในบ้านก่อนวิสามัญผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ผมรัก ยังดีที่พ่อไม่ใจร้ายนัก เขาไม่ฆ่าแต่เก็บผมไว้ที่สถานพินิจ ผมไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดถึงต้องขึ้นศาลเยาวชน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงโดนข้อหาหนีออกจากบ้าน


พวกเขาหาสมุดปกดำที่แม่ซ่อนไว้ไม่เจอแล้วก็ชอบมาถามข้อมูล...แต่ผมก็ไม่เคยบอก ผมรู้ทุกอย่าง แต่แม่ไม่อนุญาตให้พูด


คนสูงวัยในชุดคลุมตัวมาหาก็บ่อย ตรวจเลือดตรวจอะไรเสียมากมาย คงเห็นผมเป็นหนูทดลองที่มีดวงตาแปลกประหลาด ผมไม่เหมือนคนอื่น ผมรู้อายุขัยของทุกคน เห็นชื่อและตัวเลขที่เหนือหัว...ผมเป็นแค่ปีศาจ


ผมเก็บเศษกระดาษจำนวนนึงไว้กับตัวเสมอ แม่ให้ไว้ใช้เพื่อป้องกันตัว ผมทนอยู่สถานพินิจไปพักหนึ่งจนพ่อจากไปด้วยโรคความดันก็ไม่เหลือเหตุผลให้อยู่ต่อ พอเบื่อๆ เลยเขียนชื่อทุกคนที่รู้เรื่องนี้แล้วหนีออกมา...


อิสรภาพคือสิ่งเดียวที่มี


แต่...มันเคว้งคว้าง...


ผมร่อนเร่ไปตามถนน ไม่กล้ากลับบ้าน กลัวจะมีตำรวจมาหาอีก...


สมุดเดธโน้ตอะไรนั่นก็ปล่อยทิ้งไว้ ถึงจะเป็นสมบัติของแม่แต่ไม่จำเป็นต้องใช้


บางที...ผมก็สงสัยว่าจะมีชีวิตไปเพื่ออะไร...แม่ตายแล้ว...พ่อก็ตายแล้ว


...จะมีใครรักผมได้เท่าท่านทั้งสอง?


ไม่กี่วันต่อมาผมพบยมทูต...เธอชื่อโรเรส เป็นสหายเก่าของแม่ที่อยู่มาหกร้อยกว่าปีแล้ว ผมพบว่าเธอฉลาดและใจดีทีเดียว โรเรสสอนเรื่องต่างๆ และวิธีการใช้เดธโน้ตให้ ถึงผมจะตัดสินใจไม่ฆ่าใครอีกแล้วก็ตาม


แต่หลังจากนั้นปีกว่าก็ต้องบอกลากัน โรเรสเคยเตือนผมว่าถ้าไม่สัมผัสเดธโน้ตเล่มจริงใน 490 วันก็จะเสียสิทธิ์ความเป็นเจ้าของแล้วลืมเรื่องทุกอย่าง แต่ผมเดินทางมาไกลเกินจะกลับบ้านโดยไร้เงิน รู้ตัวอีกทีก็ตอนถึงวินเชสเตอร์ มันดีกว่าลอนดอนตรงที่อากาศแปรปรวนน้อยกว่าแถมผู้คนไม่หนาแน่น


เมื่อเวลาใกล้หมดลง โรเรสบอกว่าถ้าอยากมีความทรงจำครบถ้วนก็ให้ตัวโดนเศษกระดาษจากเดธโน้ตตลอดเวลา เธอจากไปในวันรุ่งขึ้น ส่วนผมก็มีเศษกระดาษอยู่ในรองเท้าและชั้นใน ผมไม่เหลือใครแต่อย่างน้อยผมก็ยังจำได้


หลังจากนั้น...ผมก็เริ่มเบื่อหน่าย...เหงาและทรมาน...

              

โลกที่ไม่มีใครอยู่เคียงข้าง...มันอ้างว้าง...

 

ผมเจอแฟลตร้างหลังนึงที่ลักลอบอยู่อาศัยได้...ตัดสินใจจะใช้ชีวิตที่เหลืออย่างเรียบง่ายเป็นเส้นตรง อาจมีขรุขระบ้างตอนไปขโมยของเลี้ยงชีพ แต่อย่างน้อยมันก็เรียบง่าย


แล้วมันก็ย่ำแย่เพราะผมถูกจับได้ทั้งในมือมีเนื้อและผัก


เจ้าของร้านชำเป็นเพียงป้าแก่ๆ คนนึงแต่ลูกเตะกลับเหลือร้าย ผมโดนเข้าไปหลายทีก็เจ็บท้องจนกังวลว่าเครื่องในจะแตก


"ให้อภัย..ผมด้วย..ผมสัญญา...จะไม่ทำอีกแล้ว.....ปล่อยผมไปเถอะ..ผมสัญ..ญา"


ผมยังจำทุกคำที่ตัวเองขอร้อง อ้อนวอนซ้ำๆ แม้จะไม่ได้รับอะไรนอกจากความเจ็บปวด ผมฝืนไม่ร้องไห้ แต่เสียงก็อู้อี้เกินจะมองว่าไม่ใช่การครวญคราง


ผมนอนอยู่ที่ทางเท้าหน้าร้านชำเพราะลุกขึ้นไม่ได้ ได้ยินเสียงฝีเท้าผ่านไปมาแต่ไม่มีใครคิดจะหยุดดู แต่มันก็ไม่แปลกอะไร ไม่เคยมีใครสนใจเด็กเลวร้ายอย่างผมอยู่แล้ว


"คุณมานอนทำอะไรตรงนี้น่ะครับ"


ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีมือนึงมาจับที่ตรงหลัง


"โอ้ เจ็บหรือครับ ผมขอโทษจริงๆ ผมไม่ได้ตั้งใจ"


ผมเงยหน้าคลุกฝุ่นขึ้นมองเจ้าของเสียงแหบแห้ง เห็นชายชราผมขาวคนหนึ่งยืนยิ้มบางอย่างเป็นมิตร


"อย่ายุ่งกับผม!"


ผมตวาดลั่นเมื่อได้สติ ร่นตัวถอยหลังออกไปอย่างลืมเจ็บก่อนจะร้องเสียงหลงเมื่อความปวดร้าวแล่นเข้าช่วงท้อง


"พ่อแม่ของคุณอยู่ที่ไหนเหรอครับ คุณมีบ้านใช่ไหม?"


แน่นอนว่าผมมีบ้าน แต่ยังไงก็กลับไปไม่ได้


ส่วนพ่อแม่...


รู้ตัวอีกทีดวงตาก็พร่ามัวไปด้วยหยดน้ำ ผมปิดปากเงียบไม่พูดอะไรด้วยรู้ดีว่าเสียงที่ออกมาคงได้แค่สะอื้น


ชายคนนั้นคุกเข่าลงจนอยู่ระดับเดียวกับผม "ไม่ต้องห่วง อย่าร้องไห้เลยครับ ถ้าคุณต้องการก็ไปอยู่กับผมได้"


"อยู่...กับ..คุณ..?" ผมฝืนถามออกไป ยกแขนเสื้อเก่าๆ ขาดๆ ขึ้นเช็ดน้ำตา


น้ำเสียงแหบแห้งนั้นฟังดูนุ่มนวลจนน่าใจหาย "ใช่ครับ ผมจะดูแลคุณเป็นอย่างดี มากับผมเถอะ"


ยังมีคนต้องการตัวผมอีกงั้นเหรอ...?


ผมที่ไม่สมบูรณ์แบบ ผมที่เป็นแค่ตัวประหลาดคนนี้

              

"...ผม...เป็นปีศาจ..."


"โอ เด็กที่ใสซื่อบริสุทธิ์ มีอีกหลายสิ่งในโลกที่สมควรเรียกว่าปีศาจ และนั่นไม่ใช่คุณแน่"


แล้วทำไมผมถึงเห็นชื่อกับอายุขัยคุณล่ะ? ผมเป็นปีศาจจริงๆ


ไม่มีโอกาสได้แย้งไปตอนที่มือเหี่ยวย่นนั่นโอบอุ้มใบหน้าผมไว้อย่างอ่อนโยน


"ความสุขน่ะ ผมจะหามาให้คุณเอง มากับผมเถอะ ผมสัญญา"


ผมมองเขาด้วยความฉงน ชายคนนั้นค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นก่อนยื่นมือมาตรงหน้า...


รู้ตัวอีกทีผมก็จับมือเขาไปแล้ว


"คุณมีชื่อไหมครับ?"


"...ผม...ชื่อบียอนด์"


บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้ม...รอยยิ้มที่อบอุ่นพอๆ กับแม่ของผม


"ผมควิลช์ แวมมี่"






"เขาผ่านไหมครับ!?"


ผมเกาะโต๊ะทำงานถามวาตาริ รู้สึกตื่นเต้นไปหมดจนต้องย่ำเท้าอยู่กับที่ระบายอารมณ์


"อะไรผ่านนะครับ?"


"คะแนนทดสอบของเอ!"


ชายชราดูเข้าใจขึ้นกว่าเดิม "อืม...เขายิ่งกว่าผ่านอีกครับ ผมไม่เคยเห็นเด็กคนไหนฝีมือดีขนาดนี้มาก่อน อีกไม่นานก็คงได้ร่วมทำคดีไปพร้อมกับคุณ แอลตัดสินใจจะให้เขาเป็นผู้สืบทอดอันดับหนึ่ง"


ผมยิ้มกว้างกับสิ่งที่ได้ยิน นี่มันเจ๋งไปเลย!


แต่วาตาริกลับมีสีหน้าแปลกๆ


"คุณไม่โกรธ?"


"ทำไมต้องโกรธล่ะครับ?"


"ตำแหน่งของคุณตอนนี้เป็นของเอไปแล้ว"

             

ผมเริ่มเข้าใจสิ่งที่เขาพยายามจะบอก แต่ก็ไม่ถือสาอะไร ยังไงเอก็เป็นเพื่อนสนิทของผมอยู่แล้ว "เขาสมควรได้ตำแหน่งนี้ และผมยินดีที่ได้แข่งขันกับเขา คะแนนเราก็ไม่ได้ห่างกันมาก"


ประโยคหลังนับว่าโกหก คะแนนไม่ห่างอะไรกันล่ะ เรียกสู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ...พูดแล้วก็เจ็บใจ


วาตาริสบตาผมอย่างตรงไปตรงมา หน้าเขาดูเหมือนรู้สึกผิด "ผมแค่อยากให้คุณมีความสุข..."


ผมยิ้มออกมาอีกครั้ง


"ตอนนี้ผมมีความสุขมากเลยครับ"

  

ผมมีทุกอย่าง...ที่ไม่เคยมีมาก่อน...


...เพื่อน...


...ชีวิต...


...ความสุข...


"คุณแวมมี่ ขอบคุณสำหรับชีวิตที่แสนวิเศษครับ"






-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #43 Hydran (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 23:26
    น้องพี่ ไม่เป็นไรแล้วนะ วาตาริใจดี แถมเพื่อนๆในนั้นก็อ่อนโยน หนูจะต้องมีความสุขแน่นอนลูก//กอดๆ แน่นอนว่าเราจะไม่พูดถึงอนาคต//มือปิดปาก
    #43
    1
    • #43-1 ไฮน์จะไม่ดองนิยาย(จากตอนที่ 53)
      23 มีนาคม 2562 / 17:13
      //กอดน้องบีแน่นๆ

      ขอให้จากนี้เจอแต่คนดีๆ นะ เพื่อนๆ เขารักหนู วาตาริก็ด้วย อย่าเข้าสู่เส้นทางนั้นเลย //ยิ้มอ่อนกับอนาคตคุณบียอนด์
      #43-1