[รวม Fic. Death Note] Every ship is happening

ตอนที่ 45 : Dear 20-Year-Old Me (บี)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

เรื่องราวดีๆ และความน่ารัก(//เสียงอ่อนหวาน)ของบียอนด์ เบิร์ธเดย์เจ้าเก่าเจ้าเดิม

//ไม่แน่ใจว่า Out of character ไหมสำหรับคุณบียอนด์ แต่นี่ว่าคุณเค้าก็เป็นคนแบบนี้แหละ ถถถถ
กราบขอโทษกันตรงนี้ละกัน สำหรับเราคุณเป็นซินนาม่อนโรลที่ค่ดเถื่อน





สวัสดีครับ ตัวผมตอนอายุ 20 ปี

ตอนนี้ผม 10 ปี ไม่รู้คุณจะจำหน้าตัวเองตอนเด็กได้ไหม ผมเลยแนบไว้ให้ในซองแล้วล่ะ

หวังว่าวันที่คุณเปิดอ่านจดหมายฉบับนี้อากาศจะแจ่มใสเหมือนตอนที่ผมเขียนนะครับ โลกตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับตัวผมในอนาคต ผมว่าโลกที่คุณอยู่ตอนนี้ต้องสนุกมากๆ แน่เลย อยากรู้จังว่าคุณจะชอบโลกใบนั้นเหมือนกับที่ผมกำลังตื่นเต้นกับมันไหมนะ

ตัวคุณที่อ่านจดหมายอยู่ตอนนี้จะหน้าตาเป็นยังไง ร่างกายแข็งแรงดีรึเปล่า คุณแวมมี่ดุที่ผมป่วยหนักตลอดแต่สุดท้ายเขาก็ดูแลผมอย่างดี เอจะหนีไปนอนห้องอื่นเพราะไม่อยากติดหวัด ส่วนแอลก็ชอบเตือนว่าให้รักษาสุขภาพทั้งที่ตัวเขาเองน่าเป็นห่วงกว่าเยอะ ถ้าคุณสูงและมีกล้ามเนื้อเยอะๆ คงดี ผมไม่อยากให้พวกเขาเป็นห่วงอีกแล้ว ผมอยากเป็นฝ่ายดูแลพวกเขาบ้างจัง

จะว่าไปคุณได้เป็นนักสืบรึยังครับ ผมเพิ่งรู้คะแนนบททดสอบเมื่อวาน มันยากมาก แต่ก็ยังดีที่ผมได้เป็นผู้สืบทอดลำดับที่สอง ไม่รู้ว่าทำพลาดไปกี่คะแนนแต่แน่ใจว่าพาทภาษาผมตกรัวๆ เลย หวังว่าคุณจะฉลาดและเก่งกว่าผมในตอนนี้นะครับ เพราะผมคงอายแย่ถ้ายังต้องให้เอช่วยสอนคดีที่แอลสั่ง และคงลำบากแย่ที่คะแนนเขาห่างออกไปเรื่อยๆ จนผมตามไม่ทัน

พูดถึงเอ เขาสบายดีไหมครับ ผมมักจะเรียกเขาว่าอดัมเพราะข้างบนหัวเขาเป็นแบบนั้น แต่ว่าถ้าเรียกชื่อจริงก็คงจะโดนคนสงสัยแย่เลยใช่ไหมล่ะ ผมว่าคุณควรจะหัดเรียกเอตามคนอื่นๆ บ้างนะครับ แล้วก็หวังมากๆๆๆๆ ว่าเขาจะหาทางเพิ่มตัวเลขได้ ที่ผมเห็นล่าสุดเหลือแค่สามหลักเอง หน้าตาเขาเริ่มไม่สดใสแล้วด้วย แต่ไม่ต้องห่วงนะเพราะผมจะหาทางช่วยเขาสุดความสามารถเลยล่ะ

ผมจะดีใจมากถ้าคุณกับเอยังเป็นเพื่อนกันอยู่ และจะดีใจมากของมากที่สุดถ้าพวกคุณชนะแอลได้ จะว่าไปแอลเคยบอกว่าผมเป็นเพื่อนคนแรกนี่นา คุณก็คิดว่าเขาโกหกเหมือนกันใช่ไหม? เราก็รู้ๆ กันอยู่แล้วว่าคุณแวมมี่ต่างหากที่เป็นเพื่อนคนแรก หวังว่าตอนนี้เขาจะมีเพื่อนเยอะขึ้น หรืออย่างน้อยเขาก็ยังมีคุณ มีเอ หรือคุณแวมมี่อยู่เคียงข้าง ช่วยดูแลเขาด้วยนะครับ น้ำตาลขนาดนั้นไม่ดีต่อเลือดเขาแน่ แต่ถ้าห้ามไม่ได้จริงๆ ก็ต่อยท้องสั่งสอนสักมัดเถอะครับ ผมไม่ว่าอะไรหรอก แล้วก็หวังว่าพวกคุณทุกคนจะมีสุขภาพดีทั้งกายและใจ ไม่เคร่งเครียดปวดหัวกับคดีอาชญากรรมนะครับ ทำงานหนักๆ แล้วก็อย่าลืมเล่นหนักๆ ด้วย อย่ากดดันตัวเองเกินไป ผมรักคุณนะ คุณเองก็เหมือนกันใช่ไหม เพราะฉะนั้นพยายามเข้านะครับ

ผมขอโทษที่เขียนหาคุณเสียยืดยาว ไม่รู้คุณจะได้อ่านข้อความของผมไหม หวังว่าคุณจะจำได้ว่าผมเก็บจดหมายไว้ในหีบใบนี้ และเปิดออกมาดู หรือต่อให้คุณไม่พบจดหมายฉบับนี้ผมก็ขอให้คุณมีความสุขครับ

พระเจ้าคุ้มครองนะครับ

แบ็คอัพ






ดวงตาสีน้ำตาลแดงอ่านข้อความแล้วขมวดคิ้ว อีกมือล้วงไปในซองจดหมายดึงรูปถ่ายใบเล็กออกมา ใบหน้าจิ้มลิ้มมีรอยยิ้มกว้างไร้เดียงสาจนยากที่จะคิดว่านี่คือเขาในอดีต ความทรงจำอันเลือนรางค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นโดยที่ไม่ต้องการ พระเจ้า!! เขานึกออกแล้วว่าเคยเขียนจดหมายพรรค์นี้ขึ้นมาจริงด้วย นรกเอ๊ยยย นี่มันสุดยอดแห่งความอับอายชัดๆ


บียัดจดหมายกลับลงไปในหีบซึ่งเต็มไปด้วยของเล่นสมัยเด็กมากมาย ได้แต่เอามือปิดหน้าทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว ตอนแรกตื่นขึ้นมาเห็นหีบโง่ๆ ก็นึกว่าแอลหาปริศนามาให้แก้ ใครมันจะคิดว่าจะเจอของน่าอายแบบนี้เข้า เลวร้ายสุดๆ รู้งี้ไม่เปิดมันขึ้นมาซะก็ดีหรอก


เขาไม่ใช่แบ็คอัพ ผู้สืบทอดลำดับที่สองของแอลอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เขาคือบียอนด์ อาชญากรอันดับหนึ่งของโลกผู้เกือบจะฆ่านักสืบอันดับหนึ่งของโลกได้สำเร็จ ถึงสุดท้ายจะโดนจับก่อนลงมือแล้วต้องบินจากอเมริกากลับมาโดนขังในห้องใต้ดินของแวมมี่เฮ้าส์ที่เกาะอังกฤษก็เถอะ


เออ จะว่าไปนี่มันก็วันเกิดเขาพอดีนี่หว่า น่าดีใจมากเลยเนอะ ฉลองวันเกิดในคุกเนี่ย...นั่นคงเป็นเหตุผลที่มีไอ้หีบเวรตะไลโผล่เข้ามาในห้องโล่งโจ้งแสนน่าเบื่อแห่งนี้ แอลมันเป็นพวกชอบทำร้ายจิตใจคนจริงๆ สินะ จะให้ของขวัญวันเกิดทั้งทีขออะไรสร้างสรรค์กว่านี้ไม่ได้รึไงวะ


จดหมายถึงตัวเขาตอนอายุยี่สิบปีน่ะเหรอ ขอโทษแล้วกันที่เป็นบียอนด์ตอนอายุสิบเก้ามาอ่านแทน...นั่นไง แอลมันเซอร์ไพรส์ผิดปีอีก นี่จงใจกวนประสาทกันใช่ไหม...เอาเถอะยังไงก็เร็วไปปีเดียวล่ะนะน้องเค้าคงไม่ถือสา แต่เสียใจด้วยที่บียอนด์วัยสิบเก้าเป็นคน เอ่อ...ก็แบบที่เห็นนี่แหละ เฮ้อ จะร้องไห้ผิดหวังที่จินตนาการป่นปี้ไม่มีชิ้นดีก็ร้องไปเหอะ แต่ให้ญาติดีกับคนเลวร้ายอย่างแอลน่ะไม่ไหวหรอก เขาภาวนาให้มันเบาหวานขึ้นทุกชั่วโมงด้วยซ้ำ เออ แล้วเอมันก็ตายโหงไปตั้งนานแล้วด้วย ช่วยไม่ได้นะนี่ยื้อสุดๆ แล้ว ยื้อมากกว่านี้ก็คือต้องชุบชีวิตให้มันแล้ว เขาทำได้เท่านี้แหละ เด็กนั่นต่างหากที่ผิด คาดหวังอะไรตั้งมากมาย โลกมันโหดร้ายจะตายนะไอ้หนู


บีปิดฝาหีบอย่างไม่ออมแรงตัดสินใจผลักมันไปสักมุมของห้อง ของสมัยไร้เดียงสาแบบนี้น่ะไม่จำเป็น ความน่ารักของวัยเยาว์ไม่ได้ช่วยให้เขาอารมณ์ดีขึ้นเลย กลับกันมันโคตรเติมเต็มจิตสังหารจนอยากจะกำมีดไปปาดคอคนให้สักร้อยรอบ


เอาเข้าไป แม้แต่ตอนนี้ก็ยังคิดแบบฆาตกร มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไรกันเนี่ยไอ้ความเปลี่ยนแปลงพวกนี้ จากเด็กใสๆ คนนึงทำไมมาไกลจังวะ...เอมันก็คุยด้วยดีๆ นี่หว่า คุณแวมมี่นี่ไม่ต้องพูดถึง โคตรพ่อพระ เอาเป็นว่าความผิดทุกอย่างยกให้แอลหมดเลยแล้วกัน ไม่มีใครน่าหมั่นไส้เท่าหมอนั่นอีกแล้ว ที่เอฆ่าตัวตายนี่ก็เพราะระบบผู้สืบทอดโง่ๆ ของมันนี่แหละ


ติ๊ดๆ ... ติ๊ดๆ ... ติ๊ดๆ ...


เหมือนได้ยินเสียงสัญญาณอะไรสักอย่างดังต่อเนื่อง นั่นทำให้บีหน้าซีด คือของขวัญก็แย่พอแล้วแอลมันคงไม่ใจร้ายใจดำส่งระเบิดเป็นของแถมใช่ไหม...


เสียงนั้นมาจากหีบที่เขาพึ่งสาปส่งไป แต่ถ้ามีเรื่องแบบนี้คงต้องเปิดดูอีกสักรอบ


เขาควานหาอยู่ประมาณเกือบนาทีก็เจอเข้ากับโทรศัพท์ที่ปิดฝาพับอยู่ มันดูเก่ากึกทีเดียว แล้วบีก็ระรึกได้ว่านี่คือเครื่องติดต่อสื่อสารกับแอลสมัยยังไม่เกลียดกันปานจะฆ่าแกง ตอนเขาออกจากที่นี่ก็คงจะทิ้งเอาไว้นั่นแหละ...ไม่สิ เรียกติดต่อสื่อสารคงไม่ได้ จริงๆ มันคือรับสารอย่างเดียว เพราะเครื่องนี้ดันกดโทรออกไม่ติดแถมทำอะไรไม่ได้นอกจากรับข้อมูลจากแอล และเมื่อเขาเปิดฝาออกเสียงก็เงียบไป


บีเห็นข้อความแปลกๆ สีดำบนพื้นหลังสีขาว


00d00h00m00s


เขาจำไม่ได้ว่ามันหมายถึงอะไร ก็ครั้งล่าสุดที่ใช้มันตั้งกี่ปีมาแล้ว


บีกำลังจะตัดใจในตอนที่หน้าจอกะพริบไปทีนึง ทำให้ข้อความใหม่ขึ้นมาแทนที่


L is dead.


อะไรวะเนี่ย!?






---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #27 Hydran (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 22:38
    .......ไม่นะ บีตอนอายุ10ปี อย่าจากไปรรร~

    บอกได้คำเดียว

    ไม่น่าโตเลยคะ เสียดายความไร้เดียงตอนคุณบีเป็นเด็กจังคะ ว่าแต่ตอนสุดท้ายมันคืออ!

    คืออะไร?

    เดธโน๊ตกับศิลาอาถรรพ์ อคกๆ!
    #27
    1
    • #27-1 ไฮน์จะไม่ดองนิยาย(จากตอนที่ 45)
      13 มีนาคม 2562 / 23:24
      บีน้อยต้องได้รับการปกป้องค่ะ //กอดน้อง

      หวังว่าฟิคนี้จะเชื่อมไทม์ไลน์ได้อยู่นะคะ เพราะนี่สีข้างถลอกไปหมดแล้ว555

      ในส่วนของตอนสุดท้ายนั้น...//แพนกล้องไปที่ชายหัวน้ำตาลกำลังเถียงเด็กหัวขาวอย่างเมามัน
      #27-1