[รวม Fic. Death Note] Every ship is happening

ตอนที่ 126 : Homework (ฮิคาริ & แอล)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    18 พ.ย. 63


Pairing : ฮิคาริ & แอล

//เช่นเคยค่า น้องชื่อ แต่ไม่มีการยืนยันว่าอ่านยังไงกันแน่









มือขาวซีดใช้ผ้าปัดฝุ่นป้ายหินเบื้องหน้า วางช่อกุหลาบสีเหลืองก่อนยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ดวงตาสีดำสนิทเลื่อนลอย ท่ามกลางความเงียบงันมีเพียงเสียงสายลมกระทบกิ่งก้าน พัดความเหงาของฤดูใบไม้ร่วงมาเยือน

"พระเจ้ามีจริงใช่ไหม" เสียงใสเรียกชายหนุ่มจากภวังค์ ละสายตาจากป้ายหลุมศพตรงหน้าไปหาเด็กชายเจ้าของคำถาม แม้เรือนผมสีน้ำตาลเข้มจะไม่เป็นที่คุ้นเคย แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นคล้ายคลึงในความรู้สึก

"God only exists in your mind." เด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงัก คล้ายเข้าใจคำตอบ

"ทำไมถึงมาที่นี่คนเดียว" เสียงทุ้มเปลี่ยนเป็นภาษาญี่ปุ่น สิบโมงเช้าวันเสาร์ที่พระอาทิตย์ส่องแสงจ้า รอบข้างสุสานไม่มีใครมากไปกว่าเขาและอีกฝ่าย

"ผมมาตามหาคุณพ่อกับคุณแม่" "ที่สุสาน?" "ซิสเตอร์แอนนาบอกว่าพวกเขาจากไปแล้ว" "คุณคิดว่าพวกเขาถูกฝังที่นี่" "อืม แต่ผมไม่เจอ พวกเขาคงไปอยู่กับพระเจ้า"

"เพราะงั้นเลยถาม?" "ใช่ ผมอยากแน่ใจ" "คุณชื่ออะไร" "ฮิคาริ คันจิแสงสว่าง" ชายหนุ่มย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นจนสูงเท่าเด็กชาย "ผมแอล ยินดีที่ได้รู้จักครับ ฮิคาริคุง" เจ้าของชื่อมองมือที่ยื่นมาอย่างพิจารณา ก่อนมือเล็กค่อยๆ โน้มไปสัมผัสอีกฝ่ายตอบ

ในเวลาต่อมา แอลตัดสินใจไปที่สถานเด็กกำพร้าซึ่งตั้งอยู่เคียงข้างสุสานนั้น แจ้งความจำนงจะขอรับอุปการะฮิคาริเป็นบุตรบุญธรรม ขั้นตอนยืดยาวที่ควรใช้เวลาเป็นเดือนกลับร่นเหลือเพียงหนึ่งอาทิตย์ เมื่อชายหนุ่มมอบซองสีน้ำตาลหนาหนักให้ซิสเตอร์แอนนา

แล้วประสบการณ์​แปลกใหม่ก็เป็นฝ่ายเข้าหาฮิคาริ​ ทุกอย่างระหว่างทางล้วนราบลื่น​ ภารกิจแรกหลังก้าวออกจากประตู​คือตรงไปยังสนามบิน​ นั่นเป็นครั้งแรกที่เด็กชายได้เห็นนวัตกรรม​ที่สุดยอดกว่าเครื่องปั่นไฟ​ เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขา--- นกเหล็กเสียงพิลึกที่ล่องลอยไปบนอากาศ

บนนั้นมีเพียงเด็กชายและผู้ปกครองคนใหม่​ แอลเปรยออกมาแค่ว่าเขาจะทำงาน​ จากนั้นก็เดินหลังโก่งไปนั่งอยู่สักมุม​ ซึ่งฮิคาริเป็นเด็กดีพอจะไม่ดื้อไม่ซน​ แม้จะแอบหยิบขนมแถวนั้นกินและร้องเสียงหลงตอนล้อเครื่องบินไม่ติดพื้น

วินเชสเตอร์คือเมืองที่แอลอยู่​ และแวมมี่เฮ้าส์กลายมาเป็นบ้านของฮิคาริ​ ที่นั่นมีเด็กเต็มไปหมด​ เด็กอังกฤษที่หรี่ตามองเขาอย่างประเมิน​ เข้ามาพูดอังกฤษด้วยสำเนียงฟังยากและช่วยไม่ได้ที่ฮิคาริจะรู้สึกว่านี่มันแปลก​ ครอบครัวแบบไหนกันมีสมาชิกเยอะขนาดนี้

ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นเพียงคนเดียวที่ได้ไปอยู่กับแอล​ เตียงในห้องมีขนาดเล็กหากมันกลับไม่ลำบากอะไรเมื่อเขาเป็นฝ่ายนอนและแอลเคาะแป้นพิมพ์อยู่ที่โต๊ะ

จากวันแรกที่ได้พบกันก็ยาวนานกว่าครึ่งปีแล้ว ฮิคาริเริ่มคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตในบ้าน โรงเรียนใหม่​ หรือจะชื่อไม่เป็นมงคลอย่าง​ 'คิระ'​ ที่เขาเองหาเหตุผลจากคนตั้งไม่ได้ และวันนี้การบ้านที่คุณครูให้มา ทำให้รู้ว่าเขารู้จักแอลน้อยแค่ไหน มีอยู่ไม่กี่เรื่องที่เขาเข้าใจในตัวผู้ปกครองคนนี้

เรื่องแรก แอลไม่เคยบอกให้เรียกเขาว่าพ่อ ฮิคาริเคยถามตอนเช้าของสักวัน​ หลังได้ยิน​ แอลวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ​ ดวงตาคู่นั้นไร้อารมณ์หากทำให้เด็กชายขนลุกซู่ "ถ้าคิระคุงอยาก​" นั่นคือทั้งหมดที่เขาตอบ ...ฮิคาริไม่หยิบเรื่องนี้มาพูดอีกเลย

เรื่องที่สอง​ สิ่งเดียวที่แอลทานคือของหวาน จะเค้ก​ พาย​ อะไรก็ตามที่มีน้ำตาลล้วนผ่านมือชายหนุ่มคนนี้มาแล้ว ส่วนอาหารอย่างอื่นเขาแทบจะไม่แตะ ยกเว้นเวลาชิมรสชาติระหว่างทำ ซึ่งในบรรดาสารพัดของคาวของหวานที่แอลพยายามทำให้...ฮิคาริชอบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่สุด

เรื่องที่สาม แอลเสพติดงาน​ ฮิคาริมั่นใจว่าความทุ่มเทระดับนี้คำว่า​ 'บ้า'​ ยังน้อยไป​ แอลทำงานได้ในทุกที่ทุกเวลา​ทุกสถานการณ์​ ตั้งแต่ฮิคาริตื่นนอน​ กลับจากโรงเรียน​ ลุกมาเข้าห้องน้ำตอนตีสี่​ แอลจะยังอยู่ตรงนั้น​ นั่งหน้าแล็ปท็อปด้วยออร่ารอบตัว​ราวกับมันเป็นความสุขของชีวิต

เหมือนเป็นเพื่อนร่วมโลกมากกว่าผู้ปกครอง​ ถ้าวันนึงฮิคาริกลับมาด้วยสภาพโชกเลือดเขาก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าดวงตาคู่นั้นจะเบนมามองไหม...อ๊ะ​ แบบนี้คงไม่ได้ทำให้เขาเป็นเด็กขาดความอบอุ่นอยู่ใช่ไหม?

เรื่องที่สี่ แอลไม่ชอบออกจากบ้าน จะซื้อของ ทำธุระ หรือรับเขาจากโรงเรียนล้วนเป็นหน้าที่ของวาตาริเสียหมด​ ฮิคาริไม่เคยมองชายชราเป็นคนรับใช้​ กลับกันเขาให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคุณปู่ของทั้งเขาและแอลเสียมากกว่า

แต่แอลไปต่างประเทศบ่อยทีเดียว​ เขาจะทิ้งฮิคาริไว้ที่บ้านหากปลายทางไม่ใช่ประเทศญี่ปุ่น​ เพราะทุกคราที่ก้าวสู่แผ่นดินนั้น​ พวกเขาจะไปสุสาน​ ทำความสะอาดป้ายและวางช่อดอกไม้ ที่จนถึงทุกวันนี้ฮิคาริก็ยังไม่รู้ว่าเป็นหลุมศพของใคร "แล้วจะเล่าให้ฟัง" นั่นแหละ คำตอบของแอล

ช่อกุหลาบเหลืองสิบสามดอก​ เด็กชายที่พอรู้วัฒนธรรม​ตะวันตกบ้างขมวดคิ้วทักเสมอว่าเลขไม่เป็นมงคลเสียเลย​ แต่แอลก็เมินเขาไป​ พึมพำอะไรสักอย่างประมาณว่าเด็กหนอเด็ก

เรื่องสุดท้าย​ แอลใส่ชุดแพทเทิร์นเดียวคือเสื้อแขนยาวสีขาวกางเกงยีน​ อาจเป็นเพราะไม่ค่อยออกไปไหนมาไหน​ แต่ถึงเครื่องซักผ้าจะมีอยู่จริง​ เขาก็คิดว่าคงไม่มีใครแต่งตัวแบบแอลได้ทั้งปี ถึงตรงนี้ 'แปลก' เป็นคำนิยามเดียวที่ฮิคารินึกออก

กลับมาที่เรื่องการบ้าน มิสซิสเพ็นเบอร์ คุณครูประจำชั้นให้เขียนเล่าเรื่องอาชีพของพ่อแม่ เขาไม่รู้ว่าแอลทำงานอะไร ใช่ แอลรวย เขาไม่เถียง บ้านหลังใหญ่​ เลี้ยงดูเด็กเป็นสิบ​ แถมมีเครื่องบินส่วนตัว แต่รวยไม่ใช่คำตอบที่มิสซิสเพ็นเบอร์อยากได้

เด็กชายนึกถึงคืนหนึ่งที่เขาตื่นขึ้นมากลางดึก แอลนั่งหลับในท่าประจำทั้งที่หน้าจอยังสว่าง พอชะโงกหน้าดูก็เห็นว่าในนั้นมีรูปอาชญากรและเรื่องเงินๆ​ ทองๆ​ มาเอี่ยว​ พอลองนึกดู แอลอาจจะเป็นมาเฟียแบบในหนัง มาเฟียอังกฤษฟังดูแล้วก็ไม่แปลก ถึงจากสภาพของชายหนุ่มจะไม่ค่อยให้เท่าไรก็เถอะ

เด็กชายจ้องหน้ากระดาษเปล่าสลับกับนาฬิกาบนผนัง วาตาริขับรถไปส่งแอลและซื้อของที่โลคอลมาร์เก็ต​ อีกเดี๋ยวคงถึงบ้าน เสียงประตูรั้วเปิด ฮิคาริผุดลุกจากเก้าอี้ในครัว วิ่งปร๋อไปหาในทันที

"ให้ผมช่วยถือนะครับ" ฮิคาริว่าพลางรับถุงกระดาษสีน้ำตาลที่ชายชราส่งมาให้ ข้างในมีพวกผักสลัด​และมะนาว มองผ่านไหล่อีกฝ่ายไปเห็นคนคุ้นหน้าคุ้นตา​ คิ้วเผลอเลิกขึ้นอย่างประหลาดใจ "แอล? ทำไมคราวนี้คุณกลับเร็ว?"

"ลองวิเคราะห์​ดูสิครับ” อีกแล้ว แอลไม่ตอบคำถามเขาอีกแล้ว เด็กชายหน้าบึ้งมองคนที่เดินนำเข้าบ้านไปก่อน​ ชายชราเห็นดังนั้นก็แตะหลังเขาแผ่วเบาทั้งรอยยิ้มใจดี "เขาไม่ได้มีธุระอะไร​ แค่ไปช่วยผมเลือกวัตถุดิบทำมื้อเย็นน่ะ" อ่า​ งั้นหรอกเหรอ บางทีเขาก็ลืมไปแล้วว่าแอลมีศักดิ์เป็นพ่อ

หลังมื้อเย็น​จบลง (แน่นอนว่าแอลไม่แตะต้องอาหารแม้แต่นิดเดียว) ฮิคาริก็ตัดสินใจว่าเขาต้องถาม ไม่งั้นไม่มีการบ้านส่งแน่ "แอล" "ครับ" "ผมมีเรื่องจะถาม​ คุณต้องตอบผมนะ​ เพราะมันสำคัญมาก"

ชายหนุ่มไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ​ เขาเพียงรอฟังก่อนตัดสินใจเหมือนทุกที​ ท่าทีนั้นชวนให้คนถามรู้สึกแย่ถึงความไม่ไว้วางใจบางเบาที่ยังคงอยู่รอบพวกเขา "คุณทำงานอะไร?" หลังได้ยินประโยคนั้น​ แอลเลิกคิ้ว​ ส่วนวาตาริหลุดหัวเราะออกมา เด็กชายแหวใส่​ "มันไม่ตลกนะ" แอลพยักหน้า​ "ตลกสิครับ"

"คิระคุงรู้ดีว่าผมมีรายรับมากพอแม้จะไม่ต้องลงแรงกาย ​มีเวลาทำทุกสิ่งที่ต้องการ แต่เมื่อเกิดเหตุฉุกเฉินให้เดินทางไปต่างประเทศก็ไม่อาจปฏิเสธได้ ผมว่านั่นชัดเจนพอจะให้เขาอนุมานเอาเอง" "ก็แล้วคุณทำงานอะไรกันแน่" ฮิคาริกอดอก​ จ้องอีกฝ่ายตาแข็ง​ "แอลไม่เคยบอกอะไรผมตรงๆ​ เลย"

ใบหน้าซีดเซียวราบเรียบ เขาหันไปมองชายชร​า​ วาตาริหลบหลีกคำขอความช่วยเหลือนั้นด้วยการนำจานไปล้าง​ แอลหันกลับมา​ นิ่งคิดไปครู่นึง นานจนฮิคารินึกว่าเขาจะไม่ตอบ "ผมไม่ได้ทำงาน" เด็กชายหรี่ตา​ กำลังจะแย้งถ้าอีกฝ่ายไม่ขัดขึ้นเสียก่อน​ "ไม่มีอาชีพแบบที่ผู้คนนิยาม”

"โกหก​ คุณดูเอกสารทุกวัน" ฮิคาริทักกิจวัตรนั้นในทันที "ค่าตอบแทนเรื่องนั้นคือความสนุก​ คุณคงไม่นับถ้ามันไม่เกี่ยวข้องกับตัวเงิน" แม้จะไม่เข้าใจว่าเอกสารที่ว่า​ 'สนุก'​ ยังไง ฮิคาริก็ถือเอาซะว่าแย้งไปก็เท่านั้น​ จะเอาตรรกะของเขากับแอลมาเชื่อมกันเห็นทีจะเสียเวลาเปล่า

"แล้วคุณเอาเงินมาจากไหน" "จากเงินครับ" คนฟังขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจคำตอบของอีกฝ่ายสักนิด "ถ้าให้อธิบายคือผมเป็นหุ้นส่วนของบริษัทใหญ่ ได้เงินจากการซื้อขายหุ้น" ฮิคาริพยักหน้าตั้งใจฟังคำอธิบายของผู้ปกครองเรื่องตลาดหุ้น จนเกือบลืมไปว่าเขาควรจะเอากระดาษมาจดไว้

แบบนี้นี่เอง​ ดวงตากลมโตเป็นประกายเมื่อข้อสงสัยของเขาไขกระจ่าง​ จากนี้การบ้านก็เป็นเรื่องง่าย แต่ไหนๆ​ แอลก็ยอมตอบแล้ว... "ผมมีอีกหนึ่งคำถาม" "ครับ" "คุณเกี่ยวข้องอะไรกับพวกอาชญากรในเอกสาร"

แอลมองเขาด้วยสายตาราวกับจะดุ​ "คิระคุง​ แอบดูของคนอื่นมันไม่ดีนะครับ" "คุณไม่ได้เป็นแบบพวกนั้นใช่ไหม?" เด็กชายถามกลับอย่างคาดคั้น​ สบตาคนอายุมากกว่าตรงไปตรงมา​ "คุณไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายใช่ไหม?" "ตรงกันข้ามครับ" แอลโคลงศีรษะ​ "ผมนี่แหละกฎหมาย"









--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แฮร่ เอาฟิคสดที่ลงในทวิตเตอร์มาฝากค่ะ อาจจะงงๆ หน่อยเพราะนึกอะไรออกก็พิมพ์เลย ฟฟฟฟฟ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #181 เด็กสาวผู้หวาดกลัว (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 02:19
    อา เอ่อ....ฮิคารินี่ไลท์กลับชาติมาเกิดหรอคะ หรือแค่หน้าคล้ายไลท์ที่ตายไป
    #181
    0
  2. #170 123fha (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 22:07

    Oh my god!! แอลอย่าบอกเชียวนะว่าที่รับอุปการะน้องมาแค่เพราะน้องเค้าหน้าตาคล้ายไลท์น่ะ(เพราะน้องดูเป็นเด็กปกติ ไม่ได้ดูอัจฉริยะอะไรขนาดนั้น) มีพ่อแบบนี้ต้องทำใจหน่อยนะฮิคาริคุงhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-01.png

    #170
    1
    • #170-1 สรรเสริญ​พ่อภู่(จากตอนที่ 126)
      21 มีนาคม 2563 / 02:27
      คาดหวังการเลี้ยงดูที่ดีจากแอลน่ะคิดผิดแล้วนะลูก //ลูบหลังให้กำลังใจฮิคาริคุงพลางถอนหายใจ
      #170-1