[รวม Fic. Death Note] Every ship is happening

ตอนที่ 124 : Look up to (ไลท์/มิโนรุ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    3 พ.ค. 63

Pairing : ไลท์/มิโนรุ

//มิโนรุคุงมาจาก Special One-Shot 2020 จ้า






"โหยยยย มิโนรุ ร้ายนะเนี่ย! ท็อปชั้นเลยเหรอ!"


เสียงแซวจากลุคดังขึ้นขณะกำลังเปิดไฟล์ประกาศคะแนนมิดเทอมของวิชาภาษาอังกฤษ ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ยื่นสมาร์ทโฟนไปให้คนที่กำลังนั่งกินข้าวเที่ยงอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ


มิโนรุรับมันมาก่อนจะกวาดสายตาลงไปในนั้น


เขาไล่สายตาไปตามรหัสนักเรียน ชื่อของตัวเอง จนกระทั่งสิ้นสุดที่คะแนนรวมด้านท้ายของบรรทัด


ดวงตากลมฉายแววภาคภูมิใจ


ทานากะ มิโนรุไม่ใช่คนเรียนเก่งอะไรมากนัก เขาใช้ชีวิตตามประสานักเรียนม.ต้นทั่วๆ ไป หมั่นทำแบบฝึกหัด เรียนพิเศษเสริม เปิดพัซเซิลเล่นเป็นครั้งคราว บางวิชาตอนเช้าเขาแอบเหม่อบ้างถ้าสะลึมสะลือเกินไป พอถึงช่วงสอบเลยต้องนั่งอ่านหนังสือหัวร้อนหัวไหม้ ซึ่งผลออกมามีทั้งผ่านเกณฑ์แบบหวุดหวิด วิชาไหนพอเข้าใจคะแนนดีก็มี แต่ไม่เคยเลยที่เขาจะได้ท็อปมาก่อน


"เห็นไหม บอกแล้วว่านายไม่ได้โง่" ลุคยังคงพูดต่อเมื่อเห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั่งเงียบไป "หัดตั้งใจวิชาอื่นให้เหมือนวิชานี้มั่งเหอะ คะแนนจะได้ออกมาดีๆ"


คนฟังหน้าบู้ในทันที "ก็มันไม่รู้เรื่องนี่ จะให้ทำไงล่ะ"


"ไม่จริงม้าง คนไม่ได้ภาษาเลยอย่างนายยังท็อปอังกฤษ วิชาอื่นน่ะแค่เอื้อม"


...อย่างที่บอก มิโนรุไม่ใช่คนเรียนเก่ง แต่มีอยู่วิชาหนึ่งที่ต่อให้ไม่รู้เรื่องแค่ไหนเขาก็ไม่เคยล้มเลิกความพยายามเลยสักครั้ง


"ก็มันไม่เหมือนกัน"


มิโนรุพึมพำขณะใช้ตะเกียบเขี่ยข้าวในกล่องไปมา


"ไม่เหมือนตรงไหน ยิ่งกับคณิตศาสตร์นะ คนชอบแก้ปริศนา​แบบนายต้องทำได้แน่"


ไม่เหมือนตรงที่วิชาอื่นเขาไม่ได้เป็นคนสอนไง


ได้แต่ตอบเพื่อนของตัวเองในใจ เขาปิดบทสนทนาโดยการคีบผักเข้าปาก ปล่อยให้เด็กหนุ่มตรงหน้านั่งโอดครวญเมื่อเห็นคะแนนตัวเอง






มิโนรุพุ่งตรงไปยังเตียงนอนทันทีที่กลับมาถึงห้อง ​ร่างเล็กนอนมองเพดานนิ่งๆ ด้วยความรู้สึกล้า ไม่เข้าใจอยู่หน่อยๆ ว่าทำไมการเรียนตั้งแต่แปดโมงถึงหนึ่งทุ่มมันถึงได้เหนื่อยขนาดนี้ แต่นั่นก็คุ้มค่าแล้วในความรู้สึก...


มือคว้าสมาร์ทโฟนของตัวเองออกมาเสียบหูฟัง ก่อนจะเปิดไฟล์บันทึกเสียงที่เขาอัดเก็บเอาไว้ในที่กวดวิชา


"โอเค มาต่อเนื้อหาจากครั้งที่แล้วนะครับ ทุกคนเปิดไปที่หน้าสี่สิบเจ็ด เราจะเริ่มจากทบทวนเทนส์ปัจจุบันก่อนแล้วค่อยเริ่มเทนส์อดีต..."


มิโนรุหลับตา นึกถึงใบหน้าของผู้ที่เป็นเจ้าของเสียง


รุ่นพี่ยางามิ...


เขารู้ดีว่าความรู้สึกเหล่านี้ไม่ควรเกิดขึ้น


เขาไม่ควรตกหลุมรักคนที่สมบูรณ์แบบขนาดนั้น


ไม่ควรเลย


"...เนื้อหาในวันนี้ก็จบเพียงเท่านี้นะครับ มีใครมีคำถามอะไรไหม?"


สองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนอนฟังเสียงเลคเชอร์ที่อัดเอาไว้


มิโนรุรู้ตัวดีว่าตัวเองไม่ใช่คนที่ติวเตอร์จะจดจำได้ เขาเป็นเพียงนักเรียนคนนึงที่นั่งอยู่หลังห้อง ท่ามกลางบรรดาเด็กเกือบสี่สิบคน แล้วก็ไม่ใช่คนที่ดูกระตือรือร้นมากเท่าไร ตลอดคาบเขาทำเพียงแค่นั่งมองหน้าอีกฝ่าย เบนลงชีทในมือบ้างตอนที่ยางามิ ไลท์กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องรอคำถามจากทุกคน เขาเคยเผลอสบดวงตาคู่นั้นครั้งนึง แล้วก็ค้นพบว่าไม่ควรทำแบบนั้นอีก เพราะหัวใจเริ่มจะเต้นแรงจนน่ากลัว


มิโนรุไม่เคยยกมือถามอะไรติวเตอร์คนนั้นเลยสักครั้ง สิ่งที่เขาทำมีเพียงการแอบมอง


แค่แอบมองเท่านั้น






เด็กหนุ่มหอบเล็กน้อยหลังวิ่งมาอยู่หน้าสถาบันกวดวิชา เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามขมับและปลายจมูก เขายกแขนเสื้อขึ้นซับอย่างเหนื่อยอ่อน


เกือบเล่นพัซเซิลจนเลยเวลาแล้วไหมล่ะ!


กว่าจะรู้ตัวก็เหลือไม่ถึงยี่สิบนาทีก่อนเริ่ม แต่โชคยังดีที่เขาวิ่งมาเข้าเรียนทัน


มือค่อยๆ ผลักประตูห้องเข้าไป โต๊ะด้านหลังที่เคยเป็นของเขาบัดนี้ได้ถูกนักเรียนคนอื่นจับจองไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย เขาจึงต้องเดินไปนั่งตรงด้านหน้าที่ว่างอยู่อย่างเลี่ยงไม่ได้


เขาหันไปรอบห้องเพื่อมองหาเพื่อนของตัวเอง ลุคกำลังเก็บข้าวของอยู่ตรงมุมหนึ่งเพื่อย้ายที่มานั่งข้างเขา


"รุ่นพี่มาสาย?"


"หรือจะยกคลาส?"


"แต่เขาก็ไม่ได้บอกอะไรนะ"


เสียงพึมพำจากเหล่านักเรียนที่อยู่ในห้องดังขึ้นเมื่อเข็มยาวของนาฬิกาด้านหลังห้องเลื่อนจากเลขสามไปยังเลขห้า และค่อยๆ ขยับห่างออกจากเลขห้านั้น ทว่าก็ยังไม่มีวี่แววว่าติวเตอร์คนนั้นจะเข้ามาในห้องเสียที ทั้งที่ปกติแล้วเขาไม่เคยมาสายเลยสักครั้ง


"เขาเคยบอกปะว่าถ้าเลทเกินสิบห้านาทีให้ยกคลาส"


"อืม ใช่ งั้นรอจนถึงละกัน"


รู้ตัวอีกที มิโนรุก็ภาวนาให้เขารีบมาก่อนจะถึงเวลา เด็กหนุ่มอ่านชีทในมือเนือยๆ รู้สึกว่าเวลาช่างผ่านไปช้าเหลือเกิน


"ขอโทษที่มาสาย"


เสียงกระซิบกระซาบที่ดังขึ้นทั่วห้องนั้นหยุดลงเมื่อติวเตอร์ที่คุ้นเคยเปิดประตูเข้ามา


"โหย! นึกว่าจะได้กลับบ้านแล้วนะ!" ตัวแสบสักคนแกล้งตะโกนขึ้นมา


"ผิดหวังรึไง" คนอยู่ม.ปลายหัวเราะเบาๆ ให้กับท่าทีเสียดายของรุ่นน้องคนนั้น "ว่าแต่ ดูคะแนนมิดเทอมกันแล้วใช่ไหม? ยกมือหน่อยสิครับท็อปชั้น ทานากะ มิโนรุคุง"


หัวใจมิโนรุแทบหยุดเต้นเมื่อได้ยินชื่อของตัวเองออกมาจากปากอีกฝ่าย


"เฮ้ย มิโนรุ พี่เขาเรียก" ลุคสะกิดเรียกสติเพื่อนของตัวเองที่ตอนนี้ดูเหมือนจะช็อคค้างไปแล้วเรียบร้อย "แสดงตัวดิ"


"ผ-ผมครับ"


เจ้าตัวยกมือขึ้นไม่สูงมาก เสียงของเขาตะกุกตะกัก


นี่เป็นครั้งแรกรึเปล่านะที่ได้คุยกับยางามิซัง...?


หัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นเมื่อร่างโปร่งค่อยๆ สาวเท้าเข้ามาหา อีกฝ่ายยิ้มบางเบาขณะที่ยื่นกล่องช็อกโกแลตราคาแพงจากร้านดังมาให้


"นี่ รางวัลสำหรับคนเก่ง"


"ห..ให้ผมเหรอครับ?"


เด็กหนุ่มไม่สามารถบังคับให้น้ำเสียงเรียบนิ่งได้เลย รู้สึกร้อนวูบไปทั่วทั้งใบหน้าเมื่อได้สบดวงตาคู่นั้นอีกครั้ง


"แน่นอน ก็ผมสัญญาไว้แล้วว่าจะมีรางวัลให้สำหรับคนที่ได้ท็อป"


อ่า...ใช่ จริงด้วย


มิโนรุนึกย้อนไปยังตอนก่อนสอบมิดเทอม หลังจากที่บอกแนวข้อสอบเสร็จเรียบร้อย เขาก็เปรยขึ้นมาว่าจะมีรางวัลให้กับคนที่ได้คะแนนสอบสูงสุด


"ขอบคุณครับ" มิโนรุเอ่ยเสียงเบาหวิวจนแทบจะกลายเป็นกระซิบ ขณะที่ค่อยๆ ยื่นมือของตัวเองไปรับกล่องช็อกโกแลตจากอีกฝ่ายมาถือเอาไว้


"ไฟนอลก็พยายามเข้านะ"


ยางามิซังยิ้มให้เขาอีกครั้งก่อนจะเดินกลับไปยังโต๊ะบรรยายและเริ่มสอน


มิโนรุตกอยู่ในภวังค์เพราะรอยยิ้มนั้น ตลอดคาบเขาได้แต่นั่งมองคนที่กำลังตั้งใจสอนอยู่หน้าห้อง ทั้งน้ำเสียงและท่าทีใส่ใจคนอื่นนั้นทำให้เขาตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า


ไม่รู้เลยว่าจะปีนออกจากหลุมนี้ได้อย่างไร


"ลุค" มิโนรุเรียกชื่อเพื่อนตัวเองเบาๆ ขณะเก็บของลงกระเป๋าสะพายเมื่อคาบเรียนสิ้นสุดลง "ฉันว่า...ฉันชอบเขา"


ลุคมองตามอีกฝ่าย ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อพบว่าปลายสายตานั้นไปตกลงที่ใคร


"ว่าไงนะ?" เมื่อกี๊นี้ได้ยินสิ่งที่พูดชัดเจน แต่เขาก็อดถามซ้ำไม่ได้อยู่ดี


"ฉันว่า" เมื่อเห็นคนที่อยู่ในบทสนทนาเดินออกจากห้องไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มิโนรุจึงหันกลับมามองหน้าลุคอีกครั้ง  "ฉันชอบรุ่นพี่"


"นาย...เอาจริงดิ?"


ลุคแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ทว่าสายตาของอีกฝ่ายตอนที่พูดออกมานั้นบ่งบอกชัดเจนว่าไม่ได้โกหก


"ก็รู้ว่ามันไม่มีหวังเสียงของมิโนรุแผ่วลง "แต่ตัดใจไม่ลงแฮะ"


คนตรงหน้าถอนหายใจ มือใหญ่เอื้อมมาบีบไหล่เขาให้กำลังใจก่อนจะเอ่ยต่อ "ถ้าชอบขนาดนั้น ทำไมไม่ลองจีบดูล่ะ"


"จะ...จะบ้าเหรอ!?"


ใบหน้าเด็กหนุ่มเห่อร้อนขึ้นมาก่อนจะโวยใส่ด้วยความเขิน


ทุกวันนี้แค่สบตายังไม่กล้าเลย จะให้เขาไปจีบรุ่นพี่เนี่ยนะ!


"ลองแอบชอบไปเรื่อยๆ อย่างนี้เดี๋ยวสักวันก็จะทนไม่ไหว" ลุคหัวเราะอย่างน่าหมั่นไส้ที่สุด "ยังไงก็มีแค่สองทางอยู่แล้ว ไม่จีบก็ตัดใจ ถ้าตัดใจไม่ได้ ก็แค่จีบ"






มิโนรุนอนอยู่บนเตียงจ้องสมาร์ทโฟนตัวเองมาได้พักใหญ่แล้ว บนหน้าจอปรากฏเป็นหน้าไลน์ของติวเตอร์คนนั้นที่เพิ่งได้ไอดีมาจากลุค


"ถ้าตัดใจไม่ได้ ก็แค่จีบ"


คำพูดของเพื่อนดังก้องอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา


เอาน่า


มิโนรุได้แต่ปลอบใจตัวเอง


เพื่อนคนอื่นเขาก็แอดไลน์ไปทั้งนั้น ไม่เห็นจะมีอะไรน่าแปลกเลย


มิโนรุหลับตาปี๋ เผลอกลั้นหายใจไปครู่หนึ่งขณะที่ใช้ปลายนิ้วโป้งแตะปุ่มเพิ่มเป็นเพื่อนบนหน้าจอนั้น


แอดไปแล้ว...


หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นขณะที่กำลังรอคอยการตอบรับ กดปิดหน้าจอก่อนจะโยนสมาร์ทโฟนไปข้างตัว เขาซบหน้าลงบนหมอน


เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นทำเอารีบผงกหัวขึ้นคว้าต้นเสียงมาดู


...ยางามิซังรับเขาเป็นเพื่อน!


มิโนรุกลั้นใจรวบรวมความกล้าขึ้นมาอีกครั้งเพื่อทักแชท มือเขาสั่นเล็กน้อยเมื่อพิมพ์ข้อความลงไปในช่องแชทและกดส่ง


MINORU : สวัสดีครับรุ่นพี่


Yagami Light : สวัสดีครับ

Yagami Light : เราคนที่ได้ท็อปชั้นนี่



จำเขาได้ด้วย!!


มิโนรุฝังหน้าตัวเองลงบนหมอนอีกครั้งก่อนจะส่งเสียงอู้อี้ เขาอยากจะตะโกนว้ากออกมาให้ลั่นห้องแต่ก็เกรงใจคุณแม่ เท้าดีดดิ้นไปมาบนเตียงด้วยความรู้สึกทั้งเขินทั้งดีใจ


MINORU : ครับ ผมเอง


Yagami Light : ช็อกโกแลตอร่อยไหม?



มิโนรุเหลือบมองกล่องสีสวยที่ยังไม่ได้เปิดด้วยซ้ำ



MINORU : ยังไม่ได้ทานเลยครับ



Yagami Light : งั้นเหรอ


Yagami Lightถ้าอย่างนั้นไว้ทานเมื่อไรก็อย่าลืมมาบอกผมด้วยนะว่าอร่อยรึเปล่า 



หน้าค่อยๆ ร้อนวูบเมื่อไล่สายตาอ่านข้อความจากอีกฝ่าย รอยยิ้มกว้างถูกจุดขึ้นมาบนใบหน้า แก้มทั้งสองขึ้นสีจัด


เขารู้สึกเหมือนตัวเองใกล้เป็นบ้าเข้าไปทุกที





 

"หน้าบานเชียวนะ​ ไปทำอะไรมา"


ลุคทักทั้งน้ำเสียงหมั่นไส้เมื่อเห็นคนคุ้นเคยเดินยิ้มเข้ามาในห้องเรียน มิโนรุวางกระเป๋าสะพายก่อนนั่งลงตรงที่ว่างข้างเขา


"รุ่นพี่จำฉันได้ด้วย"


ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าปกปิดความดีใจเอาไว้ไม่มิด ก่อนที่เจ้าตัวจะเริ่มเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้อีกฝ่ายฟังขณะรอเข้าเรียน ลุคที่เห็นอาการเพ้อหนักขนาดนั้นได้แต่ขำคิก


"สรุปคือนายคิดจะจีบเขาว่างั้น?"


"ก็นายบอกเองนี่" มิโนรุพึมพำ "มันไม่อยากตัดใจจริงๆ"


เขาถลำลึกเกินกว่าจะหันหลังกลับได้แล้ว


"แล้วนายจะจีบเขายังไง?"


"ไม่รู้เหมือนกัน"


สีหน้าของเด็กหนุ่มหมองลงเล็กน้อย ถึงปากจะบอกว่าจะจีบ แต่สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงแค่คุยแชทกับอีกฝ่ายเท่านั้น ซึ่งมันก็ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งมากไปกว่าการที่รุ่นน้องคนนึงคุยกับรุ่นพี่เลยสักนิด


"งั้นแนะวิธีเข้าหาให้เอาไหม?"


ลุคที่หยุดนิ่งคิดไปครู่หนึ่งหันมาพูดกับเขาด้วยท่าทีตื่นเต้น ดวงตาปูดโปนเป็นประกายเมื่อนึกถึงแผนการให้เพื่อนของตัวเองได้ใกล้ชิดกับคนที่ชอบ


"ยังไง?"


"ง่ายสุดเลยมิโนรุ หมดคาบนี้นายก็เดินไปหา​ แล้วก็บอกไปว่าไม่เข้าใจที่เขาสอนวันนี้เลย ให้เขาช่วยอธิบายซ้ำให้หน่อยไรงี้ อย่าลืมทำหน้าโง่ด้วยนะ"


"ตลกละ" มิโนรุยู่หน้าเล็กน้อยให้กับแผนที่ได้ยิน​ "ฉันเพิ่งได้ท็อปมา มันจะเป็นไปได้ไงที่ฉันจะไม่เข้าใจ"


"คิดมากไปแล้ว พวกเด็กเก่งๆ เขาก็ทำงี้กันทั้งนั้น ไม่เข้าใจอะไรก็ถาม" ลุคถอนหายใจให้กับความใสซื่อของอีกฝ่าย "เลือกเอาแล้วกันว่าระหว่างแกล้งโง่ให้เขาสอนกับไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดเลย นายจะเอาอะไร"


ประโยคนั้นทำเอามิโนรุคิดไม่ตก ทั้งที่ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนหูเบาเลยสักนิด แต่ไม่รู้ว่าทำไมพอเป็นเรื่องของรุ่นพี่แล้วเขาถึงได้คล้อยตามลุคไปเสียหมดแบบนี้ เด็กหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นขณะกำลังตัดสินใจ และในที่สุด มิโนรุก็หันไปมองหน้าเพื่อนด้วยสายตามุ่งมั่น


"โอเค​ ฉันจะลองดู"






"วันนี้พอแค่นี้นะครับ จะหมดเวลาแล้ว ใครไม่เข้าใจอะไรตรงไหนก็มาถามผมนอกเวลาได้เสมอ คนมีเรียนที่อื่นต่อก็รีบเก็บของได้แล้วนะครับ เดี๋ยวจะสายเอา"


คนเป็นติวเตอร์เอ่ยขณะทำการปิดโปรเจคเตอร์และแล็ปท็อปที่ใช้ในการสอน เขาเหลือบมองบรรดานักเรียนที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้องแวบหนึ่งก่อนจะเก็บอุปกรณ์​ลงกระเป๋า


"เอ่อ...ยางามิซัง"


มิโนรุตรงมาหารุ่นพี่ที่กำลังจะเดินออกจากห้อง หางตาเห็นลางๆ​ เป็นภาพลุคที่ยกมือชูสองนิ้วเป็นนัยให้พยายามเข้าแวบหนึ่ง ก่อนจะตั้งสมาธิแน่วแน่เรื่องคนตรงหน้า


"มีอะไรเหรอครับทานากะคุง"


ไลท์ส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับคนตัวเล็กที่กำลังมีท่าทีประหม่า


"ผม...ผม...เอ่อ" มิโนรุเสียงตะกุกตะกัก เพียงแค่เห็นรอยยิ้มอีกฝ่ายลิ้นของเขาก็พันกันเสียแล้ว รู้สึกใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไว้ไม่อยู่ "ผมไม่ค่อยจะ...เข้าใจบทนี้เท่าไร...น่ะครับ"


เขาไม่ใช่คนที่โกหกเก่ง​ มิโนรุก้มหน้ามองเท้าตัวเองขณะโกหกคำโตออกไป


"ที่ผมสอนวันนี้น่ะเหรอ?" เขาทำหน้าครุ่นคิด​ "คุณรีบกลับรึเปล่า?"


"ไม่เลยครับ ผมไม่รีบเลย"


ชีวิตนักเรียนปีสามที่ผ่านพ้นกลางภาคไปเรียบร้อยแล้วของมิโนรุดูจะว่างมากกว่าที่ใครหลายๆ คนคิด เทอมนี้เขาลงเรียนพิเศษไว้หลายที่ก็จริง​แต่คุณครูทุกท่านก็ใจดีพอจะไม่ให้การบ้าน​ เพราะเป็นช่วงเตรียมสอบเข้าม.ปลายนี่แหละ...


"คุณไม่เข้าใจตรงไหนล่ะ เดี๋ยวผมอธิบายให้"


มิโนรุเดินอีกฝ่ายไปยังโต๊ะบรรยาย เขาเปิดชีทบทล่าสุดที่รุ่นพี่เพิ่งสอนไปก่อนจะบอกว่าเขาไม่เข้าใจตั้งแต่สไลด์แรก คนฟังได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย


"นี่ผมสอนไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย"


ไลท์แกล้งพึมพำออกมาก่อนจะอมยิ้มเมื่อเห็นชีทเรียนของเด็กหนุ่มตรงหน้า


"เปล่านะครับ! ยางามิซังสอนดีแล้ว แต่ผม...ไม่เข้าใจเอง" มิโนรุก้มหน้ามองชีทเรียนของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะ บนชีทของเขานั้นเต็มไปด้วยรอยปากกาที่จดเลคเชอร์เอาไว้อย่างตั้งใจ มิโนรุหน้าเจื่อนลงถนัดตาเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถูกจับได้ สมองน้อยๆ ของเขากำลังประมวลผลอย่างหนักเพื่อคิดหาข้อแก้ตัว "อ-อันนี้มันชีทของเพื่อนผมน่ะครับ พอดีผมลืมเอามา"


"เหรอครับ..." รอยยิ้มบางๆ ยังคงถูกจุดอยู่บนใบหน้าอีกฝ่าย มุมบนสุดด้านขวามือของชีทนั้นมีชื่อคนเป็นเจ้าของเขียนเอาไว้ "ผมคิดว่าทานากะ​ มิโนรุเป็นชื่อของคุณเสียอีก สรุปเป็นชื่อเพื่อนคุณเหรอครับ?"


"ผม..." มิโนรุมีท่าทีอึกอักเมื่อถูกจับโกหกได้ คนตัวเล็กหันกลับไปมองหาเพื่อนของตัวเอง ทว่าก็ไม่พบใครสักคน ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงแค่เขากับรุ่นพี่เท่านั้น "ผมขอโทษ"


"ขอโทษเรื่องอะไรครับ?" อีกฝ่ายหัวเราะออกมาเบาๆ ยิ่งได้เห็นสีหน้าละล่ำละลักของเด็กหนุ่มตรงหน้าแล้วก็อดที่จะแกล้งหยอกไม่ได้


ไลท์ไม่ใช่คนโง่ ประสบการณ์​ก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว ทำไมจะไม่รู้ว่าเด็กคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ เขาจับสังเกตมิโนรุได้ตั้งแต่ช่วงต้นเทอม ทุกครั้งที่เขาหันไปมองหรือถาม ใบหน้าแดงจัดลามไปถึงใบหูของมิโนรุมักจะหลบสายตาอยู่เสมอ หลังจากนั้นเขาก็คอยสังเกตอีกฝ่ายมาโดยตลอด มีแกล้งเรียกให้มาตอบคำถามบ้าง ซึ่งเจ้าตัวก็ตอบได้ทุกครั้ง ความน่าสนใจที่มีในตัวเด็กคนนี้จึงค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ


มิโนรุหมดหนทางหนีเสียแล้ว


"ผมขอโทษนะครับ แต่ผมแค่..."


ความคิดในหัวกำลังตีกันจนยุ่งเหยิงไปหมด ระหว่างหาข้อแก้ตัวกับสารภาพความจริงออกไป ไม่ว่าทางไหนก็แย่ทั้งนั้น


"ผมยังไม่ได้ว่าอะไรคุณเลย" ไลท์รีบแก้เพื่อเปลี่ยนบทสนทนาเมื่อเห็นว่ามิโนรุทำหน้าราวกับจะร้องไห้ นี่เขาไม่ได้ใจร้ายถึงขนาดจะรังแกรุ่นน้องของตัวเองซะหน่อย "เอาเป็นว่า ถ้าคุณสงสัยอะไรก็ทักมาถามผมได้นะ คุณมีแชทผมแล้วนี่"


"ยางามิซังจำได้ด้วยเหรอครับ?"


มิโนรุมีสีหน้าประหลาดใจระคนดีใจ วันๆ หนึ่งมีคนเข้ามาพูดคุยกับอีกฝ่ายตั้งหลายสิบคน เขาไม่คิดว่ารุ่นพี่จะจำเด็กอย่างเขาได้ด้วยซ้ำ


"จำได้สิ" ไลท์ยิ้ม "ว่าแต่ช็อกโกแลตที่ได้ไปเมื่อวันก่อนน่ะอร่อยรึเปล่า? คุณยังไม่ได้บอกผมเลย"


"อร่อยครับ"


มิโนรุก้มหน้าหลบสายตา แก้มทั้งสองขึ้นสีระเรื่ออีกครั้ง


เขาจำได้แม้กระทั่งเรื่องที่คุยกันในแชทแน่ะ


"อื้ม ดีแล้วล่ะ" มือนั้นเผลอเอื้อมไปลูบหัวของอีกฝ่ายเบาๆ "ถ้าคุณชอบผมก็ดีใจ"


มิโนรุก้มหน้างุดรับสัมผัสอ่อนโยนนั้น หัวใจสั่นไหวจนได้ยินเสียงตึกตักดังก้องอยู่ในอกชัดเจน ใบหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นทีละนิดจนลามไปถึงใบหู


ไลท์รู้ดีว่ามิโนรุรู้สึกอย่างไรกับเขา และเขาเองก็รู้สึกดีกับมิโนรุมากกว่าที่เคยคิดเอาไว้ แต่ด้วยอะไรหลายๆ​ อย่าง​ มันคงไม่เหมาะถ้าจะดึงความสนใจไปตั้งแต่ตอนนี้


ไลท์ได้แต่ขอให้คนตรงหน้าอดทนรอต่อไปอีกสักนิด เหลืออีกแค่ไม่ถึงครึ่งเทอม เมื่อมิโนรุสอบเข้าม.ปลายได้เมื่อไร เขาคงได้เริ่มเดินหน้าจีบเด็กน้อยของเขาอย่างจริงจังเสียที






-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

มิโนรุคุงน่ารักที่สุดในโลก ฮือออออ (//กุมใจ) เป็นคิระคนเดียวที่มองยังไงก็ไม่มีวันเกลียดได้เลย ความจริงคือน้องดีเซิบเบ็ตเตอร์ด้วยซ้ำ 

ชอบความที่ทุกคนที่อ่านคือพากันอวยว่าน้อนว่าโซฮอต ซึ่งก็จริงทั้งสองฝั่ง(เอ๊ะ) ดีไซน์น่าน้วยแก้มมาก (//จุดพลุ) ยินดีต้อนรับนะคะคนน่ารักคนใหม่ของด้อม~

ตามตรง นี่ครั้งแรกเลยนะคะที่เห็นชิปแล้วดันไลท์คุงไปอยู่โพหน้าโดยไม่ต้องคิด ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #168 123fha (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:13

    รูปหล่อผู้ดวงซวย(มิโนรุ) กับ อัจฉริยะจูนิเบียว(ไลท์)

    รู้สึกชอบไลท์แบบนี้(OC)มากกว่าต้นฉบับแฮะ ดูเป็นคนดีที่แบบ...ดีจริงๆอ่ะน่ารักมาก

    ยินดีต้องรับน้องใหม่มิโนรุจ้าhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png

    #168
    1
    • #168-1 ไฮน์จะไม่ดองนิยาย(จากตอนที่ 124)
      22 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:22
      มิโนรุคุงงงงง //พุ่งเข้ากอด

      ดวงซวยจริงค่ะ วางแผนสุดอัจฉริยะได้แล้วสุดท้ายพลาดท่าให้กับกฎย้อนหลัง ไม่แฟร์อะ! //เตรียมไม้เรียวตีมือราชายมทูต

      ไลท์คุงคือคนน่ารักตราบเท่าที่ไม่เป็นคิระค่ะ ฟฟฟฟฟ
      #168-1