[รวม Fic. Death Note] Every ship is happening

ตอนที่ 112 : To find the Yagami (แอล/ไลท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 319
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    25 ม.ค. 64


Pairing : แอล/ไลท์

AU ไลท์คุงนักพนันล่ะ~!









คาสิโนในเมืองโตเกียวยังคงครึกครื้นสมเป็นคืนวันศุกร์ ผู้คนมากมายเข้ามาเสี่ยงโชคหาความสำราญหลังเลิกงาน หากสำหรับนักสืบแอลเป็นตรงกันข้าม เขามีคดีต้องจัดการอีกครั้งในสถานที่นี้ แต่ก็สังเกตได้ว่าลูกค้าเป็นพวกหน้าเดิมๆ เหมือนครั้งที่ผ่านมา


ผู้ชายวัยกลางคนมากล้นด้วยเงินและเวลานั่งล้อมวง หัวเราะและดื่มของมึนเมา เขารู้ว่าเป็นขาประจำเพราะบาร์เทนเดอร์ไม่ต้องถามเมนูอีกต่อไป ยิ่งเป็นพวกชาวต่างชาติซึ่งไม่โดนจำกัดสิทธิ์เข้าคาสิโนแบบคนพื้นที่ แม้แต่ผู้มาใหม่ก็ยังจำพวกเขาได้


แม้จะเป็นประเทศแบบญี่ปุ่นก็ยังมีประชาชนที่ดำรงชีวิตอยู่บนโชคลาภ เชื่อมั่นว่าตนนั้นมีพรจากพระเจ้า แอลเคยคิดว่าพวกเขาจะพอใจกับเงินที่ได้ไป แต่สุดท้ายก็กลับมากันใหม่อยู่ดี ดูเหมือน 'สูงสุดสามครั้งต่อสัปดาห์ ไม่เกินสิบครั้งต่อเดือน' ตามกฎหมายจะไม่ได้ช่วยเสียเท่าไร พอโชคหมดพวกเขาก็ล่มจมตามๆ กัน ซึ่งแอลเองไม่รู้สึกเห็นใจเสียสักนิด


เป้าหมายตกเป็นเป้าสายตาคนหมู่มาก ร่างโปร่งในชุดสูทภูมิฐาน ผมสีน้ำตาลอ่อนล้อมใบหน้าละมุนอย่างชาวเอเชีย ดวงตาสีน้ำผึ้งคู่งามดูอ่อนหวานทว่าไร้ซึ่งความเมตตาอยู่ภายใน มีเพียงผู้กล้าหาญ...หรือเรียกให้ถูก บ้าบิ่น ที่กล้าท้าทายเขา ด้วยสติปัญญาเฉียบแหลมภายใต้วาจาสุภาพ ไม่เคยมีใครตามเกมของเขาทัน ถือเป็นอีกหนึ่งตำนานของวงการนี้


ทุกคนเรียกเขาว่าคิระ


คิระที่มาจากคำว่าคิลเลอร์ แน่นอน ทั้งในแง่ของหน้าตาที่เป็นเลดี้คิลเลอร์และการพนันที่เป็นมันนี่คิลเลอร์


คิระเป็นผู้ต้องสงสัยหลักในคดีปัจจุบันของแอล หลักฐานมากมายเชื่อมโยงว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของยางามิ ไลท์ นักศึกษาอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยโตโอ ในเวลาไม่นานมานี้ ข้อมูลทุกอย่างของไลท์ถูกแฮกอย่างหนักจนไม่เหลืออะไร รูปถ่าย ที่อยู่ปัจจุบัน ภาพจากกล้องวงจรปิด หลักฐานการใช้บัตรเครดิต...ไม่มี..อะไรเลย


แม้แต่ข้อมูลจากเดต้าเบสของรัฐบาลยังไม่สามารถใช้งานได้ ทุกอย่างของยางามิ ไลท์ว่างเปล่า ไร้ร่องรอยจะตามสืบ


เป็นครั้งแรกที่เขาต้องช่วยเหยื่อที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้ด้วยซ้ำ


ไม่ว่าผู้ก่อเหตุจะเป็นใครนั่นส่งผลต่อความมั่นคงของประเทศในทันที หากเด็กหนุ่มคนหนึ่งหายไปได้ ต่อจากนี้ก็อาจถึงคิวของคนใหญ่คนโต นั่นคือเหตุผลที่นักสืบอันดับหนึ่งของโลกเช่นเขาเข้าร่วมคดีนี้ ไม่เพียงแค่ช่วยเหลือยางามิ ไลท์แต่เป็นการยับยั้งแผนของผู้ก่อการร้ายไซเบอร์ก่อนจะมีอะไรสายเกินแก้


อีกครั้งที่ลงสืบสวนภาคสนาม แอลยังคงอยู่ในเสื้อแขนยาวกางเกงยีนส์ ไม่ใส่ใจจะแต่งตัวทางการอะไรนักเมื่อมันไม่มีผลต่อการสืบสวน ภายใต้ชื่อปลอม ริวซากิ รุเอะ เขาพร้อมจะดำดิ่งลงไปถึงเบื้องลึกของคดีนี้


ตัดสินใจทำเพียงลอบสังเกตผู้ต้องสงสัยก่อน นักสืบหนุ่มนั่งคู้ตัวบนเก้าอี้บาร์อย่างหมิ่นเหม่จะตก บนโต๊ะมีเครื่องดื่มสีสวยที่สั่งมาแต่ไม่คิดจะดื่ม ดวงตากลมจับจ้องคิระที่ชนะคู่แข่งขันไปได้อีกหนึ่ง ความจริงที่ว่าเด็กหนุ่มมีแฟนคลับทำให้เรื่องยิ่งง่ายเข้าไปอีก เพราะนั่นช่วยให้เขาสามารถมองอีกฝ่ายได้มากเท่าที่ต้องการ


ตอนนี้เขากำลังแข่งกับหญิงสาวคนหนึ่ง หน้าตาจิ้มลิ้มแม้จะสวมแว่นตาก็ยังหวานหยด ผมดำตัดสั้น ริมฝีปากสีสดยกยิ้มมั่นใจ...แต่ก็ได้ไม่นานนัก เม็ดเหงื่อผุดบนใบหน้านวลเมื่อคิระอ่านไพ่ของเธอราวกับล่วงรู้ทุกอย่าง คิระในตอนนี้ยิ่งดูปราศจากความเป็นมนุษย์ ราวกับเป็นเทพสถิตมากกว่าคนมีเลือดเนื้อ หญิงสาวกลืนน้ำลาย มือทำสีเล็บผลักกองชิปตรงหน้า "ฉันเรซ...สี่สิบชิป"


ผู้ชมส่งเสียงเอะอะอื้ออึง หากคิระไม่มีท่าทีสะทกสะท้านกับความกล้านั้น


ใบหน้าของเขาราบเรียบขณะที่ผลักชิปทั้งหมดบนโต๊ะ "ผมเรซสองร้อยหกสิบชิป"


"เขาเล่นอะไรอยู่หรือคะ?" เก้าอี้ข้างเคียงหันมาถามแอล


"โป๊กเกอร์ทางเลือก" เขาตอบ "เหมือนโป๊กเกอร์ปกติ แต่คนที่เดินพันมากที่สุดจะได้เลือกผู้ชนะ ระหว่างไพ่ที่แข็งแกร่งกว่าหรืออ่อนแอกว่า"


หญิงสาวทำเป็นสนใจอย่างปลอมเปลือกที่สุด เขยิบตัวเข้ามาใกล้เขายิ่งขึ้น "งั้นทุกฝั่งก็ได้ประโยชน์เหมือนกันสินะคะ ที่ต้องทำก็แค่หลอกให้อีกฝ่ายเลือกทางที่เราต้องการ"


แอลไม่ตอบอะไร ชายหนุ่มต้องการเพียงพุ่งสมาธิไปกับการแข่งขัน


คู่ต่อสู้ของคิระหน้าซีด "หมดนี่เลย!?" เธอร้อง เอื้อมไปหยิบไพ่สองใบจากเด็คของตัวเอง ก่อนทิ้งห้าโพธิ์ดำและห้าหัวใจ


คิระยกยิ้ม ทิ้งไพ่สองใบของตัวเอง "ทิ้งไพ่ปานกลางทั้งที่ควีน คิงและเอซมีอยู่ ความน่าจะเป็นที่คุณมีไพ่แข็งแกร่งสูงมาก นอกจากคุณจะบลัฟ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมคาดการณ์ไว้ ค่อนข้างใหม่กับการพนันสินะครับ?"


หญิงสาวยิ้มรับ "ฉันจะชนะให้ดูเองค่ะ ถ้าบลัฟคุณไม่ได้ ก็แค่ต้องพึ่งดวง"


สีหน้าขบขันของคิระหายไป ดวงตาสีน้ำผึ้งหรี่ลงอย่างอันตราย "คิดจริงเหรอว่าไม่มีใครรู้? ตั้งแต่ที่คุณขอใช้ 'เด็คพิเศษ' ที่คุณเป็นคนเอามาเอง ผมก็รู้แล้วว่าต้องมองหาอะไร การ์ดมีร่องรอยและผมก็ไม่ได้ตาบอด"


แอลเห็นด้วยกับคำพูดนั้น เขาเองถ้าอยู่ในตำแหน่งเดียวกับคิระก็จะพยายามมองหาจุดสังเกตบนการ์ดเหมือนกัน จากสถิติชนะโดยไม่โกงสักครั้งของเด็กหนุ่ม แอลชักเริ่มสงสัยว่าเขาซื่อสัตย์จริงหรือแค่ฉลาดจนไม่มีใครจับได้กันแน่


หญิงสาวมีสีหน้าตกตะลึง "ฉัน...นั่นหมายความว่าคุณโฟลด์ใช่ไหม..."


"แน่นอนว่าไม่ ผมก็ไม่ได้สนนักหรอกถ้าต้องรับเงินสกปรกจากคุณ ตลกดีที่มีมือใหม่พยายามบลัฟว่าเขาไพ่แข็งแกร่งนักหนา คิดล่ะสิว่าไม่มีใครได้ต่ำกว่าที่ตัวเองถืออยู่ เอาล่ะ ผมขอเลือก--"


"เดี๋ยว!" เธอขัด ผลักชิปที่เหลือทั้งหมดของเธอ "ฉันเรซสามร้อยชิป"


คิระเลิกคิ้ว "ดูเหมือนคืนนี้คุณจะโชคดี เอาสิ เลือกเลย"


ด้วยเสียงหัวเราะเย้ย เธอชี้อีกฝ่าย "ฉันเลือกไพ่แข็งแกร่ง!"


เมื่อคู่แข่งเปิดไพ่ของตัวเอง หญิงสาวเบิกตากว้างรู้สึกเย็บวูบไปทั่วกาย "ไม่มีทาง...คุณต้อง...ทำไมถึงพูดเหมือนตัวเองได้ไพ่ต่ำ--"


"คุณคาดเดาได้ง่ายน่ะสิ" คิระตอบเรียบๆ "คุณพยายามจะบลัฟแต่สุดท้ายก็ตกม้าตายเอง ทั้งหมดที่ผมต้องทำก็คือปั่นหัวคุณจนไม่เหลือสติ" รอยยิ้มยิ่งกว้างขึ้นไปอีกเมื่อแสดงให้เห็นถึงกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ของเขาที่ข้างในเต็มไปด้วยชิป "อย่างไรก็ตาม ผมไม่ได้พนันด้วยทุกอย่างที่มี ผมก็แค่หลอกให้คุณเชื่อว่าผมทำ"


"แต่ฉัน...แต่ฉัน...ถ้าเกิดว่าฉัน..."


"ผมไม่มีธุระอะไรกับคุณอีกต่อไปแล้ว"


ใบหน้าอ่อนหวานหันมายกยิ้มให้ผู้ชม "มีนักคณิตศาสตร์อยู่ในหมู่พวกคุณบ้างไหม? หนึ่งชิปมีค่าห้าพันเยน เธอพนันไปสามร้อยสี่สิบเอ็ดชิป คุณผู้หญิงท่านนี้ต้องจ่ายผมเท่าไร?"


"หนึ่งล้านเจ็ดแสนห้าพันเยน" คนเป็นนักสืบตอบ "แต่ดูเหมือนเธอจะยืมชิปมาจากเพื่อนอีกที"


"โอ้ แล้วตอนนี้มิตรสหายแสนรักของคุณก็กำลังหัวเราะเยาะอยู่เลย เขาไม่สนคุณอยู่แล้ว แถมผมก็ไม่อยากให้ใครมาติดหนี้เสียด้วย" คิระทำหน้าเหมือนไม่ได้กำลังขู่เข็นอีกฝ่ายแม้แต่น้อย "ไม่งั้นคงต้องขึ้นโรงขึ้นศาลกัน"


"ปีศาจไร้หัวใจแบบนายจะไปรู้อะไรกับมิตรภาพ" ดวงตาหลังกรอบแว่นตวัดมองเดือดดาล "เงินสดน่ะไม่ได้ แต่เดี๋ยวคนของฉันจะโอนให้"


"ผมจะจำเอาไว้" เขาผงกศีรษะก่อนลุกขึ้นยืน เดินไปที่บาร์ได้ง่ายดายเมื่อฝูงชนกระจายตัวออกไปตั้งแต่หลังเกมจบ "กาแฟดำครับ" เอ่ยปากพูดเมนูประหลาดที่ไม่คิดว่าจะมีใครสั่งในคาสิโน


เขานั่งอยู่อย่างนั้นจนเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ จิบกาแฟเงียบๆ กับตัวเอง


แอลไม่โง่พอจะคิดว่าการชวนคุยในตอนนี้จะมีประโยชน์ต่อคดี ด้วยเบื้องลึกเบื้องหลังของคิระในโลกการพนัน ผู้คนย่อมพยายามดึงความสนใจเด็กหนุ่มเพื่อขอคำแนะนำและทริคสักเล็กน้อย เขารู้ว่ามีหนทางเดียวที่จะเข้าหาอีกฝ่ายได้จริงคือในฐานะคู่ต่อสู้ นักสืบหนุ่มตัดสินใจแลกชิปจำนวนหนึ่ง


จะเสียเงินหรือไม่นั้นไม่สำคัญ การตามหายางามิ ไลท์คือเป้าหมายเดียวที่เขาต้องมอง ถ้าชายคนนี้เป็นผู้ลักพาตัวไปจริงมันก็คุ้มค่า หรือถ้าไม่ เขาก็ตัดผู้ต้องสงสัยหลักไปได้ ซึ่งช่วยให้การสืบสวนดำเนินต่อไป


เขาเดินไปนั่งข้างคิระ


ดวงตาสีน้ำผึ้งเบนมามองอย่างประเมิน ทั้งรูปลักษณ์และท่าทางประหลาดคงกวนใจเขาอยู่ "ผมไม่เคยเห็นคุณมาก่อน"


"ผมริวซากิ รุเอะ" แอลบอกชื่อปลอมเรียบๆ "สนใจแข่งอีกสักเกมไหมครับ?"


สีหน้าของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปแต่ดวงตาคู่นั้นบอกทุกอย่าง ความหงุดหงิดจากการถูกท้าทายอีกครั้งโดยคนมาใหม่


"อ่า คุณ...ริวซากิใช่ไหม? เกมที่เพิ่งจบไปดึงความสนใจคุณงั้นสิ"


คนถูกถามเพียงพยักหน้า ปล่อยให้อีกฝ่ายได้พูด


"อ๋อ...งั้นคงต้องเตือนไว้ก่อน...ชื่อของผมเป็นที่รู้จักในนี้ ผมชนะมาโดยตลอด และถ้าคุณยังยืนยันจะเล่นด้วยล่ะก็..." ใบหน้านั้นยื่นเข้ามาใกล้ แอลไม่ถอยหนีหากจ้องกลับเข้าไปในดวงตาคู่สวย คิระยกยิ้มบาง "ในตอนจบคุณจะภาวนาให้มันเป็นเพียงภาพหลอน"


"ไม่ใช่ว่าความบ้าคลั่งคือส่วนหนึ่งของการพนันตั้งแต่แรกเหรอครับ?" แอลย้อน "โดยเฉพาะในประเทศทุนนิยม ที่ที่ชีวิตของเราขึ้นอยู่กับเศรษฐกิจและจำนวนเงินที่มี"


"พูดได้ดีนี่ เคยเล่นพนันมาก่อนไหม?"


"ไม่ครับ" เขาตอบตามตรง "ไม่เคยลงแข่งทางการกับใคร นี่จะเป็นครั้งแรกของผม"


คิระมองเหมือนเขาเป็นคนบ้า


"ไงครับ? ผมอ่อนหัดพอจะเป็นเหยื่อให้คุณหรือยัง?" แอลแซะหน้าใสซื่อ


"อย่าดูถูกกันหน่อยเลย" เด็กหนุ่มกอดอก กระชากเสียงหงุดหงิด "ก็ได้ ผมจะแสดงให้คุณเห็นเองว่าอย่างผมทำได้มากกว่าแค่รังแกมือใหม่ อยากโฟลด์เมื่อไรก็ทำซะเพราะผมไม่ต่อให้แน่ ไม่ว่าคุณจะเคยเล่นหรือไม่"


"ยุติธรรมดีแล้วครับ" คนเป็นนักสืบตอบ เริ่มวางแผนการล้วงข้อมูลอีกฝ่าย "เพราะผมเองก็จะเต็มที่กับมันเหมือนกัน"


แอลไม่มีประสบการณ์มาก่อน แต่เขารู้ดีว่าการโกงหรือเล่นแบบขอไปทีไม่ช่วยอะไร ต่อให้ไม่ชนะก็ต้องทำให้ดีที่สุด เพื่อคดีแล้วเขาต้องรู้จักคิระให้มากขึ้น ต้องดึงความสนใจของคิระให้ได้


"โยชิดะซัง!" คิระเรียกชายแก่สักคน "ผมขอดีลเลอร์อีกสักคนนะครับ?"


เขาผงกศีรษะ "แน่นอน ได้คนใหม่เร็วจริงนะ"


"เพื่อความชัดเจน ดีลเลอร์เป็นกลางร้อยเปอร์เซ็นต์แน่ใช่ไหมครับ?" แอลถามขึ้นมา "เกมจะไม่สนุกถ้าพวกเขาไม่"


"การโกงน่ะเป็นของพวกอ่อนหัด ตรงข้ามกับจุดประสงค์ของการพนันโดยสิ้นเชิง ใช้แค่โชคกับสมองก็เพียงพอแล้ว" คิระยกกาแฟขึ้นดื่มจนหมดถ้วย "ผมยืนยันให้ได้ว่าที่นี่ ดีลเลอร์ทุกคนไม่เลือกข้าง"


ก็ไม่ได้ต่างจากที่คาดหวังเท่าไร แอลพยักหน้ารับรู้


"สายัณสวัสดิ์ค่ะ" น้ำเสียงนุ่มลึกของหญิงมีอายุดังขึ้นมา ร่างในชุดแบบดั้งเดิมหยุดอยู่หน้าพวกเขาทั้งท่าทีสำรวม "ดิฉันจะเป็นดีลเลอร์ของพวกคุณในเกมนี้ หน้าที่ของดิฉันคือสับไพ่และดูแลการแข่งขัน พวกคุณต้องการเล่นอะไรหรือคะ?"



"ความจริงผมคงต้องขอให้คุณเลือก" นักสืบหนุ่มโคลงศีรษะ "ผมค่อนข้างใหม่ต่อการพนัน ให้คุณเลือกแล้วอธิบายกฎจะดีกว่า ผมพอใจจะเล่นทุกอย่างนั่นแหละ"


"อ่า แบบนั้นเหรอคะ...คุณจะเล่นกับคิระในการแข่งครั้งแรก..." เธอเอ่ยอย่างกังวลใจ


"ผมเตือนแล้วแต่เขาไม่เปลี่ยนใจ" คิระยืนยัน


หญิงสาวเริ่มสับไพ่อย่างเชี่ยวชาญ มันสะบัดพลิ้วตามแรงเป็นการเคลื่อนไหวราวกับผีเสื้อกระพือปีก


"คุณคงไม่ว่าอะไรถ้าผมต้องการคำอธิบายเสียหน่อย" ประโยคนั้นแอลหันไปพูดกับคนที่นั่งเคียงข้าง


"แน่นอนครับ" คิระยิ้มรับ ยังคงรักษาภาพลักษณ์แห่งความสุภาพ ดวงตาจับจ้องไปที่แอลอย่างเปิดเผยราวกับไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมคนไร้ความรู้เรื่องพนันอย่าง 'ริวซากิ' ถึงกล้าท้าทาย ในสายตาเขานี่อาจเป็นการฆ่าตัวตายเสียเปล่าๆ


ดีลเลอร์ของพวกเขาเริ่มอธิบายกฎเกม "เด็คที่ดิฉันถืออยู่นี้ประกอบด้วยไพ่ทั้งหมดห้าสิบสองใบ" มือของเธอยังคงสับไพ่ต่อไป "เริ่มแรกผู้เข้าร่วมแต่ละท่านจะต้องวางเดิมพันเหมือนกับการพนันอื่น ค่าเข้าร่วมคือหนึ่งชิป พวกคุณจะได้ไพ่ทั้งหมดสิบใบ" เธอแจกสลับให้ทั้งสองแบบสุ่มตามที่อธิบาย จากนั้นจึงบอกความแตกต่างของกองจั่วกับกองทิ้ง หงายไพ่ใบแรกของกองทิ้ง "คุณต้องจัดไพ่เพื่อให้ครบชุด ถ้าคุณมีสามใบที่เหมือนกัน เช่น สี่โพธิ์แดง โพธิ์ดำ ดอกจิก นับเป็นหนึ่งชุด ผู้ที่มีจำนวนชุดมากที่สุดเป็นผู้ชนะ ในตาของคุณสามารถจั่วไพ่ได้หนึ่งและทิ้งไพ่หนึ่ง"


หลังตอบคำถามของแอลสองสามข้อ เกมก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ คิระจิบกาแฟถ้วยใหม่อย่างใจเย็น วางค่าเข้าร่วมหนึ่งชิป แอลเองก็เช่นกัน


นักสืบหนุ่มมองไพ่ในมือ เขามีสองชุดตั้งแต่เริ่ม นับว่าโชคดี คิระกำลังมองไพ่ของตัวเอง สีหน้าราบเรียบไม่แสดงอารมณ์ใด


"พวกคุณสามารถวางเดิมพันได้แล้วค่ะ" หญิงสาวประกาศ


คิระเปิดกระเป๋าใบเดิมที่ข้างในมีชิปหลากสีสันเต็มไปหมด แอลไม่มีแผนจะเล่นอีกตาอยู่แล้วจึงผลักทั้งหกสิบชิปไปข้างหน้า มันไม่ได้มากมายอะไรถ้าเทียบกับฝีมือของอีกฝ่าย ชิปละห้าร้อยเยน เขาก็แค่เสียสามหมื่นเยนเพื่อประเทศญี่ปุ่นซึ่งประเมินค่าไม่ได้


"ออลอิน" เขาเอ่ยเรียบๆ


ดวงตาสีน้ำผึ้งเต็มไปด้วยความผิดหวัง "เอาเถอะ ก็ดีกว่าไม่ได้อะไร" คิระยกชิปสีเขียวที่คุ้นเคยวางลงหกสิบชิ้นโดยไม่ลังเล "คอล"


"เดี๋ยวก่อนครับ" แอลขัด "ไม่ใช่ว่าสีเขียว..."


"ห้าพันเยนต่อชิ้น" เขายักไหล่ไม่แยแส "ยังไงผมก็มีอะไรให้เสียมากกว่าคุณ เราจะเริ่มเกมกันได้รึยังครับดีลเลอร์?"


"แน่นอนค่ะ พวกคุณสามารถวางชุดของตัวเองได้"


คิระวางหนึ่ง ส่วนแอลวางสอง คิระจั่วไพ่ใบแรกอย่างสบายใจ ไม่มีเรื่องไหนรบกวนจิตใจ เขาเล่นเกมนี้มาหลายต่อหลายครั้งจนรู้ทันทุกมุก ยังไงถ้าริวซากิคนนี้เป็นมือใหม่ก็ต้องง่ายในการอ่านความคิด เขาไม่ชอบพวกอวดเก่งทั้งที่ไม่มีประสบการณ์ ไม่เลยสักนิด


เกมดำเนินต่อไปและดีกว่าที่แอลคาดหวังเอาไว้ กลายเป็นว่าการพนันไม่ใช่แค่เรื่องของโชค หากแต่เป็นกลยุทธ์ อ่านเกมคู่ต่อสู้ คำนวณโอกาส หาความน่าจะเป็น อย่างที่รู้ดีว่าไพ่มีสี่ชนิด ชนิดละสิบสามใบ ทุกการเลือกหยิบและทิ้งคือข้อมูลให้ประเมินทั้งสิ้น


เขาหลีกเลี่ยงการทิ้งไพ่ที่มีโอกาสรวมได้ง่าย มันไม่ยากนักหรอกที่จะจินตนาการถึงไพ่ที่คิระถืออยู่ ยิ่งเล่นนานแอลก็ยิ่งได้ข้อมูลการวิเคราะห์อย่างละเอียดทั้งจากไพ่ที่ถูกรวมและไพ่ที่ถูกทิ้ง พอรวมกับที่ถืออยู่ในมือก็ตัดสินใจได้ง่ายๆ เขาทิ้งหกโพธิ์แดง และถ้ามองไม่ผิดเหมือนคิระจะหน้าเสียไปชั่วครู่


ด้วยความพยายามจะหยุดยั้งรอยยิ้ม แอลยอมรับว่านี่มัน...สนุก ความตื่นเต้นเร้าใจปกคลุมอยู่ทั่วเกมอันเงียบงัน


แล้วโอกาสที่คาดไว้ก็มาถึงดั่งกลอุบาย แอลจั่วไพ่ใบสุดท้ายของกองเพื่อจะพบว่ามันครบชุดของเขาพอดี เขาวางมันลงกองตัวเองจึงหมดมือขณะที่อีกฝ่ายยังถืออยู่อีกสองใบ


"เกมจบลงแล้วค่ะ!" ดีลเลอร์ประกาศ เด็กหนุ่มวางไพ่ที่รวมไม่ได้แผ่วเบา


สีหน้าของคิระเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้ เหงื่อผุดขึ้นทั่วร่างเช่นเดียวกับหญิงสาวที่เขาเคยแข่ง "คิระคุง?" แอลเรียกเสียงใสซื่อ "คุณโอเคนะครับ?"


"เออ! ฉันโอเค" เขาตวัดเสียง ดวงตาจับจ้องที่อีกฝ่ายเขม็ง "ไหนบอกว่าไม่รู้เรื่องพนันไง!?"


หญิงสาวทำหน้าที่นับจำนวนชุดที่พวกเขารวมได้ ก่อนจะเลิกคิ้วฉงน "เดี๋ยวก่อน...ขอดิฉันนับอีกรอบนะคะ" เธอทำการตรวจสอบครั้งที่สอง สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน "ผู้...ผู้ชนะคือริวซากิ รุเอะซัง!" กล่าวเสียงดังฟังชัดเสียจนต่อให้อยู่อีกฟากของคาสิโนก็ยังได้ยิน "ยินดีด้วยค่ะ! คิระซังโปรดจ่ายเงินให้ริวซากิซังหรือมอบชิปแก่เขาเพื่อจะได้นำไปแลกเป็นเงินสดค่ะ"


แอลตั้งสมาธิกับไพ่มากเกินจนเพิ่งสังเกตได้ถึงกลุ่มชนมหาศาลที่ล้อมรอบ พวกเขาอ้าปากค้าง เสียงกระซิบแตกออกเป็นวงกว้าง หลายคนชี้นิ้วมาที่เขา กล่าวหาว่า...โกง?


คิระเงียบไปพักหนึ่ง แม้จะก้มหน้างุดแอลก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ไม่มั่นคงพวกนั้น "ฉัน...แพ้?"


"ค่ะ" ดีลเลอร์ย้ำ "คุณแพ้แล้ว ถ้าคุณไม่เลือกวิธีชำระ ดิฉันจะถือว่าชิปทั้งหมดบนโต๊ะตอนนี้เป็นของริวซากิซัง"


"ไม่เป็นไรหรอกครับ เขาไม่ได้ติดหนี้อะไรผม" แอลบอกปัดไม่อยากให้เรื่องวุ่นวายไปมากกว่านี้


"ไม่ได้ค่ะ" หญิงสาวยืนกราน เสียงกระซิบยิ่งดังขึ้นไปอีกราวกับประณามการกระทำของเขา


"แพ้ซะแล้วสิ..." คิระพึมพำเบาๆ ดวงตาคู่งามเลื่อนลอย


เขาลากกระเป๋าออกไปที่จุดแลกเงิน ผู้คนแหวกทางให้โดยง่าย หลายคนมองตามด้วยแววตาเห็นใจ ไร้ซึ่งเสียงหัวเราะเยาะอย่างที่ควรจะเป็น ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและชิปเดิมพันบนโต๊ะ พนักงานนำถุงผ้ามาเก็บชิปของเขาให้ซึ่งแอลต้องรับมันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อหันไปอีกทีผู้ต้องสงสัยก็ออกจากตัวอาคารไปเสียแล้ว นักสืบหนุ่มเดินไปแลกเงินคืนและออกไปเช่นกัน บางทีเขาควรให้เอฟบีไอสักคนตามผู้ต้องสงสัยมากกว่า การพยายามสนิทกับใครสักคนไม่เหมือนงานสืบสวนที่เคยผ่าน ให้เขาไปกู้คืนข้อมูลที่ผู้ก่อการร้ายแฮกไว้แล้วอัปเกรดการป้องกันยังจะง่ายซะกว่า


เขาเปิดประตูหลังของรถลีมูซีน ส่งเสียงกลับเนือยๆ เมื่อวาตาริกล่าวต้อนรับ แต่ก่อนจะออกคำสั่งก็ดันพบเข้ากับร่างที่คุ้นเคยเดินเอื่อยเฉื่อยอยู่แถวนั้น เขาอาจกำลังเดินทางกลับบ้าน แต่เท่าที่แอลจำได้...นี่เป็นย่านร้านค้าแถมรถไฟใต้ดินก็อยู่อีกตั้งไกล


นักสืบหนุ่มเปิดประตู ร้องทักผู้ต้องสงสัยหลัก "คิระคุง!" เด็กหนุ่มหยุดเดิน เขม็งตาหันกลับมามองเขา


แอลวิ่งเข้าไปหยุดตรงหน้าอีกฝ่าย "นี่ยังไม่ดึกนักจะกลับแล้วหรือครับ?" นั่นอาจฟังดูสอดรู้ไปบ้างแต่เขาก็สืบจนรู้เวลาที่คิระอยู่คาสิโน และนี่ไม่ใช่เวลาปกติที่เขาจะกลับ


เด็กหนุ่มตรงหน้ากัดฟันกรอด "นายเพิ่งทำให้ฉันขายหน้าแล้วยังคิดว่าฉันจะกลับเข้าไปอีกงั้นเหรอ ฉันไม่เคยแพ้ ริวซากิ ไม่เคย" หลุบตาลงต่ำ มือกำหมัดแน่น "พวกข้างในต้องเยาะเย้ยฉันแน่ ฉันที่เพิ่งดูถูกมือใหม่แล้วก็แพ้เพราะมือใหม่ซะเอง แถมนายก็ไม่ได้โกงด้วย!"


เขาอยากจะปลอบว่าพวกนั้นไม่เคยคิดหัวเราะเยาะเลย ออกจะเป็นห่วงและโกรธที่เขาชนะด้วยซ้ำ แต่คิระไม่อยู่ในจุดที่พร้อมรับฟังอะไรทั้งนั้น นักสืบหนุ่มตัดสินใจเอ่ยชวนเสียงแผ่ว "ให้ผมไปส่งคุณได้นะ"


ดวงตาสีน้ำผึ้งมองผ่านไหล่เขา เค่นเสียงเฮอะในลำคอ "เป็นคุณชายบ้านไหนล่ะนั่น ฉันไม่ต้องการความสงสารหรอกนะ"


"เขาต้องลากกระเป๋าเดินทางไปสถานีรถไฟฟ้าซึ่งอยู่ห่างออกไปราวสามสิบนาที จะกลับถึงที่พักเมื่อไรก็ไม่รู้ เสียเวลาไปกับการเดินทางทั้งแบกรับความเสี่ยงที่จะโดนปล้นในสภาวะยากจะสู้กลับ" แอลวิเคราะห์เป็นฉากๆ คิระหรี่ตาลงอย่างอันตราย "แต่ถ้าไปกับผมเขาจะถึงที่หมายโดยเร็วที่สุด ถือซะว่าเป็นการไถ่โทษที่ผมทำไม่ดีไว้ก็ได้"


คิระเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง ดวงตาสีน้ำผึ้งชำเลืองขึ้นสบกับเขา


"โอเค รบกวนด้วย"


แอลเปิดประตูให้เด็กหนุ่มขึ้นรถแล้วจึงขึ้นตามไป ได้ยินเสียงบ่นพึมพำสักอย่างเรื่องแรงงานผู้สูงอายุ


หลังบอกสถานที่ให้คิระก็นั่งเงียบ แอลรู้ดีพอจะไม่ถือว่านั่นเป็นที่ที่เด็กหนุ่มอาศัยอยู่ คนฉลาดแบบเขาย่อมต้องรักษาความเป็นส่วนตัวให้มากที่สุด คิระหันไปมองวิวยามค่ำคืนที่หน้าต่างทำหน้าเหมือนมีเรื่องที่อยากจะพูดอีก


"มีอะไรรบกวนจิตใจคุณอยู่รึเปล่า?" แอลถาม


"ฉันคงปล่อยนายไปไม่ได้แล้ว..." เด็กหนุ่มเอ่ยประโยคแสนสุ่มเสี่ยง แอลเผลอแตะจุดซ่อนอาวุธ ดวงตากลมมองชายชรา เขาเองก็เหมือนจะพร้อมคว้าปืนได้ทุกเมื่อ


ด้วยความไม่วางใจนัก เขาถามกลับ "ทำไมเหรอครับ?"


"ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมถึงแพ้นาย" บ่นออกมาอย่างไม่เบานัก "ฉันว่านายไม่ใช่คนที่นายบอกว่าเป็น"


แอลผงะเล็กน้อย แต่ก็ไม่แสดงพิรุธอะไร "คุณหมายความว่าไง?"


"เหมือนมันมีอะไรมากกว่านี้ ไม่ใช่แค่คนที่เล่นพนันไปวันๆ" เขาย้ำทั้งน้ำเสียงยุ่งยากใจ "นายต้องมีเป้าหมายอะไรแน่"


คิระกอดอก พึมพำตัวเลขหลายหลักออกมา นั่นทำให้แอลเอียงคอสงสัย "เบอร์ฉัน เผื่อนัดมาแข่งกันใหม่ อย่าคิดว่าอย่างนายจะชนะไปได้ตลอด"


แอลยิ้มขำ เขาชักจะชอบงานภาคสนามขึ้นมาหน่อยๆ แล้ว









-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ทุกคนคะ เรื่องราวนี้ยังไม่จบ! คำนวณดูแล้วก็สี่ห้าพาร์ทแหละค่ะ ไม่ได้เปิดเรื่องยาวมานานแล้วนะเนี่ย ฟฟฟฟฟฟฟฟ

เอาล่ะค่ะ เราร่างพล็อตไว้หมดแล้วแหละ มาลุ้นกันดีกว่าว่าจะแต่งจบหรือจะดอง---
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #150 123fha (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 21:40

    ตอนจบของเรื่องจะต้องเป็นอะไรที่พีคสุดและน่าตื่นเต้นสุดๆแน่เลย เป็นไงล่ะไลค์คุงลิ้มรสความพ่ายแพ้ซะบ้าง//แอบสะใจนิดๆ นี่แอลจะกลายเป็นสิงนักพนันแบบไลค์คุงรึป่าวนะ

    #150
    1
    • #150-1 ไฮน์จะไม่ดองนิยาย(จากตอนที่ 112)
      27 ตุลาคม 2562 / 23:03
      หึหึ หัดแพ้ซะบ้าง สมน้ำหน้า--- //ก้มหลบหมัดที่พุ่งมาอย่างมุ่งร้าย
      #150-1
  2. #149 [ LuksornNoy ] (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 11:28
    เรื่องยาว!!! คุณไฮน์จะเขียนเรื่องยาว! หยาาา
    สารภาพว่าอ่านไปแอบงงไป เรื่องไพ่นี่เรารู้จักแค่ไม่กี่เกมเองค่ะ แต่ก็ชอบดู2คนนี้แข่งกัน นึกว่าคิระจะชนะแบบหืดขึ้นคอซะอีก แพ้เฉย แต่ก็ดี แอล เดินหน้าจีบ(?)ต่อเลย!
    #149
    1
    • #149-1 ไฮน์จะไม่ดองนิยาย(จากตอนที่ 112)
      27 ตุลาคม 2562 / 23:01
      เรื่องยาว! //เช็ดไหดอง---

      นั่นสินะคะ เรื่องไพ่นี่ถ้าไม่ใช่คนดูสื่อแนวนี้หรือเล่นไม่บ่อยน่าจะงงกฎทีเดียว เอาเป็นว่าไพ่ในตอนนี้เป็นรัมมีแบบทิ้งแล้วเก็บมารวมไม่ได้น่ะค่ะ ฝากไพ่ที่ชุดคนอื่นไม่ได้ด้วย แบบจั่วรวมของตัวเองอย่างเดียว

      จีบเลยค่ะแอล!! จีบเลย(?)
      #149-1
  3. #147 Hiromi_zan (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 10:44

    ชอบอะ! มันคือดีย์สนุกมากกกกก อ่านแล้วอดยิ้มไม่ได้~คู่นี้มันดีจริง พออ่านแล้วจินตนาการภาพตามนี้คือแบบ... แบบ! ดีโคตรอะ รู้สึกแบบนี้เลย! (ปล.ด้วยความตัวเองชงคู่นี้อยู่แล้วด้วย)​
    #147
    1
    • #147-1 ไฮน์จะไม่ดองนิยาย(จากตอนที่ 112)
      24 ตุลาคม 2562 / 18:10
      ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์มากๆ เลย~

      คู่นี้หาฟิคยากกกกก ดีใจจังที่เรื่องจบไปตั้งนานด้อมยังเหนียวแน่นขนาดนี้ มาลุ้นตอนต่อๆ ไปด้วยกันนะคะ <3
      #147-1