[รวม Fic. Death Note] Every ship is happening

ตอนที่ 109 : "You pick it" "No, you" (ไลท์ & แอล & กองสืบสวน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    25 ม.ค. 64

Pairing : ไลท์ & แอล & กองสืบสวน

//มีความรุนแรง(สองคนนั้นต่อยตีกัน)

ความจริงฟิคนี้ควรเป็น แอล/ไลท์ แต่เขียนมันมือไปหน่อย เอาฮาไม่เน้นชิป ฟฟฟฟฟฟฟฟ









"ช้ำอีกแล้ว!" มัตสึดะร้องทักซะลั่นตอนสังเกตเห็นรอยม่วงแดงที่กรามของแอล วางกาแฟลงให้คนเป็นนักสืบทั้งที่ยังไม่ละสายตา "พวกคุณสองคนสู้กันอีกแล้ว?"


"ครับ เราทะเลาะกันนิดหน่อยตอนอาบน้ำ" แอลตอบหน้าตาเฉย


"ตอนอาบน้ำ? หมายความว่าเปลือยเหรอ!" มัตสึดะสำลักกาแฟไอค่อกแค่ก แอลมองเขาด้วยความสงสัยขณะที่ตำรวจหนุ่มละล่ำละลักใช้แขนเสื้อเช็ดปาก


"พวกเราไม่ใส่เสื้อผ้าอาบน้ำอยู่แล้วมัตสึดะซัง" ไลท์กอดอกกล่าวเสริม ใบหน้าของเด็กหนุ่มฉายแววความไม่พอใจบางอย่าง


คนอาวุโสกว่าหัวเราะแห้งพึมพำว่านั่นสินะ ในขณะที่แอลโคลงศีรษะไปมาท่าทางไร้เดียงสา "ไลท์คุงยังโกรธผมอยู่เหรอ?"


เด็กหนุ่มคนนั้นยกกาแฟขึ้นจิบ ไม่ใส่ใจจะตอบ


"แล้วคราวนี้ทะเลาะกันเรื่องอะไรอีกล่ะ?" มัตสึดะถาม


ไลท์ส่ายหน้า "ไม่สำคัญหรอกครับ"


"ผมขอให้ไลท์คุงเก็บสบู่บนพื้น..." แต่ยังไงแอลก็เล่าอยู่ดี


"นายหมายถึง นายทำสบู่ตกแล้วพยายามให้ฉันเก็บ" ไลท์กัดฟันพูด ดวงตาสีน้ำผึ้งหรี่ลงอย่างอันตราย


มัตสึดะตั้งใจฟังด้วยความลุ้นระทึก ส่วนคนที่เหลือในกองมองหน้ากันปลงๆ


"มันสำคัญด้วยเหรอว่าใครเป็นคนเก็บสบู่?" โมงิถามมาจากในแบ็คกราวน์


"เรื่องง่ายๆ ครับ!" มัตสึดะกระตือรือร้นอธิบาย "ก็เพราะถ้ามีใครสักคนก้มลง..."


"หุบปาก!" ทุกคนตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน


แม้แต่แอลเองยังกัดเล็บอย่างลำบากใจกับสถานการณ์ตอนนี้


"ผมหมายถึง ถ้าพวกคุณทั้งคู่ชอบผู้หญิง มันก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรนี่" โมงิขยับตัวอย่างกระอักกระอ่วนเมื่อต้องพูดเรื่องนี้หน้าหัวหน้ายางามิ


"เรื่องนั้นผมมั่นใจได้แค่ตัวเองเท่านั้น" ไลท์ตวัดสายตาไปมองคู่กรณี "นั่นคือเหตุผลที่แอลควรหยิบมันเอง"


ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วกองราวกับพ่อของใครบางคนกำลังสวดภาวนาให้บทสนทนานี้มันจบลงเสียที


"แต่สุดท้ายไลท์คุงก็เป็นคนก้มไปเก็บอยู่ดี" บุคคลผู้ไม่เป็นที่ต้องการพูดออกมาหน้าตาเฉย


เด็กหนุ่มที่ถูกพาดพิงไม่ได้พูดอะไรต่อ นิ้วเรียวเคาะแป้นคีย์บอร์ดรุนแรงราวกับเป็นการระบายอารมณ์


"ผมว่าคุณสองคนควรคิดทบทวนเรื่องที่พูดไปอีกครั้ง" เป็นมัตสึดะเจ้าเดิมที่ไม่อ่านบรรยากาศพอจะเริ่มประเด็น "พวกคุณหลีกเลี่ยงที่จะเป็นคนเก็บสบู่ ถ้าเป็นผม ผมคงไม่คิดอะไรด้วยซ้ำ! ผมจะก้มลงไปเก็บมันเพราะผมไม่คิดว่าจะมีโอกาสโดน...ผมหมายความว่าผมชอบผู้หญิง ผมไม่จำเป็นต้องคิดมาก! แต่พวกคุณคิดไง...เก็ทที่ผมจะสื่อไหม?"


ด้วยดวงตามุ่งมั่นไปหาคู่หูคล้องโซ่ มัตสึดะโดนไอซาว่าแทงศอกเข้าท้องไปหนึ่งป้าบ แอลกับไลท์หรี่ตามองนายตำรวจหน้าซื่อก่อนจะหันไปที่คอมพิวเตอร์ของพวกเขาอย่างพร้อมเพรียง


ไลท์เท้าคางคลิ๊กเม้าท์เอื่อยเฉื่อย "นายว่าตอนนี้รสนิยมทางเพศของมัตสึดะซังเป็นยังไง?"


"ความน่าจะเป็นที่เขาเป็นไบเซ็กชวลคือ 68% โฮโมเซ็กชวล 27%" แอลให้คำตอบเสียงแผ่ว ไม่แม้แต่จะหันไปมองเป้าหมาย "แล้วผมก็ยังมั่นใจ 100% อีกว่าเขาเป็นคนโง่"


"ฉันก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าเขามาร่วมการสืบสวนนี้ได้ยังไง"


"เขาชงกาแฟได้ดีมากครับ...บางครั้งน่ะนะ"


"ผมได้ยินนะ!" คนที่ถูกพูดถึงโวยขึ้นมา


"ขอโทษครับมัตสึดะซัง ให้พูดจริงๆ กาแฟของคุณอยู่ในระดับยอดเยี่ยมเกือบทุกครั้ง"









มันน่ารำคาญเสมอที่จะต้องอาบน้ำด้วยกันหลังผ่านวันอันยาวนาน ถ้าพวกเขาชังขี้หน้าหรือสบถใส่กันตอนทำงานเรียกว่าแย่แล้ว ช่วงเวลาใต้ฝักบัวคงนับเป็นนรกขนาดย่อม มันเป็นเรื่องข้อจำกัดของพื้นที่รวมทั้งความจริงที่ว่าพวกเขาต้องเปลื้องผ้า หากนั่นยังฟังดูเลวร้ายไม่พอ พวกเขาต้องขัดผิวกายให้สะอาดขณะที่ยืนห่างกันไม่กี่เซนติเมตร


เลือดในร่างกายของไลท์เดือดปุด้วยยังโกรธที่แอลเอาแต่พูดถึงการทะเลาะเรื่องสบู่ในระหว่างอาบน้ำตอนเช้า เขาเข้าใจว่าไม่ควรคิดมากกับแค่เรื่องหยิบสบู่ต่อหน้าอีกฝ่ายเพราะก็ชอบผู้หญิงด้วยกันทั้งคู่ แต่ไม่ว่ายังไงเด็กหนุ่มก็เตือนตัวเองให้ระวังเวลาเจ้านักสืบประหลาดอยู่ใกล้ กุญแจมือที่เชื่อมพวกเขาด้วยกันเป็นเครื่องยืนยันว่าหมอนี่เพี้ยนเกินจะไว้วางใจ


นั่นคือเหตุผลที่ไลท์ไม่สบายใจ แต่สิ่งที่ทำให้ต้องกระวนกระวายกว่านั้นคือแม้แอลจะทำเป็นไม่เข้าใจความหมายแฝงของมัน เขากลับปฏิเสธที่จะเป็นฝ่ายเก็บสบู่เช่นกัน ซึ่งย้อนแย้งกับท่าทีไร้เดียงสาที่พยายามแสดงออกเป็นอย่างมาก


ทั้งคู่ก้าวเข้ามาในห้องน้ำ ไลท์ปิดผ้าม่านข้างหลังส่วนแอลหมุนเปิดน้ำร้อน เหมือนกับทุกครั้งในกรณีที่แอลไม่ทำอะไรน่ารำคาญ ไลท์จะเมินอีกฝ่ายไปแล้วจินตนาการว่าเขาอยู่เพียงลำพัง บนผนังมีฝักบัวอยู่สองเพื่อความสะดวกในการอาบพร้อมกัน เมื่อทุกคนมีฝักบัวเป็นของตัวเองแล้วตามเทคนิคก็ไม่จำเป็นต้องยุ่งเกี่ยวต่อกันในทางใด อย่างไรก็ตาม แอลมักจะจ้องมองอย่างหน้าไม่อายที่ร่างกายผู้ต้องสงสัยขณะที่ไลท์อาบน้ำ ราวกับว่าเขาสามารถหาหลักฐานที่อีกฝ่ายจะเป็นคิระได้จากการชโลมแชมพูลงศีรษะ


หากแต่ครั้งนี้ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองมา คนผมน้ำตาลสงสัยว่ามันก็อาจจะรำคาญเขาเหมือนกัน ไม่ว่าอารมณ์ใดก็ไม่สามารถถูกอ่านได้จากใบหน้าคนเป็นนักสืบ ไลท์ค้นพบว่านั่นน่าหงุดหงิดแต่บางทีก็อาจจะดีแล้วที่เขาไม่รู้


น้ำร้อนกระทบผิวกายทำให้ไลท์สะดุ้ง เด็กหนุ่มหลับตาลงก่อนกวักน้ำมาล้างใบหน้า แอลเหลือบตามองเขาเล็กน้อยก่อนเอาหัวเข้าไปโดนน้ำจนชุ่ม เส้นผมยุ่งเหยิงสีดำสนิทลู่ลงตามกรอบหน้าซีด


ไลท์ดึงฝักบัวออกจากฐานมาปรับอุณหภูมิในต่ำลง ถือมันด้วยมือขวาเพื่อควบคุมทิศของน้ำตามที่ต้องการ ขณะที่แอลยืนสงบนิ่งราวกับรูปปั้น ไลท์เอื้อมไปหยิบสบู่ด้วยมือซ้ายและใช้มันถูทั่วอกของตัวเอง ดวงตาสีน้ำผึ้งจับจ้องคนเป็นนักสืบอย่างหวาดระแวงก่อนจะเริ่มถูต้นขาต่อ


แอลหันมามองเขาด้วยแววตาเหนื่อยใจ


ไลท์จ้องกลับมือก็ถูไหล่และแขน สักพักก็เบนสายตาไปทางอื่นเพื่อที่จะหลอกตัวเองไม่ให้เป็นบ้าไปเสียก่อน เขาพร่ำบอกตัวเองให้ไม่สนใจ ไม่ใส่ใจว่าเจ้าตัวประหลาดตาโตนั่นมองอยู่หรือไม่...แต่บางทีความกดดันอาจพุ่งมาที่มือเขามากเกินไปสบู่จึงหลุดลอยไปตกบนพื้นกระเบื้อง


แอลไม่ละสายตาไปจากเด็กหนุ่มผู้นิ่งค้างก้มมองต่ำอย่างว่างเปล่า นักสืบหนุ่มลอบยิ้ม ตลกที่เห็นไลท์เริ่มหน้าแดง จะด้วยเพราะอับอายหรือน้ำร้อนที่กระทบผิวก็ตาม


ไลท์หันมาตวัดสายตาดุใส่ แอลเผยรอยยิ้มเย้ยหยันให้ชัดขึ้นไปอีก รอดูอย่างตั้งใจว่าเด็กหนุ่มผู้หยิ่งยโสจะทำอย่างไรต่อ


ด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้น ไลท์คุกเข่าลง มือปัดป่ายไปทั่วเพื่อหาสบู่ ดวงตาสองคู่ยังคงสบประสานกันจนเด็กหนุ่มยืนขึ้นอีกครั้งทั้งสบู่ในมือ


แอลก้มลงชั่วครู่ ปล่อยให้เส้นผมปรกลงซ่อนใบหน้าที่กลั้นขำอย่างสุดความสามารถ


ไลท์เห็นไหล่อีกฝ่ายสั่นซึ่งหมายความได้อย่างเดียวคือเขากำลังถูกหัวเราะเยาะ ดวงตาสีน้ำผึ้งยิ่งฉายแววความเดือดดาลมากขึ้นไปอีก


มือที่เผลอกำแน่นทำให้สบู่หลุดมืออีกครา แอลขำหนักกว่าเดิม ไลท์กัดฟันกรอด พยายามสงบสติอารมณ์ตัวเองก่อนค่อยๆ คุกเข่าลงอีกครั้ง เอื้อมสุดมือจะหยิบสบู่โดยไม่เขยิบจากจุดที่ยืน หากแต่เป้าหมายกลับอยู่ไกลเกินไป


"ผมไม่เข้าใจเลย" แอลเริ่มบทสนทนา เดินไปอยู่ข้างหน้าสบู่ตัวปัญหา "ทำไมวันนี้ไลท์คุงถึงยืนกรานที่จะทำสบู่ตกต่อหน้าผมให้ได้..."


เด็กหนุ่มโน้มตัวไปข้างหน้าอีกครั้ง


"นั่นดูลำบากนะครับ" คนที่ยืนอยู่แสดงความเห็น เท้าเขี่ยสบู่ให้ไกลกว่าเดิม "คุณควรเขยิบเข้ามาใกล้ผมหน่อยนะ"



ไลท์ตวัดสายตาจ้องอีกฝ่าย ทำหน้าราวกับอยากจะด่าอะไรสักอย่างแต่ห้ามตัวเองไว้ มือเรียวเอื้อมไปพยายามจะหยิบมันอีกครั้งหากแต่แอลใช้เท้าออกแรงผลักไหล่เขาเบาๆ ทำให้ล้มไปข้างหลัง


"ครั้งเดียวก็คือครั้งเดียวครับไลท์คุง นั่นสำหรับหมัดยามเช้าของคุณ"


ไลท์เงยหน้า ถ้าแววตาสามารถฆ่าคนแอลคงตายไม่รู้ตัวไปสิบรอบได้


แอลเตะสบู่ส่งให้คนเด็กกว่า ไลท์นั่งนิ่งอยู่บนพื้นขณะที่นักสืบหนุ่มกลับไปอยู่ใต้ฝักบัวอีกครั้ง แน่นอน เขาสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายใกล้ฟิวส์ขาด โกรธจนน้าดำหน้าแดง เขม็งตา กัดริมฝีปาก ตอนนี้ขาดอยู่อย่างเดียวคือมือนั่นยังไม่ประทับหมัดบนหน้าเขา 


เด็กหนุ่มกำลังสู้กับความคิดตัวเองเพื่อจะไม่กระโดดไปคว้าขาอีกฝ่ายดึงให้ล้มลงแล้วต่อยสั่งสอน สิ่งเดียวที่หยุดการกระทำนั้นไว้คือตอนนี้พวกเขาเปลือยและความคิดที่จะไปคร่อมร่างผู้ชายคนอื่นทั้งที่ไม่ใส่เสื้อผ้ามัน...ไม่มีวันเด็ดขาด


สะบัดหน้าดึงสติกลับมาอีกครา ไลท์ลุกขึ้น ให้แน่ใจว่าจับสบู่แน่นพอจะไม่ตกอีกตลอดกาล เขายังโกรธอยู่แต่ตัดสินใจไม่แสดงออก หรือก็คือรอจังหวะแก้แค้นดีกว่าลงมือผลีผลาม


จัดการถูตัวทำความสะอาดต่อไปทั้งจิตใจมุ่งอยู่กับแผนการ และเขาไม่ต้องรอนานเสียด้วยซ้ำ


"ขอสบู่หน่อยครับ" มือขาวซีดยื่นออกมาทางเขา


ไลท์เกือบหลุดรอยยิ้มชั่วร้ายขณะวางสบู่ลงบนมืออีกฝ่ายในจุดที่แน่ใจว่าแอลจะทำมันร่วงในทันทีที่เขาปล่อยมือ แอลพยายามคว้าสบู่ที่กำลังดิ่งสู่พื้นขณะที่ไลท์ชิงหันหลังให้ฉากนั้น ทำทีกวักน้ำล้างหน้า กระหยิ่มยิ้มย่องเมื่อได้ยินเสียงของตก 


ทั้งห้องถูกปกคลุมด้วยความเงียบ เมื่อไลท์หันไปมองอีกทีก็เห็นคนเป็นนักสืบรอคอยอยู่ด้วยสีหน้าว่างเปล่า


"ไลท์คุง คราวนี้โปรดส่งสบู่ให้ผมด้วยความระวังยิ่งขึ้นนะครับ"


"ทำไมฉันต้องเก็บ? นายทำตกนี่" ไลท์หันหลังไปสระผม ขำคิกคักกับตัวเอง าดการณ์สิ่งที่จะเกิดขึ้นล่วงหน้า


เขารอประมาณห้าวิ รู้ได้เลยว่าที่แอลไม่ตอบแสดงว่าการโต้เถียงได้กลับเข้าสู่ภาวะสงบสุขอีกครั้ง


นายพลาดแล้ว...ไลท์หันไปในจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังโน้มตัวลงพอดี



ด้วยความสุขที่เปี่ยมล้น ไลท์เตะสะโพกคนที่ประมาทหันหลังเปิดช่องโหว่ แอลล้มลงไปกับพื้นอย่างแรง ดวงตากลมไร้อารมณ์ทั้งใบหน้าราบเรียบนั้นซ่อนความโกรธเคืองไว้ข้างใน ไลท์มองเขานิ่งๆ ประหนึ่งไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดกับความเจ็บปวดเมื่อครู่


ทั้งสองจ้องหน้าคุมเชิงกันอย่างเงียบเชียบราวกับสงครามประสาทจะดำเนินไปจนชั่วฟ้าดินสลาย



ในชั่วพริบตาแอลกระโจนไปคว้าน่องของคนตรงหน้า ไลท์แยกขาออกเพื่อประคองไม่ให้ตัวเองล้มมือก็คว้าฝักบัวมาเปิดใส่คู่กรณี กระแสน้ำพุ่งใส่ใบหน้ารุนแรงจนแอลต้องยกศอกขึ้นมาบังไว้ อีกมือบีบต้นขาของไลท์แน่นจนเขาเกือบเสียหลักบนพื้นเปียกชื้น ชั่ววินาทีที่คิดว่าจะลื่นล้มความคิดหนึ่งก็แล่นขึ้นมาในหัว ไลท์หันไปปรับน้ำให้อุณหภูมิต่ำสุดขั้วแล้วจ่อไปที่อีกฝ่าย


แอลแทบกรีดร้องส่วนไลท์หัวเราะเสียงใส หมอนั่นปล่อยมือจากขาเขาแล้วร่นตัวถอยหลังให้พ้นวิถีน้ำ และด้วยความที่ไลท์เป็นคนดีมาก เขาไม่พลาดเลยที่จะเร่งน้ำให้แรงขึ้นแล้วฉีดอัดใส่ร่างที่สั่นระรัวจากการอาบน้ำอุ่นมาก่อน


ไลท์หัวเราะจนตัวโยน แอลทนอยู่อย่างนั้นไม่นานจึงฝืนลุกขึ้นพุ่งไปหาเด็กหนุ่ม ไลท์ปรับให้น้ำร้อนเหมือนเดิมแต่มันต้องใช้เวลาในการเร่งอุณหภูมิ และนั่นไม่เร็วพอจะหยุดขาของนักสืบที่เตะมาที่ท้องเต็มแรงจหลังเด็กหนุ่มกระแทกกับผนัง ไลท์กัดฟันกลั้นเสียงครวญครางก่อนดวงตาที่พร่าจากหยดน้ำจะเห็นชัดขึ้น เขาถูกสอดแขนใต้ไหล่เพื่อยกตัวขึ้นยืน ไม่มีเวลาพอจะหลบด้วยซ้ำตอนที่แอลต่อยหน้าเขา มือซีดออกแรงดึงโซ่ที่เชื่อมพวกเขาไว้ไลท์จึงไม่ล้มลงกับพื้น เห็นได้ชัดว่าแม้แต่ตอนใช้อารมณ์เขาก็มีสติพอจะไม่หาเรื่องให้เจ็บตัวหนักกว่าเดิมทั้งสองฝ่าย ไลท์ยกมือขึ้นเช็ดมุมปากก่อนจะพบว่ามันซึมไปด้วยเลือด


ดวงตาสีน้ำผึ้งจ้องเขม็งไปที่อีกฝ่ายซึ่งอยู่ไม่ห่างนัก ตอนนี้ไม่มีใครสนุกกับสถานการณ์ตรงหน้าอีกแล้ว และไลท์ก็รู้สึกราวกับสถานที่นี้ไม่ได้เป็นเพียงห้องน้ำเล็กๆ หากแต่เป็นสนามรบของพวกเขาด้วย ราวกับมีสายฟ้าฟาดเป็นพื้นหลัง บรรยากาศชุ่มชื้นไม่เป็นอุปสรรคของคู่ต่อสู้ทั้งสองอีกต่อไป


แต่ก่อนที่เรื่องราวจะเลยเถิดไปกว่านี้ ในที่สุดฝักบัวที่ถูกทอดทิ้งบนพื้นก็ปล่อยน้ำร้อนที่ไลท์เซ็ทเอาไว้ มันพุ่งมาโดนเท้าของทั้งคู่จนทำให้พวกเขากระโดดหนี ลืมเรื่องอะไรก็ตามที่ทะเลาะกันอยู่ในทันที








หลังจากนั้นไม่นาน ไลท์ที่นั่งอยู่บนเตียงหันไปหาคนข้างกาย แอลกำลังจัดการกับเอกสารยุ่งยากสักอย่างในแล็ปท็อปเหมือนทุกคืน 


"ถ้ามัตสึดะซังถามเรื่องพลาสเตอร์นี่ขึ้นมาจะตอบว่าไงดีเนี่ย" พึมพำใส่ตัวต้นเหตุที่หลังออกจากห้องน้ำก็อุตส่าห์ใจดีทำแผลให้แต่ไม่ยักกะขอโทษสักคำ


"ผมจะบอกเขาว่าคิระดื้อแล้วก็ซนกว่าปกติก็เท่านั้นแหละครับ" แอลตอบเรียบๆ สายตายังคงจับจ้องที่หน้าจอ


"ฉันไม่ใช่คิระ" ไลท์แย้งทันควันก่อนน้ำเสียงจะเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ "จะไม่บอกเขาหน่อยเหรอว่าเราทะเลาะกันอีกแล้ว และสาเหตุก็คือนายทำสบู่ตก"


"แล้วความจริงที่ว่าคิระคุงทำสบู่ตกก่อนหน้านั้นตั้งสองครั้งล่ะครับ?" ดวงตากลมโตกลับมาจับจ้องที่เขา แม้มันจะไร้ซึ่งอารมณ์ใดแต่ไลท์รู้ดีพอว่าในนั้นมีคำเตือนอยู่


"นั่นไม่น่าสนใจก็เพราะว่าเป็นเหตุสุดวิสัยต่างหาก ฉันพนันเลยว่ามัตสึดะซังจะต้องตื่นเต้นแน่ถ้าได้ยินว่าตอนนายเก็บสบู่ ฉันเตะก้นนายแรงมากจนตอนนี้น่าจะช้ำไปแล้ว" ไลท์เชิดหน้าขึ้น ยิ้มเยาะอย่างน่าหมั่นไส้ที่สุด "บางทีเราอาจจะใช้นั่นอธิบายท่านั่งประหลาดของนายก็ได้นะ"


"ไลท์คุงควรรู้ตัวเสียทีว่าเขากำลังทำตัวเป็นเด็ก" แอลหรี่ตาลง เอ่ยวิจารณ์ช้าๆ ชัดๆ "ซึ่งในส่วนนั้นช่างประจวบเหมาะเข้ากับโปรไฟล์ของคิระพอดิบพอดี ผมคิดว่าตอนนี้โอกาสเพิ่มขึ้นอีกสองเปอร์เซ็นต์แล้วครับ"


"ฉันเตะก้นนายแล้วนั่นทำให้ฉันเป็นคิระ? ใครกันแน่ที่ทำตัวเป็นเด็ก!?"


"ดูเหมือนไลท์คุงจะไม่เหนื่อยเท่าไร แสดงว่าผมควรให้งานเขาเพิ่มในคืนนี้ เพื่อที่สมองอันเต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ของเขาจะได้ไม่เสียเปล่า" 


"พอเลย ฉันเลิกคุยก็ได้ จะนอนเดี๋ยวนี้แหละ"



"แต่ไลท์คุงกระตือรือร้นที่จะพูดคุยมาจนถึงตอนนี้ ผมแน่ใจเลยว่าเขาจะสามารถใช้สติปัญญาของเขาสำหรับสิ่งที่มีประสิทธิผลมากกว่าล้อเลียนช่วงสะโพกของผม" 


"ไม่! ฉันจะนอน!"


"หรือว่าไลท์คุงรู้สึกว่าร่างกายของผมน่าสนใจมากกว่าอะไรทั้งนั้น? เขาให้ความใส่ใจกับมันมากกว่าเรื่องการทำงาน การสืบสวนหรือแม้แต่กับคดีคิระ? ผมคิดว่าผมควรแจ้งเรื่องนั้นกับยางามิซัง"


"โอ้ย แอล จะย้ำหาอะไรนักหนา!?" ไลท์คว้าผ้าห่มมาคลุมโปง "ถ้านายหุบปาก พรุ่งนี้ฉันจะเลี้ยงเค้ก!"


"ตกลงตามนั้น ราตรีสวัสดิ์ครับไลท์คุง!'


"ราตรีสวัสดิ์..." คนใต้ผ้าห่มตวัดเสียงทำทีเป็นโมโหเล็กน้อย 


ทั้งที่ความจริงกลั้นรอยยิ้มแทบตาย ไลท์ยอมรับเลยว่ารู้สึกตลกกับมุกทั้งหมดที่เหมือนจะรู้กันอยู่แค่สองคน ขำกับตัวเองจนไหล่สั่นด้วยรู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีทางเห็น


โดยไม่รู้ตัว แอลก็กำลังหัวเราะเบาๆ อยู่เช่นกัน









-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #144 123fha (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 18:03

    ตายแล้ววว~ถ้าจะมีซักครั้งที่ตีกันจนล้มคร่อมปากประกบนี่ก็คงจะเป็นไปได้สินะ555????????

    #144
    1
    • #144-1 ไฮน์จะไม่ดองนิยาย(จากตอนที่ 109)
      17 ตุลาคม 2562 / 22:04
      อะไรก็เกิดขึ้นได้ค่ะ--- //Me เผ่นแนบหนีสองคนนั้น
      #144-1
  2. #143 [ LuksornNoy ] (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 17:23
    อ่านๆไปก็มีความรู้สึกประมาณว่าแบบ... What the ****
    อะไรของพวกนายเนี่ย! 555 แต่ก็น่ารักดีนะ เอาเลย! ตีกันเลย! ตีกันอีก! แต่อย่าฆ่ากันนะ.........
    #143
    1
    • #143-1 ไฮน์จะไม่ดองนิยาย(จากตอนที่ 109)
      17 ตุลาคม 2562 / 22:03
      ก็จะอิหยังวะบ่อยๆ ฟฟฟ ฟิคนี้เน้นกาวค่ะะะ

      ตีกันเลย! ตีกันเลย! ตีกัน---! (//Flashback ep 25) ---เลย...
      #143-1