[รวม Fic. Death Note] Every ship is happening

ตอนที่ 101 : อนุบาลแวมมี่ (คุณครูไลท์ & Wammy's House)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    31 ม.ค. 64


Pairing : คุณครูไลท์ คุณครูมิโซระ คุณครูมัตสึดะ พร้อมด้วยน้องๆ หนูๆ จากแวมมี่เฮ้าส์ & มากิ มิสะ








"คุณครูมาสาย"


ไลท์ส่งเสียงอุทานเมื่อได้ยินเด็กชายเรียกกะทันหัน เขาก้มลงมองบีที่นั่งทับเข่าอยู่ข้างชั้นวางรองเท้าพร้อมหนังสือบนศีรษะ


"เดี๋ยว เธอมาทำอะไรตรงนี้?" เมินคำทักก่อนหน้านี้ไปโดยสิ้นเชิง คุณครูย่อลงนั่งแบบเดียวกันจนส่วนสูงเท่าอีกฝ่าย "ทำไมไม่ไปเล่นกับคนอื่นล่ะ?"


"อ๋อ ผมติดคุกอยู่ครับ" ใบหน้าใสซื่ออธิบายสั้นๆ "ทำไมคุณครูมาสาย?"


"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน" เขาหยิบหนังสือออกจากหัวเด็กชายแล้วลุกขึ้น ดวงตาสีน้ำผึ้งมองอย่างคาดหวังว่าร่างเล็กจะทำแบบเดียวกัน "เธอหมายความว่าไงติดคุก? ใครส่งเธอเข้าคุก?"


ไลท์รู้ (คาดหวัง) ว่ามันแค่เป็นเกมแสนสนุกของเด็กๆ ดังนั้นเขาจึงถามโดยการตามน้ำไปด้วย แต่คำตอบที่ได้ออกจะเป็นไปในทางน่าหนักใจ "แอลครับ แต่มันเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว โปรดคืนหนังสือนั่นเถอะครับ ผมยังต้องชดใช้โทษอีกนาน"


"แบบนี้ไม่ดีเลย" ถึงจะคืนของให้ แต่ไลท์ก็กอดอกส่ายหัวด้วยความผิดหวัง "เขาไม่มีสิทธิ์ส่งใครเข้าคุกทั้งนั้น เข้าใจไหม? นี่มันโหดร้ายมาก เขากำลังกันเธอออกจากความสนุก"


"ผมไม่คิดมากหรอกครับ...ผมสมควรแล้ว เขาเป็นผู้นำที่ดีนะครับ คุณครู" รอยยิ้มอ่อนหวานราวกับเทวดาตัวน้อยไม่ได้ช่วยให้เรื่องดีขึ้น กลับกันมันทำให้คนอายุมากกว่ารู้สึกแย่ที่เด็กดีต้องเจอเรื่องแบบนี้ "แล้วมันก็ยังไม่ถึงเวลาเยี่ยมเยือน เพราะงั้น---"


"โอเค..โอเค เดี๋ยวครูช่วยเธอเอง" ไลท์ตัดสินใจปล่อยอีกฝ่ายไว้ข้างนอก เพื่อที่จะเข้าไปจัดการกับตัวปัญหาของจริงข้างใน


ใช่ ปล่อยให้ผู้ใหญ่จัดการเถอะ ถึงจะเป็นเด็กห้าหกขวบแต่เขาก็จะพยายามใช้เหตุผลด้วยมากที่สุด เด็กๆ ที่นี่ฉลาดพอจะรับฟังอยู่แล้ว ไลท์พร่ำบอกตัวเองขณะก้าวเข้าห้อง บรรยากาศแสนคุ้นเคยต้อนรับเขาในทันที ด้วยเสียงล้งเล้งและการละเล่นสมวัย


ขณะเดินทางไปทางที่แอลอยู่ ไลท์หลีกเลี่ยงการขอให้อุ้มของมิสะ กล่าวชื่นชมลินดาที่กำลังวาดรูป ช่วยเนียร์ต่อจิ๊กซอว์เพิ่มสองสามตัว ทักทายคุณมิโซระที่กำลังปกป้องเอที่น้ำตาท่วมหน้าจากกลั่นแกล้งของริวซากิ ช่วยมัตสึดะที่โดนเมลโลและแมตต์ฟาดด้วยดาบจากลังกระดาษ โค้งเล็กน้อยทักทายมากิและเจที่เป็นฝ่ายโค้งเก้าสิบองศาทักทายมาก่อน


ในที่สุดไลท์ก็ได้มาถึงโต๊ะขนาดกะทัดรัดที่มีเด็กชายนั่งกอดเข่าจิบน้ำชาอยู่บนเก้าอี้ พร้อมพรั่งด้วยของหวานชิ้นเล็กบนชั้นวาง


ใบหน้าเฉยชายิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นเขา


"อรุณสวัสดิ์ครับ ไลท์คุง"


"ไลท์เซนเซย์" เขาแก้ ย่อตัวลงนั่งที่พื้นข้างอีกฝ่ายเพราะตัวเขาใหญ่เกินเก้าอี้ "ครูมาหาเธอเพราะเห็นว่าบีนั่งอยู่ที่จุดสำนึกผิด เขาบอกว่าโดนเธอส่งเข้าคุก"


"ครับ ผมทำเอง ชาหน่อยไหมครับ?" โดยไม่รอคำตอบ แอลจัดแจงเทน้ำชาลงแก้วกระเบื้องอีกใบส่งให้เขา


คนอายุมากกว่าไม่ได้ว่าอะไรทั้งยังรับมาดื่ม


"ผมอยากคุยเกี่ยวกับคดีในโทรทัศน์ มีหลักฐานใหม่มาแล้วนะครับ! เพิ่งออกมาพูดเช้านี้เอง"


"จริงเหรอ? เขาว่าไงบ้าง--- เดี๋ยว เรื่องคดีเอาไว้ก่อน เรากลับไปประเด็นคุกอีกทีนะ" ไลท์ทักท้วงเมื่อบทสนทนาเกือบจะออกนอกเรื่อง


เด็กชายเลิกคิ้ว "มันทำไมเหรอครับ?" สองนิ้วคีบบิสกิตขึ้นมาเคี้ยว คนเป็นครูเห็นดังนั้นจึงหยิบทานบ้าง


"ก็เธอส่งเขาไปสำนึกผิดนี่! คนที่จะไปนั่งตรงนั้นต้องเป็นเด็กดื้อเท่านั้นนะ บีควรจะอยู่เล่นกับพวกเธอในนี้ต่างหาก"


"เขาดื้อครับ!"


"แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์ส่งใครออกไปอยู่ดี! นั่นเป็นหน้าที่ของครู...!"


"แต่ไลท์คุง! เขากินแยมของผม!" แอลแย้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง ชี้ไปที่ของกลางโหลสีแดงบนโต๊ะ "ผมกำลังทานของว่างอยู่ตอนที่เขาเดินมาคว้ามันไปกิน เขาแก้ตัวว่า 'แต่ขนมเป็นของพวกเราทุกคน' ผมก็เลยบอกว่าไม่! ขนมในตู้เย็นและบนเคาท์เตอร์ครัวเป็นของทุกคน ส่วนขนมตรงนี้ผมเป็นเจ้าของและเขากำลังขโมยมันอยู่! ผมก็เลยส่งเขาเข้าคุกไป!"


ไลท์มีสีหน้าเรียบนิ่ง พยายามควบคุมเสียงและท่าทางของตัวเองไม่ให้ไปในทางใช้อารมณ์จนเกินไป "เธอควรจะแบ่งเขานะแอล พวกเธอเป็นเพื่อนกัน มิตรภาพคือการเสียสละ"


"ผมจะไม่ว่าอะไรเลยถ้าเขาหยิบขนมจากที่อื่น" แอลส่ายหน้าปฎิเสธคำแนะนำ


ความมั่นคงในเจตนาแรงกล้าเกินอายุของแอลทำให้เขาได้รับคำชมอยู่บ่อยๆ แต่ไม่ใช่ในกรณีนี้ ไลท์เริ่มสงสัยแล้วว่าคนที่คุณแวมมี่บอกว่าเป็นผู้ใหญ่ที่สุดในด้านการวิเคราะห์อาจจะเป็นคนเด็กที่สุดในด้านพฤติกรรม ชายหนุ่มมีสีหน้าไม่พอใจนักแต่ก็ทำเพียงแค่จ้องอีกฝ่ายเขม็งหวังให้สำนึกผิด


แอลยกนิ้วโป้งขึ้นแตะริมฝีปาก ดวงตากลมโตมองสลับระหว่างชั้นของหวานกับหน้าคุณครู


"จริงด้วย...เมื่อกี๊ไลท์คุงทานบิสกิตของผมนี่..."


ดวงตาสีน้ำผึ้งกะพริบปริบๆ "ฮะ?"










เด็กๆ มัตสึดะ รวมถึงตัวของเธอเองมั่นใจว่าเห็นไลท์วันนี้ แต่ตอนนี้มิโซระ นาโอมิไม่เห็นร่องรอยที่แสดงถึงการมีอยู่ของเขาเลย หลังปลอบใจเด็กชายตัวน้อย เธอมองไปรอบห้องเพื่อหาคุณครูดีเด่นคนนั้น นึกเอาเองว่าไลท์อาจจะกลับไปพักผ่อนที่ห้องพัก เธอรู้ดีว่าการทำงานหนักสะสมทั้งดูแลเด็ก เคลียร์เอกสาร ทั้งยังทำคดีจนดึกดื่นทำให้เขาปวดหัวและตัวร้อนรุมๆ มาสองสามวันแล้ว ซึ่งหากอาการรุนแรงขึ้นแม้เพียงนิด มิโซระก็จะขอเขียนใบลาหยุดแทนเจ้าตัวเป็นการบังคับให้หัดพักผ่อนซะบ้าง


หญิงสาวออกมาจากห้องด้วยหวังจะไปเยี่ยม หากแต่เมื่อเปิดประตูก็สะดุดสายตาเข้ากับนักโทษคุมขังรายใหม่ที่ดูจะตัวโตกว่าอีกคนมากนั่งทับเข่าเคียงกันที่ข้างชั้นวางรองเท้าพร้อมหนังสือบนศีรษะ


เธอไม่จำเป็นต้องถามสาเหตุด้วยซ้ำ เด็กคนอื่นมักจะโดนแอลส่งเข้าคุกบ่อยๆ...แต่กับคุณครูคนโปรดนี่ครั้งแรก มิโซระยิ้มขำกับท่าทางสำนึกผิดเป็นอย่างมากของทั้งคู่


"ทำอะไรกันคะ?"


เอ่ยตอบพร้อมเพรียงกันด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ติดคุกครับ"


"ฮะๆ นั่นสินะคะ แต่ครูคงต้องขอตัวครูไลท์ไปรับโทษที่อีกห้องขังนะคะน้องบี เขาค่อนข้างไม่สบาย" มิโซระก้มคุยกับเด็กชาย  เมื่อร่างเล็กพยักหน้าอนุญาต จึงกึ่งจูงกึ่งลากอีกคนที่ไม่มีแรงมากพอจะต่อต้าน ดูจะเป็นหนักจริงแฮะ...









"เอาล่ะแอล นั่งลงแล้วก็สำนึกผิดกับสิ่งที่ทำซะ!" มัตสึดะพยายามทำเสียงดุและหน้าตาเคร่งขรึม เขากอดอกรอให้เจ้าเด็กนั่นนั่งลงรับโทษ ก่อนจะเลิกคิ้วเมื่อเห็นเด็กชายอีกคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว "น้องบีมาทำอะไรตรงนี้ครับ?"


"ฝึกทรงตัวอยู่ครับ" เด็กชายยิ้มจนตาปิดไม่ได้เอ่ยความจริงอะไรที่อาจทำให้แอลโดนโทษหนักกว่าเดิม


มัตสึดะทำหน้าเหมือนสงสัยแต่เขาก็เซ่อเกินกว่าจะไม่เชื่อ ชายหนุ่มเดินไปอีกฝั่งของกำแพงเพื่อทิ้งตัวลงนั่งอ่านนิตยสาร


"ทำไมคุณถึงโดนลงโทษเหรอครับ?" บีถามอีกฝ่ายที่นั่งขดตัวกอดเข่า แต่อย่างน้อยก็มีหนังสืออยู่บนหัวเหมือนกัน


"ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด" แอลเดาะลิ้นทั้งสีหน้าง้ำงอ "มัตสึดะจับผมเข้าคุกเพราะโดนก้นอามาเนะซัง แต่ผมไม่ได้พิศวาสอะไรเธอซะหน่อย เป็นเพราะเธอหยิบลูกอมของผมไปใส่กระเป๋ากางเกงหลังต่างหาก! ผมก็แค่เอาของผมคืน"


แอลโวยเสียงไม่เบานัก แต่มัตสึดะที่นั่งฝั่งตรงข้ามไม่ได้พูดอะไร เขาอาจจดจ่อกับการอ่าน ไม่ได้ยินหรือแค่จงใจเมิน


"โอ้" บีเหลือบมองที่มัตสึดะเร็วๆ ก่อนกลับมาหาคนข้างกาย เขยิบเข้าใกล้ให้แน่ใจว่าจะสามารถบอกความลับได้ ด้วยความมุ่งมั่นฉายชัดบีส่งเสียงกระซิบ "ผมจะพาคุณแหกคุกเอง"


แอลมองเขางงๆ "ยังไง?"


"ผมจะบอกทุกคนเกี่ยวกับการพิพากษาที่ไม่ยุติธรรมครั้งนี้"


ได้ยินดังนั้นแอลก็มีความมั่นใจมากขึ้น เขาพยักหน้าอนุญาต บีจึงลุกขึ้นตรงเข้าไปในห้อง









แอลใช้เวลาไปกับความสงสัยว่าคนในห้องจะมีแผนที่ดีพอในการพาเขาออกจากคุกไหม ดวงตากลมโตจับจ้องชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม จริงอยู่ที่มัตสึดะมีสติปัญญาเทียบเท่าก้อนหิน แต่มันก็ไม่ใช่ว่าเขาจะมองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา


ความหวังของเขาถูกจุดประกายขึ้นเมื่อบีชะโงกหน้าออกมายกนิ้วโป้ง


สำเร็จสินะ! ทุกคนกำลังจะมาช่วยเขา


ในตอนนั้นเองที่เสียงกึกก้องเต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังของกลุ่มคนดังออกมา


"หน่วยช่วยเหลืออออ!!!"


ในแบ็คกราวน์ที่แอลเห็นเมื่อหันไป ริวซากินำโด่งวิ่งตรงถือดาบพลาสติกมาที่เขา ขณะที่สองข้างเมลโลและแมตต์ใส่หมวกและเกราะกระดาษ ในมือมีดาบจากลังกระดาษเช่นกัน ขณะที่เด็กที่เหลือเดินขบวนมามือเปล่า เนียร์ที่วิ่งรั้งท้ายกำส้อมด้วยใบหน้าเรียบเฉย และเสียงอันฮึกเหิมเป็นซาวด์แทร็คก็บ่งบอกว่าทุกคนแหกปากปลุกใจขณะที่เข้ามาใกล้เรื่อยๆ


มัตสึดะรู้ตัวในเวลาไม่นานว่ากำลังเกิดอะไร เขาลุกขึ้นพยายามหลบการโจมตีของเหล่าเด็ก  "ฮะ เฮ้ย!? หยุดตีได้แล้ว! กำลังเสริม! กำลังเสริม! มิโซระซัง!!!"


ริวซากิปล่อยให้คนที่เหลือจัดการคุณครูไป เด็กชายยกยิ้มภาคภูมิใจขณะยื่นมือออกมาข้างหน้าแอล


"ลุกขึ้นเถอะครับแอล! มาต่อสู้เพื่อความยุติธรรมกันเถอะ!"


แอลจับมืออีกฝ่ายยันตัวลุกขึ้น "พวกคุณไม่เคยทำให้ผมผิดหวังจริงๆ"


โดยไม่รีรอ ทั้งสองพร้อมผู้คุ้มกันจำนวนหนึ่งรีบออกวิ่งไปซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว


"เฮ้! แอล กลับมาเดี๋ยวนี้! ยี่สิบนาทีของนายยังไม่หมดนะ!" มัตสึดะตะโกนไล่หลัง ในตอนนี้เหลือเพียงเมลโลและแมตต์อยู่ถ่วงเวลาเพียงสองคน เขาก้มลงพยายามจะจับตัวทั้งสองขึ้นมา "โอเค ตอนนี้พวกนายต้องไปที่จุดสำนึกผิดแล้ว!"


แต่ก่อนที่เขาจะจับตัวใครได้ เมลโลก็เตะเข้าที่ขาของเขาซึ่งมันเจ็บโคตรจนมัตสึดะร้องเสียงหลง กระโดดจับส่วนที่ช้ำหลับตาปี๋ แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเด็กทุกคนก็หายไปเสียแล้ว


ตำรวจมักมาตอนหนังใกล้จบ มิโซระปรากฎตัวขึ้นในตอนนั้นทั้งสีหน้ากระวนกระวาย "มัตสึดะซัง เกิดอะไรขึ้นคะ?"


"เจ้าพวกปีศาจจิ๋วโจมตีผมแล้วก็เอาตัวแอลไปก่อนที่เวลาสำนึกผิดจะหมด!"


มิโซระทำหน้าเหมือนเขาเป็นคนที่น่าขบขันที่สุดในโลก "พวกเขาเป็นแค่เด็กนะคะ มัตสึดะซัง คุณจะบอกว่าคุณโดนเด็กโจมตีแล้วหนีไปงั้นเหรอ?"



"พวกเขาอาวุธครบมือ!"


"ค่ะๆ ยังไงก็รีบหาตัวกันก่อนเถอะ" หญิงสาวหันไปมองรอบโถงทางเดิน


"แต่พวกนั้นซ่อนตัวกันเก่งจะตาย ผมจะไปหาเจอได้ยังไง--!?" ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว เขากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ "เดี๋ยว! ยังมีอีกวิธีหนึ่ง"


มิโซระตามความคิดเขาทัน ดวงตาคมหรี่ลงพร้อมรอยยิ้มมุมปาก "ซึ่งก็คือ..."


มัตสึดะเดินตรงไปที่ประตูเพียงบานเดียวซึ่งมีหน้าต่าง หรือก็คือเส้นทางสู่สถานที่สุดโปรดของทั้งคลาส ชายหนุ่มตะโกนดังลั่นให้มั่นใจว่าเด็กทุกคนจะได้ยินประกาศนี้


"ได้เวลาสนามเด็กเล่น!!!"


เสียงคลิ๊กดังขึ้นเมื่อเขาไขกุญแจ ทั้งอาคารจมดิ่งสู่ความเงียบ แต่ทั้งสองรู้ดีว่าความเงียบที่ว่าไม่ได้กินเวลานานไปกว่าเศษหนึ่งส่วนพันวินาที เพราะสุดท้ายแล้วพวกเขาก็ไม่มีเวลาเตรียมตัวใดๆ สำหรับเสียงกรีดร้อง


เสียงแหลมเล็กหวีดขึ้น ทุกคนหยุดทุกสิ่งที่กำลังทำอยู่ขณะนั้นเพื่อวิ่งตรงมาที่ประตูที่มัตสึดะเพิ่งเปิด


เป็นไปดั่งกลอุบาย ขณะที่กลุ่มมวลมหาเด็กวิ่งมามัตสึดะก็เข้ามาขวางทางประตูจับพวกเขาไปจุดสำนึกผิด แต่มิโซระหยุดเขาไว้


"คุณจะทำอะไรน่ะ!?" เธอตวัดเสียงถามด้วยความไม่พอใจ พยักหน้าอนุญาตให้เด็กทุกคนออกไปเล่นข้างนอกก่อนที่อีกฝ่ายจะมีโอกาสได้ทำตามใจ


"อ่า...ทำโทษพวกเขา...?" ความเหรอหราฉายชัดบนใบหน้าชายหนุ่มที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนทำอะไรผิด


"นี่คุณคิดจะกันพวกเขาออกจากช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของวันด้วยการทำโทษงั้นเหรอคะ..." มิโซระกดเสียงลงต่ำอย่างอันตราย "พอคิดว่าใครสักคนทำแบบนั้นกับเด็กอนุบาล...มัตสึดะซัง คุณนี่แหละปีศาจตัวจริง!"









เด็กๆ อาจจะยากในการรับมือก็จริง แต่ก็น่ารักสดใสสมวัย พวกเขาเล่นด้วยกัน รู้จักการยิ้มแย้มและความเสียสละ และมิโซระรู้สึกขอบคุณที่ความอัจฉริยะไม่ได้ทำให้ชีวิตวัยเด็กเลือนหายไปด้วยความเคร่งเครียด


แม้จะมีบางคนไม่ชอบข้างนอกนักแต่พวกเขาก็วิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน ริวซากิกับเจอยู่ในบ้านกระดานเลื่อนปีนป่าย บี ลินดาและมิสะกระโดดเชือก เมลโลกับแมตต์นั่งคนละฝั่งของกระดานหก​ ส่วนแอลซึ่งไม่เอ็นจอยการเล่นมากที่สุดในกลุ่มช่วยเข็นรถตำรวจขาไถให้เนียร์และมากิ


มิโซระโน้ตในใจอย่างมีความสุขว่าวันนี้ทุกคนก็ยังยอดเยี่ยมในฐานะเด็กอนุบาลเช่นเคย...อ่า ยกเว้นอยู่คนนึง


"...น้องเอ ไม่ไปเล่นกับเพื่อนเหรอคะ?" เธอพยายามถามอีกครั้ง แต่เด็กชายตัวน้อยกลับเพียงแค่กอดขาเธอแน่นขึ้น มิโซระถือว่านั่นคือคำปฏิเสธ "เล่นเถอะนะคะ ยืนเฉยๆ ไม่ทำอะไรแบบนี้น่าเบื่อออก"


เอส่งเสียงตอบรับในลำคอ เธอตัดสินใจหยุดพูดและลูบหัวสีกาแฟเบาๆ เมื่อเห็นว่าสีหน้าเขาไม่สู้ดีนัก


เด็กคนนี้ ในขณะที่ประพฤติตัวดีและเฉลียวฉลาด เขากลับเป็นหนึ่งในผู้ที่รับมือยากที่สุด ด้วยจิตใจที่บอบบางและสามารถน้ำตาซึมได้ง่ายเป็นพิเศษ ปัญหาจึงไม่ใช่เพียงแค่ทำให้เขาหยุดร้องแต่เป็นทำให้เขาไม่เสียใจด้วย


เอมักใช้เวลาอยู่กับตัวเอง คลุกอยู่กับหนังสือที่มุมห้อง พยายามทำตัวให้จืดจางกลืนหายไปกับบรรยากาศ ตอนที่ริวซากิเผลอทำน้ำเปียกหนังสือเขา มิโซระหวังให้เอโวยวายออกมาแล้วงอนเพื่อน แต่กลับกลายเป็นว่าเขาส่งเสียงสะอื้นออกมาอย่างน่าสงสารที่สุด


เด็กห้าขวบไม่เหมาะกับอารมณ์โศกเศร้าเลยสักนิด


ตอนที่ต้องออกมาจากตัวอาคาร เอจะไม่ทำอะไรมากไปกว่าเกาะขาเธอ มิโซระคิดว่าเขาไม่รู้สึกสบายใจเวลาอยู่ใกล้ใครทั้งนั้น แต่เธอคือคนที่เขากลัวน้อยที่สุด ซึ่งน่ากังวลอย่างมาก เขาควรจะอยู่กับเพื่อนที่อายุใกล้เคียงกัน ไม่ใช่เธอ


ที่ประตูคุณครูที่เธอไม่คาดหวังจะเจอสักนิดเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มสุภาพทว่าแฝงไปด้วยความอิดโรย


"ยางามิซัง คุณมาทำอะไรที่นี่!?"


"ดูแลเด็กๆ ครับ"


"คุณควรจะพักผ่อนต่างหาก ฝืนร่างกายแบบนี้ไม่ดีเลยนะคะ" เธอลดเสียงลงให้นุ่มนวลดังเคยเมื่อระลึกได้ว่าเด็กชายคนนึงกำลังเกาะขาเธออยู่ ไลท์เองก็สังเกตเห็นเขาจึงย่อตัวลงเผชิญหน้า ดวงตาสีน้ำผึ้งสบมองอย่างตรงไปตรงมาซึ่งมีแต่จะทำให้เอสั่นกลัวไปทั่วร่าง มิโซระนึกว่าไลท์จะพูดอะไร แต่เขาก็ลุกขึ้น


"ต้องกระตุ้นเอบ้างนะครับ" นั่นคือทั้งหมดที่เขาพูด ซึ่งไม่ได้ทำให้หญิงสาวเข้าใจอะไรมากขึ้นเลย แต่แทนที่จะอธิบาย เขาเดินไปทางกลุ่มรถขาไถซึ่งกำลังเล่นกันอยู่ใกล้ๆ


มิโซระมั่นใจว่านั่นไม่ใช่การสุ่ม เขาจงใจเลือกแอลแทนที่จะเป็นเด็กคนอื่น


ไลท์ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรด้วยซ้ำ มิโซระคิดว่าเขาอาจจะขอให้แอลเล่นกับเอหรืออะไรทำนองนั้น แต่ถึงไลท์คิดจะทำ แอลก็เร็วกว่าอยู่ดี


"เอ! มาเล่นกันเถอะครับ นั่งรถไหม? ผมช่วยเข็นให้ได้นะ" แอลยิ้มบาง คนอายุน้อยกว่าเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาแปลกประหลาด แต่แล้วรอยยิ้มก็ต้องหายไปเมื่อมิโซระรู้สึกถึงการขยับเบาๆ ของหัว เอคงจะส่ายหน้าอยู่ "ไม่เหรอครับ? ผมเล่นกับเนียร์แล้วก็มากิด้วยนะ"


หญิงสาวก้มลงมองเด็กชายซึ่งกำลังจ้องเธออยู่เช่นกัน มือเรียวลูบหัวเขาอย่างอ่อนโยน ยิ้มให้กำลังใจและดันหลังเบาๆ เป็นการบอกว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไร


อย่างเชื่องช้าแต่ประสบผลสำเร็จ เอปล่อยมือจากขาเธอในที่สุด เดินลังเลไปที่รถขาไถซึ่งแอลลากมาส่ง


"คุณลองเดินหรือวิ่งดูสิ มันสนุกมากเลยนะเวลาแข่งกับคนอื่น" แอลแนะนำแต่เอส่ายหน้า "ไม่? โอเคครับ งั้นเอาขาขึ้น เดี๋ยวผมเข็นให้นะ"


มิโซระยิ้มกว้างขณะมองรถคันเล็กเคลื่อนตัวออกไป


"สุดยอดเลยค่ะ น้องเอยอมเล่นกับเพื่อนแล้ว ยางามิซังเก่งมากเลย" ก่อนรอยยิ้มจะเปลี่ยนเป็นออกเจื่อนๆ เมื่อหันมามองคนข้างกาย "เพราะฉันเอาแต่ปกป้องเกินไปเลยทำให้เขาไม่เปิดใจกับคนอื่น ฉันนี่แย่จริงๆ"


"ไม่หรอกครับ มิโซระซังเป็นฮีโร่ของเขาเลยนะ ดูท่าทางก็รู้ เขาชอบคุณมากกว่าใคร" ไลท์รีบแย้งก่อนอีกคนจะโทษตัวเองในสิ่งที่ไม่ได้ผิด


"แต่เห็นยางามิซังวันนี้แล้วก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมากเลยค่ะ" ดวงตาคมของหญิงสาวหลุบลง ทั้งประกายความยินดีและเสียใจปะปนกันจนไม่อาจรู้ว่าอารมณ์ใดที่มีมากกว่า "อย่างน้อยวันที่ฉันไป ฉันก็มั่นใจได้ว่าพวกเขาจะไม่เป็นไร ขอฝากคุณด้วยนะคะ"


ไลท์พยักหน้ารับความคาดหวังของเธอ ก่อนที่เขาจะทำหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาสีน้ำผึ้งสบกับเธอด้วยความตื่นเต้น "งั้นงานแต่งของคุณ ผมขอพาเด็กๆ ไปร่วมอวยพรด้วยจะได้ไหมครับ?"


มิโซระหลุดหัวเราะ "ได้สิคะ เป็นการบอกลาที่วิเศษไปเลย"


ไลท์เองก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเช่นกัน "ว่าแต่..." เขาพยักเพยิดหน้าไปทางประตูที่เชื่อมระหว่างโถงทางเดินกับสนามเด็กเล่น


"...ทำไมมัตสึดะซังนั่งอยู่ที่จุดสำนึกผิดล่ะครับ?"











--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #131 [ LuksornNoy ] (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 20:03
    เด็กพวกนี้นี่มัน-! //ปิดปาก กลั้นใจ รู้สึกว่าน่ารัก และรู้สึกอยากเตะด้วย นี่มันไม่ใช่เด็ก แต่มันก็คือเด็ก!!!
    #131
    1
    • #131-1 ไฮน์จะไม่ดองนิยาย(จากตอนที่ 101)
      29 กันยายน 2562 / 21:13
      เจ้าเด็กอนุบาลพวกนี้แสบซ่าเกินวัยจริงๆ! //บีบแก้มเรียงคน
      #131-1