นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

ยอดวิวรวม

177

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


177

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


9
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 เม.ย. 63 / 12:26 น.
นิยาย { OS KNB | MibuAka } Words Left Unspoken

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



I want him to see the flowers in my eyes and hear the words in my heart

tb

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 เม.ย. 63 / 12:26


ฤดูใบไม้ผลิอันแสนสดใส ร่างโปร่งไขประตูร้านดอกไม้ แหวกม่านซาตินสีหวานเปิดหน้าต่างรับอากาศแรกของวัน มือนิ่มกระชับบัวรดน้ำใบเล็กทักทายเหล่าเยอบีร่าแดงที่สดใสสวยงามไม่แพ้เจ้าของ ก่อนจัดแจงเตรียมส่วนผสมและอุปกรณ์ทำขนมขึ้นมาบนเคาท์เตอร์

เช้าๆ แบบนี้น่ะ บรรยากาศเหมาะกับการอบของหวานที่สุดแล้วล่ะ

มิบุจิ เรโอะใช้ตะกร้อมือตีไข่กับน้ำตาลระหว่างรอลูกค้าคนแรกของวัน ยังไม่ทันเข้ากันดีเสียงกระดิ่งหน้าประตูก็ดังขัดขึ้น

ร่างสูงเพรียวเปิดประตูเข้ามาในร้าน แสงแดดอ่อนๆ สาดกระทบจากด้านหลังพาราศีจับเหมือนพระเอกนิยายไม่มีผิด เสื้อเชิ้ตเนื้อดีสีดำปลดกระดุมสองเม็ดกับกางเกงแสลคเสริมให้ดูดึงดูดสายตาอย่างน่าประหลาด เรือนผมสีทับทิมล้อมใบหน้ารูปไข่ขาวนวล ดวงตาเรียวคมมีประกายวาว

หล่อ..สวย..น่ารัก

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำไหนอธิบายอีกฝ่ายได้ดีที่สุดกันแน่

"รับจัดดอกไม้ใช่ไหมครับ"

น้ำเสียงที่พูดก็หวานละมุนอีก

"คุณครับ เอ่อ คุณ"

"อ๋อ รับจ้ะ ต้องการแบบไหนดีจ๊ะ"

รอยยิ้มบางเบาจุดบนใบหน้า ดวงตาคมฉายแววอ่อนโยนเบนลงคล้ายเขินอาย ซึ่งเรโอะแทบกรีดร้องที่ไม่สามารถพุ่งเข้าไปน้วยความน่าเอ็นดูตรงหน้าได้ "เอาแบบไว้จีบสาวน่ะครับ คุณจัดได้เลยผมไม่ค่อยมีความรู้เรื่องดอกไม้เท่าไร เดี๋ยวเจ็ดโมงครึ่งผมมารับนะครับ"

"ได้จ้ะ"

เรโอะฉีกยิ้มกว้างตาปิดจนคุณลูกค้าออกจากร้านไปก่อนหันหลังร้องดีดดิ้นด้วยใจที่ชุ่มชื่นยิ่ง

ฮืออออออออออ ไม่ได้เจอหนุ่มน้อยเสน่ห์แรงขนาดนี้มานานแค่ไหนแล้ว โดขิโดขิจังค่า

เจ้าของร้านบรรจงจัดดอกไม้อย่างประณีต กุหลาบชมพูสดสวยเป็นดอกเด่นแซมด้วยดอกไม้เล็กๆ สีขาวแล้วห่อด้วยกระดาษน้ำตาลตามสมัยนิยม เรโอะทะนุถนอมกอดมันแนบอกเหมือนทารกน้อย เตรียมพร้อมจะส่งมอบให้คุณลูกค้าที่เปิดประตูในอีกสิบนาทีต่อมาตามเวลานัด

"ดอกไม้จ้ะ"

"ขอบคุณมากนะครับ"

พูดจบเขาก็เดินถือดอกไม้ช่อโตออกไป เรโอะมายืนส่งหน้าร้านยิ้มกว้างโบกมือน้อยๆ จนอีกฝ่ายลับตาไป

กำลังจะหันหลังกลับเข้าร้านความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก็ผุดขึ้นมา

เดี๋ยวนะ

ลืมอะไรไปหว่า

...

ลืมเก็บค่าดอกไม้!

เจ้าของร้านดอกไม้วิ่งกระหืดกระหอบตามทางคนจากไป หากรถหรูสีดำขับออกไปไกลเกินกว่าจะตามทัน

ให้ตายเถอะ นั่นมันเงินแรกของวันเชียวนะ!

คนสวยซวยแต่เช้า

แต่เดี๋ยวเขาก็คงกลับมาจ่าย...มั้ง

 

 

 

 

 

มิบุจิ เรโอะนั่งเขี่ยเศษเค้กในจานเหงาๆ หลังจากลืมเก็บเงินคุณลูกค้าคนนั้นก็ไม่มีใครมาอีกเลย

จวนจะบ่ายโมงแล้วนะ จะไม่มาจริงเหรอ

เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นอีกครั้งพาให้คนรอหันขวับ

"เรโอเน่~ นมสดมาส่งจ้า"

โคทาโร่ ไอบ้าเอ๊ย

เรโอะหน้าบึ้งตึงออกไปรับกล่องพัสดุ ซึ่งฮายามะมีสัญชาตญาณสัตว์ป่ามากพอจะไม่อยู่หยอกล้อเหมือนทุกที เจ้าตัวรีบบอกลาปากก็ไม่วายทิ้งท้ายว่าอารมณ์เสียมากเดี๋ยวไม่สวยนะเจ๊

เสียงกระดิ่งรอบที่สองดังขึ้น คราวนี้ขี้เกียจจะหันแล้ว ไม่มาเรี่ยไรเงินก็ไปรษณีย์ล่ะวะ

"คุณครับ.."

คุณลูกค้า!!

เขามีสีหน้าเรียบสงบ หากดวงตาดูเซื่องซึมคล้ายลูกแมว "เมื่อเช้าผมลืมจ่ายเงิน ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าเท่าไรเหรอครับ"

น่ะ...น่ารักชะมัด!

"ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันก็ลืมทักเหมือนกัน สี่พันเยนถ้วนลดให้เลย อ้อ นี่นามบัตรนะจ๊ะ เผื่อจะสั่งอีกโทรมาบอกได้เลยนะ"

เจ้าของร้านดอกไม้ยิ้มกว้างกว่าแม่น้ำอารากาวะ แค่เห็นอีกฝ่ายเมฆขมุกขมัวของทั้งเช้าก็พลันเลือนหาย

"ขอบคุณครับ นี่ครับ" คุณลูกค้าจ่ายเงินก่อนล้วงกระเป๋ากางเกงมาแลกนามบัตรของตัวเองเช่นกัน ถึงตรงนี้เพิ่งจะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นนักโชงิอาชีพ

"อาคาชิซังสินะจ๊ะ"

"เรียกอาคาชิเฉยๆ ก็ได้ครับมิบุจิซัง"

"แบบนั้นก็ไม่ยุติธรรมสิ เรียกฉันว่าเรโอะเลยก็ได้นะ"

"ครับ เรื่องดอกไม้ไว้โอกาสหน้าก็ขอฝากด้วยนะครับ"

คุณลูกค้าหันหลังกำลังจะเดินออกไป เรโอะเลิ่กลั่กรู้สึกเหมือนอยู่ในเกมโชว์สักอย่างที่ต้องแข่งกับเวลา ยังอยากคุยกับอาคาชิอยู่เลย รู้ตัวอีกทีก็เอ่ยปากทักออกไปเสียแล้ว

"อาคาชิซัง! เดทเป็นยังไงบ้างจ๊ะ!"

โง่ โง่สิ้นดี ถามอะไรออกไปวะเนี่ย

เจ้าของชื่อหันมาแย้มยิ้มบางชวนฝัน

"เยี่ยมเลยครับ เธอบอกว่าดอกไม้วันนี้สวยมาก"

"ขอให้สมหวังรักกันนานๆ นะจ๊ะ"

"ครับ ผมขอตัวนะครับ"

เมื่อคุณลูกค้าเปิดประตูก้าวออกไป เรโอะก็นับในใจ

1

2

3

4

5

พ่อจ๋าาาาาา แม่จ๋าาาาาา น่ารักจังเลยโว้ยยยยยยยย

กระโดดโลดเต้นไปมาอย่างที่ถ้ามายุสุมิมาเห็นคงด่าว่าเสียสติ

บัดซบ! นี่เราหยุดยิ้มไม่ได้

ผ่านไปหลายวันยังนึกถึงคุณลูกค้าคนนั้นไม่หาย

เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังอีกแล้ว ไม่รู้ทำไม ตั้งแต่วันนั้นเรโอะก็หันขวับทุกทีที่มันดัง

"อรุณสวัสดิ์ครับมิบุจิซัง"

"...สะ สวัสดีจ้ะ มีอะไรให้ช่วยไหมจ๊ะ"

"ครับ ผมอยากได้ช่อดอกไม้ของมิบุจิซังเหมือนเดิม คราวนี้ขอหวานๆ เลยนะครับ ฮะๆ"

อาคาชิเปล่งเสียงหัวเราะกังวานใส ซึ่งนั่นทำให้เรโอะแทบหวีดร้อง

ไม่ได้นะ เธอต้องสงบสติอารมณ์ไว้ ใจเย็นๆ

"เอ่อ มิบุจิซังครับ?"

"อ๋อจ้ะ ได้จ้ะได้ อาคาชิซังอยากได้ดอกอะไรเป็นพิเศษไหมจ๊ะ"

"ลิลลี่ชมพูก็ได้ครับ เธอชอบดอกลิลลี่"

ว่าแล้วเขาก็ทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาตัวเล็ก

"ไปเดินเล่นก่อนก็ได้นะจ๊ะ นั่งรอแบบนี้จะเบื่อเอา"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมอยากเห็นว่ามิบุจิซังจัดดอกไม้ยังไงถึงสวยแบบนี้น่ะครับ"

"หวา งั้นถ้าอาคาชิซังจัดเองได้ก็ไม่มาร้านฉันแล้วสิจ้ะ" เรโอะแกล้งทำหน้าหงอย

"ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ ผมแค่อยากรู้เฉยๆ" อาคาชิเห็นคนเข้าใจผิดไปคนละทางก็รีบโบกมือปฏิเสธหน้าเป็นกังวล

เรโอะลอบกุมหัวใจที่เต้นผิดจังหวะอีกครั้ง

อย่าน่ารักให้มากสิ เจ๊ขอ เจ๊แครี่ไม่ไหว

เจ้าตัวก้มหน้างุดลงมือจัดดอกไม้ต่อโดยมีอาคาชินั่งมองอย่างสนอกสนใจ เหมือนกับเด็กน้อยเวลาเห็นร้านทำของหวานให้ดูกันสดๆ เลย

เจ๊ระทวยมากไม่ไหวแล้ว

ไม่นานนักก็รังสรรค์ช่อดอกไม้สุดสวยให้คุณลูกค้าที่น่ารักเสร็จเรียบร้อย

อาคาชิรับมันไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแล้วเดินออกจากร้านไป

แต่คราวนี้เขาไม่ลืมจ่ายเงินนะ

เรโอะนั่งยิ้มลำพัง หัวเราะลำพังเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ถ้ามายุสุมิโผล่พรวดเข้ามาตอนนี้ต้องคิดว่าวิปลาสไปแล้วแน่ๆ

เหมือนได้ยินเสียงเจ้าคนจืดจางลอยมาตามลม 'คนบ้าอะไรนั่งยิ้มคนเดียว'

คนอย่างมิบุจิ เรโอะนี่ไง!

จากนั้นอาคาชิก็เป็นลูกค้าประจำของร้านไปเสียแล้ว

เซย์จังนับว่าเป็นคนโรแมนติกมากคนนึง เล่นซื้อดอกไม้ให้สาวแทบทุกวันแบบนี้ เรโอเน่ก็รวยสิคะ

"เรโอะซัง ดอกสีขาวเกสรเหลืองนี่ชื่ออะไรเหรอครับ"

คำเรียกที่เปลี่ยนไปแสดงถึงความสนิทสนมที่มากขึ้นของทั้งคู่ อาคาชิยืนเท้าคางโน้มตัวเข้ามาดูการจัดดอกไม้อย่างใกล้ชิด ซึ่งเวลาทำให้เรโอะมีภูมิต้านทานมากพอจะไม่ละลายหายไปจากโลก

"นี่เหรอ เรียกว่าดอกคัตเตอร์"

"ดอกเล็กน่ารักดีจัง"

เซย์จังตัวเล็กกว่าอีก--- หมายถึงน่ารักกว่าอีก

"มันเป็นดอกไม้ที่มีน้ำใจ มันไม่ได้เด่น ไม่ได้สวย แต่ก็ทำให้คนอื่นดูสวยดูเด่นขึ้น"

"เซย์จังชอบดอกนี้เหรอ"

"ครับ น่ารักดี ความหมายก็ดี"

เรโอะกำลังจัดช่อดอกไม้ให้ 'แฟน' ของอาคาชิตามปกติ แต่คราวนี้แถมช่อดอกคัตเตอร์ขนาดจิ๋วให้เป็นพิเศษ

เจ้าตัวก็เอาไปชื่นชมโดยไม่รู้ความนัยอีกอย่างของมัน

ไม่ได้ให้เจ้าช่อคัตเตอร์นี่เพราะแค่อาคาชิชอบหรอก ให้เพราะความนัยต่างหาก

แอบชอบอาคาชิมาตั้งนานแล้ว

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน

ตั้งแต่เพิ่งเริ่มออกเดตด้วยซ้ำ จนตอนนี้มีแฟนไปแล้ว

แต่อาคาชิก็ยังมองกันอย่างเคารพ เป็นได้แค่เจ้าของร้านดอกไม้ร้านประจำเท่านั้น

ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย~

ถามว่าเพราะอะไร

ก็เพราะอาคาชิมีผู้หญิงคนนั้นอยู่ในใจแล้วยังไงล่ะ

เธอเป็นคนอ่อนหวาน ฉลาด ทำงานเก่ง พูดจาดี หน้าตาสะสวย โดยรวมก็ถือว่าเพอร์เฟค

(ข้ออื่นเจ๊ไม่สู้หรอก แต่ข้อสุดท้ายเนี่ยเจ๊ไม่ยอม)

อีกอย่าง ทั้งคู่ก็รักกันดี

แค่เห็นคนที่ชอบมีความสุขเราก็มีความสุขไปด้วยแล้วล่ะ เนอะ

"เรโอะซัง ผมขอช่อกุหลาบแดงใหญ่ๆ เลยนะ แล้วก็...ฝากใส่นี่ลงไปด้วย"

อาคาชิว่าแล้วยื่นกล่องกำมะหยี่สีแดงที่ตีลังกามองจากดาวอังคารยังรู้ว่าเป็นแหวนแต่งงาน

เฮ้อ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง

อย่างเราก็ได้แต่ทำใจสินะ

ถอนหายใจยิ้มๆ "ยินดีด้วยนะ เซย์จัง"

กุหลาบแดงช่อใหญ่ถูกจัดอย่างประณีตเป็นพิเศษกว่าทุกครั้ง กลางกลีบหอมหวานมากมายมีตลับสีแดงซ่อนเอาไว้

เฮ้อ เซย์จังก็โรแมนติกซะ ไม่เกรงใจคนแอบชอบเล๊ย

การขอแต่งงานเป็นไปด้วยดี อาคาชิมีคู่หมั้นคู่หมายเรียบร้อย เรโอเน่เองก็นกเรียบร้อย เย่

ไม่นานงานแต่งหรูหราทว่าเต็มไปด้วยความอบอุ่นก็มาถึง

งานจัดที่โรงแรมห้าดาวสมชื่อตระกูล เรโอะชักชวนเพื่อนเกลออีกสามที่เคยแวะเวียนมาคุยกับอาคาชิมาร่วมด้วย ตั้งใจแต่งตัวเฉิดฉายความงามไม่บันยะบันยัง วันที่เซย์จังมีความสุขที่สุด จะขี้เหร่ไม่ได้เด็ดขาด

ธีมงานสีขาวฟ้าสบายตา สบายใจ

ดอกไม้ทั้งหมดในงานก็ฝีมือทางนี้ทั้งนั้น

และถ้าคุณสังเกตดีๆ จะเห็นว่าเป็นดอกคัตเตอร์เสียมาก

อาคาชิในสูทสีฟ้าอ่อนยืนคล้องแขนกับหญิงสาวที่สวมชุดเดรสยาวลายดอกไม้ ช่อไลแลคขาวในมือไม่อาจดึงดูดสายตามากไปกว่าเครื่องหน้างดงาม

กิ่งทองใบหยกชัดๆ ฮือ งานแต่งในฝันของเจ๊

อาคาชิมอบจุมพิตหวานล้ำให้กับเจ้าสาวของเขาเป็นครั้งแรก จุมพิตที่ถูกอาบไล้ด้วยแสงจันทร์นวล ราวกับเวลาหยุดหมุน โลกทั้งใบมีเพียงเขาและเธอ

ภาพตรงหน้าทำให้เรโอะถึงกับหลั่งน้ำตา

"สุดท้ายนี้ผมขอขอบคุณมิบุจิ เรโอะซังเจ้าของร้าน Mibuchi Floral ร้านที่ผมซื้อดอกไม้ให้เธอทุกครั้ง ถ้าไม่ได้เรโอะซังเผลอๆ เราสองคนก็คงไม่มีวันนี้หรอกครับ"

"ใช่ค่ะ ขอบคุณมิบุจิซังมากๆ นะคะ ช่อดอกไม้ก็สวย ความหมายก็ดี มิบุจิซังเป็นเหมือนกามเทพสื่อรักของเราเลย ขอบคุณมากนะคะ"

เรโอะฟังแล้วก็น้ำตาไหลอีกรอบด้วยความตื้นตัน

พูดอะไรไม่ถูกได้แต่ยิ้มกว้างเป็นการตอบรับ

มือยกขึ้นแนบกระเป๋าเสื้อที่ประดับด้วยดอกไม้ขาวดอกเล็ก

ท้ายที่สุดก็เป็น 'ดอกคัตเตอร์' โดยสมบูรณ์

 

 

 

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ดอกไม้ที่ปรากฎในฟิคนี้~

เยอบีร่าแดง ตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัว

กุหลาบชมพู ความรักอันอ่อนหวาน

ลิลลี่ชมพู คู่รักที่สมบูรณ์แบบหาที่ติไม่ได้

กุหลาบแดง ความรักที่จริงจัง มั่นคง และลึกซึ้ง

ไลแลคขาว ความรักครั้งแรก , ความบริสุทธิ์ของวัยเยาว์ (พบบ่อยตามงานแต่ง ฟฟฟฟฟ)

คัตเตอร์ "แม้คุณจะไม่มองฉันก็ไม่เป็นไร เพราะฉันมีแต่คุณเสมอ"

ผลงานอื่นๆ ของ Heinewriter1313

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 SEI05
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 00:48
    น่ารักมากค่ะแงง เอ็นดูทั้งคู่
    #3
    0
  2. #2 Wilardo
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 07:01

    ชอบเอเนอร์จี้การเล่าเรื่องมาก เหมือนเรโอเน่มาเล่าให้ฟังจริงๆเลยอะ

    ปล.เรโอเน่ดีเกินไปแล้ววววววววว

    #2
    0
  3. #1 PwachS (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 17:25
    เรโอะเน่จางงงงงง~~~ทำไมพี่สาวดีขนาดนี้ค่ะโฮฮฮฮฮ T0T
    #1
    1
    • #1-1 สรรเสริญ​พ่อภู่(จากตอนที่ 1)
      14 เมษายน 2563 / 07:12
      (//กุมใจ) ร..เรโอเน่แสนดีเกินไปแล้ว T^T แต่เขาก็รักเซย์จังของเขาอะเนอะ ฮือ
      #1-1