คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย { OS KNB | AoMomo } As The Bell Rings

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Pairing : Aomine x Momoi , กล่าวถึง Hyuga x Riko เล็กน้อย

ขอบคุณธีมสวยๆ จาก ♟ Chess theme s. (ver 2) ค่ะ~

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 เม.ย. 63 / 03:32


อาโอมิเนะกับโมโมอิเป็นแฟนกัน

ตั้งแต่พ่ายแพ้เซย์รินในวินเทอร์คัพจนกลับมาทุ่มเทให้บาสเกตบอลอีกครั้งก็ผ่านมาเป็นสิบปีแล้ว ตอนนี้พวกเขามีอาชีพมั่นคง ย้ายมาอยู่อพาร์ทเมนท์​ในตัวเมืองโตเกียว ทุกอย่างไปได้สวย กำลังก้าวสู้ปีที่เจ็ดของความรัก

และอาโอมิเนะคิดว่านี่เป็นเวลาเหมาะสุดที่จะพูด…

"ฉันเผลอเอาเสื้อที่เธอบอกให้ซักมือลงเครื่องไปว่ะ"

"โธ่ไดจัง ตัวนั้นแพงมากเลยนะ ถ้าทรงมันเสียซื้อมาคืนเลย!"

"...ได้ข่าวว่าฉันซื้อให้ไม่ใช่เรอะ"

"พูดว่าอะไรนะ?"

"เปล๊า"

โซฟานุ่มเข้าชุดกับโต๊ะกระจกหน้าทีวีเป็นมุมประจำของพวกเขาทั้งคู่ บ่ายวันเสาร์อาโอมิเนะเคลียร์เอกสารคดีเสร็จและโมโมอิจัดแผนการเรียนรู้ให้เด็กๆ เรียบร้อย เชื่อเถอะว่ามันไม่มีอะไรที่จะดีไปกว่าการได้นั่งดูซีรีส์เรื่องโปรด(ของโมโมอิ)ด้วยกันแล้วสุมหัววิเคราะห์ว่าใครคือคนร้าย

อาโอมิเนะไม่ค่อยชอบซีรีส์แนวนี้เท่าไรนัก แต่เขาก็ยินดีจะได้ใช้เวลาร่วมกับเธอให้มากที่สุด ละสายตาจากทีวีตรงหน้ามาที่หญิงสาวข้างกาย เรือนผมสีชมพูสดใสมัดเป็นหางม้า ดวงตากลมที่ทำให้เขาตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าจับจ้องไปที่หน้าจอซึ่งกำลังถึงฉากเข้มข้นอย่างตั้งอกตั้งใจ

เจ้าตัวเม้มริมฝีปากอิ่มสีหวานด้วยตื่นเต้นกับเรื่องราวตรงหน้า พาให้ชายหนุ่มรู้สึกมันเขี้ยวจนต้องดึงยืดแก้มนิ่มๆ สักที ก่อนจะโดนเจ้าของแก้มหันกลับมาเบะปากหน้าบู้ใส่เหมือนลูกแมวโดนแย่งขนม

"ซัทสึกิ จำไอดะ ริโกะได้ไหม"

"เอ ไอดะเหรอ ที่เป็น...โค้ชเซย์ริน"

"นั่นแหละ เขากำลังจะแต่งงาน"

"แต่งงาน? แต่งกับใคร"

"ก็ต้องแต่งกับแฟนเขาสิ ฮิวงะ จุนเปย์ กัปตันทีมไง"

"อ๋อ..."

"เขาว่าจัดงานเดือนหน้า เซย์รินกะจะไปกันหมด พอคนชื่อคิโยชิไปราคุซันก็เลยมาสมทบด้วย ไปๆ มาๆ ครึ่งงานก็เลยมีแต่พวกเคยแข่งอินเตอร์ไฮ"

"เท็ตสึคุงไม่เห็นชวนกันบ้างเลย..."

"นั่นคืออย่างเดียวที่เธอสนเรอะ?"

หญิงสาวหันกลับไปสนใจซีรีส์เรื่องโปรดของเจ้าตัวต่อแล้ว ส่วนเขากำลังคิดถึงโค้ชทีมบาสเซย์รินสมัยเรียนม.ปลายกับแฟนหนุ่ม คู่นี้คบกันมานาน อาจจะนานกว่าพวกเขาเสียอีก จนตอนนี้ความรักสุกงอมจูงมือกันเข้าประตูวิวาห์ไปอีกคู่แล้ว ส่วนโมโมอิกับเขานั้น…

"ซัทสึกิ"

"อะไร"

"พรุ่งนี้ว่างไหม"

"เตรียมแผนสอนแล้ว ตรวจการบ้านแล้ว...ก็ว่างแหละ"

"งั้นไปแต่งงานกัน"

"เอาสิ กี่โม---"

"ว่าไงนะ!?" ตาคู่สวยเบิกกว้าง ร่างบางหันกลับมาหาเขาหน้าเหรอหรา "เมื่อกี๊เหมือนจะหูแว่วไปหน่อย ไดจังขออีกรอบได้ไหม"

อาโอมิเนะพยักหน้า "ซัทสึกิ ไปแต่งงานกันเหอะ"

นั่นยิ่งทำให้เหวอหนักกว่าเดิม "จริงจังไหมเนี่ย!"

"ใครจะบ้าขอแต่งงานเล่นๆ ล่ะหา"

"อย่างกับชวนไปกินข้าวเที่ยงเลยอะ"

"ใช่ไง ไปกินข้าวกันก่อน แล้วค่อยไปแต่งงานกัน"

ได้ยินดังนั้นหญิงสาวก็กอดอกพ่นลมหายใจเสียงผิดหวัง "ทำไมมันไม่โรแมนติกเลยอะไดจัง ไม่มีเซอร์ไพรส์หน่อยหรอ ไหนช่อดอกไม้สวยๆ ไหนดินเนอร์ใต้แสงเทียน"

"เพลาๆ นิยายเพ้อฝันบ้างนะซัทสึกิ"

ให้ตายเถอะ ให้ตาย ไอ้หมอนี่

โมโมอิกำหมัด ในใจก็อดทนนับหนึ่งถึงสิบ ทำไมถึงพูดเรื่องแต่งงานได้หน้าตาเฉยขนาดนี้ มันเป็นเรื่องใหญ่ไม่ใช่รึไง!?

ชายหนุ่มขำกับท่าทีสับสนระหว่างดีใจที่ถูกขอแต่งงานกับความหมั่นไส้อยากเข้ามาดีดกระโหลกเขาสักที มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมาเปิด

เผยให้เห็นแหวนทองคำขาววงสวยเปล่งประกายล้อกับแสงไฟ

"มีแหวนพอดีเลย ยังไงต่อดีล่ะเนี่ย"

"โอ้ย ไดจัง..."​ โมโมอิส่ายหน้าระอาถึงกระนั้นก็ไม่อาจปกปิดประกายเขินอายในดวงตาคู่สวยได้

"ลงไปคุกเข่าขอดีกว่า เผื่อคุณแฟนจะตอบตกลงได้เร็วขึ้น"

หญิงสาวยิ้มกว้างจนเต็มสองแก้มนวล ก่อนจะหลุดอุทานออกมาเบาๆ เมื่ออาโอมิเนะลงไปคุกเข่ากับพื้นห้องตามที่ว่าจริงๆ

อีกฝ่ายเอื้อมมากุมมือของเธอ มือนั้นเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อจากความตื่นเต้น กระนั้นมันก็ยังอบอุ่น อบอุ่นพอๆ กับสายตาที่สบประสานกับเธอ สายตาที่เต็มไปด้วยความรัก เป็นสายตาที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้รับ มีเพียงโมโมอิคนเดียวเท่านั้น

"โมโมอิ ซัทสึกิ เราสองคนคบกันมานาน ผ่านช่วงเวลายากลำบากก็มาก มีทั้งทะเลาะกัน โกรธกัน แยกกันอยู่เราก็เคย"

"แต่เธอจะว่าอะไรไหม ถ้าต่อจากนี้ฉันจะขอไม่ให้เราต้องแยกจากกันไปไหนอีก เธอจะโอเครึเปล่าที่ต้องเจอหน้าฉันทุกวัน เป็นคนแรกตอนเธอตื่นและเป็นคนสุดท้ายก่อนเข้านอน"

"แต่สำหรับฉัน ฉันไม่เบื่อเลย ยิ่งได้อยู่กับเธอ ฉันก็นึกขอบคุณตัวเองที่กล้าพอจะบอกความรู้สึกออกไปวันนั้น ดีใจจริงๆ ที่เธอเองก็เลือกฉัน ทั้งที่ข้างนอกนั่นยังมีผู้ชายที่ดีกว่านี้อีกมาก"

"เธอเคยบอกว่าไม่อยากได้พิธีรีตองมากมาย ขอแค่ให้เรามีกันและกันก็พอ ฉันก็คิดเหมือนเธอนะ และฉันว่าตอนนี้พวกเราพร้อมแล้ว อนาคตข้างหน้าขอให้พวกเราได้อยู่ด้วยกันจะได้ไหม ขอให้เรากุมมือกันไปจนแก่เฒ่า เป็นความสุขของกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ"

อาโอมิเนะเอ่ยปากแซวเมื่อเห็นว่าที่คู่ชีวิตของเขาเริ่มน้ำตาคลอ “เอ้าๆ อย่าเพิ่งขี้แยสิ ฉันยังพูดสคริปต์ที่เตรียมไว้ไม่จบเลย" เขาแบมือแล้วยื่นออกไปตรงหน้า รอจนฝ่ามือบางวางทับลงมาแล้วกอบกุมมันไว้ "ขอตัดเข้าประเด็นเลยแล้วกัน"

"แต่งงานกับฉันนะซัทสึกิ ชีวิตที่เหลืออยู่ต่อจากนี้ มาใช้มันไปด้วยกันนะ"

โมโมอิพยักหน้ารัวเร็ว ดวงตาคลอด้วยหยดน้ำใสจนมันเอ่อล้นออกมา จมูกได้รูปขึ้นสีระเรื่อจากแรงสะอื้น

อาโอมิเนะบรรจงสวมแหวนทองคำขาวเข้าสู่เรียวนิ้ว ฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุขให้หญิงสาวตรงหน้า

"รักเธอนะ ซัทสึกิ"

"รักเหมือนกัน รักไดจังที่สุด"

ในอนาคตข้างหน้า ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น จะดีหรือร้าย ขอเพียงมือคู่นี้ยังจับกันไว้ แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็จะไม่เป็นไร…

 

 

 

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เอาฟิคสดในทวิตเตอร์มาลงค่ะ พอดีช่วงนี้ย้อนกลับไปดูคุโรบาสใหม่อีกรอบ เอ็นดูยัยน้องโมโมอิมากเลย~

ผลงานอื่นๆ ของ Heinewriter1313

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 Three_E (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 21:53
    คู่นี้หายากมากอ่ะขอบคุณนะคะที่แต่ง
    #4
    0
  2. วันที่ 25 เมษายน 2563 / 11:45
    แงงงง ชอบอ่ะ ชอบคู่เน้ แต่งได้ดีมากๆเลยค่ะ//เขาจะแต่งงานกันแล้ววว
    #3
    0
  3. วันที่ 20 เมษายน 2563 / 17:36

    น่ารักมากค่ะ แงงงง ชอบคู่นี้มาก ๆ

    #2
    0
  4. #1 lovelyztk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 12:49
    คุณคะ ฮืออ ไดจังน่ารักมาก คู่ชิปหนู เขาแต่งงานกันแล้วค่ะ!
    #1
    1
    • #1-1 Heinewriter1313(จากตอนที่ 1)
      14 เมษายน 2563 / 07:11
      ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์นะคะ! ไดจังกับซัทสึกิของเขาเหมาะสมจนโยนไม้พายทิ้งได้เลย เขาเป็นแฟนกันนนนน~!
      #1-1