Slave นายไม่ใช่ทาสของใคร [JAETEN]

ตอนที่ 8 : กระท่อมกลางป่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 368
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    31 ต.ค. 60

     สองสามวันที่ผ่านมาไม่ได้มีความคืบหน้าการช่วยเหลือสองพี่น้องเลยสักนิดเพราะไม่ว่าจะแจฮยอนหรือแทอิลทำได้แค่แอบเอายารักษาไปให้และอาการของทั้งสามคนก็ดูดีมากจนกระทั่งแม่เลี้ยงพวกเขากลับมาพร้อมกับจอห์นนี่พี่ชายคนรอง แจฮยอนรู้สึกหมดซึ่งหนทางเพราะโดยองก็ไม่ติดต่ออะไรมาเลยเขาซึ่งเกิดความกังวลเพิ่มขึ้นทุกวันจนแทอิลต้องคอยเตือนสติ


“เป็นไงบ้าง”ตอนนี้สี่พี่น้องมารวมตัวที่บ้านของแทยงและเตนล์แน่นอนว่าครั้งนี้มีมาร์คน้องเล็กของปราสาทเข้าร่วมด้วย


“โดยองได้ที่หลบให้ทั้งสามคนแล้ว”จอห์นนี่บอกข่าวที่พวกเขาปรึกษากันระหว่างที่เข้าฝึกการเป็นราชา และโดยองก็มีบ้านหลังเล็กๆในป่าที่สามารถหลบภัยการเจอตัวของผู้หญิงคนนี้ได้ 


“เป็นป่าใกล้เมืองข้างๆเราจะพาพวกเขาออกไปคืนนี้”จอห์นนี่ว่าแผนทันทีเพราะเขาจะรอให้นานกว่านี้อีกไม่ได้เนื่องจากแม่เลี้ยงของพวกเขาเริ่มระแคะระคายเรื่องนี้จากพวกทหารที่โดนยาสลบจนรู้ตัวก็ว่าได้ และถ้าผู้หญิงคนนั้นรู้ตัวแล้วคืนนี้ทั้งสามคนคงจะโดนพิษสงของเธอแน่ๆ 


“คืนนี้?”แจจฮยอนถามเพื่อความแน่ใจเพราะเขายังไม่ได้เตรียมใจอะไรเลย


“ช้ากว่านี้ไม่ได้ผู้หญิงคนนั้นเริ่มรู้ตัวแล้วไม่ใช่คืนนี้เราอาจจะไม่เห็นพวกเขาเลย”จอห์นนี่ทำหนเครียดเพราะถ้ารู้ว่าพวกเขาจะพาทั้งสามหนีผู้หญิงคนนั้นวางแผนอะไรที่ร้ายแรงเกินกว่าที่จะแก้ไขได้


“ว่าแผนมาเลยครับพี่จอห์น”มาร์คพูดด้วยท่าทางของเด็ก 11 ปีที่ดูนิ่งไม่เหมือนเด็กอายุ 11


                แผนการทั้งหมดที่ถูกคิดระหว่างการเข้ารับฝึกในวังของจอห์นนี่และโดยองกำลังถูกถ่ายทอดให้กับเหล่าบรรดาพี่น้อง แม้พวกเขาจะยังเป็นเด็กในสายตาทุกคนแต่ความคิดที่ถูกส่งออกมานั้นราวกับผู้ใหญ่คนหนึ่ง แม้เรื่องนี้จะเป็นเรื่องใหญ่แต่พวกเขาไม่อาจอยู่เฉยให้ใครต้องถูกรังแกได้อีก และคำว่าทาสในปราสาทแห่งนี้ต้องถูกยกเลิกหลังจากเรื่องราวทั้งหมดมันถูกแก้ไข

  





 

                การเตรียมการที่นานหลายชั่วโมงและตอนนี้พวกเขาก็ได้เวลาที่เหมาะสมแล้วเมื่อผ่านผู้หญิงคนนั้นกำลังอาบน้ำอยู่ แจฮยอนกับจอห์นนี่ที่ได้รับหน้าที่ไปพาทั้งสามคนมาจากคุกก็เริ่มแผนการโดยการใช้กลเดิมที่เปลี่ยนนิดหน่อยเพราะทหารพวกนี้รู้ตัวกันแล้ว


“พี่จอห์นนี่ผมให้สัญญาณพี่ก็โปรยยาเลยนะ”จอห์นนี่พยักหน้าเป็นการบอกว่าตกลงทั้งสองสองจึงเริ่มปฏิบัติการทันที


                ร่างสูงของแจฮยอนย่างสุขุมเข้าไปหาทหารอย่างแนบเนียนก่อนที่หทหารพวกนั้นจะก้มเคารพเขาอย่างที่ควรจะเป็น


“เราจะขอลงไปข้างล่างหน่อยจะได้หรือไม่”


“มีคำสั่งจากท่านผู้หญิงว่าห้ามใครนอกจากท่านลงไปขอรับ”แจฮยอนพ่นลมหายใจเบาๆก่อนจะยกมือขวาขึ้นจับคางละจ้องหน้าพวกทหารอย่างขัดใจก่อนจะนั่งลงยังพื้นและจ้องพวกเขาอย่างไม่เข้าใจ


“ทำไมถึงหวงนักหนาเราขอลงไปดูหน่อยไม่ได้รึไงว่ามีอะไรอยู่ข้างในนั้น”แจฮยอนไม่ละพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของพวกทหาร ตอนนี้เขาต้องดึงความสนใจหะวกทหารมารวมกันให้มากที่สุดเป็นไปได้ก็รวมทั้งหมดที่ยืนหน้าคุกนี้ราวๆ 8 คน


“ว่ายังไงเราเข้าไปได้หรือไม่”แจฮยอนไม่เลิกที่จะก่อกวนทำให้ตอนนี้เหล่าทหารที่เฝ้าหน้าประตูก็มารวมตัวอย่างเหนือความคาดหมายเพื่อที่จะกันไม่ให้เขาเข้าไป เป็นสัญญาณที่ดีเพราะทันทีที่ทหารมารวมตัวกันแจฮยอนก็ทำการลุกขึ้นพร้อมกับบิดขี้เกียจเป็นสัญญาณให้จอห์นนี่เตรียมตัวและทันทีที่เขายกแขนทั้งสองข้างขึ้นพร้อมกับผงสีขาวพร้อมละอองน้ำฟุ้งกระจาย ใช้เวลาไม่ถึง 1 นาทีตอนนี้เหล่าบรรดาพวกทหารก็ล้มลงจนหมด


“ถ้าพี่ไม่คำนวณทิศทางลมนายก็นอนกองกับพวกเขาแน่ๆ”จอห์นนี่เดินเข้ามาพร้อมกับผ้าผืนเล็กๆที่ปิดจมูกส่วนแจฮยอนก็ยกเสื้อที่สวมปิดตามบ้างเพราะยามันยังฟุ้งในอากาศอยู่


“ผมรู้ว่าพี่ไม่ให้มันโดนผมหรอก รีบลงไปกันเถอะ”ว่าแล้วทั้งสองก็รีบลงไปยังห้องที่แจฮยอนคุ้นเคย ไม่มีการบอกล่วงหน้าและเป็นเวลากว่า 2 วันที่แจฮยอนไม่ได้ลงมาหาเตนล์ทำเอาคนถูกขังด้านล่างต้องงไปตามๆกันโดยเฉพาะแทยง


“ดูต้นทางเดี๋ยวพี่สะเดาะประตูนี่ก่อน”จอห์นนี่สั่งให้แจฮยอนดูต้นทางเพราะเขาต้องใช้เวลาในการสะเดาะกุญแจที่ล็อคประตูคุกไว้ มันจะง่ายถ้าเขาเคยทำมาก่อนเพราะสำหรับจอห์นนี่แล้วการลองฝึกมาก่อนหน้านี้เท่านั้น ไม่มีการลงมือจริงเลยสักครั้งที่ผ่านมา


“นี่มันอะไรกัน”แทยงเดินเข้ามาหาจอห์นนี่ที่พยายามสะเดาะกุญแจท่ามกลางความมืด


“เราจะพาพวกนายหนีตอนนี้ฉันต้องเอาไอ่กุญแจบ้านี่ออก”มือที่สั่นของจอห์นนี่ทำให้แทยงขมวดคิ้วแน่น เพราะดูแล้วเหมือนจะมองไม่เห็นมากกว่าแต่เพราะแทยงชินกับความมืดเขาเลยคว้าเหล็กแหลมมาก่อนจะทำการสะเดาะเอง


“เตนล์พยายามพยุงผู้หญิงคนนั้นออกมาด้วย”แจฮยอนว่าจากที่ยืนก็ไกลจากเจ้าของชื่อพอสมควรแต่ด้วยความเงียบทำให้เตนล์ได้ยินมันชัดเจน เขาเข้าไปแบกมุนกึนโดยการเอาแขนพาดคอตัวเองและพยุงให้เดินไปหาแทยงที่สะเดาะกลอนออกพอดี


“ฝีมือดีนี่”จอห์นนี่กล่าวชมอย่างเขินอายเพราะเขาไม่ได้ทำเลยทั้งหมดแล้วแทยงเป็นคนทำมันล้วนๆ


“รีบไปกันเถอะ เตนล์เอาเขามานี่เดี๋ยวเราแบกเอง”ว่าแล้วแจฮยอนก็เดินเข้าไปหาคนตัวเล็กกว่าก่อนจะอุ้มผู้หญิงและรีบเดินนำออกไป ไม่ต้องรอให้บอกทั้งห้าคนก็รีบเร่งฝีเท้าเพื่อออกจากคุก แต่ไม่มีอะไรราบรื่นเสมอ


“หยุดเดี๋ยวนี้นะ”เสียงทหารราวสามคนวิ่งตามมาทำให้แทยงตกใจก่อนจะผลักให้เตนล์เดินไปกับแจฮยอนส่วนตัวเองก็ปิดท้ายกับจอห์นนี่ที่มาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงแทยงรู้ตัวอีกทีก็โดนจอห์นนี่ตาขวางใส่แล้ว


“อย่าพยายามสู้เราไม่มีเวลามาก”จอห์นนี่สะกิดแทยงมือข้างขวาก็ขว้าแขนคนตัวเล็กกว่าไว้แล้วพาเดินไปด้วย แม้แทยงจะขัดใจแต่ตอนนี้เขาก้ไม่มีแรงมากพอที่จะสู้ด้วยจริงๆการทำตามคำสั่งจอห์นนี่ก็ดูเป็นเรื่องที่ดี


“เตนล์เร่งฝีเท้าหน่อย”จอห์นนี่พูดเร่งคนตรงหน้าที่ดูเหมือนจะเกิดอาการเหนื่อยพอสมควร ตอนนี้พวกเขาเดินมาถึงทางแยกสุดท้ายที่แค่เลี้ยวขวาก็ถึงหน้าคุก


“ปล่อยนักโทษมาเดี๋ยวนี้”ไม่รู้ว่าทหารคนนี้มาจากไหนเข้ามาขวางแจฮยอนที่อุ้มมุนกึนจนเกิดอาการตกใจก่อนจะใช้เท้าข้างขวายกขึ้นถีบสุดแรง


“เตนล์วิ่งมาอย่าหยุดวิ่ง”แจฮยอนไม่ลืมที่จะหันไปเร่งคนที่ตามมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นทหารแต่คนตัวเล็กก็ฝืนใจวิ่งตามแจฮยอนผ่านพวกทหารไป ส่วนแทยงและจอห์นนี่ที่ดูเหมือนจะเจองานยากเพราะทหารจากด้านหลังที่วิ่งตามมาเข้ามาจับแขนของแทยงได้พอดี




                ผลั่ก เสียงล้มลงของทหารพร้อมแรงแรงถีบที่แทยงฝืนสุดแรงก่อนจะถูกจอห์นนี่เข้ามาคว้าตัวแล้ววิ่งได้ทันก่อนที่จะโดนทหารอีกคนขว้าเข้าไว้ได้ แม้แรงจะลดลงแต่จอห์นนี่ก็พยายามวิ่งพร้อมกับพยุงทุ่นแรงให้แทยงออกมายังคุกได้ ระยะทางไม่ได้ไกลจากหน้าคุกทำให้แทยงเลือกที่จะฝืนแรงอีกนิดเพื่อที่จะไปยังจุดหมายข้างหน้าได้





                อีกด้านหนึ่ง เสียงจิ้งหรีดร้องระงมท่ามกลางความมืดตอนนี้ทั้งปราสาทก็เข้าสู่ภาวะพักผ่อนกันทั้งเจ้านายและคนใช้แต่สำหรับท่านผู้หญิงที่ได้รับรายงานระหว่างช่วงที่ฌะอไม่อยู่ปราสาทเรื่องลุกเลี้ยงของเธอก็ต้องหัวเสียและออกมาตอนดึกแบบนี้เพื่อสะสางก่อนที่มันจะสายไป


“จะออกไปไหนดึกๆแบบนี้ครับท่านผู้หญิง”รอยยิ้มของเด็กวัย 11 ที่เธอเลือกที่จะไม่สนใจและเลือกที่จะเดินผ่านอย่างไม่ใส่ใจ


“เวลานอนแบบนี้จะออกไปไหนครับ”แทอิลเดินเข้ามาขวางอีกคนอย่างจงใจ พวกไม่อ้อมค้อมเพราะแผนการของพวกเขาได้เริ่มมานานแล้วตอนนี้คงอยู่ระหว่างการออกจากคุกนั้นและหน้าที่ของมาร์คและแทอิลคือถ่วงเวลาผู้หญิงคนนี้โดยแจฮยอนและจอห์นนี่รับหน้าที่พาสามคนนั้นหนี


“พวกแกก็เข้านอนได้แล้วนี่มันเวลานอน”น้ำเสียงไม่พอใจนั้นทำให้แทอิลต้องนิ่งสงบ เขาไม่พอใจท่าทางหญิงยโสนี้มากๆแม้ที่ผ่านมาเขาไม่พอใจก็จะเงียบไปแต่คราวนี้เขาพยายามสะกดกั้นอารมณ์อย่างมากที่จะเปิดบทสนทนาอีกครั้ง


“แล้วคุณจะออกไปไหนในเวลาแบบนี้”แทอิลเดินเข้ามาประจัญหน้าก่อนที่จะจ้องเข้าไปในดวงตาที่ดูกังวล แต่แค่แปปเดียวเพราะหลังจากนั้นดวงตาก็เปลี่ยนมาเป็นนิ่งเหมือนเดิม


“พวกแกกำลังจะทำอะไรพวกเด็กเมื่อวานซืน”สีหน้านิ่งๆพร้อมกับการย่างสุขุมอย่างใจเย็นทำให้แทอิลถอยหลังนิดๆแต่ก็แค่นิดเดียวเพราะหลังจากมาร์คได้ไปยืนด้านหลังของเธอแล้วแทอิลก็ยกยิ้มให้


“ทำในสิ่งที่คุณกำลังกลัวยังไงล่ะ”ไม่ว่าเปล่ามาร์คที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ทำการแทงเข็มเล่มเล็กลงไปที่บริเวณหัวไหล่ มันจะไม่เป็นอะไรถ้าเข็มนั้นไม่อาบยากระตุ้นประสาทที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้หลอนไปสักพัก


“นี่พวกแก!!!!”เสียงตะโกนดังลั่นทำให้มาร์คต้องอุดหูก่อนจะส่งสัญญาณว่าเขาได้ทิ่มเข็มนั้นลงไปที่ตัวผู้หญิงคนนี้แล้ว


“พวกเราจะกลับมาสะสางเรื่องคุณกับท่านพ่อแน่นอนไม่ต้องห่วง...ท่านผู้หญิง”แทอิลและมาร์ครีบเดินมาสมทบจอห์นนี่และแจฮยอนที่คอยอยู่ในรถม้าโดยมีร่างที่ไร้เรี่ยวแรงอีกสามร่างเว้นเสียแต่แทยงและเตนล์ที่ดูจะยังไหวผิดกับผู้หญิงอีกคนที่ถูกจอห์นนี่อุ้มออกมาด้วยเธอมีอาการที่แย่ลงอย่างแปลกใจ


“ต้องรีบไปยานั่นอยู่ได้แปปเดียวพวกนั้นคงจะรีบตามเรามา”แทอิลบอกเสร็จรถม้านั่นก็เคลื่อนตัวเพื่อออกเดินทางโดยมีเสียงอึกทึกคึกโครมของพวกทหารตามมาและใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวเหมือนพร้อมที่จะฉีกพวกเขาเป็นชิ้นๆแต่เพราะเธอไม่สามารถทำได้เพราะรถม้าได้เคลื่อนตัวออกไปไกลพอสมควรแล้ว

 





                ภายในรถม้าที่มีผู้ชายกว่า 6  คนและผู้หญิงที่ดูไร้สติอีก 1 คนและคนที่แปลกใจเรื่องผู้หยิงก็คงจะเป็นจอห์นนี่เพราะเขาไม่ได้อยู่ระหว่างที่เกิดเรื่องละช่วงนั้นเขาก็เป็นคนเดียวที่ไม่เห็นผู้หญิงคนนี้ ร่างที่ไร้สติเพราะคงป่วยกำลังนั่งซบไหล่แทยงที่มีเตนล์นั่งขนาบข้างส่วนอีกด้านก็มีสี่พี่น้องนั่งเบียดกัน


“พวกเรากำลังจะไปไหน”หลังจากนั่งมาได้สักพักคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างแทยงก็ตัดสินใจถามขึ้นและตอนนี้เขากลายเป็นที่พิงของทั้งมุนกึนและเตนล์ไปซะแล้ว


“ไปบ้านพักของโดยอง”เป็นแจฮยอนที่ตอบขึ้นมาแทนก่อนจะจ้องมองคนที่นอนพิงไหล่อย่างครุ่นคิด ใบหน้าที่แม้จะมีแค่แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในรถม้าก็เห็นได้รางๆว่าใบหน้าของพวกเขามีรอยฟกช้ำไม่ต่างจากตอนที่แจฮยอนพบวันแรกในคุกนั้น


“บ้านพัก?”


“มันปลอดภัยและตอนนี้โดยองก็ไปรอที่นั่นแล้ว”จอห์นนี่อธิบายให้เข้าใจ บ้านที่ว่าเป็นบ้านสำหรับนักตัดฟืนของครอบครัวโดยองในป่าแต่ตอนนี้มันร้างไปแล้วและพวกเขาก็คิดว่ามันไกลจากปราสาทนั้นมากให้ทั้งสามอยู่ไปก่อนก็ดูไม่ได้แย่อะไรนัก


“เด็กธรรมดาๆคนนั้นอ่ะนะ”แทยงเสียงสูงอย่างไม่เข้าใจ


“จะเรียกให้ถูกก็บ้านของอนาคตกษัตริย์ก็ไม่ผิด...แต่อาจจะเป็นจอห์นนี่ก็ได้”แทอิลว่าเสริมทำเอาคนฟังอย่างแทยงตาโตทันที


“หมายความว่า........”แม้จะไม่พูดจนจบทุกคนก็รู้ว่าแทยงหมายถึงอะไรทั้งสี่คนเลยพร้อมใจกันพยักหน้าเป็นคำตอบ แทยงมองหน้าแจฮยอนอย่างนึกสงสัยก่อนจะก้มลงมองน้องชายตัวเองพรางคิดในใจ ‘คู่แข่งของนายมันสูงส่งเหลือเกิน’


“ทำไมถึงคิดจะช่วยพวกเราออกมา”แม้จะดีใจที่ออกมาจากที่นั่นได้แต่แทยงก็ไม่เข้าใจอยู่ดีที่ทุกคนพร้อมใจช่วยเหลือเขาแบบนี้และมันก็เป็นเหตุการณ์ที่ใหญ่มากและเขาก็กังวลว่าสี่พี่น้องจะโดนอะไรหรือเปล่าหลังจากนี้


“เอาไว้เราจะเล่าให้ฟังวันหลังละกัน”จอห์นนี่ตอบนิ่งๆก่อนจะมองตามแจฮยอนที่เข้าไปนั่งอีกฝั่งก่อนจะเอาหัวเตนล์มาซบที่ไหล่ตัวเอง ทุกคนในรถได้แต่มองอย่างไม่เข้าใจในการกระทำนั้นแต่ก็ไม่มีใครคิดจะซักถามได้แต่ปล่อยให้รถม้าเคลื่อนตัวไปตามทางอย่างเงียบๆ




                หลังจากที่ใช้เวลาสักพักรถมาก็มาเทียบจอดยังบ้านหลังเล็กๆที่มีตะเกียงคอยจุดให้ความสว่างภายในบ้านและมีผู้ชายสามคนยืนรอพวกเขาก่อนอยู่แล้ว ทั้ง 7 คนลงมาจากรถม้าเป็นโดยองที่เข้ามาช่วยประคองเตนล์แทนแจฮยอนทำเอาคนที่เป็นไหล่พิงตลอดทางต้องขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เขารู้สึกไม่ชอบใจบางอย่างความรู้สึกนี้แจฮยอนไม่สามารถหาสาเหตุได้แต่ก็ยอมให้โดยองพาเตนล์ไปส่วนมุนกึนผู้หญิงคนนั้นก็ถูกจอห์นนี่เป็นคนพาเข้าบ้านไปแทน


“เตนล์ไม่เป็นอะไรโดยองไม่ต้องดูแลเตนล์ขนาดนี้หรอก”คนตัวเล็กที่ถูกใส่ใจเป็นพิเศษร้องห้ามเพื่อนที่ชื่อว่าโดยองคอยถามนู่นถามนี่เอานู่นเอานี่มาให้ตลอดผิดกับคนอื่นๆที่ดูโดยองจะไม่สนใจยิ่งกับแทยงแล้วโดยองเข้าไปคุยแบบนับครั้งได้


“ได้ไงล่ะเราเป็นห่วงเตนล์นะ”


“แต่เราไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆโดยองไปดูคุณมุนกึนไม่ดีกว่าหรอ”เตนล์ชี้ไปที่เตียงเล็กๆที่มีผู้หญิงนอนสงบโดยมีแทอิลคอยดูแลข้างๆกับมาร์คส่วนจอห์นนี่ก็ดูแลแทยงและคนที่ไม่รู้จะไปอยู่ไหนอย่างแจฮยอนนั้นทำได้แค่นั่งคนที่แอบชอบกับเพื่อนนั่งดูแลกันด้วยความรู้สึกแปลกๆที่เกิดในใจ


“ดูนายเป็นห่วงเตนล์มาก”จู่ๆแจฮยอนก็ถามด้วยสีหน้าที่เตนล์เดาไม่ถูกเพราะใบหน้านิ่งนั้นจ้องมาที่ตัวเองอย่างไม่กระพริบแต่บทสนทนานั้นกลับพูดกับโดยอง


“ก็คนอื่นมีคนดูแลอยู่แล้วไง”โดยองตอบกลบเกลื่อนก่อนจะมานั่งข้างๆเตนล์


“มันก็ดูมากไปอยู่ดี”ตอนนี้คิ้วของแจฮยอนขมวดแน่นทำเอาบรรยากาศตึงเครียดทันที คนที่เหมือนจะคิดได้ว่าต้นเหตุมาจากอะไรก็เลยต้องขอตัวไปหาพี่ชายเพราะแจฮยอนคงไม่ชอบให้โดยองอยู่ใกล้เขาสักเท่าไหร่


“เตนล์จะไปไหน”โดยองไม่ได้สนใจสายตาของแจฮยอนเขากลับเรียกคนที่ลุกไปทันที  


“ตะ..เตนล์จะไปหาพี่แทยงโดยองอยู่คุยกับแจฮยอนเถอะ”รอยยิ้มที่ดูจางๆของเตนล์ทำให้โดยองต้องถอนหายใจเบาๆก่อนจะกลับมานั่งที่แล้วมองคนที่นั่งเงียบตรงหน้าทันที


“ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย”เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ยอมเปิดบทสนทนาใดๆโดยองก็เลยต้องถามขึ้นเพื่อทำลายความเงียบแต่เขาคงถามผิดเวลาเพราะแจฮยอนกลับตีหน้านิ่งกลับมาให้เขาแค่นั้น


“ทำไมต้องใส่ใจเตนล์มากขนาดนั้นนายก็รู้ว่าฉันคิดยังไงกับนาย”


“มันก็แค่คิดไปข้างเดียว”คำตอบตรงๆของโดยองทำให้แจฮยอนต้องขมวดคิ้ว คำพูดที่เมื่อก่อนมันดูแทงใจมากแต่เวลานี้กลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้นแล้วเขาแค่รู้สึกว่าเป็นแค่คำพูดหนึ่งที่ไม่ได้มีความหมายอะไร 


“คงไม่ได้ชอบเพื่อนของฉันหรอกใช่ไหม”ไม่มีการอ้อมค้อมในบทสนทนาตอนนี้โดยองและแจฮยอนกำลังจ้องตาเผชิญหน้ากันอย่างเงียบๆเท่านั้น ต่างคนต่างครุ่นคิดเรื่องของตัวเองโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา









________________________________________________________________________________
แต่งไว้ได้ประมาณ 50% แต่งจบจะมาลงทุกวันค่ะใจจริงอยากให้จบภายใน พ.ย. ตอนนี้ก็สามสี่วันลงทีไปก่อนอยากแต่งจบมากๆกลัวใจตัวเองเป็นคนหมดมูสจะแต่งก็จะหยุดไปดื้อๆ 5555555555 อันที่จริงฟิคเราแนวไหนไม่แน่ใจฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า 
เรื่องอายุตัวละครคืออายุประมาณนี้แหละค่ะเดี๋ยวนี้เด็กๆความคิดโตไวมากเลยได้แรงบันดาลใจเอาตัวละครอายุสิบกว่าๆ เด็กฉลาดฟิคเจริญค่ะเรื่องนี้ 5555

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและกดชอบทุกๆคนนะคะ เห็นมีคนอ่านก็ปราบปลื้มแล้ว :) 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

122 ความคิดเห็น

  1. #79 SRYFl022 (@SRYFl022) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 22:23
    โหววว ให้ตายเถอะ ชอบเตนล์ทั้งคู่เลย สเน่ห์แรงจริงๆลูกแม่ ก็หนูน่ารักนี่เนอะ ทีมแจฮยอนเด้ออ แต่กัปตันเราก็เหมือนจะยังไม่รู้ตัวซักที สงสัยต้องให้โดยองช่วยกระตุ้นแล้วละ ดีใจมากกกที่ช่วยสองพี่น้องออกมาได้แล้ว หวังว่ายัยแม่มดนั่นจะหาไม่เจอนะ
    #79
    0
  2. #53 Satita_Soda (@satita12345) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 01:17
    แจฮยอนอาการแบบนี้เขาเรียกหึงนะ 5555
    #53
    0
  3. #19 bunnyxfox (@waritz68) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 05:55
    ประโยคสุดท้ายหมายความว่าไง ใครพูด แจฮยอนหรอ ฮือออ
    #19
    0