Slave นายไม่ใช่ทาสของใคร [JAETEN]

ตอนที่ 24 : รู้ใจตัวเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    29 ม.ค. 61

     เช้าวันใหม่ที่วุ่นวายตอนนี้เด็กๆทั้ง 7 คนกำลังจับกลุ่มพูดคุยเรื่องทั่วไประหว่างรอการจัดเก็บงานที่ผ่านไปด้วยความโศกเศร้าแน่นอนว่าตลอดเวลาสามสี่วันที่ผ่านมาเด็กๆทั้ง7คนต่างก็คอยหมุนเวียนต้อนรับแขกจากทั่วทุกเมืองที่ต่างก็เข้ามาเคารพท่านตาของพวกเขาอย่างโศกเศร้าบ้างก็มาแสดงความยินดีกับจอห์นนี่ที่สามสี่วันนี้แทบจะไม่ค่อยได้นอนหลับสนิทเลย



“แทยงจ๊ะมาช่วยแม่จัดดอกไม้ตรงนี้หน่อย”มุนอาเรียกแทยงที่ยืนอยู่ข้างจอห์นนี่ตลอดสามสี่วัน เขาคอยช่วยเหลืองานหลายๆด้านจนคนอื่นๆต่างก็บอกว่าเด็กผู้ชายคนนี้จะก้าวเป็นองค์รักษ์ส่วนพระองค์ในอนาคตทำเอาจอห์นนี่รู้สึกดีไม่น้อยเพราะเขาก็หวังให้เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน


“แจฮยอนไปบอกหัวหน้าองค์รักษ์ให้เข้ามาข้างในได้แล้วเพราะเดี๋ยวเราจะนำร่างท่านตาไปฝัง”แจฮยอนพยักหน้ารับเบาๆก่อนจะพาร่างตัวเองที่ดูไร้เรี่ยวแรงเดินออกไปยังหน้าพระราชวังที่ตอนนี้กลายเป็นป้อมปราการของเหล่าบรรดาทหารไปแล้ว





                นับว่าเป็นงานที่ยิ่งใหญ่สมเกียรติการครองราชที่ยาวนานของที่นี่ก็ว่าได้เพราะหลังจากเสร็จสิ้นงานทุกอย่างแล้วเหล่าบรรดาครอบครัวเชื้อพระวงค์ต่างก็จัดกินข้าวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างแน่นหนา บรรยากาศแบบนี้ทำให้แทยงต้องปลีกตัวออกมาเดินเล่นหน้าวังเพราะข้างในนั้นเขาก็ไม่มีหน้าที่อะไรที่จะต้องอยู่หรือทำได้เพราะเขาไม่ได้เป็นเชื้อพระวงค์


“ลูกชายคนโตของแทมุนใช่ไหม?”เสียงทักทายที่ทำให้แทยงต้องหันไปมองแต่เมื่อจำได้ว่าคนนนี้ก็คือคนเดียวกับที่เขาเคยเจอเมื่อตอนมาตามหาพ่อใหม่ๆที่บาร์ในวันนั้น


“มีอะไรรึเปล่าครับ?”


“เด็กที่แทมุนออกไปตามหาคือน้องชายของเธอใช่หรือไม่”แทยงพยักหน้ารับอย่างงงๆเพราะเขาไม่เข้าใจจุดประสงค์ของคนตรงหน้าเลยสักนิด


“ฉันคือคนที่เอาสร้อยให้น้องชายเธอเอง สร้อยนั้นก็ของพ่อและแม่ของพวกเธอที่แทมุนมันไม่ยอมถอดแต่วันนั้นจู่ๆก็ฝากฉันไว้”ชายตรงหน้านั่งลงยังเก้าอี้ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้แทยงนั่งลงข้างๆด้วย


“ที่ฉันตัดสินใจเอาสร้อยนั้นให้น้องชายเธอก็เพราะว่าแทมุนจู่ๆก็คิดอยากจะเลิกเป็นองค์รักษ์เพื่อออกมาดูแลพวกเธอ”แทยงขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินแบบนั้น


“หมายความว่ายังไงครับมันก็ดีไม่ใช่หรอที่พ่อจะอยากอยู่กับลูกชาย”


“ใช่มันดี ดีมากด้วยเพราะใครๆก็อยากจะอยู่กับครอบครัว”เขาหยุดพูดก่อนจะถอนหายใจเข้าลึกๆ


“องค์รักษ์นี้เป็นสิ่งที่พ่อเธอใฝ่ฝันทำมันแต่เด็กและก็ดั้นด้นจนเป็นองค์รักษ์ส่วนพระองค์ตัวจริง”


“มันเดี่ยวอะไรกับพวกผมครับ?”


“กฏของกษัตริย์องค์ที่4บอกไว้ว่าองค์รักษ์ส่วนพระองค์จะสิ้นสุดงานก็ต่อเมื่อสิ้นชีวิต นั่นแปลว่าถ้าพ่อเธอคิดจะออกก็ต้องสละชีวิตไว้ในนี้”ชายตรงหน้ายกยิ้มจางๆแทยงเองก็รับฟังอย่างไม่เข้าใจ การทำงานถวายทั้งชีวิตแบบนั้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับทาสอย่างเขาซะเลย


“แต่กษัตริย์องค์ที่ 5 คงจะฝากเรื่องนี้ไว้ที่องค์ชายจอห์นนี่แล้วล่ะและเหมือนองคฺ์ชายก็อยากจะแก้ไขกฏนี้ด้วย”


“แล้วเรื่องสร้อยล่ะครับ”


“เรื่องสร้อยนี่ก็เพราะว่าแทมุนกำลังคิดไม่รอบคอบฉันเลยชิงสร้อยมาให้พวกเธอซะ เพราะองค์รักษ์สำหรับสร้อยนี่ก็คือชีวิตที่ตีตราเราในการใช้เข้าออกที่แห่งนี้ แทมุนไม่มีสร้อยก็ออกไปไม่ได้ก็ไม่ต้องทำอะไรบ้าๆแบบนั้น”คำเล่าที่ยาวทำให้แทยงเข้าใจคนเป็นพ่อมากกว่าเดิม ตอนแรกพวกเขาทั้งสองพี่น้องก็เข้าขั้นเกลียดพ่อแม่พอสมควรที่ทอดทิ้งเขาแต่เมื่อได้รับรู้ได้เห็นอะไรหลายๆอย่างความโกรธเกลียดนั้นก็ค่อยๆจางหายไปเรื่อยๆ


“หลายๆคนบอกว่าแทมุนไม่ได้รักแม่ของพวกเธอแต่ไม่ใช่เลยหมอนั่นรักแม่ของพวกเธอมากเสียยิ่งกว่าอะไร”


“แต่พ่อก็บอกว่าเพราะพ่อเลือกงานมากกว่าแม่นี่ครับ”


“คนเรามันเลือกอะไรสองอย่างไม่ได้ในบางเรื่องหรอกนะแต่ก็นั่นแหละเพราะหน้าที่สำคัญเลยทำให้ต้องเลือกปกป้องพวกเธอแทนจูวอนไงล่ะ”


“หมายความว่ายังไงครับเลือกที่จะปกป้อง?”ตอนนี้แทยงมีแต่ความคิดและสงสัยและความไม่เข้าใจกับคำบอกเล่าของคนตรงหน้า เขาไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรกันแน่ที่ทำให้แม่ของเขาตาย


“เพราะจูวอนก็เลือกหน้าที่มากกว่าครอบครัวเหมือนกัน เธอรู้ไหมว่าแม่พวกเธอคือใคร?”แทยงส่ายหน้าเป็นคำตอบ


“องค์รักษ์มีแค่  10 คนในวังนี้ที่เป็นหัวกระทิ 2 คนในสิบก็คือพ่อแม่ของพวกเธอ”เขาหยุดครุ่นคิดก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆเมื่อต้องเล่าเรื่องที่เขาไม่ได้เปิดเผยกับใครที่ไหนมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา


“แทมุนเป็นมือขวาของกษัตริย์ที่  5ส่วนจูวอนเป็นมือขวาของราชินีที่ 5” 


“แม่ก็เป็นองค์รักษ์?”ชายที่แก่กว่าพยักหน้าเบาๆแต่แทยงก็ไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่เพราะจากสร้อยสองเส้นก็ยืนยันมาแล้วแต่ที่เขาแปลกใจจริงๆคือเพราะอะไรแม่ของเขาถึงตายเท่านั้น


“ราชินีที่ 5 กับแม่เธอเป็นเพื่อนรักกันและวันนั้นเกิดการรอบปลงพระชนม์จูวอนเลยเลือกที่จะช่วยเพื่อนแล้วทิ้งพวกเธอไว้เพราะคิดว่ายังไงเธอก็คงไม่รอดและก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ”


“นี่มันเรื่ออะไรกัน.....”


“คืนนั้นแทมุนก็ถูกจูวอนหลอกให้ไปอยู่กับพวกเธอโดยที่ไม่รู้ว่าจูวอนตายเหมือนกันเขารู้พร้อมๆพวกเราด้วยซ้ำ”


“ที่มาเล่าเพราะไม่อยากให้เธอเข้าใจอะไรผิดๆจากคนอื่น แทมุนไม่ได้ทอดทิ้งพวกเธอและจูวอนก็ไม่ได้ทอดทิ้งพวกเธอ”แทยงนิ่งเงียบไปนานจนคนข้างๆเริ่มใจไม่ดีเพราะกลัวว่าเด็กคนนี้จะรับไม่ได้ที่รู้ความจริง


“ผมบอกกับน้องเสมอว่าพ่อแม่เราเป็นคนดีและเก่ง ทุกครั้งที่น้องร้องไห้คิดถึงพ่อแม่ผมก็ทำได้แค่กอดปลอบและเป็นกำลังใจให้”แทยงว่าอย่างเหลืออดเพราะเวลานี้เขาอดทนที่จะเข้มแข็งไม่ไหวแล้ว และการที่น้องชายคนเดียวของเขาหายไปมันก็ทำให้เขาอ่อนแอมากขึ้นไปอีก


“น้องชายที่คิดว่าตัวเองอ่อนแอเป็นตัวถ่วงเสมอ...”น้ำตาที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนกำลังไหลอาบแก้มขาวนั้นอย่างห้ามไม่อยู่ ตอนนี้เขาไม่ต้องการอะไรแล้วเขาต้องการเจอหน้าครอบครัวที่เหลือของเขาเท่านั้น


“ถ้าแม่ไม่ได้ทอดทิ้งพวกเรา ได้โปรดขอให้เตนล์ปลอดภัย”น้ำตาสีใสไหลออกจากตาโดตไม่หยุด ตอนนี้แทยงไม่อาจจะทนความรู้สึกเข้มแข็งของเด็กวัย14อีกต่อไป


“น้องเธอต้องปลอดภัยจูวอนไม่ปล่อยให้ลูกตัวเองเป็นอะไรหรอกแค่พวกเธอเชื่อมั่นจูวอนจะได้รับรู้”ชายตรงหน้าคว้าแทยงเข้ามากอดอย่างปลอบใจเพราะตลอดที่เขาเฝ้ามองเด็กสองคนแทนแทมุนที่ขอร้องมาเขาก็รู้สึกพูกพันธ์กับเด็กทั้งสองเปรียบเสมือนญาติพี่น้องหรือลูกหลานก็ว่าได้


“ผมอยากเจอเตนล์”เสียงร้องไห้เบาๆทำได้แค่ปล่อยผ่านให้แห้งหายไปเอง ตอนนี้ไม่มีใครพูดอะไรส่วนแทยงก็ยังคงร้องไห้ด้วยจิตใจคิดถึงน้องที่ดูแลมากว่าสิบกว่าปี เขาแค่คิดถึงน้อง






                หลังจากที่น้ำตาแห้งเหือดไปตอนนี้แทยงก็เดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ภายในวังที่มีเชื้อพระวงค์และผู้ดีหลายๆคนกำลังจับกลุ่มพูดคุยเรื่องอื่นๆกันเหมือนงานทั่วๆไป แทยงเลือกที่จะยืนข้างรูปปั้นทหารสีขาวที่ยืนนิ่งเหมือนเฝ้าบางอย่างและที่สำคัญตอนนี้เขาไม่ได้มีอารมณ์ตอบคำถามผู้ที่ผ่านไปผ่านมาทั้งนั้น


“เป็นอะไรไป?”จอห์นนี่ที่เดินเข้ามาพร้อมแจฮยอนถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าไม่ค่อยดีของแทยง


“เปล่าแค่เหนื่อยนิดหน่อย”


“พักผ่อนก่อนไหมครับเดี๋ยวไม่สบายขึ้นมา”แทยงยกมือบอกปัดแจฮยอนเพราะตอนนี้เขาไม่อยากที่จะทำอะไรทั้งนั้นแม้แต่การนอนพักผ่อนที่เขาเองก็นอนไม่หลับสักวันตั้งแต่เตนล์หายไป


“ถ้าไม่พักผ่อนก็ควรจะหาอะไรกินหน่อยนะ”แทอิลยื่นขนมปังให้แทยงอย่างเป็นห่วงจริงๆเพราะตั้งแต่ที่เกิดเรื่องเขาก็คอยฝ้ามองทุกคนที่ดูจะมีอาการแย่ลงในทุกวัน


“ขอบคุณครับ”แทยงรับมาก่อนจะกินให้มันจบๆไปเพราะแทอิลขึ้นชื่อว่าเป็นคนที่แทยงและเตนล์ไม่กล้าขัดใจมาก


“แทมุน!!!เจอเตนล์รึเปล่า”มุนอาที่เห็นเพื่อนวัยเด็กเดินเข้ามานิ่งๆก็รีบเดินเข้าไปถามไถ่ก่อนที่เด็กๆคนอื่นจะเดินเข้ามาตามด้วยเหมือนพวกเขาก็หวังจะได้ยินข่าวดี


“หาตัวเตนล์ไม่พบ เราไม่เจออะไรเลยมีเพียงรอยเลือดและผ้านี้ที่ตก”แทมุนยื่นผ้าขาวผืนเล็กๆที่มุนอาจำได้ว่ามันคือของแทอิลที่ให้ไว้ติดตัวยามจำเป็น นอกจากแทยงก็คงจะเป็นลูกชายคนโตของเขาที่ดูจะกลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่แล้ว น้ำตาสีใสไหลออกมาจากตาของแทอิลส่วนแทยงนั้นก็กลั้นไม่อยู่เช่นกัน


“น้องต้องไม่เป็นไรอาจจะมีคนพบก่อน”แทมุนคว้าแทยงมากอดปลอบทันทีเพราะเขาก็ไม่อยากจะปักใจเชื่อว่าลูกชายคนเล็กตายไปแล้วเพราะนอกจากรอยเลือดที่หายไปก็ไม่มีเบาะแสอื่นว่าลูกชายของเขาจะตายเลย


“ฉันน่าจะอยู่กับเขา”มุนอาว่าอย่างรู้สึกผิดถ้าวันนั้นเขายืนยันที่จะพาเตนล์มาด้วยก็คงจะไม่เป็นแบบนี้ ถ้าวันนั้นเขาเลือกที่จะอยู่ด้วยก็คงจะไม่เป็นแบบนี้


“มันไม่ใช่ความผิดของใครพรุ่งนี้ฉันจะออกไปตามหาอีกจะหาจนกว่าจะเจอ”แทมุนมองหน้ามุนอาอย่างปลอบใจเพราะเวลานี้ไม่อยากให้ใครคิดว่าเตนล์ตายไปแล้วเขาต้องตามหาตัวลูกให้เจอให้ได้


“แทยงกลับไปนอนก่อนพ่อไม่อยากให้เป็นอะไรไปอีกคน”


“ผมอยากเจอน้อง”


“พ่อจะไปตามหาเชื่อพ่อนะแต่ตอนนี้แทยงต้องไปนอนก่อน”เวลานี้ทุกคนได้แต่ยืนเงียบเพื่อรอคำตอบของแทยงที่ดูจะไม่อยากทำตามแต่เขาก็ตัดสินใจพยักหน้ารับและเตรียมตัวไปนอนอย่างที่แทมุนบอก





                หลังจากผู้ใหญ่ทั้งสามคนส่งเด็กๆกลับไปนอนพักตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่แทมุนมุนอาและโจนาธาน ทั้งสามคนจ้องมองหน้ากันเงียบๆโดยไม่มีใครเลือกพูดอะไรออกมาเลย แทมุนเองก็ครุ่นคิดเรื่องการตามหาเพราะเนื่องจากเขาเป็นอดีตมือขวาเก่าพอคนใหม่ขึ้นครองเขาต้องหาผู้สืบทอดตำแหน่งต่อไปตามธรรมเนียมขององค์รักษ์


“เรื่องธรรมเนียมนั้นปล่อยเป็นหน้าที่ของฉันเถอะ”เสียงทุ้มต่ำของบุคคลใหม่ว่าขึ้นก่อนที่แทมุนจะขมวดคิ้วไม่เข้าใจ


“คงไม่อยากให้อดีตมันซ้อนกันหรอกนะจูวอนพลาดไปแล้วนายจะพลาดอีกคนไม่ได้”


“แต่ทางนี้.....”


“ไม่ใช่แค่นายคนเดียวที่เป็นองค์รักษ์ส่วนพระองค์ ฉันก็เป็นด้วยนะ”แทมุนมองหน้าเพื่อนร่วมงานที่สนิทกันมากสนิทจนที่ว่าเขาสามารถฝากทุกอย่างไว้กับคนๆนี้ได้ คิมจีซอง


“อย่างที่มูกีว่า ทางนี้มีคนจัดการอยู่แล้วกลับไปทำหน้าที่ครอบครัวเถอะลูกของนายก็เหมือนเด็กๆของเรา”มุนอาว่าเสริมอีกคนเพราะเธอก็ไม่อยากให้แทมุนกังวลหลายเรื่อง


“ขอบคุณนะ ขอบคุณทุกๆคนจริงๆ”


“กลับไปตามหาเตนล์เถอะเราจะดูแลแทยงให้เองไม่ต้องห่วง”โจนาธานตบบ่าแทมุนอย่างให้กำลังใจก่อนจะปล่อยให้แทมุนวิ่งออกไปจนลับสายตา


“ผมก็มีเรื่องที่ต้องจัดการที่ปราสาทเหมือนกันรวมทั้งเรื่องทาสที่ผมยังไมได้แก้ไขและเรื่องของลูกแทมุน”โจนาธานมองหน้ามุนอาอย่างรู้สึกผิดเพราะเขาก็ปล่อยปะละเลยเรื่องที่ปราสาทจริงๆ ไม่ใช่ว่าไม่มีเวลาแต่เขาไม่อยากจะใส่ใจมากกว่าและเมื่อรู้ว่าแทยงและเตนล์เป็นลูกของแทมุนเขาก็ย่งรู้สึกผิดตลอดเวลาที่ผ่านมา


“อดีตมันผ่านไปแล้วแค่คุณแก้ไขในส่วนที่ถูกต้องทุกคนก็พร้อมจะอภัย”มุนอาจับมือสามีอย่างให้กำลังใจก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายรวมทั้งมูกีที่ต้องจัดการหาองค์รักษ์รุ่นใหม่เพื่ออยู่เคียงบ่าเคียงใหล่กษัตริย์องค์ใหม่ต่อ

 







 

“แจฮยอนทำไมไม่นอน”มาร์คที่สะดุ้งตื่นเพราะความหนาวถามพี่ชายที่นั่งเหม่อบนเตียงอย่างไม่เข้าใจแต่ก็พอจะเดาออกได้ไม่ยากว่าเพราะอะไรแจฮยอนถึงยังไม่นอน


“แล้วนายล่ะตื่นมาทำไม”


“หนาวน่ะเลยตื่น”มาร์คลุกขึ้นมานั่งพิงกับเตียงใหญ่ก่อนจะหันไปมองหน้าแจฮยอนที่อยู่เตียงถัดไปทันที


“ถามอะไรหน่อยได้ไหม?”มาร์คพยายามฝืนความง่วงที่มีก่อนจะตั้งใจถามพี่ชายคนนี้อย่างจริงจังเพราะดูเหมือนว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับพี่ชายคนสนิทอย่างพี่เตนล์แน่ๆ พักหลังๆทุกคนยุ่งกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นมากมายแต่สำหรับมาร์คที่มักจะถูกกีดกันไม่ให้ยุ่งเพราะความเป็นเด็กทำให้เขาได้แค่สังเกตุคนรอบข้างและแจฮยอนก็เป็นคนที่เขาเห็นความเปลี่ยนแปลงมากที่สุด


“พี่ชอบพี่เตนล์หรือเปล่า?”ไม่มีการอ้อมค้อมใดๆเวลานี้แจฮยอนขมวดคิ้วแน่นพร้อมกับหันไปมองมาร์คอย่างไม่เข้าใจ


“ทำไมถึงถามแบบนั้น”


“พักหลังที่ผ่านมาพี่ทำตัวแปลกๆไปกับพี่เตนล์สายตาของพี่ไม่ได้มองพี่เตนล์เหมือนแต่ก่อน”มาร์คว่าอธิบายตามที่เห็นและคิด


“จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงเตนล์ก็แค่เพื่อนนะอีกอย่างหมอนั่นก็เป็นผู้ชาย”


“พี่คิดอย่างนั้นจริงๆหรอ?”แจฮยอนหันไปมองหน้ามาร์คที่มีอายุน้อยกว่าเขาไป1ปีแต่ตอนนี้ใบหน้าของน้องชายเขากลับดูจริงจังเกินวัยเด็ก


“หมายความว่ายังไง”แจฮยอนถามกลับ


“พี่ก็รู้ว่าพี่เตนล์ชอบพี่แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจ หลายต่อหลายครั้งที่ผมแอบเห็นพี่เตนล์ร้องไห้เพราะพี่นะ”เกิดความเงียบทันทีหลังจากที่มาร์คพดจบ เรื่องที่แจฮยอนรู้ว่าเตนล์ชอบตัวเองยังไงนั่นคือเรื่องจริงและที่ไม่สนใจเพราะตอนนั้นเขายังรู้สึกว่าชอบโดยองแต่เพราะความจริงเมื่อไม่นานมานี้เปิดเผยทำให้เขาคิดได้ว่าจริงๆแล้วตัวเขาเองก็ไม่ด้ชอบโดยองแบบนั้นด้วยซ้ำ


“ที่ผมอยากจะบอกก็คือพี่โดยองเขาชอบพี่เตนล์มากเหมือนกัน”คำพูดของมาร์คทำให้หัวใจของแจฮยอนหล่นวูบนั่นเพราะเขาก็พอรู้เรื่องโดยองมาบ้างแต่พอคนนอกมาบอกแบบนี้ก็ทำให้ข้อสังเกตของเขาตอนแรกมันชัดเจนขึ้นไปอีกก็เท่านั้น


“รีบรู้ตัวก่อนจะสายเถอะ”มาร์คว่าทิ้งท้ายก่อนจะค่อยๆมุกตัวซุกเข้าไปในผ้าห่มผืนหนาๆที่ท่านแม่ได้เตรียมไว้ให้ส่วนแจฮยอนก็ได้แค่เงียบและครุ่นคิดทบทวนกับตัวเองเท่านั้น


“รู้ตัวเองหรอ?”ภาพความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวกับเตนล์ได้ถูกฉายอีกครั้งในความคิดของแจฮยอน ภาพที่ฉายนั้นล้วนแล้วแต่เป็นความกล้าๆกลัวๆเมื่อเตนล์พูดกับตัวเขาตลอด รอยยิ้มที่ตัวเขาเองไม่อยจะได้รับจากเพื่อนตัวเล็กเท่าไหร่แต่รอยยิ้มที่ยิ้มรับกับคนอื่นมันตราตรึงในความทรงจำของเขาเสมอมา









                แจฮยอนสะบัดหน้าแรงๆสองทีเพื่อไล่ความคิดนั้นออกไป หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆเหมือนจะทะลุออกมานอกอกเสียให้ได้ รอยยิ้มที่เขาปรารถนามาตลอดรอยยิ้มที่เขาอยากจะได้มาครอบครองให้เพียงแค่ตัวเขาเองคนเดียว














“พี่ว่าพี่รู้แล้วล่ะมาร์ค”แจฮยอนถอนหายใจเบาๆก่อนจะตัดสินใจนอนเอาแรงไว้คิดถึงเรื่องพรุ่งนี้ ยังไงเขาต้องรีบจัดการตัวเองและจัดการงานที่อาจจะตามมาในอนาคตให้ได้และที่สำคัญเขาต้องบอกความรู้สึกที่มีต่อเตนล์ให้ได้








_______________________________________________________________________________

คู่หลักเรามาแล้ววววววว ใกล้จะจบแล้วเขาพึ่งมา555555 น่าจะสักอีก 4-5 ตอนและน่าจะจบที่30ตอน มั้งฮิฮิฮิ คิดว่านะคะถ้าเราไม่ออกทะเลมากเป็นมนุษย์ที่ชอบเวิ่นเยอะกว่าจะเข้าประเด็นซะด้วย

ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

122 ความคิดเห็น

  1. #93 SRYFl022 (@SRYFl022) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 13:38
    ขอให้มีคนเจอเตนล์แล้วด้วยเถอะ พูดจริงๆนะ ถ้ายังไม่มีใครพบ เตนล์ต้องตายไปแล้ว
    #93
    0
  2. #67 Satita_Soda (@satita12345) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 00:15
    กว่าจะรู้ใจตัวเองนะแจฮยอน
    #67
    0
  3. #39 bunnyxfox (@waritz68) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 03:53
    เขารู้ใจแล้วอ่ะ ฮือออ ขอให้น้องเตนล์อย่าเป็นอะไรนะ เป็นห่วงแทยงด้วย TT
    รู้สึกว่าตอนนี้ดีมากๆ ภาษาก็โอเคขึ้น คำผิดก็น้อยลง สู้ต่อไปนะคะ ;)
    #39
    0