Slave นายไม่ใช่ทาสของใคร [JAETEN]

ตอนที่ 2 : ความสัมพันธ์ไม่เหมือนใคร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 569
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    8 ต.ค. 60

     ห้องโถงของปราสาทที่ใหญ่โตตอนนี้มีเจ้าของปราสาทรวมทั้งลูกๆของตัวเองนั่งพร้อมหน้าพร้อมตารวมทั้งข้ารับใช้รอบๆดูแล้วก็เหมือนเช่นทุกทีแต่ไม่เข้าใจว่าเรียกเขามาในเวลานี้ทำไม


“เตนล์!!!”เสียงเรียกที่ทำให้เจ้าของชื่อสะดุ้งมากทีเดียวก่อนที่จะถูกเตือนด้วยท่านผู้หญิงของปราสาท


“ท่านเรียกผมมาทำไมครับ”เพราะไม่ค่อยได้เผชิญหน้าตรงๆเตนล์เลยเผลอพูดศัพท์ที่ไม่คุ้นหูผสมกับคำธรรมดาทำเอาท่านผู้หญิงหัวร้อนจ้องคนตัวเล็กไม่พอใจมากๆ


“สงสัยสองสามวันที่ผ่านมาแกคงสนุกกับบทลงโทษ”เตนล์ส่ายหน้ารัวๆจนแทอิลที่มองอยู่แทบจะห้ามผู้เป็นแม่แล้วไปคว้าเด็กตรงหน้าเข้ามาปลอบแต่ไม่มีใครกล้าขัดใจท่านหญิงของที่นี่ได้ไม่รู้เพราะอะไรทุกคนถึงเกรงกลัวผู้หญิงคนนี้


“ท่านเป็นคนทำให้เตนล์มีแผลใช่ไหม”ยกเว้นไว้คนหนึ่งที่กล้าเถียงและแหกกฏของท่านผู้หญิงคนนี้ แจฮยอน คือคนที่กล้าขัดคำสั่งในบรรดาลูกสี่คนแจฮยอนคือเด็กหัวแข็งที่ท่านผู้หญิงปวดหัวด้วยมากที่สุดเพราะเธอไม่สามารถบังคับอะไรลูกคนนี้ได้เลย


“เรื่องที่แกออกไปหนีเที่ยวหลายวันยังไม่สะสาง”


“ผมเป็นคนขอให้เขาพาผมออก”แจฮยอนชี้มาที่เตนล์ที่ตัวหดเล็กลงด้วยความกลัวเพราะต่อหน้าแจฮยอนเตนล์ก็ไม่โดนอะไรกับท่านผู้หญิงคนนี้มากแต่ลับหลังอย่าให้ได้พูดเลย


“ดูลูกของคุณสิคะ”ท่ายผู้ชายที่ปรายตามองเตนล์อย่างเห็นใจก่อนจะถอนหายใจเบาๆแล้วห้ามปรามแจฮยอนแทน


“อย่าเถียงแม่สิแจฮยอน...ว่าแต่คุณเรียกเด็กมาทำไม”


“อ้อลืมไปเนื้อสัตว์เราใกล้หมดแล้วแกกับพี่แกต้องออกไปล่าเข้ามา”คำสั่งที่ดูตลกสิ้นดีเพราะนั่นไม่ใช่หน้าที่ของเขาสักนิดเพราะหน่วยล่าหาอาหารของปราสาทก็มีที่สำคัญพวกเขายังอายุสิบกว่าจะให้ออกล่าในป่าใหญ่มันก็เป็นเรื่องที่เกินสามัญคนแล้ว


“ตลกสิ้นดี!!”แจฮยอนตะโกนลั่นก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วมายืนบังคนตัวเล้กกว่าแทบมิดก่อนที่พี่ร่วมสายเลือดอีกสองคนจะปริปากพูดออกมาด้วย


“พวกเขายังเด็กจะให้ออกล่าในป่าอันตรายแบบนั้นได้ยังไง”จอห์นนี่พูดอย่างไม่พอใจเพราะถ้าเตนล์ไปแทยงก็ต้องไป


“เพราะมันมีความผิดติดตัว...แกก็เหมือนกันจอห์นนี่กับไอ้เด็กพี่ชายของมันอย่าคิดว่าฉันไม่รู้”


“ถ้าท่านให้เตนล์กับแทยงไปพวกเราก็ไปได้เหมือนกัน”แทอิลที่ทนดูไม่ได้ต้องพูดออกมาก่อนที่มาร์คน้องคนสุดท้องจะถอนหายใจให้กับแม่เลี้ยง ใช่นี่ไม่ใช่แม่ของพวกเขาจริงๆเพราะแม่จริงๆนั้นได้เสียชีวิตอย่างปริศนาไปนานหลายปีแล้ว


“เอาล่ะเด็กๆส่วนเธอชื่อเตนล์ใช่ไหม?”เตนล์พยักหน้ารับเบาๆอย่างเกรงกลัวราวกับลูกหมา


“กลับไปพักผ่อนเถอะพรุ่งนี้ก็ตื่นมาทำงานตามปกติส่วนเรื่องออกล่าไม่ต้องทำ”


“นี่คุณ!!!!”เสียงตะโกนลั่นของ่ทานผู้หญิงทำให้ทุกคนต้องปิดหูพร้อมๆกันส่วนเตนล์ก็สะดุ้งสุดตัวกับเสียงตะคอกนี้


“มันมากเกินไปที่คุณจะทำกับเด็กอายุเท่าแจฮยอนกับจอห์นนี่ได้ยังไง”ท่านผู้ชายที่เตนล์ไม่ค่อยได้เจอเพราะต้องออกนอกเมืองบ่อยๆทำให้ส่วนใหญ่เตนล์จะเจอกับท่านผู้หญิงมากกว่าแต่พอได้มาเจอก็ทำให้ได้รู้ว่านิสัยคนๆนี้เหมือนกับแทอิลและจอห์นนี่มาก


“เธอออกไปก่อน”เตนล์โค้งขอบคุณก่อนจะรีบเดินออกไปโดยมีแจฮยอนเดินตามออกมาทำให้ตอนนี้ในห้องโถงเหลือแค่นายน้อยสามคนและท่านผู้ชายกับท่านผู้หญิง



                ขาสองข้างที่ก้าวฉับๆของเตนล์ทำให้แจฮยอนตามมาแทบไม่ทันแต่เพราะช่วงขาที่ยาวกว่าทำให้แจฮยอนมาถึงตัวเตนล์ได้ไม่ยากและเมื่อคว้าแขนได้คนตัวเล็กกว่าก็เซเล็กน้อยก่อนจะทำท่าตกใจกับท่าทางของแจฮยอนนั้น


“อะเอ่อ...นายท่านปะ...ปล่อยเตนล์เถอะ”ร่างกายที่แจฮยอนสัมผัสได้ว่าสั่นไหวเพราะความกลัวก็ต้องทำให้เขารีบปล่อยมือ


“นายท่าน?”แจฮยอนถามย้ำกับสรรพนามห่างเหินนั้น แน่นอนว่าปกติเตนล์มักจะเรียกเขาว่าแจฮยอนเฉยๆเพราะเขาเป็นคนขอให้เรียกเองกับพี่น้องคนอื่นๆเตนลืก็ไม่ได้เรียกเหมือนคนรับใช้คนอื่นๆเหมือนกัน


“คะ...ครับ”เสียงถอนหายใจจากคนที่ตัวสูงกว่าทำให้เตนล์ต้องถอยหลังออกไปเล็กน้อยและคนที่ดูเหมือนจะโดนถอยห่างก็รู้สึกหัวใจหล่นวูบแปลกๆ


“บาดแผลนั่นไปโดนอะไรมา”เพราะว่าออกไปข้างนอกนานเลยไม่รู้ว่าเตนล์ไปโดนอะไรมาและทุกครั้งที่เขาหนีออกไปเที่ยวก็มักจะกลับมาพร้อมกับที่เห็นว่าร่างกายของคนตัวเล้กนี้เต็มไปด้วยบาดแผลเสมอและคำตอบที่ได้คือซุ่มซ่ามตอนทำงานแต่ครั้งนี้คนตรงหน้ากลับนิ่งไปผิดปกติ


“มันไม่สำคัญหรอกนายท่าน”รอยยิ้มที่ดูยังไงก็ฝืนยิ้มเพราะมุมปากที่มีรอยฟกช้ำดูแล้วคงเจ็บน่าดู


“เลิกเรียกฉันด้วยสรรพนามน่าขนลุกนั่นสักที”


“เตนล์...เตนล์ทำไมได้ตอนนี้เตนล์ต้องไปแล้วเดี๋ยวแทยงจะรอนาน”ยังไม่ทันที่จะได้พูดคุยกันรู้เรื่องเตนล์ก็ใช้แรงทั้งหมดวิ่งออกมาแบบที่แจฮยอนตามไม่ทัน คนที่วิ่งตามเมื่อเห็นว่าคาดสายตาก็รู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ พักหลังๆมานี้แจฮยอนรู้สึกเตนล์มีท่าทีแปลกๆไปกับเขาเหมือนพยายามหลบหน้าและหลีกเลี่ยงเขาตลอดที่เจอ


“เป็นไรวะหงุดหงิดโว้ย”เสียงสบทดังเบาๆก่อนจะเปลี่ยนเส้นทางเป็นห้องโถงเหมือนเดิม เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรระหว่างที่เขาแอบหนีไปเที่ยวกับโดยองกันแน่




                ทางด้านเตนล์ที่วิ่งหนีออกมาได้ก็ต้องกุมหัวใจที่บีบรัดแน่นอย่างเจ็บปวด เขาเจ็บปวดทุกครั้งที่แจฮยอนแสดงท่าทางเป็นห่วงเพราะมันพาลให้เขาคิดถึงใบหน้าอีกคนคือโดยองคนที่แจฮยอนบอกว่าให้ช่วยจีบ เพราะทั้งสองคือคนที่ดีกับเตนล์โดยองก็เพื่อนเตนล์ส่วนแจฮยอนก็แค่เจ้านายที่เตนล์เผลอใจไปชอบ


“เป็นอะไรหน้าตาดูไม่ดีเลย”แทยงที่เดินเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าประจำตัวถามคนที่ยืนหอบอย่างเป็นห่วงก่อนจะโยนกระเป๋าไว้ข้างๆและรีบเข้าไปดูเตนล์


“อ่อเตนล์วิ่งมาเหนื่อเฉยๆแล้วแทยงเสร็จงานแล้วหรอ”แทยงพนักหน้าเป็นคำตอบเพราะกว่าจะเสร็จก็ใช้เวลาไปกว่าครึ่งวันตอนนี้ก็เที่ยงกว่าแล้วเขายังไม่ได้กินข้าวเลย


“นี่ไปไหนมาทำไมเดินมาทางนี้”


“ท่านเรียกพบน่ะแต่ไม่มีอะไรหรอกแค่เรียกคุยเฉยๆ”แทยงหรี่ตามองเตนล์อย่างจับผิดแต่ก็ไม่อยากจะซักไซร้อะไรมากเพราะตอนนี้เขาหิวมากและวันนี้เขาก็ล่ากระต่ายมาได้ด้วย


“วันนี้จะทำสตูกระต่ายให้ละกัน”เตนล์พยักหน้ารับก่อนจะยกยิ้มจางๆเพราะเจ็บที่มุมปากอยู่โดยไม่ลืมที่จะอ้อนผู้เป็นพี่


“ให้เตนล์ช่วยทำด้วยนะ”แทยงหัวเราะเบาๆก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเจอแทอิลและจอห์นนี่ที่เดินมาทางนี้


“แทยง! เตนล์!”จอห์นนี่ตะดกนเรียกเสียงดังก่อนที่แทอิลจะเป็นคนห้ามเพราะพวกเขาแอบหนีจากท่านผู้หญิงออกมาเล่นกับทั้งสอง


“อ้าวจอห์นนี่พี่แทอิลทำไมออกมาเดินที่นี่ได้ล่ะครับ”


“เรื่องมันยาวรีบๆเข้าบ้านพวกนายดีกว่า”จอห์นนี่ไม่ได้ตอบแต่กลับลากแทยงออกไปส่วนแทอิลก็เดินเข้ามาโอบไหล่เตนล์เดินไปแทน


“ไถ่โทษแทนแจฮยอนมันน่ะนี่ดูสิพี่เอาอะไรมาให้เราด้วย”แทอิลหยิบของที่ทำให้เตนล์ยิ้มตาหยีเมื่อเห็นมันเพราะเตนล์ชอบขนมที่เขาทำมากๆและเมื่อตอนเช้าแทอิลก็แอบเอาออกมาให้เจ้าตัวเล็กคนนี้ด้วย



                บ้านหลังเล็กๆริมปราสาทที่เป็นที่พักพิงของแทยงและเตนล์สองพี่น้องที่แทอิลและจอห์นนี่รู้จักมาหลายปีและค่อนข้างสนิทสนม เรียกได้ว่าพี่น้องทั้งสี่คนสนิทกับสองคนนี้ทีเดียวจะมีก็แต่มาร์คที่เรียกว่าสนิทแต่ไม่ได้ว่างมาเล่นด้วยเพราะยังเด็กเลยถูกวางตัวให้เรียนทั้งวันโดยไม่ค่อยได้พักแต่เมื่อมีเวลาพักก็มักจะมาคลุกกับเตนล์ประจำ


“แทยงเอายามาให้พี่หน่อยจะทำแผลให้เตนล์”แทอิลเรียกคนพี่ที่ทำอาหารในครัวกับจอห์นนี่เพราะเตนล์เอาแต่กินแล้วบ่นเจ็บแผลตลอด


“พี่แทอิลฮะเตนล์ไม่ทำได้ไหมมันเจ็บ”


“ก็เพราะเจ็บไงเลยต้องทำ”


“แต่ยาของแทยงมันเหม็นและแสบมากนะฮะ”เตนล์ว่าด้วยสีหน้าจริงจังแต่เมื่อแทอิลไม่ยอมรับฟังและเดินไปหยิบตามที่แทยงตะโกนเรียกเมื่อมียาพร้อมสมุนไพรนิดหน่อยแทอิลก็ลงมือบดยาทันที


“พี่แทอิลฮะ”แม้จะอ้อนวอนแค่ไหนแต่พอแทอิลเปิดขากางเกงและแขนเสื้อก็ต้องตกใจเพราะแขนมีแต่รอยฟกช้ำและที่ข้อเท้าก็เต็มไปด้วยรอยถลอกของโซ่


“ทำไมถึงมีรอยโซ่?”แทอิลถามอย่างสงสัยไม่ใช่ไม่รู้ว่าสองพี่น้องมักจะโดนทำโทษในห้องใต้ดินของปราสาทแต่ไม่มีใครรู้ว่าข้างล่างนั้นโดนอะไรบ้างและมีอะไรบ้างเห็นจะมีสองคนที่เข้าออกเป็นว่าเล่นก็คือเตนล์กับแทยง


“เดี๋ยวผมทำเอง”แทยงเดินเข้ามาปิดข้อเท้าเตนล์ทันทีอย่างรีบร้อนก่อนจะฉุดเตนล์ให้ออกมาจากแทอิล


“แทยงนั่นใช่รอยโซ่ใช่ไหมบอกพี่สิ”แววตาแทอิลมีแววที่เปลี่ยนดูโมโหแต่ก็เป็นห่วงซึ่งนั่นทำให้แทยงไม่อยากจะให้รับรู้ที่ผ่านมาพวกเขาก็ไม่ได้ทำให้พวกเขารู้ตัวว่าโดนอะไรบ้างนั่นเพราะถ้าพวกพี่น้องนี้รู้อาจจะโวยวายเป็นห่วงเกินเหตทำให้ท่านผู้หญิงรู้และนั่นก็แปลว่าพวกเขาสองคนที่ซวย


“ไม่หรอกเมื่อเช้าเตนล์สะดุดเชือกตอนแบกน้ำน่ะ”


“นายรู้ว่านายไม่สามารถปกปิดพวกพี่ได้แทยงและถ้าให้เดานายก็คงจะมี”ไม่ต้องรอให้บอกเมื่อจู่ๆจอห์นนี่ก็ถลกขากางเกงของแทยงขึ้นทำให้เตนล์และแทยงตกใจไปพร้อมกัน


“มันชักจะมากไปแล้วนะนังผู้หญิงคนนั้น”เสียงโทนที่ต่ำของแทอิลทำเอาเตนล์ต้องหลบหลังแทยงส่วนจอห์นนี่ก็ถอนหายใจเบาๆเพราะเขาก็โกรธแม่เลี้ยงคนนี้เหมือนกันแต่ถ้าแทอิลจะสติแตกเขานี่แหละที่จะปวดหัวเพราะรู้ดีว่าแทอิลนั้นโกรธมากกับเรื่องแบบนี้


“เตนล์ไม่เป็นไรฮะ”เตนล์กำเสื้อแทยงแน่นก่อนจะค่อยๆโผล่หัวตัวเองออกมาเพื่อบอกให้แทอิลใจเย็น


“มันเกินไปนี่มันเกินสิ่งที่มนุษย์จะกระทำต่อกัน”


“ใจเย็นก่อนพี่แทอิลขืนพี่โวยวายไปคนที่จะซวยก็คือสองคนนี้”แทยงพยักหน้าสนับสนุนความคิดของจอห์นนี่ โชคดีที่จอนห์นนี่เข้าใจพวกเขาส่วนแทอิลก็มีท่าทีนิ่งลงก่อนจะเรียกให้เตนล์ไปหาคนถูกเรียกก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาก่อนจะกอดพี่ชายคนนี้อย่างปลอบใจ


“ใจเย็นๆนะฮะพี่แทอิล”คนถูกกอดพยักหน้าเบาๆก่อนจะเปลี่ยนมากอดเตนล์แล้วลูบหัวอย่างเอ็นดู เอ็นดูจนอยากจะรับเป็นลูกบุญธรรมแทอิลเคยคิดแบบนี้จริงๆแต่ก็หัวเราะกับตัวเองทุกครั้งเพราะมันก็ดูตลกไปหน่อย


“พวกนายทำอาหารไว้กันอยู่?”แทอิลชี้ไปในห้องครัวก่อนที่ทั้งสองจะรีบวิ่งเข้าไปจัดการกับมื้อเที่ยง


                มือที่เบาราวกับขนนกและนิ่งเหมือนเป็นหมอ ใช่แทอิลอยากจะเป็นหมอและตอนนี้เขาก็กำลังเตรียมตัวสอบนักปรุงยาที่แม้จะไม่ใช่หมอแต่การเริ่มจากนักปรุงยาก็ดูไม่ได้แย่อะไรและการสอบก็จะมีในอีกสองเดือนข้างหน้านี้ เรื่องนี้มีเพียงพี่น้องสามคนและแทยงกับเตนล์เท่านั้นที่รู้นอกนั้นไม่มีใครรู้แม้กนะทั่งพ่อที่เขาเคารพรัก


“พี่แทอิลมือเบาจังฮะ”


“พี่ทำแผลให้เราบ่อยจนรู้หมดแล้วว่าถ้าทำแรงจะร้องไห้”เตนล์หัวเราะเบาๆอย่างเขินอายก่อนที่จะโค้งขอบคุณเพราะได้ทำแผลเสร็จแล้ว


“วันหลังก็ตอบโต้บ้างกับแจฮยอนมันน่ะ”


“เสร็จแล้ว”แทยงเดินเข้ามาพร้อมกับชามอาหารในมือสองชามและจอห์นนี่อีกสองชามนั่นทำให้แทอิลกับเตนล์รีบจัดโต๊ะเล็กๆที่นั่งได้สี่คนและไม่บ่อยที่สองพี่น้องจะมาทานอาหารกับเด็กสองคนนี้



                กลิ่นหอมอ่อนๆเรียกน้ำย่อยของเตนล์ได้ดีเพราะไม่ต้องรอให้ใครอนุญาติเจ้าตัวเล็กนี่ก็ลงมือตักสตูเข้าปากอย่างช้าๆแต่ไม่หยุดทำเอาเรียกเสียงหัวเราะเล็กๆจากจอห์นนี่และแทอิลได้ไม่ยากกับความน่ารักของเตนล์ ส่วนแทยงก็คอยเตือนน้องชายที่หิวมากเกินเพราะถ้ากินไม่หยุดแบบนี้ได้จุกแน่ๆ


“ค่อยๆกินสิเตนล์พักบ้าง”


“มันอร่อยนี่ฮะนี่ปกติแทยงไม่ทำอร่อยขนาดนี้แต่เพราะมีจอห์นนี่ทำด้วย”เตนล์หัวเราะคิกคักทำเอาทงยงต้องมองตาขวาง


“เพราะใส่ใจลงไปด้วยมันเลยอร่อย”จอห์นนี่ว่าตอดตลกก่อนจะเหลือบไปมองคนข้างๆที่หันกลับมาค้อนเข้าแทน


“แต่ก็อร่อยกว่าในปราสาทอีกฮ่าๆๆๆๆ”แทอิลว่ายอก่อนจะตักส่วนของตัวเองให้เตนล์ด้วยส่วนคนได้ส่วนแบ่งก็หันกลับมามองอย่างไม่เข้าใจ


“ก็ก่อนหน้านี้เราก็เห็นว่าพี่กินมาบ้างแล้ว”เตนล์พยักหน้าเข้าใจก่อนจะก้มหน้าก้มตากินด้วยความหิวเพราะเมื่อเช้าเขาได้ใช้พลังงานไปมากทีเดียว


“เรื่องท่านผู้หญิงนายแค้นท่านหรือเปล่า”จู่ๆจอห์นนี่ก็ถามขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัวทำเอาเตนล์กับแทยงเงยหน้าขึ้นมามองอย่างพร้อมกัน


“ถามอย่างนั้นหมายความว่ายังไงแค้นเรื่องอะไร”แทยงขมวดคิ้วแน่นก่อนที่มือจอห์นนี่จะกดตรงระหว่างคิ้วให้คลายปม และภาพทั้งหมดก็ถ่ายทอดต่อหน้าส่วนเกินทั้งสองเช่นกัน


“ก็ที่เขาลงโทษพวกนาย”ความเงียบก่อเกิดขึ้น เตนล์ไม่สนใจที่จะตอบเขาก้มหน้าก้มตากินโดยมีแทอิลคอยที่จะตักส่วนตัวเองให้เรื่อยๆจนแทบจะตักให้ทั้งชามส่วนแทยงก็แค่ถอนหายใจเบาๆแต่ไม่ลืมที่จะตักของตัวเองให้เตนล์ด้วยอีกคน


“ถ้าแค้นเรื่องนั้นก็แค้นอยู่แล้วใจจริงเคยคิดจะฆ่าให้ตายซะด้วยซ้ำ”แทยงพูดอย่างไม่สนใจเพราะเขาก็เกลียดผู้หญิงคนนี้จริงๆนั่นแหละไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นแม่ของเพื่อนเขาที่ดูแล้วไม่น่าจะได้นิสัยของผู้หญิงคนนั้นมาเลย โชคดีแล้วล่ะ


“ขนาดนั้นเลยหรอ”แทอิลกลืนน้ำลายลงคอเพราะรู้ว่าแทยงกล้าทำ คนภายนอกจะเห็นแทยงเป็นแค่เด็กผู้ชายที่หวงน้องและดูแลน้องด้วยความรักแต่ถ้ารู้จักจริงๆแล้วแทยงเปรียบเสมือนนักฆ่าคนหนึ่งเขามีจิตใจที่เข้มแข็งเกินไปเข้มแข็งซะจนจอห์นนี่และแทอิลกลัวว่าวันใดวันหนึ่งความเข้มแข็งนั้นจะกลายเป็นเหตุการณ์นองเลือดเข้าสักวัน


“ล้อเล่นครับฮ่าๆๆๆ”แทยงหัวเราะกลบเกลื่อนก่อนจะตักกินเรื่อยๆจนหมดชามส่วนเตนล์นั้นก็หมดก่อนเขาและเท่ากับว่าคนตัวเล็กนี้กินไปสองชามรวมทั้งของแทอิลส่วนจอห์นนี่ก็กินไปครึ่งชามอีกครึ่งก็ตักให้เตนล์บ้างแทยงบ้างแต่แทยงจะได้เยอะกว่า




_________________________________________________________________________________

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะคะและก็สำหรับการติดชื่นชอบเรื่องนี้ด้วย ขอให้อ่านอยา่งสนุกค่ะ 55555555 (ชอบหัวเราะ)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

122 ความคิดเห็น

  1. #73 SRYFl022 (@SRYFl022) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 20:42
    น้องเตนนนนล์ ลูกกกก ทำไมน่ารักน่าเอ็นดูจัง แทยงเข้มแข็งมากๆ ฝากดูแลน้องเตนล์ด้วยนะ
    #73
    0
  2. #47 Satita_Soda (@satita12345) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 00:26
    ทำไมชีวิตสองพี่น้องนี้น่าสงสารมาก TT
    #47
    0
  3. #41 CanDy WiTCh (@khainook) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:37
    หื้อออสงสารน้องเตนล์
    #41
    0
  4. #14 bunnyxfox (@waritz68) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 04:36
    ทำไมชีวิตสองพี่น้องน่าสงสารจัง TT ต้องเกี่ยวข้องกะสร้อยแน่นอน อาจจะหักมุมก็ได้นะ แบบเป็นเจ้าชายที่พลัดพราดจากอีกเมืองไรงี้ 555555
    #14
    0
  5. #3 gieppryy (@gieppryy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 14:27
    รอติดตามเลยค่ะ
    #3
    0