Slave นายไม่ใช่ทาสของใคร [JAETEN]

ตอนที่ 18 : อดทนอีกนิดนะครับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    18 ธ.ค. 60

“ว่าแต่คุณมุนแจกับคุณจุนโฮมาที่นี่ไหมครับ”ผู้หญิงตรงหน้ามีท่าทางครุ่นคิดก่อนเธอจะยกยิ้มกลับมาให้แจฮยอนและชี้ไปที่มุมห้องที่มีชายคนหนึ่งกำลังยกยิ้มกับบทสนทนากับเหล่าบรรดาเจ้าของปราสาทต่างๆ


“นั่นคือคุณจุนโฮส่วนคุณมุนแจได้ข่าวว่าวันนี้ไม่ได้มาด้วย”แค่หนึงคนก็เพียงพอสำหรับแจฮยอนมากแล้วเมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามกำลังจะพูดเสร็จแจฮยอนจึงรีบขอตัวคุณผู้หญิงตรงหน้าแล้วรีบเดินเข้าไปทักทายมุนแจทันที





                เพราะช่วงขาที่ยาวทำให้แจฮยอนใช้เวลาไม่กี่วิเดินเข้ามาทักทายบุคคลต้องสงสัยได้อย่างรวดเร็วและดูเหมือนจะเป็นที่น่าแปลกใจสำหรับมุนแจมากที่มีเด็กอายุน้อยขนาดนี้เดินเข้ามาทักทาย


“สวัสดีครับคุณมุนแจ”แจฮยอนโค้งให้อย่างมีมารยาทและเขาก็ฉีกยิ้มแบบที่ทำเสมอเวลาท่านพ่อพาไปแนะนำตัวเพื่อนๆ


“เธอเป็นใคร?”เขาดูเว้นระยะห่างกับแจฮยอนเพื่อที่จะมองหน้าชัดๆแต่แจฮยอนกลับหุบยิ้มและเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังทันที


“คุณพอจะมีเวลาคุยกับเด็กอายุ12คนนี้หรือเปล่าครับ”นับเป็นเด็กคนแรกที่มุนแจได้พบเจอและช่วงเวลาอายุของแจฮยอนก็เป็นเรื่องยากที่จะมางานแบบนี้


“ได้สิ...เราไปคุยกันโต๊ะตรงโน้นดีกว่า”มุนแจยกยิ้มอย่างยินดีก่อนที่เขาจะพาแจฮยอนเดินไปนั่งที่โต๊ะว่างๆ





                บรรยากาศในงานตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นงานที่เสียงคุยมากกว่าเสียงดนตรีเมื่อจุดประสงค์ของงานคือการพบปะและพูดคุยธุรกิจกันมากกว่าการมานั่งดื่มสังสรรค์และพูดคุยเรื่องทั่วไปเพราะตั้งแต่ที่แจฮยอนนั่งร่วมโต๊ะมุนแจคนตรงหน้าเขาก็เอาแต่ถามเรื่องธุรกิจของปราสาทเขาไม่หยุดหย่อนจนแจฮยอนเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายเพราะเขาไม่มีช่องว่างที่จะแทรกเรื่องแม่เลี้ยงเขาได้เลย


“อ่าใช่สิเธอมาที่นี่คนเดียวอย่างนั้นหรอ?”มุนแจชะโงกหน้ามองคนในงานนั่นทำให้แจฮยอนตกยกยิ้มกลับไปให้


“มาคนเดียวครับ”ความจริงคือเขาแอบมามากกว่าแต่เพราะเวลาแบบนี้การพูดความจริงทั้งหมดก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่
“ท่านพ่อติดงานที่ต่างประเทศส่วนท่านแม่...อ่าใช่แม่เลี้ยงของผมไม่ทราบว่าไปไหน”มุนแจมีคิ้วที่ขมวดทันทีเมื่อได้ยินคำว่าแม่เลี้ยง


“แม่เลี้ยง?...แชรินไม่ใช่แม่แท้ๆของเธอหรอเหรอ?”คราวนี้เปลี่ยนเป็นแจฮยอนที่นิ่ง แม้ว่าเขาจะตามท่านพ่อออกงานต่างๆบ่อยแต่พ่อของเขาก็ไม่เคยที่จะพูดถึงเรื่องครอบครัวนอกจากลูกชายทั้งสี่คนของตัวเองเรื่องแม่เลี้ยงก็ไม่มีใครรู้อะไรมากแต่กับงานสังสรรค์ที่พ่อเขาปฏิเสธที่จะออกงานเสมอแจฮยอนก็พึ่งได้มาสัมผัสครั้งแรก


“เขามาทีหลังครับ”


“อืมน่าแปลก..แชรินเป็นคนบอกเองว่าเธอมีลูกชายถึงสี่คนกับท่านโจน่ะนะ”เป็นเรื่องน่าขำสำหรับแจฮยอนเมื่อได้ยินแบบนั้น


“ผมจะขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับเรื่องเกี่ยวกับแม่เลี้ยง”มุนแจมีท่าทีชะงักและสายตาที่สั่นระริกทำให้แจฮยอนแปลกใจกับปฏิกิริยาเหมือนกลัวบางอย่างนั้น


“ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรครับถ้าคุณไม่สะดวก”ด้วยความเป็นเด็กอายุ12ทำให้ใบหน้าที่ดูหมองเศร้านั้นดูเศร้ากว่าสีหน้าของพวกผู้ใหญ่ ทำเอามุนแจถึงกับถอนหายใจเพราะเขาแพ้เด็ก


“ว่ามาสิถ้าตอบได้ก็จะตอบแล้วกัน”แจฮยอนทำหน้านิ่งทันที


“คุณได้ให้เงินสนับสนุนแม่เลี้ยงของเราหรือเปล่า?”


“ถ้าเรื่องนั้นฉันบอกเลยว่ามันก็แค่ปัจจัยเล็กๆน้อยๆ”คำตอบที่ได้ก็เหมือนจะไม่เป็นที่น่าต้องการมากเท่าไหร่แต่ดูแล้วคนตรงหน้าก็ดูจะระแวงมากทีเดียวและถ้าเขาถามมากไปกว่านี้คงแผนแตก





                แจฮยอนถอนหายใจเบาๆเป็นการครุ่นคิดกับตัวเองและแล้วสายตาที่มุนแจพูดถึงแม่เลี้ยงเขามันก็ดูครุมเครือแปลกๆเป็นเรื่องที่แจฮยอนยอมรับว่าเข้าใจยากเพราะดูแล้วมันเป็นสายตาที่ดูเอ็ฯดูหรือมากกว่านั้นซึ่งเด็ก12อย่างแจฮยอนก็ยากที่จะเข้าใจ


“ฉันกับแม่เลี้ยงของแธอเรารู้จักกันมานานไม่แปลกใจที่เราจะช่วยเหลือกันอยู่เสมอ”เหมือนวันนี้เป็นวันของแจฮยอนเพราะจู่ๆมุนแจก็พูดข้อมูลที่อยากจะได้ของแจฮยอนออกมา


“เรารู้จักกันมานานกว่าที่เธอจะแต่งกับโจซะอีก”


“คุณรู้จักท่านพ่อของเรานานแค่ไหน?”


“ราวๆซักสองปีที่แล้วล่ะมั้งเธอก็รู้ว่าพ่อของเธอน่ะไม่ชอบออกสังคมแบบนี้”แจฮยอนพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยและนั่นคงแปลว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาทั้งท่านพ่อและท่านแม่จริงๆของเขานั้นไม่ค่อยปรากฏตัวกับงานแบบนี้แน่ๆและนั่นคงเป็นทางสบายที่แม่เลี้ยงสามารถทำอะไรได้ง่ายดายแบบนี้


“แต่พักนี้ดูเหมือนเธอจะมีเรื่องกลุ้มใจมากทีเดียว”แจฮยอนยกยิ้มเพราะเขารู้ว่าเรื่องกลุ้มใจที่ว่าก็คงเป็นเรื่องท่านแม่ตัวจริงนั่นเองแม้จะรู้ผู้สนับสนุนแล้วแต่เขาก็ไม่รู้เรื่องที่ว่าทำไม





                แจฮยอนลุกขึ้นยืนกระทันหันก่อนจะโค้งลาทันทีทำเอามุนแจถึงกับแปลกใจกับการกระทำที่ดูสับสนแบบนั้นแต่เมื่อได้ยินคำพูดของเด็กตรงหน้ามุนแจก็ขมวดคิ้วทันทีอย่างไม่พอใจ


“บางทีแชรินของคุณก็อาจจะกำลังหลอกใช้คุณอยู่ก็ได้ขอบคุณสำหรับการพูดคุยอันมีค่าครับ”แจฮยอนโค้งอีกครั้งก่อนจะรีบเดินออกจากงานทันทีเพราะเขาไม่จำเป็นที่จะต้องร่วมงานนนี้อีกแล้วเมื่อข้อมูลแค่นี้เขาก็สามารถเรียบเรียงเหตุการณ์ทั้งหมดได้อย่างดี

 






                ตอนนี้ภายในวังกลับวุ่นวายเมื่อฝ่ายการรักษาทั้งหมดได้วิ่งวุ่นเข้าออก-ภายในห้องของกษัตริย์เป็นว่าเล่นและผู้สืบทอดทั้งหมดก็นั่งรวมกันยังห้องโถงใหญ่เพื่อรอคำประกาศที่จอฆ์ฯนี่เองก็คิดว่ามันเร็วเกินไป ตลอดช่วงเช้าเขาได้คำตอบที่ไม่ได้อยากได้ยินว่ากษัตริย์องค์ปัจจุบันอาจจะอยู่ไม่พ้นวันนี้


“ทำหน้าเป็นกังวลขนาดนั้นไปก็ไม่ทำให้คำสั่งมันเปลี่ยนไปหรอกนะ”ร่างสูงเกือบจะเท่าจอห์นนี่ว่าขึ้นก่อนเขาจะเดินมาตบบ่าเบาๆเป็นการปลอบใจ จอห์นนี่เหลือบไปมองผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นญาติกันอย่างฮันซลก่อนจะกลับมานั่งถอนหายใจ


“เลิกถอนหายใจเถอะยังไงนายก็ได้เป็น”บุคคลที่สามว่าขึ้นและจอห์นนี่ก็ได้แต่ถอนหายใจประชดกลับไป


“เลิกกวนพี่จอห์นนี่เถอะพี่ยูตะพี่ฮันซล”โดยองว่าเพราะเขาก็นั่งฟังมาสักพักแล้วและก็มีแต่เสียงถอนหายใจของจอห์นนี่จริงๆ


“ว่าแต่พี่ยูตะถอนตัวไปแล้วทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ”โดยองถามอย่างแปลกใจเพราะจริงๆแล้วยูตะไม่ต้องมาก็ได้


“โดนหมายเรียกมา ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรียกมาทำไม”ยูตะหันไปปัดมือฮันซลที่คอยมาเกาะแกะตัวเอง





                ตอนนี้จอห์นนี่ไม่ได้สนใจรอบตัวเขากลับคิดเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงถัดจากนี้ เรื่องกษัตริย์คนปัจจุบันจะมีก็แต่โดยอง ฮันซลและยูตะที่ดูจะผูกพันธ์ด้วยเพราะทั้งสามก็คอยถามไถ่อาการจากหมอที่เดินไปมาเป็นระยะส่วนจอห์นนี่ที่ไม่ได้มีความผูกพัน์ด้วยก็แค่นั่งรอเวลาผ่านไปเรื่อยๆเท่านั้นจะมีบ้างที่ถามไถ่อาการจากโดยอง


                นานแค่ไหนไม่รู้ที่จอห์นนี่นั่งอยู่ในห้องโถงจนสุดท้ายแล้วก็มีการเรียกให้เขาเข้าไปในห้องพักของกษัตริย์เพียงลำพังทำเอาทั้งสี่คนที่นั่งรอต้องแปลกใจไปตามๆกันเพราะกลับเป็นแค่จอห์นนี่ที่ถูกเรียกไป



                ภายในห้องที่มีกลิ่นยาตลบอบอวลและมีร่างของผู้ชายอายุก็มากแล้วนอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเตียงที่ดูมีราคาเพราะมันเป็นสท้องเกือบทั้งห้องจอห์นนี่เห็นแบบนั้นก็ไม่รู้จะทำตัวอย่างไรเพราะเขาก็ไม่เคยคุยกับกษัตริย์คนนี้มาก่อนที่สำคัญยังเป็นตาของเขาอีกต่างหาก


“ท่านคะคุณจอห์นนี่มาแล้ว”เปลือกตาที่หลับอยูกลับลืมขึ้นมาเผยให้เห็นดวงตาสีน้ำตาลเมื่อต้องกับแสงสว่างจากข้างนอกที่ส่องเข้ามาเมื่อเห็นแบบนั้นจอห์นนี่จึ่งรีบคุกเข่าเคารพทันที


“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก”เสียงพูดเบาๆนั้นทำให้จอห์นนี่รีบเดินเข้าไปอยู่ข้างเตียงพร้อมกับพี่เลี้ยงที่คอยดูแลเขาตลอดช่วงการเข้าอบรมที่ผ่านมาด้วย


“ลูกชายคนโตของมุนอาสินะ”จอห์นนี่พยักหน้าเบาๆก่อนที่มือของเขาจะถูกกุมด้วยมือเหี่ยวที่ดูเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงนั้น


“ผมเป็นลูกชายคนรองครับ”แม้จะผิดคาดไปแต่กษัตริย์คนนี้ก็ได้แค่หัวเราะเบาๆกลับมาเท่านั้น


                ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองจอห์นนี่อย่างโหยหาและจอห์นนี่เองก็รู้ว่าสายตาที่มองมานั้นเป็นสายตาที่บอกว่าคิดถึงบางอย่างที่แน่นอนว่าต้องวเป็นลูกสาวแน่นอนเพราะตั้งแต่ที่จอห์นนี่เข้ามาในวังต่างก็มีครอบครัวที่เกิดจากกษัตรยิ์องค์นี้มากันหมดเว้นเสียแต่บ้านของเขาที่ไม่มา


“ท้ายที่สุดแล้วแม่ของเธอก็ไม่กลับมา”สายตาเศร้าสร้อยนั้นทำให้จอห์นนี่รู้สึกผิดทันทีเพราะสาเหตุที่แม่เขามาไม่ได้ก็เพราะว่าทุกคนในวังและคนที่รู้จักแม่เขาส่วนใหญ่รู้ว่ามุนอาลูกสาวคนเล็กของราชวังได้สิ้นพระชนม์ไปแล้วและก่อนจะมาแม่ของเขาก็ฝากความคิดถึงมาให้ท่านตาคนนี้ด้วยแม้จะอยากมาแค่ไหนแต่ตอนนี้มุนอาทำได้แค่หลบๆซ่อนๆไปก่อน


“เธอหน้าตาเหมือนมุนอานะดวงตาเหมือนกันจริงๆ”มือเหี่ยวนั้นลูบใบหน้าจอห์นนี่อย่างอาวอน


“ท่านแม่คงจะคิดถึงท่านมากเหมือนกัน”เพราะในห้องนี้มีคนมากมายเกินกว่าที่จอห์นนี่จะบอกได้ว่าแม่จริงๆของเขานั้นยังไม่ตายแต่เขาก็ทำได้แค่นี้


“นั่นสินะแต่อีกไม่นานก็ต้องเจอกันแล้วล่ะ”รอยยิ้มที่ดูไร้เรี่ยวแรงถูกส่งมาให้จอห์นนี่ แม้ว่าจะไม่มีคสวามผูกพันธ์กับที่นี่แต่เมื่อได้ลองคุยแล้วจอห์นนี่กลับรู้สึกผูกพันธ์ทันทีเขารับรู้เลยว่าคนตรงหน้าคือท่านตาของเขาจริงๆ


“ผมอยากให้ท่านรอและสู้อีกนิดผมสัญญาจะพาดวงใจที่หายไปของท่านกลับมา”จอห์นนี่คว้ามือนั้นมากุมเบาๆพร้อมบอกกรายๆว่าจะพาท่านแม่มาพบแต่คำตอบที่ได้กลับเป็นแค่หยดน้ำตาจากกษัตริย์เท่านั้น


“เราอาจจะไปเจอมุนอาบนสวรรค์ก็ได้”จอห์นนี่อยากจะบอกเหลือเกินว่ามุนอาที่พูดถึงยังไม่ตายแต่เขาก็บอกไม่ได้ ตอนนี้จอห์นนี่อยากจะสั่งให้ทุกคนออกจากห้องเหลือเกินแต่เขาคงทำไม่ได้


“อีกสองสามวัน....ผมขอให้ท่านอดทนแค่อีกสองสามวัน”น้ำตาที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนตอนนี้มันได้หยดลงยังมือเหี่ยวนั้นและคนที่นอนบนเตียงก็ได้แค่ลูบผมจอห์นนี่อย่างเบามือก่อนที่เหล่าบรรดาหมอและนักปรุงยารวมทั้งพยาบาลต่างก็เข้ารุมและเบียดให้จอห์นนี่ถอยออกมาทันที





                ภาพตรงหน้าเดาไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่มันคงเป็นเรื่องที่ไม่น่ายินดีนักและเด็กชายวัน 14 ปีกำลังจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความคิดที่ตีวนกันไปหมดเพราะเขาอยากให้ท่านแม่ได้เจอพ่อของตัวเองยามนี้และเขาภาวนาขอให้ท่านตาของเขายังอยู่รอพบ จอห์นนี่ก็ได้แค่ภาวนา


“ออกไปข้างก่อนเถอะค่ะ”คำพูดที่ดูเปลี่ยนไปของเหล่าบรรดาผู้ดูแลทำให้จอห์นนี่ต้องรีบเดินออกจากห้องไปรวมกับโดยอง ฮันซลและยูตะที่เฝ้าคอยอย่างสงบและเมื่อเห็นจอห์นนี่ที่มีคราบน้ำตาทั้งสามก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เช่นกัน


“ท่านตาคง........”ยูตะว่าเสียงเบาก่อนที่จะถูกฮันซลคว้าเข้าไปกอดปลอบส่วนโดยองแม้น้ำตาจะไม่ไหลออกมาแต่ก็คลอจนเห็นได้ชัด


“ยังหรอกท่านยังไม่เป็นไร”แม้ภาพที่เห็นจะขัดกับคำพูดแต่เวลานี้เขาก็ไม่อยากให้ทั้งสามต้องเสียใจอีกและตอนนี้ก็เริ่มค่ำแล้วสิ่งที่พวกเขาควรทำคือการพักผ่อนเพื่อรอฟังข่าวจากผู้ใหญ่เท่านั้น




                ตอนนี้ทั้งฮันซลและยูตะก็แยกย้ายกันออกจากห้องโถงไปแล้วเหลือเพียงแค่โดยองและจอห์นนี่ที่ยังนั่งเงียบอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ ทั้งสองคนไม่มีใครพูดอะไรจนเป็นจอห์นนี่ที่อดไม่ได้เลยต้องพูดขึ้นมา


“โดยองพรุ่งนี้พาท่านแม่กลับมาได้หรือไม่”คำขอที่ดูเป็นไปไม่ได้นั้นทำให้โดยองชะงัก


“พี่หมายความว่ายังไง”


“ท่านน่ะคงอยากเจอท่านแม่มาก...ท่านเฝ้ารอท่านแม่มาตลอด”จอห์นนี่ว่าอย่างครุ่นคิดและเป็นไปได้เขาก็อยากจะให้ความปรารถนานั้นครั้งสุดท้ายกับกษัตริย์ผู้โดดเดี่ยวคนนี้ ใช่กษัตริย์ผู้โดดเดี่ยวก็เพราะใครๆต่างก็รู้ว่าราชินีที่คอยเคียงข้างกษัตริย์ได้จากไปเพราะการลอบสังหารเมื่อหลายปีก่อนนั่นเป็นข่าวที่ดังมาก


“พี่อยากให้ท่านจากไปอย่างสงบและไม่ติดค้างอะไร”


“แต่นั่นพี่ก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้”


“มันสามารถเป็นไปได้เมื่อเราอยากให้เป็น...พี่รู้ว่าการรอคอยการอยากพบมันเป็นยังไง”เพราะจอห์นนี่ก็รอคอยที่จะเจอแม่มาตลอดตอนที่ร็ว่าท่านเสียเป็นเรื่องที่เศร้าที่สุดในชีวิตก็ว่าได้และเมื่อเขาได้รู้ว่าแม่ของเขายังมีชีวิตอยู่นั่นเป็นเรื่องที่น่ายินดีมากแค่ไหน


“ผมรับปากไม่ได้แต่จะลองดูแล้วกันครับ”โดยองว่าไว้แค่นั้นเพราะเขาก็ลำบากใจที่จะเปิดเผยเรื่องราวเร็วแบบนี้แต่เมื่อมันถึงเวลายังไงก็คงหนีไม่พ้นจะช้าจะเร็วผลลัพท์มันก็เหมือนกัน


“อ้อใช่มีจดหมายจากแจฮยอนส่งมาให้ พวกพี่กำลังตามล่าหาคนใกล้ชิดแม่เลี้ยงตัวเองอยู่หรอ”โดยองยื่นจดหมายที่ไม่ถูกปิดผนึกให้จอห์นนี่ จอห์นนี่เองก็รับเอามาอย่างงงก่อนจะเปิดอ่าน


“เพราะมันไม่ปิดผนึกมาเลยถือวิสาสะอ่าน..ขอโทษนะครับ”จอห์นนี่โบกมือเป็นการบอกว่าไม่เป็นไร สายตาของเขาจ้องไปยังตัวหนังสือที่ถูกเขียนอย่างตั้งใจลงบนกระดาษทันทีที่อ่านจบรอยยิ้มของจอห์นนี่ก็ปรากฎขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะกลับไปเรียบนิ่งเหมือนเดิม


“ถ้าเป็นเรื่องนี้ผมช่วยพี่ได้นะ”จอห์นนี่เงยหน้าขึ้นมามองโดยองทันที


“เพราะผมคลุกคลีกับในนี้มากกว่าพี่ย่อมเห็นอะไรที่ไม่ชอบมาพากลอยู่แล้ว”โดยองว่าอย่างยกยิ้มก่อนที่ไหล่ของเขาจะถูกวางด้วยมือหนา จอห์นนี่มีสีหน้าที่ผ่อนคลายลงมากอาจจะเพราะเรื่องที่ยุ่งเหยิงนี้กำลังจะจบลงเร็วๆก็เป็นได้


“เราเข้าไปคุยกันในห้องพักดีกว่าครับ”จอห์นนี่พยักหน้ารับและเป็นโดยองที่เดินนำหน้าออกไปและเป็นจอห์นนี่ที่เดินตาม




                เพราะชีวิตเขาไม่เคยต้องเจอเรื่องหนักหนาสาหัสอะไรเท่ากับมาร์คป่วยนั่นคือสิ่งที่จอห์นนี่คิดและตอนนี้ความคิดนั้นได้เปลี่ยนเขาไปเมื่อตัวเขานั้นต้องก้าวเข้าไปเป็นกษัตริย์องค์ต่อไป เป็นตำแหน่งที่สูงส่งและเหงามากทีเดียวเมื่อทุกคนต่างเฝ้าทุ่มเอาความหวังมาที่เขาเพื่อพาเหล่าประชาชนให้รอดปลอยภัยและอยู่สบาย แต่ตอนนี้จอห์นนี่กลับคิดว่าเขาโชคดีที่มีเพื่อนและพี่น้องที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเขาเสมอ 








_______________________________________________________________________
ใกล้แล้วใกล้แห่งความจริงแล้วววววว(หมายถึงที่แต่งเก็บไว้ 555555) บอกก่อนเลยว่าอะไรที่เจ็บปวดนั้นเราชอบนะแต่ก็อยากให้เชื่อใจเราและเรานั้นเป็นคนร่าเริงชอบเรื่องตลกๆ 5555555555555555 จริงๆนะเราแต่งดราม่าไม่เป็นนี่เรื่องแรกเลย o(._.)o 

จั่วหัวว่าแจเตนล์ละไหนล่ะคู่หลัก คือไม่อยากให้เข้าใจผิดแบบว่าปกติคู่ไหนก็ไม่เด่นสักคู่(ลองอ่านของตัวเองดูเอ้าอิผีนี่มันเรื่องอะไร) นั่นแหละค่ะแจเตนล์ฟอเอฟเวอร์ เพราะฉะนั้นเรื่องราวความรักมันจะมีหลังจากจบเนื้อเรื่องวุ่นวายพวกนี้ ขอบคุณที่สละเวลาอ่านท้อค 5555 ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคะเราประทับใจจริงๆที่อินไปกับเรื่อง ขอบคุณนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

122 ความคิดเห็น

  1. #118 monste2cup (@monste2cup) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 09:17
    แอบสงสารจอห์นนี่นะ เพราะการเป็นกษัตริย์เท่ากับว่าอนาคตต้องแต่งงานมีทายาท โคตรลำบากใจ
    #118
    0
  2. #30 bunnyxfox (@waritz68) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 05:12
    ตอนอ่านตอนท่านตากับจอนนี่คือสงสารอ่ะ TT หวังว่าจะไม่เกิดอะไรขึ้นซะก่อนนะ ขอให้มันผ่านไปได้ด้วยดี
    #30
    0