LOVE SPELLING [SEVENTEEN Joshua x You]

ตอนที่ 9 : Chapter7 Missing

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 765
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    17 ธ.ค. 59

“แขนชาไปหมดเลย...” หญิงสาวบ่นพลางยืนแปรงฟันหน้ากระจก

“จ่อก...”เสียงเหมือนน้ำไหลอีกครั้งบริเวณข้างหลังหญิงสาวจนเธอต้องมองผ่านกระจกตามแหล่งเสียงนั้น

“มินฮยอน!! ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ายืนฉี่ถ้ามีคนอยู่ในห้องน้ำ”

“ก็เธอไม่ล็อคห้องเองนี่นาฉันไม่ผิด”

“ฉันแค่แปรงฟันทำไมต้องล็อคห้องฉันไม่ผิด”

วนลูปเดิมๆของสองพี่น้องได้เริ่มอีกครั้ง

“นี่ฉันจะไม่อยู่ประมาณสามสี่วันนะ” มินฮยอนพูดขึ้น

“เอ๋?ไปไหนอะ?”

“ไปต่างจังหวัดน่ะ ไปเที่ยวแคมป์บ้างอะไรบ้างปะ ตามประสาคนฝึกงานเสร็จ” มินฮยอนพูดพร้อมกรัตุกยิ้มมุมปากเบาๆเป็นการเยาะเย้ยเธอที่ต้องทำแต่รายงาน

“หนอยแน่ะ”

“อิจฉาล่ะซี้...”

“นายไม่คิดจะอยู่ช่วยฉันติดต่อเรื่องโจชัวหน่อยเหรอ...”

“ก็นัดกับเพื่อนไว้ตั้งแต่ก่อนฝึกงานละอะ หนีหายไปก็ยังไงอยู่...”

“ใจร้าย...”

“อะไร อะไร ทำไม ไม่เอาใช่ไหมเนี่ย...” มินฮยอนพ฿ดพลางหยิบโทรศัพท์กดพลางๆ เหมือนหาอะไรบางอย่าง

“เอาอะไร”

“นี่ไงเบอร์ค่าย ฉันได้มาเผื่อโทรติดต่อได้บ้าง เดี๋ยวเธอหาว่าพี่ชายไม่ช่วย” มินฮยอนยื่นมือถือให้เธอดู

“เอ๊ะ นายได้มาได้ยังไง”

“ก็หาๆมาเนี่ยแหละ ฉันยังไม่กล้าโทรหรอก จะรับสายหรือเปล่าไม่รู้”

“หา?”

“ก็ลองๆโทรละกัน เดี๋ยวส่งให้ในแชทนะ บาย”

“เดี๋ยวสิ...”

“อ้อ ฉันไม่อยู่น่ะ คงไม่ขวางเวลาพวกเธอแล้วนะ อย่าทำห้องพังล่ะ อย่างร้องดังด้วย คิกๆ” มินฮยอนพูดยิ้มๆแล้วเดินออกจากห้องน้ำปล่อยให้หญิงสาวยืนเขินหูแดง

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะไอ้บ้า!!!!!!!!

 

หลังจากที่เธอแต่งตัวเสร็จ เธอกลับไปเตรียมสัมภาระในห้องอขงตัวเองต่อ

โจชัวยังนอนหลับอยู่บนเตียง หญิงสาวไม่ได้สนใจอะไร ปกติเอมักจะนั่งจะกระเป๋าอยู่ยนเตียงอยู่แล้ว

“จะไปแล้วเหรอ...”โจชัวลุกขึ้นมากอดหญิงสาวจากข้างหลัง หญิงสาวรู้สึกใจเต้นไม่น้อยเลยทีเดียว

“กะๆ...ก็ใช่น่ะสิ ปล่อยนะ ฉันต้องจัดของ”

“งื้อออ ไม่เอาอะ...”โจชัวยังดื้อด้าน ซ้ำยังซุกหน้าไซร้ตรงคอของเธออ้อนเหมือนลูกแมว

“โจชัว มันจักจี้นะ อย่าสิ คิกๆ” หญิงสาวดิ้นจนหัวเราะออกมาเพราะความรู้สึกไวต่อการถูกจักจี้

“ไม่อยากให้ไปเลยอ่ะ” ชายหนุ่มยังดื้อด้านกอดแน่นอยู่

“คิกๆๆ อย่าเข้ามาใกล้นะ มันจักจี้นะ ฮะๆๆ” หญิงสาวยังบ้าจี้ดิ้นจนเสียการทรงตัวจนนอนหงายท้องตึงบนเตียงพร้อมกับโจชัว

“จริงๆนะ ถ้าหายไปฉันต้องคิดถึงมากแน่ๆเลย...”

“...”หญิงสาวนิ่ง ไม่ทำอะไรต่อ เหมือนกับว่าถูกสายตาของโจชัวจ้องสะกดไว้

ตากลมหวานคู่นั้น แม้ว่าจะปราศจากเครื่องสำอางที่ทำให้เธอหลงใหลบ่อยๆเมื่อเห็นเขาออกรายการหรือขึ้นเวทีต่างๆ ก็ยังคงความหวานให้เธอหลงไหล

สายตาทั้งคู่มองกันและกันเหมือนประสานกันเป็นหนึ่งเดียว

หญิงสาวเหมือนสูญเสียความคิดชั่วขณะ เมื่อมองมาที่ดวงตาของเขา

“นี่น้องสาว...พี่ต้องไปแล้วนะ โอะโอ้ววววว...” มินฮยอนขัดจังวหวะเข้ามาให้ห้องของเธอ

“นี่มินฮยอน!!” หญิงสาวสะดุ้งลุกขึ้นมา

“แต่เช้าเลยเหรอ...”

“มะๆ ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ทำไมนายเข้ามาไม่เคาะประตูละเนี่ย”

“เธอไม่ปิดประตูต่างหากละ ฉันเข้ามาก็ไม่คิดว่าจะเจอฉากอิโรติคอะไรแบบนี้”

“กริ้ดดด ไม่ใช่นะ...”

“ฉันไปแล้วนะ เพื่อนโทรตามแล้ว เดี๋ยวซื้อของมาฝากนะจ๊ะน้องสาว พี่ไม่ขัดจังหวะแล้ว ตามสบายเลย” มินฮยอนพูดจบก็ลากกระเป๋าออกไป

“ไม่ใช่เฟ้ยยย มินฮยอนนนน เจ้าบ้า!!!

“คิก...” โจชัวหลุดหัวเราะปิดปากเบาๆ

“หัวเราะอะไรล่ะ”

“เปล่าหรอก ก็เห็นเธอกับพี่ชายทะเลาะกันตลอดเลย...”

“เพราะหมอนั้นน่ารำคาญนี่นา...”

“แต่ก็ดูเหมือนขาดกันไม่ได้นะ มีพี่น้องนี่มันดีจริงๆ...”

“นายพุดเหมือนนายไม่มีพี่น้องเลยน่ะ”

“ก็ใช่นะสิ...ฉันลูกชายคนเดียวนี่นา...”

“เอ๊ะ...” หญิงสาวตกใจในสิ่งที่โจชัวพูดออกมา...เขาพอเริ่มจำอะไรได้แล้วเหรอ

“มีอะไรเหรอ...”

“นายจำได้แล้วเหรอว่านายลูกคนเดียว...นายจำได้แล้วเหรอ??” หญิงสาวเดินเข้ามาบีบไหล่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงเบาๆ

“ก็...ก็จำได้เลือนรางน่ะ...มันก็เหงาๆนะ” ชายหนุ่มยกมือเกาใบหูแก้เขิน

“นี่...พูดมาอีกสิ นายจำอะไรได้อีกไหม”

“ฉันจำได้ว่าฉันไม่ได้มาจากที่นี่...ฉัน...พอฉันมาที่นี่ฉันก็ไม่เหงานะ เพราะคนเยอะมากๆเลยล่ะ...”

“เอ๊ะ...คนเยอะเหรอ”

“แต่ช่างมันเถอะ...พอฉันอยู่กับเธอฉันก็ไม่เหงานะ” โจชัวพูดพลางบีบมือหญิงสาวเบาๆ

“...”หญิงสาวพูดอะไรไม่ออกเพราะรู้สึกเขินหน้าแดงมากๆ

“จ่อกกกกก...” ท่ามกลางความเงียบมีเสียวเหมือนท้องร้องดังขึ้น

“เหะ...”

“ฉันหิวข้าวง่า หาอะไรให้กินหน่อยสิ...”

“หา?”

“น้าๆๆๆๆ”

“โอ้ยยยย...” หญิงสาวโวยวายแล้วเดินไปที่เค้าท์เตอร์ครัวและเปิดตู้เพื่อหาของที่พอกินได้

โชคดีที่มินฮยอนซื้อของติดไว้บ้าง ในตู้พอมีรามยอนให้กินแก้หิว

หญิงสาวเลือกที่จะต้มแค่ห่อเดียวพอที่จะให้โจชัวกิน เพราะเธอคิดว่าถ้ามัวแต่กินคงไปเรียนไม่ทันแน่ๆ

“ห่อเดียวเองเหรอ” โจชัวเดินมาข้างๆ

“นายก็กินไปสิ ฉันจะต้องไปเรียนนะ...”

“ไม่อยู่กินด้วยกันจริงๆเหรอ” โจชัวเริ่มขมวดคิ้วทำหน้าเหมือนอ้อนวอน

“ไม่อ่ะ นายจะกินก็กินไปสิ”

“...”เขาไม่พูดอะไรต่อได้แต่ทำตาปริบๆใส่

“จ่อกกก...” ดูเหมือนความหอมของรามยอนจะยั่วให้เธอรู้สึกหิวตามเช่นกัน

“นะๆๆๆๆ”

“ก็ได้ กินก็ได้” เธอเขย่งตัวเอื้อมมือเปิดชั้นเพื่อหยิบรามยอนอีกห่อ

ดูเหมือนจะมีอีกคนหนึ่งที่ตัวสูงกว่าเอื้อมหยิบถึงจากข้างหลัง

เหมือนหลังของเธอได้สัมผัสกับแผ่นอกของเขาเบาๆจนรู้สึกใจเต้น

ถึงแม้ว่าโจชัวจะตัวเล็กหากเทียบกับผู้ชายคนอื่นก็จริง แต่เขาก็ตัวสูงกว่าหญิงสาวอยู่ดี

“ยืนนิ่งทำไมเหรอ เป็นอะไรรึเปล่า” ชายหนุ่มถามขึ้น

“ปะๆเปล่า นายไปรอที่โต๊ะสิ ไปสิ” หญิงสาวพูดแก้เขิน

หลังจากเสร็จมื้ออาหารทั้งคู่ โจชัวเคลียร์ทุกอย่างกองๆและยกไปที่อ่างล้างจาน

“โจชัว นายจำทอะไรน่ะ”

“ก็เห็นว่าเธอจะไปสายฉันเลยจะล้างจานให้ไง”

“นายล้างได้เหรอ” หญิงสาวสงสัย เพราะปกติเขามักจะสร้างความวุ่นวายให้กับเธอเสมอ จึงแปลกใจที่เขาดูทำอะไรเองเป็นมากขึ้น

“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ละ” เขาตอบพลางหยิบฟองน้ำขึ้นมาล้างจาน

“...”หญิงสาวนั่งนิ่งมองเขาล้างจาน ซึ่งถือว่าทำได้คล่องทีเดียว ไม่เหมือนกับตอนที่วุ่นวายในวันแรกๆ

“มีอะไรรึเปล่า ไม่ไปเรียนเหรอ เดี๋ยวไปสายนะ”

“อ่า...เอ่อ...”

“ไม่ต้องห่วงน่าฉันไม่ทำอะไรวุ่นวายหรอกเชื่อสิ...” เขาหันมายิ้มให้จนหญิงสาวใจเต้นตลอด

“คือ...ฉันทิ้งพวกอัลบั้ม โฟโต้บุคที่มีรูปนายไว้ อ้อแล้วก็เปิดคอมเอาไว้เผื่อนายอยากดูอะไรบ้าง”

“อ่าอืม ขอบคุณนะ”

“ฉันไปละนะ...” หญิงสาวรีบลุกและสะพายกระเป๋าเดินออกไปแต่ต้องชะงักเพราะถูกโจชัวกอดรั้งเอาไว้

“อย่าไปนานนะ...เป็นห่วง”

“นี่นาย มือยังเปื้อนฟองอย่าเลย ปล่อยได้แล้วน่า”

“ฮึๆ” เขาหัวเราะเบาๆพร้อมยิ้มจนทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวอีกครั้ง

“ปะๆ ไปแล้ว” เธอรีบเดินออกไปปัดความเขินของเธอ

 

หญิงสาวเดินหาที่นั่งสำหรับในห้องเรียน โซมีโบกมือเรียกหญิงสาวให้มานั่งข้างๆระหว่างโซมีกับนัมจู

 “นี่...วันนี้หมอนั่นไม่ตามมาเหรอ” นัมจูถามขึ้น

“เอ๊ะ ใครเหรอ” หญิงสาวถาม

“อะไร โจๆอะไรน่ะ”

“อ่า...เอ่อ เขาไม่มาหรอก”

“นี่ๆๆ ผู้ชายคนที่นั่งข้างๆเธอเมื่อวานน่ะใครเหรอ แฟนเหรอ” โซมีถามขึ้นบ้าง

“มะ...ไม่ใช่นะ”

“น่า...อย่ามาเขิน ก็เห็นคุยกิ๊กกั๊กกัน แถมเมื่อวานทิ้งฉันปล่อยให้กินข้าวกับนัมจูแค่สองคนงี้”

“เห้อ...ช่างมันเหอะ...”

“นี่...ว่างๆฉันจะไปเล่นกับมงมงนะ”

“หา?”

“นักศึกษาทั้งสองสามคนนั้น ถ้ายังคุยกันอีก อาจารย์รบกวนให้ออกไปคุยข้างนอกนะครับ” อาจารย์พูดขึ้น

“ครับ/ค่ะ”

 

หลังจากหมดการเรียนทั้งวัน หญิงสาวรีบเก็บของเพื่อรีบออกไปทำธุระที่สำคัญของเธอ

ออกไปตามหาจองฮันไง

“นี่ เธอจะรีบไปไหนเนี่ย” โซมีถามขึ้น

“เอ่อ ขอโทษนะโซมี พอดีฉันมีธุระ”

“ว้า เสียดายจัง ฉันว่าจะชวนไปเดินชอปปิ้ง”

“เอ่อ...ไว้พรุ่งนี้ไหม พอดีฉันออกไปทำธุระ”

“ได้สิๆ นัมจู พรุ่งนี้นายก็ไปด้วยนะ”

“อ่า...เอ่อ...ได้สิ” เขาตอบ

“คือฉันต้องไปแล้วนะ” พูดจบหญิงสาวก็รีบขนของออกไปทันที

“นี่จะรีบไปไหนกันนะ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยไปกับเราเลย” โซมีตัดพ้อ

“ไปหาแฟนละมั้ง”

“หาแฟนเหรอ?”

“ก็ ก็ไม่เชิงอะ...”

“นี่ นายรู้อะไรมาน่ะ นายอยู่ข้างห้องกันต้องพอรู้อะไรหน่อยสิ”

“ก็รู้พอๆกับที่เธอรู้นั้นแหละ...” นัมจูพูดจบก็เดินออกจากห้อง

“นี่นัมจู เล่าให้ฟังหน่อยสิ” โซมีรีบเก็บของและเดินตามเขาไป

 

“จองฮันมักจะมาที่นี่สักประมาณหกโมงกว่าๆ เขาจะมาพร้อมจักรยานที่โจชัวเคยได้จากบ้านแฟนไซต์”

หญิงสาวอ่านข้อความในแชทกะรัตพลางถอนหายใจ

นี่ก็หกโมงกว่าแล้วที่เธอมานั่งรอที่แม่น้ำ

เธอรู้สึกเบื่อๆจึงเดินไปยังที่แห่งหนึ่งที่เธอชอบมาประจำ

เป็นที่ๆหนึ่งในมุมมืดที่ไม่ค่อยมีใครเห็นตอนกลางคืน




เธอชอบมาที่นี่เวลารู้สึกเหนื่อย และเบื่อ

เวลาเธอรู้สึกไม่ดี เธอมักจะตะโกนออกมาไปถึงอีกฟากของแม่น้ำ

“โว้ยยยย อยู่ไหนกันเนี่ยยย มาเป็นชั่วโมงแล้ว ทำไมหาไม่เจออออออออออ!!!!!!!!

หลังจากที่เธอตะโกนออกมา เธอเพิ่งพบว่า มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งไม่ไกลจากเธอ

เขาลุกขึ้น มองไปอีกฟากของแม่น้ำ และตะโกนเหมือนกับเธอ

“เออออออ หาไม่เจอเหมือนกันนน หายไปจะสัปดาห์แล้ว!!!!!!!

เธอนึกสนุกตามจึงตะโกนอีกครั้ง

“เบื่อมากๆเลยยยยยยยยยยยยย เซ็งเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

“เมื่อไหร่จะกลับมา เมื่อไหร่จะได้คัมแบควะเนี่ยยยยยยยย”

“คัมแบคเหรอ...”

“...”ชายหนุ่มด้านข้างของเธอแน่นิ่งชั่วขณะ เหมือนหลุดคำพูดที่ไม่ควรพูดออกมา

หญิงสาวพยายามมองชายคนนั้นที่อยู่ข้างเธอ

เงาของชายหนุ่มร่างสูงไม่มาก ขนาดตัวพอๆกับโจชัว เขาไว้ผมยาวประบ่า

ถ้าจำไม่ผิด

เขาเริ่มเดินถอยหลังออก เผยให้เห็นตัวเขาจริงๆ

ใช่ เขาคือจองฮัน SEVENTEEN จริงๆด้วย

เหมือนว่าเขาจะถูกจับได้ว่าเขาอยู่ทางนั้นเลยรีบวิ่งและคว้าจักรยานปั่นออกไป

“จะๆ...จองฮัน เดี๋ยวก่อนสิ รอฉันก่อน”

ไม่ทันฟังเธอเขาก็ขี่จักรยานออกไปทันที

สรุปคือเธอเจอเขาจริงๆ

แต่คลาดกันซะได้นี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

541 ความคิดเห็น

  1. #222 Little diamond☆ (@mymim123) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 09:52
    โง้ยยย จองฮันน รอน้องก่อนค่าาา
    #222
    0
  2. #216 CandyShake (@mijoo-lovelys) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 02:00
    กลับมาหาเราหน่อยย อย่าปล่อยให้ตะโกนเก้อออ
    #216
    0
  3. #215 Woochi69 (@Woochi69) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 01:53
    ย่าาาาาห์!! จองฮันนายจะหนีไปแบบนี้ไม่ได้นะ!! กลับมาก๊อนนนนน!!!
    #215
    0
  4. #214 มออานอซอเอ X Grill. (@mlspanda) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 01:40
    อ้าวเห้ยยยย ทำยังไงพี่จองถึงจะยอมคุยกับนางเอกก 
    โธ่ แบบนี้เมื่อไหร่จะรู้เรื่องกันเนี่ยยย
    #214
    0
  5. #213 neay3445 (@neay3445) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 01:17
    จองฮันคะ
    ฮยองจะหนีทำมายยยย
    #213
    0
  6. #211 bariacorner (@poluxpz1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 00:32
    จะได้เจอพี่จอชไหมละเนี่ย คลาดแล้วคลาดอีกยิ่งกว่าหนังช่องหลายสีอีกค่ะ55555555555 สู้ๆนะคุณนางเอก555555555
    #211
    0