LOVE SPELLING [SEVENTEEN Joshua x You]

ตอนที่ 6 : Chapter5 Return

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    11 ธ.ค. 59

รุ่งเช้าขึ้นมา ยังคงเป็นวันหยุดอีกวัน หญิงสาวยังคงนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา เธอหลับไปตอนไหนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ แต่ที่แน่ๆคือโปรเจคท์ของเธอยังไม่เสร็จเธอต้องรีบตื่นขึ้นมาทำรายงานก่อนที่จะถึงเดดไลน์ในอีกไม่กี่วันที่จะถึงนี้

ยังดีที่เธอลุกขึ้นมาแต่เขายังไม่ตื่น อย่างน้อยก็ไม่มีคนมากวนตอนทำงานแหละน่า

หญิงสาวรีบเปิดคอมขึ้นมาทำรายงานต่อ

ท่ามกลางความเงียบในห้องเสียงโทรศัพท์ของหญิงสาวดังขึ้นกลบความเงียบของห้อง

ซึ่งต้นสายของเธอนั้นก็คือโซมี เพื่อนสนิทของเธอนั้นเอง

“ฮัลโหลโซมี”

“แงงง ทำไงดีฉันไม่มีสมาธิทำรายงานเลยอ่า”

“ไหวรึเปล่าโซมี เหนื่อยก็พักบ้างนะ”

“ฉันทั้งนั่งพัก นอนพัก ทำมาทุกอย่างจนไม่ได้ทำงานแล้ว...นี่ๆ ฉันจะมาทำรายงานที่หอเธอได้ไหม ทำหลายๆคน สนุกดี ชวนนัมจูมานั่งทำด้วยนะ...เก็บของแล้ว เจอกันนะ”

“ห๊ะ เดี๋ยว...” ไม่ทันพูดจบโซมีก็วางสายลง ทั้งที่ไม่ได้ถามคำตอบจากปลายสายเลย

ถ้าโซมีมา แล้วเห็นว่ามีโจชัวอยู่ในห้องต้องซวยแน่ๆ ต้องไม่ให้ใครรู้เพิ่มอีก แค่นัมจูรู้ก็ไม่รู้จะแก้ตัวยังไงแล้วล่ะ

วันนี้มันวันอะไรกันนะ ทำไมทุกคนแห่กันมาขนาดนี้

ห้องของโซมีก็อยู่แค่ชั้นล่างไม่ไกลจากห้องของเธอ ไหนจะนัมจูที่อยู่ห้องข้างๆอีก คงไม่นานแน่ๆ

“โจชัว โจชัว ตื่นเดี๋ยวนี้นะ...”หญิงสาวรีบวิ่งไปปลุกเขาบนเตียง

“งื้อ...” ชายหนุ่มแทนที่จะตื่นแต่กลับดึงหญิงสาวมากอดแทนแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“นี่นาย...มันไม่ใช่เวลานะ ตื่นนนนนน!!!” หญิงสาวตีเขารัวๆจนเขาตื่นขึ้น

“หือ...” ชายหนุ่มสลึมสลือขึ้นมา

“อีกประมาณสิบนาทีเพื่อนฉันจะมา นายห้ามให้ใครรู้เด็ดขาดว่านายอยู่ที่นี่ เข้าใจไหม”

“ทำไมล่ะ...”

“ไม่ได้นะ ยังไงก็ไม่ได้”

“โซมีมาแล้วจ้า เปิดประตูให้ทีสิ...” เสียงหวานๆจากหญิงสาวอีกคนหนึ่งพร้อมกับเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ให้ตายเถอะ ทำไมเธอมาไวขนาดนี้นะ

“โจชัว ขอร้องล่ะ” หญิงสาวพูดจบก็รีบรีบเดินออกมาจากห้องเพื่อไปเปิดประตู

“หวาว โซมีจ๋า มาหาพี่เหรอจ๊ะ...” ไม่ทันที่หญิงสาวไปเปิดประตูแต่กลับเป็นมินฮยอนไปเปิดทักทายแทน

“ไม่ใช่สักหน่อย พี่อย่ามาขี้หลีใส่ฉันนะคะ...” โซมีทำหน้าไม่พอใจกับมินฮยอน เพราะด้วยความน่ารักของเธอมักทำให้มินฮยอนชอบเข้ามาจีบบ่อยๆครั้ง




“แง เสียใจ”

“พรึด ฮ่าๆๆๆ” หญิงสาวหลุดหัวเราะออกมา

“อย่ามาหัวเราะนะ...” มินฮยอนอายมากจึงเดินกลับไปที่ห้อง

“เมี้ยววววว...” เสียงเจ้าแมวน้อยสีส้มเดินออกมาจากห้องของหญิงสาว ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจมากขึ้นที่เขากลายเป็นแมวให้เขาจับไม่ได้

“ว่าไงเจ้าแมวน้อย...”มินฮยอนเดินเข้าไปทักเจ้าแมว

“ฝ่ออออออออออออออออ!!!!!” แต่เจ้าแมวกลับไม่เป็นมิตรกับพี่ชายเหมือนเดิม

“ทำไมไม่มีใครรักฉันเลยนะ...” มินฮยอนตัดพ้อพร้อมกับจะเดินเข้าห้องแต่เขาเดินมากระซิบถามหญิงสาว “ว่าแต่เจ้าโจชัวนั้นอยู่ที่ห้องใช่ไหม”

“อ่า...”หญิงสาวมองพี่ชายพร้อมสลับกับเจ้าแมวที่เดินเข้ามาคลอเคลียที่ขาเธอ “ชะๆ...ใช่ทะๆทำไมเหรอ”

“แสดงว่าเมื่อคืนนอนด้วยกันสินะ...ได้ไหมล่ะ...”

“ได้อะไร...พี่บ้า กลับไปที่ห้องตัวเองเลยนะ ฉันกับโซมีจะมาทำรายงาน”

“ฮ่าๆๆๆ”มินฮยอนหัวเราะพอใจแล้วเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง

“ว้าว เธอเลี้ยงแมวด้วยเหรอ น่ารักจังเลย...” โซมีตื่นเต้นกับเจ้ามิ้วน้อยตรงข้างหน้าอย่างมาก

“ชะๆ...ใช่ พอดีมันหลงมาน่ะ”

“เมี้ยววววว” เจ้าแมวน้อยร้องเสียงหวานพร้อมทำตาแป๋วกับโซมี

อะไรกัน ปกติกับคนแปลกหน้าหมอนี้จะไม่เป็นมิตรนี่

ผู้ชายแบบนี้เป็นกันทุกคนแม้กระทั่งแมวเลยสินะ

“นี่...ฉันมาแล้ว” นัมจูเดินเข้ามาในห้องตามจากโซมี

“ฝ่อออออออออออ!” เจ้าแมวจากน่ารักกลายเป็นทำเสียงขู่ใส่นัมจูแทน

“หา? แมวเหรอ...ใช่ตัวที่เธอบอกวันนั้นรึเปล่า...”นัมจูก้มมองเจ้าแมว

“ชะๆใช่”

“ทำไมมันไม่ชอบนายล่ะนัมจู เมื่อกี้เจ้าเหมียวยังน่ารักใส่ฉันอยู่เลยนะ นายไปทำอะไรเจ้าเหมียวรึเปล่า” โซมีถามขึ้นพร้อมเข้าไปลูบหัวเจ้าแมว หารู้ไม่ เจ้าแมวตัวนี้ร้ายเหมือนเสือดีๆนี่เอง

หญิงสาวเริ่มไม่พอใจกับท่าทางของเจ้าแมวเล็กน้อย

ที่กับผู้ชายนี้ขู่จังนะ ทีกับผู้หญิงนี้น่ารักเชียว

“ฉันจะไปเอาน้ำมาให้นะ พวกเธอนั่งรอที่โซฟานี่แหละ” หญิงสาวหงุดหงิดจึงเดินไปที่ครัว ปล่อยให้โซมีนั่งเล่นกับเจ้าแมว

ส่วนนัมจูเดินตามมาที่เค้าท์เตอร์ครัว

“มีอะไรให้ช่วยไหม”

“อ่าไม่เป็นไรหรอก” หญิงสาวพูดพลางถลกแขนเสื้อแขนยาวขึ้นเพื่อให้หยิบจับของสะดวก...

“เดี๋ยว...”นัมจูทำหน้าตกใจพร้อมกับคว้าแขนหญิงสาว

หญิงสาวลืมตัวว่าตัวเองมีรอยข่วนเต็มแขนตัวเอง

“เอ่อ...”หญิงสาวรีบคว้าแขนตัวเองกลับพร้อมเอาแขนเสื้อลงปิดรอย

“เธอไปโดนอะไรมาน่ะ”

“แมวน่ะ เจ้าแมวข่วนอ่ะ”

“ฉันว่า แมวไม่น่าจะข่วนยาวขนาดนี้นะ...”

“ฉันบอกว่าแมวก็แมวสิ...”

“นี่บอกฉันมานะ...”นัมจูจับแขนเธอมาดูอีกครั้ง

“นี่นัมจู...”

“หมอนั่นมันรุนแรงกับเธอขนาดนี้เลยเหรอ...”

“หา?!” หญิงสาวตกใจพร้อมกับรู้สึกเขินหน้าแดงเล็กน้อย

“เมี้ยวววววว!!!” เสียงแมวดังขัดขึ้นใกล้ๆกับตรงครัว ใช่ เจ้าแมวไม่ได้อยู่กับโซมี แต่เดินตามเธอมาที่ครัวด้วย เจ้าแมวมองด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรเหมือนกับจะขู่

“นายอยากยกก็ยกไปเลยนะ” หญิงสาวยกถาดที่มีน้ำและแก้วน้ำที่อยู่แล้วเดินปัดกลับไปที่โซฟา

“อะไรกันเนี่ย...” นัมจูยืนถือแบบงงๆ

“ฝ่ออออ...” เจ้าแมวยืนขู่ใส่นัมจูที่ยืนถือถาดน้ำอยูใกล้ๆ

“อะไรอีกเจ้าเหมียว...”นัมจูพูดจบก็เดินไปที่โซฟาตาม

“นี่ๆๆเจ้าแมวน้อยนั้นชื่ออะไรอะ น่ารักมาเลย ขนก็นู้มมมนุ่ม”โซมีถามหญิงสาวด้วยความตื่นเต้น

“เอ่อ...” หญิงสาวหันไปมองตามเจ้าแมวที่เดินออกมาจากครัว “ฉันยังไม่ได้ตั้งชื่อเลยนะ เพิ่งได้มาเอง”

“เมี้ยว...” เจ้าแมวน้อยทำหน้าอ้อนใส่โซมี

“น่ารักจังเลยยยย...” โซมีลูบหัวเจ้าแมวเบาๆ

“เมี้ยวววววว” เจ้าแมวเหมือนจะเล่นด้วย แถมยังเข้าไปคลอเคลียตามมือตามแขนของโซมี

“แหม ทีฉันละขู่จัง...” นัมจูนั่งเท้าคางมองเจ้าแมวด้วยความแอบหมั่นไส้

“ฝ่ออออออออออ!” เจาแมวมาทำเสียงขู่ใส่นัมจู

รู้ดีจริงๆเลยนะเจ้าแมวเนี่ย...

“โอ๋ๆๆๆ ไม่ร้องน้า นายอย่าว่าเจ้าเมี้ยวสิ ไม่ร้องน้า...” โซมีหยิบแมวขึ้นมาอุ้ม เจ้าแมวก็เหมือนจะพอใจเข้าเคลียๆตามแขนเธอ

หญิงสาวเริ่มโมโห กับการกระทำของเจ้าแมวตรงหน้า

อะไรกัน นี่เธอหึงแมวหรอกเหรอ...

“น่ารักจังเลย ชื่ออะไรดีน้า สีส้มๆแบบนี้ ชื่อมงมงดีไหม...”

“มงมงเหรอ?” หญิงสาวถามขึ้น

“ใช่... มาจาก *จามง ไง”

*จามง = ส้มโอ

“เมี้ยววววว”

“เจ้าแมวดูพอใจนะ ใช่ไหมจ๊ะมงมง”

“เมี้ยวววววววว”

หญิงสาวเริ่มโมโหมากขึ้น เอาเข้าไปสิเจ้าแมว

“แหมมมม ดูนายคงชอบใหญ่เลยนะกับสาวๆเนี่ย” หญิงสาวเริ่มพูดประชดประชันขึ้นมา

“นี่...เธออย่าว่าแมวสิ ก็มันน่ารักจริงๆนี่นา...” โซมีพูดจบยังลูบหัวเจ้าแมวต่อ

หมอนี่มันร้ายๆจริงๆด้วย ทำเป็นแมวน่ารักใสซื่อต่อหน้าสาวๆ ต่อหน้าผู้ชายมาทำขู่อีก

“หึ...” หญิงสาวลุกขึ้น

“ไปไหนละ...” นัมจูถามขึ้น

“ไปหยิบคอม ไม่ต้องตามมานะ...เล่นกับแมวฉันรอไปก่อนเลย” หญิงสาวทำหน้าไม่พอใจใส่เจ้าเหมียว

“...” หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องเพื่อไปหยิบคอมตัวเองทำงาน

“นี่...เป็นอะไรอะ” เสียงโจชัวดังขึ้นข้างหลังทำให้หญิงสาวตกใจเล็กน้อย

“มะ...ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย...”หญิงสาวตอบแต่ไม่สนใจเขา แต่หันกลับไปหยิบของ

“...”

“อ๊ะ!” หญิงสาวตกใจเพราะถูกชายหนุ่มกอดจากของหลัง

“ไม่โกรธเค้าสิ บอกกันตรงๆก็ได้”

“ก็บอกว่าไม่ได้โกรธไง...” หญิงสาวพูดจบก็ผละตัวเองออกจากอ้อมกอดเขาและเดินยกคอมออกไปที่โซฟา

“นี่...เธอคุยกับใครน่ะ ได้ยินเสียงดังออกมาจากห้อง...” โซมีถามขึ้นพร้อมทำหน้าสงสัย

“เอ่อ...คือ...”

“เมี้ยววววววววววววว” เสียงเจ้าแมวดังขึ้นจากข้างหลังหญิงสาวเพราะมันเดินตามมา

“เจ้าเมี้ยวววว มาหาฉันนี่มา เมี้ยวๆๆๆๆๆ” โซมีเรียกพร้อมกระดิกนิ้วให้เจ้าแมวตามมา

“เมี้ยววววว” เจ้าแมวยอมตามเสียงของโซมีมา พร้อมยังคลอเคลียตามแขนของโซมี

“หึ...ก็ยังนิสัยแบบนี้อยู่อีกสินะ” หญิงสาวพูบ่นในลำคอ

“เอาล่ะ!เริ่มทำรายงานได้!” นัมจูพูดขึ้นพร้อมกับเริ่มจับเม้าส์คลิ๊ก

“มงมงงี่ ฉันต้องทำรายงานแล้วนะ ไว้เสร็จแล้วเรามาเล่นกันต่อนะ มาหอมทีสิ” โซมีพูดจบก็หมอฟอดหนึ่งใส่แก้มเจ้าแมวหนึ่งที

หมอนี่นี่มันคุ้มจริงๆ นอกจากจะถูกโซมีเอ็นดูแล้วยังถูกหอมแก้มอีก

“หนอยแน่ะ ไอ้แมวเจ้าเล่ห์!” หญิงสาวบ่นอยู่ในใจ มองเจ้าแมวไม่ละสายตา ในขณะที่มือของเธอก็รัวแป้นพิมพ์ไม่ยัง

“เมี้ยว...” เจ้าแมวกลับมาหาหญิงสาวเหมือนเดิมพร้อมกับนอนลงบนตักของหญิงสาว

หญิงสาวใจเต้นเล็กน้อย ถึงแม้เขาจะยังเป็นแมวก็ตาม

“เมี้ยวววววว” เจ้าแมวคลอเคลียที่ขาของเธอ

ท่ามกลางเสียงแป้นพิมพ์ที่ดังทั่วโถง โซมีได้บ่นขึ้นมา

“โอ้ยยยยฮือออออ เหนื่อยจังเลย ไม่มีแรง หิวข้าวด้วย”

“นี่เราทำได้แค่15นาทีเองนะโซมี” นัมจูพูดขึ้น

“ฉันหิวนี่นา นี่ก็ทำรายงานทั้งคืนเลย นี่มัมจูนายไปร้านสะดวกซื้อล่างหอเป็นเพื่อนหน่อยสิ”

“หา ไม่อ่ะขี้เกียจ”

“เหอะน่า” โซมีลากนัมจูให้ลุกขึ้น “นี่จะฝากซื้ออะไรรึเปล่าละ”

“ข้าวปั้นสอ...สาม”

“หา สามเลยเหรอ ปกติเธอจะฝากซื้อให้พี่มินฮยอนกันแค่คนละก้อนนี่...ทำไมนี่สั่งตั้งสาม”

“ก็ช่วงนี่เอ่อ...ฉันกินบ่อยน่ะ สามดีกว่า กลัวหิว...”

“อื้ม...ก็ได้จ้า เดี๋ยวกลับมาน้า” โซมีพูดจบพร้อมลากนัมจูออกไปด้วย

ในห้องกลับสู่ความเงียบ เหลือหญิงสาวนั่งพิมพ์รายงานต่อคนเดียวลำพัง

“นี่...เขาไปกันแล้วเหรอ” เจ้ามงมงน้อยกลับมาเป็นโจชัวอีกครั้ง




“เดี๋ยวก็มาแหละ” หญิงสาวตอบแต่สายตาไม่สนใจ

“นี่โกรธอะไรรึเปล่า ท่าทางไม่พอใจอะไร”

“ไม่สักหน่อยนี่...”

“โกรธที่โซมีหอมแก้มฉันเหรอ...”

หญิงสาวหยุดพิมพ์รายงาน พร้อมกับรู้สึกใจเต้น

“มะๆไม่ใช่สักหน่อย...”หญิงสาวหันไปมองหน้าเข้า

“...”ชายหนุ่มยื่นแก้มให้หญิงสาว

“เอ๋”

“กลัวเธอไม่พอใจที่เพื่อนเธอหอมแก้มฉันนะ แต่ความจริงนะฉันอยากให้เธอหอมฉันมากกว่า”

“หา?” ไม่ทันไร ชายหนุ่มก็ยื่นแก้มจนปากของหญิงสาวสัมผัสที่แก้มนุ่มของเขา

“เป็นไง หายกันแล้วนะ หายโกรธแล้วยังง่ะ”

“นะๆ...นาย...”หญิงสาวตาค้างกับสิ่งที่เขาทำ

“...”ชายหนุ่มยิ้ม พร้อมกับยื่นหน้าเข้าหอมแก้มเธอด้วยฟอดใหญ่

“กริ้ดดดดดดดด...นายยยยย”

“หายๆกันไงเธอหอมฉันแล้ว ให้ฉันหอมบ้าง เสมอๆกันจริงไหม” พูดจบชายหนุ่มก็ยิ้มหวานใส่

“โจชัววว นายมันร้าย...ออกไปเลยนะ” หญิงสาวพูดจบก็หันไปทำรายงานเหมือนเดิม

“...” โจชัวไม่พูดอะไรต่อ เขายิ้มหวานให้เธอก่อนกลับเป็นแมวน้อยมงมงนอนตักเธอเหมือนเดิม




“กลับมาแล้วจ้า” เสียงหวานๆของโซมีดังขึ้น จากที่พวกเขาเดินกลับมาจากร้านสะดวกซื้อพร้อมกับเดินเข้ามาที่โถงเหมือนเดิม

“นี่เธอเป็นอะไร ไม่สบายรึเปล่า หน้าแดงเชียว...” นัมจูสังเกตที่สีหน้าของหญิงสาว

“ปะๆเปล่า เปล่าสักหน่อย” หญิงสาวตอบพร้อมกับก้มหน้าทำรายงานต่อ

“นี่มงมง ฉันซื้อนมมาฝากเธอด้วยละ มากินกันไหม...”

“เมี้ยวววว” เจ้าแมวน้อยแค่ขานรับแต่ก็ไม่สนใจโซมีอีกต่อไปพร้อมกันซุกหน้าคลอเคลียบนตักของหญิงสาวเหมือนเดิม

“ฝากไว้ก่อนเถอะโจชัว...” หญิงสาวได้แค่บ่นในใจแต่พูดออกมาไม่ได้

ตอนนี้หญิงสาวได้สติหลุดไปหมดแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

541 ความคิดเห็น

  1. #200 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:50
    200 แล้วววววววว>๐<
    #200
    0
  2. #199 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:50
    เจิมมมม
    #199
    0
  3. #198 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:49
    รออออออ
    #198
    0
  4. #197 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:49
    เจิมมมม
    #197
    0
  5. #196 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:49
    เจิมมมม
    #196
    0
  6. #195 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:49
    เจิมมใใ
    #195
    0
  7. #194 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:49
    เจิมมมม
    #194
    0
  8. #193 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:49
    เจิมมมมม
    #193
    0
  9. #192 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:49
    รออออออ
    #192
    0
  10. #191 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:48
    รอแมวววว
    #191
    0
  11. #190 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:48
    รอแมววว
    #190
    0
  12. #189 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:48
    รแแแแแแแ
    #189
    0
  13. #188 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:48
    รอออออออ
    #188
    0
  14. #187 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:48
    รออออออออ
    #187
    0
  15. #186 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:48
    รออออออ
    #186
    0
  16. #185 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:48
    รอออออออ
    #185
    0
  17. #184 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:48
    รออออออออ
    #184
    0
  18. #183 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:48
    รอออออออ
    #183
    0
  19. #182 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:48
    เจิมมมม
    #182
    0
  20. #181 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:48
    เจิมมมมม
    #181
    0
  21. #180 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:47
    เจิมมมม
    #180
    0
  22. #179 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:47
    เจิมมมม
    #179
    0
  23. #178 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:47
    เจิมมมมม
    #178
    0
  24. #177 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:47
    เจิมมมมม
    #177
    0
  25. #176 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:47
    เจิมมทมมม
    #176
    0