LOVE SPELLING [SEVENTEEN Joshua x You]

ตอนที่ 5 : Chapter4 Recall

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 848
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    22 ธ.ค. 59

“ไม่ได้นะ กริ้ดดดดดดดดดดดด ปล่อยนะเฟ้ยยยยยย!

“นี่...เกิดอะไรขึ้น เอะอะโวยวายอะไร...เห้ย!

“อื้อ...” โจชัวสลบทับกลางตัวหญิงสาวโดยที่ใบหน้าของเขาซุกที่คอของเธอ

“เอ๊ะ...” หญิงสาวหยุดร้องและมองที่เขา

“อื้อ...เบบี๋” เสียงโจชัวงัวเงียเหมือนกับว่าเขากำลังละเมออยู่

นี่เขามึนยาจริงๆเหรอเนี่ย...

“อะไรกันเนี่ย...อธิบายมาสิ ฉันงงไปหมดแล้วเนี่ย แล้วหมอนั่นใครอะ” มินฮยอนยืนโวยวายอยู่หน้าประตู

“ค่อยถามอีกที มาช่วยยกเขาออกจากตัวฉันก่อน”

“เอ้ามา...”

มินฮยอนเดินเข้ามายกตัวโจชัวให้นอนหงายลง

“เห้ย...หมอนี่หน้าตาคุ้นๆนะ”

“...”หญิงสาวกลืนน้ำลายทำหน้าเลิ่กลั่ก เพราะถูกจับได้แล้ว

“หน้าเหมือน...” มินฮยอนเดินไปที่ชั้นวางหนังสือเพื่อหยิบอัลบั้มที่หญิงสาวเก็บไว้

“มิน...”

“เนี่ย...หมอเนี่ย! อะไรนะ โจชัวเหรอ...” มินฮยอนเปิดหน้าโฟโต้บุคที่มีหน้าของ SEVENTEEN โจชัว




“มินฮยอน...” หญิงสาวพูดอะไรไม่ออก

“เรียกเราทำไมเหรอ...” โจชัวงัวเงียลุกขึ้นมาตามคำขานของมินฮยอน...

“ห๊ะ!

“นอนลงไปเลยนะ!” หญิงสาวหันมาพูดใส่

“เดี๋ยวนี้เธออัพเกรดพาผู้ชายระดับไอดอลมาที่หอเลยเหรอ แค่เป็นเพื่อนกับไอ้นัมจูกล้ามปูข้างห้องฉันว่ามาเหนือพอแล้วนะ”

“ไม่ใช่นะมินฮยอนนนน ฟังฉันก่อน อย่าบอกแม่นะ ขอร้องล่ะ แงงงงงงงง”

“โอ้หม่ายก๊อดดดด” มินฮยอนมองหน้าโฟโต้บุคสลับกับหน้าโจชัวที่หลับพริ้มบนเตียง

“ฟังที่ฉันอธิบายก่อนนะ วางสติก่อนเซ่ มินฮยอนนนน”

“อ่ะ...ว่ามา...” มินฮยอนวางโฟโต้บุคลงพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้

“คืองี้นะ ผู้ชายคนนี้ ซึ่งฉันไม่รู้ว่าใช่โจชัวจริงๆรึเปล่า เขาแค่หน้าเหมือนฉันเลยเรียกโอเคนะ แล้วเขาก็มาอยู่ด้วยเพราะเขาจำอะไรไม่ได้เลย”

“แล้วเธอก็ให้เขาอยู่ด้วยน่ะนะ โหแม่นางฟ้า”

อ้ากกก ขืนพูดความจริงไปว่าเธอเก็บแมวมาเลี้ยงแล้วอยู่ดีๆก็กลายเป็นคนหมอนี่ไม่มีทางเชื่อแน่ๆเลย

“นี่ๆ ฉันไปแอบรู้มาแหละ ที่เซบไม่ยอมคัมแบคเพราะมีสมาชิกคนนึงหายตัวไป"

“ว่าไงนะ ใครหายไปเหรอ”

“โจชัวไง เขาว่าๆหนีกลับอเมริการึเปล่าไม่รู้ เงียบหายไปเลยอะ”

หญิงสาวนึกถึงบทสนทนาที่เคยคุยกันในกลุ่มแฟนคลับ

“คืองี้นะมินฮยอน มีข่าวลือว่าโจชัวหายตัวไป...แล้วฉันไม่แน่ใจว่าใช่หมอนี่รึเปล่า”

“แล้วให้ทำไงล่ะ ช่วยติดต่อค่ายให้มารับตัวไป งี้เหรอ โห ทำรายงานตัวเองให้รอดก่อนเหอะ”

“อย่ามาแทงใจดำกันสิ นายต้องช่วยฉันนะ ฮืออออ”

“...” มินฮยอนมองหญิงสาวสลับกับโจชัว

“นะๆๆๆ แล้วอย่าบอกแม่ด้วยนะเรื่องนี้ ขอร้องล่ะ”

“เห้อ...ก็ได้...”

“ขอบคุณนะ พี่ชายฉันน่ารักที่สุด”

“ทีงี้ล่ะมาชม...อ่ะๆ เอาเป็นว่า รอหมอนี่ฟื้นก่อนละค่อยคุยกัน” มินฮยอนพูดจบก็เดินออกไป

“...” หญิงสาวยิ้มดีใจ

“เธอนี่น้า รับทั้งคนทั้งแมว จะนางฟ้าไปไหนกันน้องสาวฉัน จะว่าไป เจ้าแมวนี่ไปไหนนะ นี่เจ้าเหมียว...เมี๊ยวๆๆๆๆ” มินฮยอนออกไปตามหาแมวข้างนอก ทั้งๆที่ความจริงแล้ว เจ้าแมวก็คือชายหนุ่มที่นอนอยู่ที่เตียงของน้องสาวตัวเองนั้นแหละ

“โจชัวๆ ตื่นๆ ช่วยเป็นแมวให้ก่อนสิ”

“หื้อ”เขางัวเงียขึ้นมา

“ไม่ต้องมาหงมาหื้อ ช่วยเป็นแมวให้ที”

ในขณะที่มินฮยอนกำลังตามหาเจ้าแมว

“เมี้ยวๆๆๆๆ”

“นี่ไงมินฮยอน แมวก็อยู่แถวๆโซฟานี่ไง แค่นี้หาไม่เจอเหรอ” หญิงสาวทำเนียนอุ้มเจ้าแมวน้อยสีส้มอยู่แถวๆโซฟา

“เฮอะ...”

“เพราะแมวไม่รักนายไง แบร่”

“หื่ยยย...”

“อิอิ”

“ไงจ๊ะเจ้าเหมียว...”มินฮยอนเอื้อมมือจะลูบหัวแมว แต่ว่า...

“ง่ำ”

“ว้ากกกก เจ้าแมวบ้ามันง่ำนิ้วฉัน ออกไปเลยนะ!!

“บอกแล้วไงว่าแมวไม่รักนาย”

“เฮอะ...” มินฮยอนเดินงอนกลับไปที่ห้องเหมือนเดิม

“เห้อ...”หญิงสาวถอนหายใจกับความติ๊งต๊องของพี่ชายตัวเอง 


เธอวางเจ้าเหมียวลงที่โซฟา และเจ้าแมวก็กลายเป็นโจชัวร่างคนเหมือนเดิม


“อยู่ดีๆกับพี่ชายฉันไม่ได้รึไง”

“หมอนั่นน่ารำคาญ...เห็นแล้วหงุดหงิดอะ...”

“นี่เขาจะช่วยนายนะ...”

“ช่วยอะไร?”

“ช่วยให้นายจำตัวเองได้แล้วจะได้กลับไปได้ไง นายจะอยู่แบบนี้ไปตลอดไม่ได้นะ...”

“ทำไมละ ฉันอยู่กับเธอก็มีความสุขดีนะ หรือไม่ชอบเหรอที่อยู่กับฉันอะ...”

“...”หญิงสาวหยุดนิ่งไปกับคำพูดของเขา

จริงอยู่ ผู้ชายที่หน้าเหมือนไอดอลตัวเองชอบมานั่งข้างหน้า มานอนกอด มาอ้อน ใครๆก็มีความสุขดีนี่ แต่มันไม่ใช่หรอกนะ

ถ้าเขาคือโจชัวตัวจริง และหายตัวไปแบบนี้มันคงไม่ดีแน่ๆ อย่าลืมว่าถ้าเป้นเขาจริงๆ มันคงมีผลต่อการคัมแบคของวงแน่ๆ

“แต่ฉันมีความสุขนะที่ฉันอยู่กับเธอ...” ชายหนุ่มเอนตัวลงและซบลงบนไหล่ของหญิงสาว

ไออุ่นจากไข้ของเขาสัมผัสได้ถึงผิวของเธอ

“...” หญิงสาวไม่รู้จะพูดอะไรออกมา เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วหน้าของเธอ

ไม่เคยมีใครในชีวิตที่ทำให้เธอรู้สึกแบบนี้มาก่อน

ทั้งชีวิตเธอนอกจากจะคิดแต่เรื่องเรียน ก็มีแต่เรื่องวิ่งตามไอดอลเมื่อสมัยมัธยม แต่เธอต้องเลิกเมื่อเธอตัดสินใจเข้าเรียนมหาลัย แต่เธอก็ยังไม่หยุดที่จะตามไอดอล

ชีวิตเธอไม่เคยสนใจใครเลยนอกจากไอดอลที่ตัวเองชอบ

แม้ว่าเธอจะมีผู้ชายที่มาชอบเธอมากมาย แม้กระทั่งนัมจูที่เคยบอกชอบเธอ แต่เธอเลือกที่จะรักษาความเป็นเพื่อนกับเขา

มีเพียงโจชัวในตอนนี้ ที่ทำให้เธอรู้สึกใจเต้นเป็นเอามาก

“เมื่อกี้ชอบมากๆเลยตอนที่เธออุ้มฉันอะ อกมันนุ่มนิ่มมากเลย”

“ห๊ะ ว่าไงนะ” หญิงสาวง้างมือพยายามขู่ทำท่าจะตีชายหนุ่มที่ลวนลามเธอด้วยคำพูf

แต่เธอก็ทำไม่ลงเพราะเธอรู้สึกใจเต้นกับทุกคำพูดของเขาเสมอ

มันคือความรู้สึกอะไรกันนะ

หวั่นไหวเหรอ...

ไม่แปลกหรอกนี่ เพราะเขาทั้งเหมือนไอดอลที่เธอชอบ แถมยังชอบหยอดคำหวานตลอด

หญิงสาวลุกพรวดออกจากโซฟาเพื่อไม่ให้จิตใจตัวเองฟุ้งซ้านกว่านี้ เธอต้องทำรายงานนะ มันจะใกล้เวลาพรีเซ้นต์แล้ว

ในห้องส่วนตัวของหญิงสาว เธอกำลังนั่งพิมพ์รายงาน ในขณะที่ชายหนุ่มก็ทำสิ่งเดิมๆคือนอนจ้องมองเธอจากบนเตียงบ้าง กลายเป็นแมวบ้างกลายเป็นคนบ้างตามอารมณ์ หลับบ้างเพราะง่วงจากยา

“นี่...นั่งกดคอมอยู่นั้นแหละ ข้าวปลาไม่กินรึไง...” เสียงมินฮยอนพูดออกมาจากข้างนอก

“ไม่อ่ะ ยังทำงานไม่เสร็จ ไม่หิวด้วย”

“แต่ฉันหิวนะ...” โจชัวมองตาปริบๆใส่หญิงสาว

หมอนี่จะหิวได้ไง วันๆเอาแต่จ้องหญิงสาวทั้งวันขนาดนี้

“นี่มันหกโมงกว่าแล้วนะเฟ้ย...กินข้าวได้แล้ว ฉันเตรียมมื้อเย็นไว้ให้แล้วนะ แล้วหมอนั้นตื่นรึยัง เรียกมาให้เจอหน้าทีสิ...”

“โอ้ย...อะไรนักหนา...” หญิงสาวรำคาญจึงยอมทำตามที่พี่ชายบอก เธอยอมออกมาจากห้องโดยที่มีโจชัวตามมาด้วย...

“เอ่อ...ฉันว่านะ หมอนี่ไม่ใช่หน้าเหมือนแล้วล่ะ...ฉันว่าใช่เลย” มินฮยอนมองโจชัวจนตาค้าง เพราะคิดว่าชายหนุ่มข้างหน้ายังงก็ใช่คนเดียวกับที่หญิงสาวชอบ

“พี่จะไปรู้ได้ไงละ เอาอะไรมาพิสูจน์ นั่งสิ” หญิงสาวบอกให้โจชัวนั่งเก้าอี้ข้างๆตัวเอง

“รุ้ว่าปีสามอะเรียนหนัก แต่เธออย่าโหมงานได้ปะ ข้าวอะหัดกินบ้างสิ ถึงฉันไม่ได้เรื่องแต่ก็ห่วงน้องสาวนะ”มินฮยอนบ่นพลางตัดข้าวใส่ถ้วยให้ทั้งคู่

“เขินจังค่ะพี่ชายห่วง หึ”

“นี่...ว่าแต่ เจ้าแมวหายไปไหนอะ” มินฮยอนถามหาแมวส้มตัวน้อย

ก็นั่งตรงข้ามตัวเองนี่ไง...

“มะๆ แมวเหรอ เอ่อ...”

“...” โจชัวยิ้มอ่อนๆและแอบหัวเราะเบาๆ

“แมวก็ คงวิ่งเล่นแถวระเบียงนี่แหละ ถ้าหิวมันคงกลับมา...” หญิงสาวพยายามโกหกไม่ให้รู้ว่าแมวที่หายตัวไปก็คือผู้ชายที่นั่งข้างๆตัวเอง

“งั้นก็...กินเหอะ...”มินฮยอนพูดชวนกินข้าว ต่างคนต่างจับตะเกียบคีบของตัวเอง

รวมทั้งโจชัวด้วย

“เดี๋ยวนะ...” หญิงสาวต้องชะงัก เพราะเมื่อเช้าเขายังจับตะเกียบไม่ได้นี่นา

“หืม?” ชายหนุ่มหันมาตามคำขาน

“นายจับตะเกียบได้เหรอ...”

“ความจริงก็ได้นะ...”

“แล้วเมื่อเช้าคืออะไร ไหนทำไมให้ฉันต้องคีบ...”

“ก็แค่อยากให้เธอป้อนให้แค่นั้นเองงงง” เขาพูดพร้อมยิ้มหวานใส่

“อ้ากกกก หมอนี่...”

“นี่ๆๆๆๆ นี่เวลากินข้าว ไม่ใช่เวลาจีบกัน กินข้าวสิกิน ฉันทำเองเลยนะ” มินฮยอนขัดขึ้นมา

“...” หญิงสาวไม่พูดอะไรต่อ พร้อมคีบตะเกียบเข้าปากด้วยความหงุดหงิด

หลังมื้ออาหาร เป็นมื้อที่พร้อมหน้ากันทั้งสามคน โจชัวนั่งระหว่างหญิงสาวและพี่ชายของเธอ ตอนนี้มินฮยอนพยายามถามโจชัวว่าตกลงเขาคือใครกันแน่ๆ

“นี่นายจำตัวเองไม่ได้จริงๆเหรอ...” มินฮยอนถาม

“เธอเรียกฉันว่าโจชัว ฉันก็เลยเรียกตัวเองว่าโจชัวไง” โจชัวชี้ไปทางหญิงสาวที่นั่งประกบตัวเขา

“นี่ ก็แค่หน้าเหมือนเฉยๆน่ะ ก็เลยเรียกไปก่อนไง”

“ฉันว่ายังไงก็ใช่ ดูสิ เจาะหูไม้กางเขนข้างเดียวกันอีก ไหนจะสวมแหวนที่นิ้วก้อยข้างขวาอีก” มินฮยอนพูดพร้อมเทียบหน้าโจชัวกับโฟโต้บุค

“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะมินฮยอน ไปบอกค่ายงี้เหรอ ใครจะเชื่อ”

“เอางี้สิ เธอมีพวกเอ็มวี ไลฟ์ รายการอะไรที่เกี่ยวกับเขาใช่ไหม ลองเปิดให้เขาดูสิ เผื่อจำอะไรได้”

“เดี๋ยวสิ...พวกเธอทั้งสองคนกำลังทำอะไรน่ะ” โจชัวถามขึ้น

“ฉันก็จะทำให้นายจำอะไรได้บ้างไง เผื่อนายจะได้จำตัวเองได้ กลับไปทำงานของนายไง” หญิงสาวตอบ

“ทำไมล่ะเธอไม่อยากอยู่กับฉันเหรอ เธอไม่อยากให้ฉันอยู่ด้วยใช่ไหม...”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ...”

“...”โจชัวลุกขึ้นและเดินเข้าไปในห้องหญิงสาวโดยไม่พูดอะไร

“อ้าวเห้ย...เดี๋ยว นี่ไม่ได้เรื่องอะไรเลยนะ”มินฮยอนทำหน้างงๆ

“คงต้องเป็นวันอื่นแล้วล่ะ” หญิงสาวลุกจะไปทำรายงานต่อที่ห้องตัวเอง

“เดี๋ยวนะ แล้วพวกเธอสองคนก็นอนห้องเดียวกันเนี่ยนะ...”

“ทำไงได้อะ ไล่ก็ไม่ไปเลย ตัวติดฉันขนาดนี้อะ...”

“ถามจริงนะ...ชอบใช่ไหมละ” มินฮยอนถามแบบยิ้มๆ

“ห๊ะ...”

“ก็ดูสิ มีผช.ที่เหมือนคนที่ตัวเองชอบมาทำตัวติดวอแวขนาดนี้นะ เป็นฉันนะ เจอไอดอลสวยๆแบบนี้นี่ หื้มมม ไม่ปล่อยหรอก...”

“ไม่ใช่สักหน่อย ไอ้บ้า ฉันไปทำงานแล้ว...” หญิงสาวปิดประตูใส่พี่ชายเข้าไปในห้อง

ชอบเหรอ... ชอบนี่คือความรู้สึกที่ทำให้มีความสุขรึเปล่า

เธอรู้สึกมีความสุขรึเปล่านะ เวลาที่เขามาอยู่ด้วย...

หญิงสาวมองชายหนุ่มที่นอนหลับตาพริ้มบนเตียงของเธอเอง

เธอนั่งลงบนเตียงข้างๆตัวเขา

“โกรธเหรอ...”

“...”ไม่มีเสียงตอบรับจากเขาเพราะเขาคงหลับอยู่

“ฉันแค่หวังว่านายจะจำอะไรได้บ้าง ถ้านายคือโจชัวที่หายตัวไปจริงๆ ฉันก็ไม่อยากเห็นแก่ตัวเก็บนายไว้แบบนี้หรอกนะ...”

“...” ไม่มีเสียงตอบจากเขาอีกครั้ง

มืออุ่นของเขาคว้าแขนของเธอมานอนกอดด้วยบนเตียง

“อย่าทิ้งฉันไปนะ ฉันอยากอยู่กับเธอ” เสียงนุ่มๆผ่านลำคอเบาๆ

“เหะ...นี่...ปล่อยนะ” หญิงสาวพยายามต้านแต่ต้านแรงชายหนุ่มไม่ได้ เขากลับกอดเธอแน่นกว่าเดิม

“อยู่แบบนี้ก่อนได้ไหม...ฉันชอบสุดๆไปเลย”

หญิงสาวหมดทีท่าจะต่อต้าน เพราะเธอรู้สึกหัวใจหวั่นไหวไปหมด ใบหน้าที่ร้อนผ่าว ท่ามกลางความเงียบของห้องมีเพียงแค่เสียงหัวใจของทั้งคู่ที่ดังประสานกันเท่านั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

541 ความคิดเห็น

  1. #132 Woochi69 (@Woochi69) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 23:02
    โง้ยย อ้อนอะไรเบอร์นั้นอ่ะ...เขินนน >///<
    #132
    0
  2. #130 มออานอซอเอ X Grill. (@mlspanda) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 20:54
    ฮือออ จะอ้อนอะไรขนาดนี้นะ ยอมแล้วค่าาา ;///;
    #130
    0
  3. #128 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 16:37
    มีแมวสัก13ตัวมาอยู่บ้าน แล้วดป็นคนไรงี้ ก็คงดี ใช่ปะไรท์ๆ5555
    #128
    0
  4. #127 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 16:37
    อิจฉานางเอกจะเป็นไรปะ555555
    #127
    0
  5. #126 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 16:36
    โง้ยยย หวานจริงงงงง
    #126
    0
  6. #125 Senikame_1004 (@Senikame_1004) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 15:28
    ฮงจีซูววววววว .//////. เป็นอย่างงี้ตลอดไปก็ดีนะ555555 น่ารักจัง เจ้าเเมว
    #125
    0
  7. #124 0894378176 (@0894378176) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 13:46
    โอ้ยยยย ไรท์ดิชั้นเขินนนนต่ออ
    #124
    0