LOVE SPELLING [SEVENTEEN Joshua x You]

ตอนที่ 14 : Chapter11 Guilty

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 789
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    22 ธ.ค. 59

“โจชัว เพลงที่นายเรียบเรียงทำนองน่ะเสร็จรึยัง?”

“โจชัว ฉันว่ามันไม่โอเคเลย ช่วยแก้ตรงนี้ทีได้ไหม”

“โจชัว ทำไมนายทำแบบนี้ละ”

“โจชัว ฉันว่ามันไม่โอเคเลยนะ”

“โจชัว ทำไมท่อนนี้นายร้องออกมาไม่ได้สักทีนะ”

“โจชัว ทำนองอคูสติกที่นายแต่งออกมาฉันว่ามันแปลกๆนะ”

“โจชัว นายโอเคอยู่ไหมเนี่ย”

 

ท่ามกลางความกดดันทั้งหลาย

ท่ามกลางความคาดหวังของทุกคน

ทุกคนคิดว่าโจชัวจะทำได้แค่ยิ้มรับและตอบอย่างนิ่มนวลทุกครั้งเหรอ

ใช่ ภาพลักษณ์ของเขามันออกมาแบบนั้นเสมอ

แต่ความอดทนของทุกคนย่อมมีขีดจำกัด

 

“โจชัว นายจะออกไปไหนน่ะ” จองฮันถามขึ้นเมื่อเห็นว่าโจชัวเข็นจักรยานเหมือนจะออกไปไหนสักแห่ง

“อ๋อ...ไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อยน่ะ เผื่อจะคิดอะไรออกได้บ้าง”

“งั้นเหรอ ก็ระวังๆก็แล้วกันนะ”

“อืม...” เขายิ้มรับและขี่จักรยาน

 

โจชัวขี่จักรยานออกไปสักที่ใดที่หนึ่ง เขาคิดแค่ว่า เขาจะไปที่ไหนก็ได้ให้ห่างจากความกดดันเหล่านี้

 

หรือเขาอยากจะหายไปจากตรงนั้นเลยก็ได้

 

เขาขี่แบบไม่คิด เขาไปในที่ๆหนึ่งที่ไกลสุดลุกหูลูกตาในที่หนึ่ง

 

แถวๆริมแม่น้ำที่เลียบทางมหาวิทยาลัยS

 

ท่ามกลางความเงียบสงบหลังจากที่เหล่านักศึกษาทำภารกิจภายในมหาลัย

เขาขี่เข้าไปลึกๆในที่หนึ่ง

ที่นั้นคือใต้สะพานมืดๆ

โจชัวจอดจักรยานและนั่งลงบนพื้นหญ้าริมแม่น้ำ มองไปยังอีกฟากของแม่น้ำ

เขาถอนหายใจออกมาและเงยหน้ามองฟ้า

ท้องฟ้าตอนหัวค่ำสลัวๆมันก็สวยไปอีกแบบนะ

ในขณะที่เขากำลังนั่งผ่อนคลายอยู่

“เบื่อจังว้อยยยยยยยยยยยยย โปรเจคท์อะไรนักหนา!!! ฉันเบื่อปีสามมมมมมมมมมมมมม!!!!!!” เสียงหนึ่งตะโกนดังขึ้นออกมา

เป็นเสียงจากหญิงสาวคนหนึ่ง ที่ดูท่าทางน่าจะเป็นนักศึกษาแถวๆนั้น

ผู้หญิงร่างสูง ผมยาวถึงกลางหลัง ท่ามกลางความสลัวทำให้เขามองไม่ค่อยชัดเจนนัก

เขาหลุดหัวเราะออกมาทำให้หญิงสาวรู้ตัวว่าตรงนั้นมีคนอยู่

“หัวเราะอะไรเล่า!

“คิกๆ” เขาใช้มือป้องปากพยายามกลั้นขำ

เขานึกสนุกอยากทำบ้าง

“เอออออออออออออ เบื่อเหมือนกันนนนนน!!!!” เขาตะโกนออกมาส่งไปอีกฟากของแม่น้ำ

หญิงสาวนึกสนุกจึงตะโกนแข่งบ้าง

“เบื่อสุดๆไปเลยเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

“ไม่อยากทำงานแล้วววววววววววววววว!!!!!!!

โจชัวรู้สึกสนุกจนหัวเราะและเอนตัวนอนลงบนพื้นหญ้า

ส่วนอีกคนหนึ่งเธอลุกเดินออกไป เหมือนเธอสบายใจและกลับไปที่ที่ของเธอ

โจชัวนอนมองผืนฟ้าที่เริ่มมืดลงแต่มีดวงดาวที่สว่างสไวขึ้น

“เมี้ยว...” เสียงเหมือนลูกแมวเดินผ่านมาแถวๆนี้

“เห? แมวเหรอ?” โจชัวมองตามเสียงเจ้าแมวตัวนั้น

“เมี้ยว...” เจ้าแมวน้อยเริ่มเดินเข้ามาใกล้เขามากขึ้น ทำให้เขาเห็นตัวลูกแมวชัดเจน

ลูกแมวน้อยตากลม ขนสีส้มอ่อนนุ่ม

“แมวส้มเหรอ สีเหมือนสีผมที่ฉันเคยทำเลยนะ มานี่สิเจ้าเหมียว...”

“เมี้ยว...” เจ้าแมวเดินตามมาหาเขา และนอนซบข้างๆแขนเขา

“เห้อ แกนี่น่ารักจังเลยนะ มาจากไหนเนี่ย...” โจชัวลูบหัวมันเบาๆ

“เมี้ยว”

“เห้อ...ถ้าฉันเบื่องาน และหายไปกลายเป็นลูกแมวแบบนี้ก็ดีสิน่า”

“เมี้ยว”

“แกนี่ร้องเหมือนพูดกับฉันรู้เรื่องเลยน่า มานี้สิ มานอนตรงนี้” โจชัวดันตัวเจ้าแมวให้ขยับมานอนบนอกของเขา

เขาลูบหัวเจ้าแมวที่นอนบนอกเขาอย่างอ่อนโยน จนเขาผล็อยหลับไปบนพื้นหญ้านั้น

 

นี่ก็เวลาดึกดื่นมากแล้ว

“จีซูเขายังไม่กลับมาอีกเหรอ” ซึงชอลถามขึ้นในขระที่ทั้งวงกำลังรอซ้อมเพื่อเตรียมตัวการคัมแบค

“เขาบอกจะออกไปขี่จักรยานเล่น แต่ไม่คิดว่าจะนานขนาดนี้นะ” จองฮันตอบ

“นี่หมอนั้นเครียดมากสินะ...” จีฮุนพูดขึ้น

“บ้าน่า พี่เขาจะเครียดจนหายตัวไปนานขนาดนี้เลยเหรอ”ซุนยองพูดขึ้น

“ผมโทรติดต่อพี่เขาไปพี่เขาก็ไม่รับสายด้วย” เวอร์นอนพูดพลางกดมือถือไปหลายรอบ

“เราลองไปตามหาเขาดูไหมละ” ซึงชอลพูดและลุกขึ้นเตรียมตัวตามหา

“ผมลองใช้โลเคชั่นแล้วนะพี่ เขาอยู่ที่แม่น้ำตรงหมาวิทยาลัยS” เวอร์นอนโชวืหน้าจอโทรศัพท์ให้ทุกคนดู

“หา? มหาลัยS เหรอ ไปอะไรไกลขนาดนั้นละเนี่ย...” จองฮันพูดบ่น

“เอาล่ะ อย่ามัวแต่ชักช้า รีบตามหาเถอะ” ซึงชอลชักชวนให้ทุกคนลุกขึ้นและตามหาเขา

 

“จีซู/โจชัว/ฉัวฮยอง” เสียงทุกคนเดินตามหาโจชัวตามริมแม่น้ำ

“หายไปไหนของเขากันนะ...”

มีเพียงจองฮันที่เดินแยกออกมาจากทุกคน

เขาเดินไปยังที่แห่งหนึ่ง

ใต้สะพานที่มีความมืดมิด

มีเพียงแค่จักรยานและสัมภาระของเขากองไว้

แล้วตัวเขาหายไปไหนล่ะ?

“ทุกคน ฉันเจอจักรยานกับของล่ะ...” จองฮันรีบวิ่งมาตามให้ทุกคนดู

“เหลือแค่จักรยานกับของเหรอ...แล้วเขาหายไปไหนละ” ซึงชอลถาม

“ไม่รู้น่ะ ที่เห็นก็มีแค่แมวตัวนึงนอนอยู่”

“ช่างแมวเหอะน่า รีบออกไปหาเถอะ...” จีฮุนรีบพุดปัดๆแล้วชวนกันหาต่อ

 

แล้วเขาหายไปไหนล่ะ

 

รุ่งเช้าที่แสงแยงตา โจชัวรู้สึกว่าเขายังนอนอยู่ที่เดิม ใช่ ริมแม่น้ำที่เดิม

เขารีบสะดุ้งลุกขึ้น

แต่เหมือนกับว่าทุกอย่างรอบตัวของเขาดูใหญ่ขึ้นเท่าตัว

เขารู้สึกงงๆ เดินมายังริมแม่น้ำ

เขาก้มมองดูน้ำ

แมวเหรอ...

เขามองเห็นแมวตัวหนึ่งในเงาน้ำ...

เหมือนกับว่าตัวเขาเป็นแมวตัวนั้นเอง

เขาคือแมวตัวนั้นเองเหรอ...

เขาถอยหลังอย่างตกใจ

ทุกอย่างดูมึนงงไปหมดสำหรับเขา

เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำ ว่าเขาทำไมเป็นแบบนี้ ทำไมเขามาที่นี่

และเขาคือใคร?

 

เขาเดินงงๆโซซัดโซเซในสภาพแมวน้อยมาทั้งวัน

มันน่าตกใจไปหมด คนตัวโตเดินพุงพล่าน จักรยานคันใหญ่น่ากลัว

ยามเย็นที่มีนักศึกษาเดินตลอดไม่ขาดสายเพื่อกลับไปที่ๆของตัวเอง

เขามองเห็นคนๆหนึ่งที่คุ้นตา

ผู้หญิงร่างสูง ผมยาวกลางหลัง สวมเชิ้ตขาว กางเกงขายาว แบกของพะรุงพะรังเต็มไปหมด ใบหน้าที่ดูคุ้นๆตา ถึงแม้เธอจะเหนื่อยแต่ใบหน้าของเธอยังเต็มไปด้วยความสดใส

เขารู้สึกได้ว่าเขาต้องเข้าหาเธอคนนี้ให้ได้

ต้องเธอคนนี้เท่านั้น

เขาเดินตามเธอจนมาถึงห้องพักของตัวเอง

“เมี้ยว...”

“แมวเหรอ...”

“...”

“นี่ ไปหาเจ้านายแกซะ เขาคงตามหาแกแย่แล้วแหละ...”

“เมี้ยว”

“อะไรกัน...ไม่มีปลอกคอเหรอ...แสดงว่าไม่มีเจ้าของไม่ก็หลงมาสินะ”

“เมี้ยว”

“เห้อ...ให้เข้าแปปเดียวนะ ฉันคงต้องประกาศตามหาเจ้าของของแกอีก”

เธอคนนั้นใจดีจัง

เธอยอมให้เขาเข้าไปอยู่ด้วย

ตัวเธอช่างนุ่มนิ่มและอบอุ่น

จนเขาไม่อยากหนีไปไหนเลยล่ะ

 

ตลอดเวลาที่เขาอยู่กับเธอ เขาไม่อยากหนีเธอไปไหน ไม่อยากให้เธอหายไป

เหมือนในหัวเขามีแต่เรื่องของเธอ

เธอช่างใจดี อ่อนโยน แม้จะปากร้ายบางครั้ง แต่เธอก็ใจดีตลอด

เธอบอกว่าเขาเหมือนกับคนที่เธอชอบที่ชื่อว่า “โจชัว”

เธอบอกว่าเธอจะช่วยให้เขาจำตัวตนที่แท้จริงเขาให้ได้

ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน

เขาไม่ชอบเวลาให้ผู้ชายคนอื่นอยู่ใกล้ๆเธอ

เขาไม่ชอบเลยเวลาที่เธอหายไป

เขาไม่ชอบเลยที่เธอไม่มีความสุข

เขาไม่ชอบเลยที่เธอต้องร้องไห้เสียใจ

เขาจำได้ เขาจำได้ทุกอย่างตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันทั้งสัปดาห์

เขาอยากให้มันเป็นแบบนี้นานๆ

แต่มันคงถึงเวลาที่เขาต้องกลับไปแล้ว

ขอบคุณที่พยายามทำให้เขาจำได้นะ

 

กลางดึกโจชัวค่อยๆลุกออกจากเตียงอย่างเบาๆพยายามไม่ให้เธอตื่น เขาเก็บของเบาๆและออกจากห้องไม่ให้เธอได้ยินเสียงจนตื่น

โจชัวค่อยๆปิดประตูหอ แต่ต้องพบกับ

“มินฮยอน...”

“ไงโจชัว” มินฮยอนที่ยืนอยู่หน้าห้องของตัวเองมองโจชัวหัวจรดเท้า ลสัมภาระทั้งหมดที่เขาขนออกมา

“เอ่อ...กลับมาแล้วเหรอ”

“เห็นแบบนี้ยังมั้ง...แล้วนายจะไปไหน...”

“เอ่อ...ฉันต้องไปแล้วล่ะ...”

“ไป...ไปไหน”

“เหมือนกับว่าฉันกำลังทิ้งงาน ทิ้งทุกอย่างอยู่ ฉันต้องกลับ...”

“แล้วทิ้งน้องสาวฉันไว้เนี่ยนะ...ได้แล้วทิ้งแบบนี้เหรอ นายนี่มัน ขอสักทีเธอ...”มินอยอนรู้สึกโมโหจึงซัดเข้าไปหนึ่งหมัดลงบนหน้าโจชัว

“...” เขาไม่ตอบโต้ได้แต่ยืนนิ่ง

“อย่ามายุ่งกับน้องสาวฉันอีก กลับไปได้แล้ว!!

“ขออะไรอย่างสิ...อย่าเพิ่งบอกว่านายเจอฉันตอนฉันกลับไปจนกว่าฉันจะมาหาเธออีกครั้ง”

“หา?”

“ฉันกลับมาหาเธอแน่ๆ และฉันไม่ได้ทิ้งเธอด้วย ถือว่าขอนะ” โจชัวพูดจบก็เดินสวนกับมินฮยอนพร้อมสัมภาระลงกลับหอ

 

เขารู้สึกผิดที่ต้องทิ้งเธอไป

แต่ก็รู้สึกผิดเหมือนกันที่ทิ้งหน้าที่ตัวเองแบบนี้

 

“กลับมาแล้วเหรอ...”จองฮันยังคงนั่งรออยู่ที่โซฟา เหมือนกับว่า เขารอคอยให้โจชัวกลับมาตลอด

“อืม...”

“แล้วเธอล่ะ เธอคนนั้นรุ้ว่านายกลับมาไหม”

“...” เขาไม่ตอบ และเดินสวนกลับไปขึ้นห้องของตัวเอง

“นี่ตอบก่อนสิ!!

เขาไม่ตอบอะไรทั้งสิ้น แล้วยังปิดประตูใส่จองฮัน

กลางดึกที่มืดสนิท มีเพียงเสียงตื่นเต้นของเมมเบอร์ทุกคนที่ฮือฮากับการกลับมาของโจชัว

 

รุ่งเช้า มีเสียงโทรศัพท์ของจองฮันดังขึ้น จองฮันสะกิดบอกโจชัวว่าเธอโทรมา แต่เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับอะไร

“ฮัลโหล เธอเองเหรอ มีอะไรรึเปล่า อ่า...โจชัวน่ะเหรอ เขา...” ไม่ทันจองฮันพูดกับคนในสายจบโจชัวรีบคว้ามือถือเขาและกดวางสาย

ไม่พอเขายังบล็อกเบอร์โทรศัพท์ไม่ให้ติดต่อได้ด้วย

“นี่นายทำอะไรน่ะ”

“...” โจชัวไม่พูดอะไร

“เห้ย!ตอบมาดิวะ” จองฮันรู้สึกโมโหจึงคว้าคอเสื้อโจชัวขึ้นมา

“ใจเย็นสิจองฮัน มีอะไรค่อยๆคุยสิ” ซึงชอลรีบเข้าห้ามมือจองฮันเอาไว้

 ในหัวของโจชัวมีแต่ความรู้สึกผิดไปหมด แต่เขาไม่รู้จริงๆ

ไม่รู้ว่าจะจัดการกับเรื่องพวกนี้ต่ออย่างไรดี


********************************************************************************************************

ฝากกิจกรรมสนุกๆสำหรับฟิคเรื่องนี้เนื่องในวันเกิดโจชัวด้วยนะคะ กับกิจกรรม

วันเกิดคุณแมวโจชัวนี้ จะพาคุณโจชัวไปไหน ไปทำอะไรดี พร้อมเหตุผล"

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1548855&chapter=11

********************************************************************************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

541 ความคิดเห็น

  1. #513 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 12:48
    โอยยยย กิวตี้ตามชื่อตอนมากกกกก;__;
    #513
    0
  2. #512 มออานอซอเอ X Grill. (@mlspanda) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 11:15
    โถ่พิฉัวว ;______;
    พี่่กลับไปเคลียร์ตัวเองก่อนนะ
    แล้วพี่ค่อยกลับมาหาน้อง รอได้ แควนชันนา แงงงง
    /อินสุด
    #512
    0
  3. #508 Senikame_1004 (@Senikame_1004) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 22:50
    จีซูนี้ดื้อจริงๆ เฮ้อ~ เจ้าเเมวนี่ให้ตายเถอะ
    #508
    0
  4. #507 โอยูจอง::15you (@pudberry2531) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 21:58
    โจชัวย์จอโทษนางเองหน้อยจิ/รู้สึกกำลังจะเศร้าแทนนางเอกไปล่ะเนี้ย
    ไรน์ต่อๆ
    #507
    0
  5. #506 Woochi69 (@Woochi69) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 20:29
    พี่จอชชชชชช ทำไมทำงี้อ่ะ รู้นะว่ามีเหตุผลแต่ขอซัดสักทีด้วยได้มั้ย? //อินจัด
    #506
    0