[Fic The promise Neverland] หลงเข้าไปในอีกโลกนึงแบบงงๆ (OC)

ตอนที่ 3 : ภารกิจที่ 2 ความจริงของม่ามา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    13 ธ.ค. 63



'ไม่ควรพูดออกไปจริงๆด้วยแฮะ'

.
.
.
.
.
.


ฉันที่ถามออกไปอย่างไงแต่ก็ไม่ได้คำตอบเอาแต่เรียบไม่ยอมพูดเลย 


"เอ่อ...."ฉันกำลังพูดออกไปแต่จู่ๆเด็กผู้ชายผมดำพูดขึ้นเสียงดัง "มาม่า!" เขาพูดน้ำเสียงจริงจัง แล้วหันไปทางคนที่เหมือนกับซีสเตอร์ที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ


"...ซากิ จำพวกเราไม่ได้จริงๆหรอ...?"เธอถามกับฉันด้วยน้ำเสียงที่ดูเศร้า ฉันที่เห็นแบบก็ได้แต่พยักหน้าตอบรับ ว่าฉันไม่รู้จักพวกเขาจริงๆ แต่ก็รู้สึกว่ามีอะไรบ้างอย่างมาดึงเสื้อของฉัน ฉันเลยหันไปดู ฉันเด็กผู้หญิงผมสีส้มทำหน้าเศร้า 



ฉันที่เห็นแบบนั้นก็เลยเอามือมาลูบที่หัว

ไม่เอานะ อย่าเศร้าเลยฉันยิ้มหวานให้ทำเด็กผู้หญิงคนนั้น ค่อยๆยิ้มขึ้นมาแล้วมากอดฉัน


'น่ารักจัง' ฉันยิ้มขึ้น แล้วก็คิดถึงเพื่อนที่สนิทของฉันพร้อมกับน้ำไหลออกมา ทำให้ทุกคนที่แบบนั้นก็ลุกแล้วก็มาถามฉันพร้อมกับปลอกฉัน ฉันไม่รู้ทำไมฉันถึงร้องให้คนที่ทุกคนเรียกเธอว่ามาม่าได้เดินเข้ามากอดฉันและค่อยๆลูบหัวฉัน ทำให้ฉันร้องไห้หลักกว่าเดิม


ฉันร้องไห้ไม่หยุดทำให้ทุกคนที่พยายามปลอกฉัน ก็ชะงักไปก่อนที่มาม่าจะบอกให้ทุกคนไปนั่งกิน แล้วก็บอกกับทุกคนว่าจะพาฉันไปห้องพยาบาล พอถึงห้องพยาบาลมาม่าก็ร้องเพลงเพื่อปลอกฉัน ฉันที่ได้ยินแบบก็ร้องไห้ไปแต่น้ำก็ยังไหลออกมาไม่หยุดสักที


ฉันเพลงของมาม่าจนเผลอหลับไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลเต็มใบหน้าที่ขาวเนียนของฉัน


ฉันไม่รู้ว่าฉันหลับไปนานเท่าไหร่...แต่ฉันรู้สึกอบอุ่นมาก ก่อนจะมีเสียงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังทำฉันเผลอลืมตาขึ้นมาเล็กน้อยแล้วก็ไปทางประตูห้อง


"มาม่า ให้พวกเราเข้าไปได้ไหมค่ะ"ฉันที่ได้ยินเสียงเบาจากหลังประตูจู่ๆฉันก็นึกตอนที่คุณพ่อป่วยหนักแต่ฉันกลับเข้าไปท่านไม่ได้ นั้นนะทำให้ฉันเจ็บใจมากๆที่ไม่สามารถเข้าไปดูแลคุณพ่อที่กำลังป่วยหนักไม่ได้

ฉันกำมัดเล็กน้อยก่อนจะแกล้งหลับแล้วหันหน้าไปทางหน้าต่าง ที่เห็นวิวทิวทัศน์ที่เต็มไปด้วยต้นไม้ และท้องสีครามก้องเมฆเกาะเป็นกลุ่มกัน ฉันที่ลืมตามาดูก็เผลอหลับไปอีก ด้วยความง่วงจัด หลังจากนั้นฉันก็เข้าสู่การหลับ

ไหลอีกครั้ง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ผ่านไป 5 ชัวโมง

"ทุกคนได้เวลาอาหารเย็นแล้ว!!"เสียงของเด็กผู้หญิงที่ดูสดใสดังขึ้น ทำให้ฉันที่เข้าสู่โหมดหลับไหลก็ลืมตาขึ้นพร้อมกับเอียงตัวขึ้นแล้วก็หันไปทางหน้าต่างวิวทิวทัศน์ตอนนี้ เป็นสีดำมีเเสงของดาวช่องลงมากับพระจันทร์เต็มดวง ฉันยิ้มขึ้นแล้วก็ลุกออกจากเตียงเเล้วเดินไปที่หน้าต่าง แล้วก็เปิดหน้าต่างออกแล้วค่อยๆหายใจเข้า 


"อือ~ เฮ้อ สบายดีจัง"ฉันพูดขึ้นเบาๆ 


จ้อก~ 


เสียงท้องของฉันร้องขึ้น ซึ่งก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้อะไรเลย ตั้งแต่เช้าของวัน 

"หิวข้าวชะมัด"ฉันพึมพำกับตัวเองที่ไม่ยอมกินข้าวเช้า แต่จู่ก็มีเปิดประตูดังขึ้น ฉันที่กำลังมองวิวได้ละสายตามามองที่ประตูที่ถูกเปิดทำให้ฉันพบเด็กผู้หญิงผมสีส้มกับเด็กผู้ชายอีกสองคน ที่ยืนข้างหลังของเธอ 


"อา ซากิตื่นแล้วเหรอ!?"เธอพูดขึ้นพร้อมทำท่าจะวิ่งมากอด แต่โดยเด็กผู้ชายผมสีดำที่มาด้วยกันดึงคอเสื้อของไว้ก่อน"พอเลยเอ็มม่า! ซากิพึ่งตื่นนะ"เขาพูดพร้อมบีบหูของเด็กผู้หญิงที่ชื่อเอ็มม่า " อือ~ ก็ฉันดีใจนี้นะที่ซากิตื่น นอร์แมนเองก็ดีใจใช้ไหม เนอะ"เอ็มม่าพูดแล้วหันไปยิ้มให้กับเด็กผู้ชายผมสีขาวที่ชื่อว่านอร์แมน"แหะๆ ฉันก็ดีใจอยู่นะ แต่ที่เรย์พูดก็ถูกนะ ซากิเองก็ดูยังไม่ตื่นเต็มด้วย"อะไรของพวกเขาคุยกันสะเหมือนไม่มีฉันยืนอยู่ตรงนี้ แต่นี่นะว่าพวกเขาเป็นใครอะ 


ฉันที่เห็นคนที่ไม่คุ้นตาเลยจะลองถามพวกเขาดู 

"เอ่อ....พวกนายเป็นใครเหรอ?"หลังจากที่ฉันถามออกไปพวกเขาก็ สตั๊ดไป แต่ฉันที่ไม่สังเกตเลยถามพวกเขาอีก

"ว่าแต่..ที่นี่ที่ไหนหรอ?...วิวสวยดีจัง"ฉันพูดพร้อมกับหันหลังไปทางหน้าต่างที่เปิดไว้ ฉันที่ไม่ได้คำตอบก็ได้หันไปมองพวกเขาที่ยืนสตั๊ดอยู่ ฉันที่เห็นก็ยิ้มหวานให้พร้อมกับหน้างงเล็กน้อยก่อนจะเสียงของใครบางคนดังขึ้น

"เด็กๆไปกินข้าวเย็นได้แล้วล่ะ"ผู้หญิงที่ดูเหมือนซีสเตอร์พูดขึ้นกับให้พวกเขาได้สติกลับมา "อะ...อา..ค่ะ..มาม่า"เอ็มม่าที่ได้สติก็หันไปตอบกับผู้หญิงที่ซีสเตอร์ เธอเรียกผู้หญิงคนนั้นว่ามาม่า 'นี่ฉัน...มาอยู่ที่ไหนเนี่ย' ฉันคิดอยู่ในใจพร้อมเหงื่อตกเล็กน้อย และฉันก็เริ่มใช้ความคิด คิดว่าเกิดอะไร


ใช่ แล้วฉันจำได้ว่าฉันที่โดนอาจารย์สั่งห้ามไม่ให้ออกจากห่อพัก แต่ฉันที่ได้ยินเสียงอะไรบ้างอย่างเลยเดินตามไปดู แต่จู่ๆฉันก็จู่โจมจากด้านหลังด้วยแท่งเหล็ก พอตื่นขึ้นมาฉันก็มาโผล่ที่นี่ หลังจากนั้นฉันก็ร้องให้จนหลับไป งั้นเหรอ 'นี่มันหมายความว่าไงกันนะ!!' ฉันได้ตะโกนขึ้นในใจพร้อมนั่งย่อยลงแล้วเอามือทั้งสองข้างมาจับที่หัวของตัวเอง

พร้อมกับกัดฟันเล็กน้อย ที่ตัวเองถูกเล่นงานง่ายๆแบบนี้ ฉันลุกขึ้นแล้วก็เอามือต่อยไปที่กำแพงที่อยู่ข้างพร้อมกับความหงุดหงิดใจ ที่ตัวเองถูกเล่นงาน แต่การกระทำของฉันทำให้คนยืนอยู่ข้างหลังฉันตกใจที่ฉันต่อยกำแพงบ้าน "ซากิ...เธอโอเครึเปล่า"เด็กผู้หญิงที่ชื่อเอ็มม่าถามขึ้นพร้อมกับเสียงสั่น 


'จะไม่เป็นไงล่ะ!!' ฉันตะโกนออกมาในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป


ฉันไม่ได้ตอบอะไรเธอนอกจากยิ้มให้พร้อมกับแววตาที่วางเปล่า 


จ้อก~


จู่ๆเสียงท้องของฉันดังขึ้น พวกเขามองมาที่ฉัน อย่าจ้องฉันนะ เจ้าท้องบ้าจะร้องมาอะไรตอนนี้ ฉันจะหายไปจากตรงนี้จริงๆ 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ตึก

"แฮ่กๆ ซากิฟื้นแล้ว"หลังจากที่ทุกคนในบ้านได้ยินคำกล่าวของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ทุกคนก็ดูดีใจกันเอามากๆเลย 'ฉันคงเป็นที่รักกับทุกคนน่าดู' สิ่งที่คิดในใจ


"ซากิ จำหนูได้รึเปล่าคะ"เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหน้าของเธอ เป็นเสียงที่ของเด็กผู้หญิงผมสีบลอนด์มัดผมแกละ ถามฉัน ฉันทำหน้าเครียดและตกใจที่ถูกถามแบบนั้น ฉันพยายามนึก นึกแล้วนึกอีกแต่ ก็นึกไม่ออก

เด็กคนนั้นที่เห็นฉันทำหน้าแบบนั้นเธอก็ทำเหมือนจะร้องไห้ 


"เอ๋...เออ.."ฉันอุทานขึ้นเล็กน้อย 'เดียวนะ อย่าร้องไห้นะ ทำไงดี' เสียงในใจของฉัน

จู่ๆในหัวของฉันก็มีภาพของยูอิ ฉันรู้ว่าจะปลอบใจเธอยังไง


ฉันยกมือขึ้นมาลูบหัว เด็กคนนั้นเพื่อสื่อว่า'ไม่เป็นไร' เด็กคนนั้นมองหน้าเหมือนรู้ว่าความหมายของการกระทำของฉัน และเธอก็ค่อยยกยิ้มขึ้นมาแล้วพุ่งมากอดฉัน ทุกคนที่เห็นแบบนั้นก็หัวเราะกันใหญ่เลย 


ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ฉันพยายามทำตัวให้เป็นซากิที่คนพวกนี้รู้จักให้มากที่สุด


ฉันและทุกคนหัวเราะกันอย่างมีความสุข แต่จู่ๆก็มีเสียงตีระฆังดังขึ้นพร้อมกับเสียงของซีสเตอร์ดังขึ้น

"ทุกคน เวลาอาหารเย็นจ๊ะ"ซีสเตอร์ที่ทุกคนเรียกว่าม่ามาดังขึ้นทุกคนที่ได้ยินแบบนั้นก็ตอบรับเสียงกันพร้อมแบบไม่ได้นัดหมายกัน

แล้วทุกคนก็ไปนั่งที่โต๊ะอาหารเเละเริ่มกล่าวคำขอบคุณพระเจ้าอะไรชัดอย่างนี้แหละ 

ฉันที่ไม่รู้อะไรเลย กล่าวตามน้ำไป โชดดีที่ฉันเป็นพวกเรียนรู้ไวกว่าคนปกติทั่วไป

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

หลังกินข้าวเสร็จทุกคนก็มา อำลาโคนี่ที่จะได้ออกไปจากบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าไปสู่โลก ทุกคนต่างก็ร้องไห้แต่คนที่หน้าจะร้องไห้หลักที่สุดก็คงเป็นดอม แต่ฉันก็แอบสะอื้นอยู่นะก็ฉันเป็นพวกร้องไห้ได้ง่ายอยู่แล้วด้วย 

หลังจากนั้นทุกคนก็กลับไปที่ห้องนอนรวมแต่ม่ามาบอกให้ฉันไปนอนที่ห้องพยาบาลเพราะจะนึกอะไรออกได้ง่าย  ฉันทำตามที่เธอบอก

แล้วก็เดินกลับไปที่ห้องพยาบาล 


"ราตรีสวัสดิ์นะ..ซากิ"เรย์พูดขึ้นตอบที่เดินสวนกับเขา

"ระ...ราตรีสวัสดิ์จ้า"ฉันตอบกลับไปแบบตกใจนิดๆเพราะตอนนั้นฉันกำลังใช้ความคิดอยู่


"เฮ้อ เหนื่อยเห"ฉันพูดเสร็จก็เดินไปทิ้งตัวนอนบนเตียงแล้วก็หลับไปโดยทันที 



หลังจากที่เธอหลับไปก็ใครบ้างคนเปิดประตูเข้ามาในห้อง ที่มีเด็กสาวนอนอยู่บนเตียงในสภาพนอนหงาย แต่เธอไม่ได้โหนผ้า

"หึ"เขาอุทานขึ้น

"เฮ้อ ถึงเธอจะสูญเสียความทรงจำ แต่..เฮ้อ ช่างเถอะ"เขาพูดเสร็จก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาคนที่นอนอยู่บนเตียงที่หลับสนิท เขายกยิ้มที่มุมปากแล้วนั่งลงบนเตียงของเด็กสาวที่นอนหลับอยู่ 

"ขอโทษนะ ซากิ"เขาพร้อมกับก้มลงไปจูบที่หน้าผากของเด็กสาวที่หลับสนิทอยู่ เขาถอดจูบออกแล้วก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง แต่ก่อนออกไป

"ฝันดีนะ ซากิ" แสงของดวงจันทร์ช่องผ่านหน้าต่างกระทบกับร่างของเด็กผู้ชายที่มีสีดำที่เดินออกไปจากแล้วค่อยๆปิดประตูเบเบาเพื่อไม่ให้เด็กสาวที่นอนอยู่ตื่นขึ้นมา

.

.

.

.

.

.

.

เวลา เที่ยงคืน

"อือ.."ฉันอุทานขึ้นเล็กน้อย แล้วก็ค่อยๆลืมตาขึ้น

"อือ...เช้าแล้วหรอ?"ฉันค่อยพยุงตัวเองขึ้นแล้วมองออกไปตรงหน้าต่าง ที่มืดสนิท

"ดูเหมือนฉัน ตื่นไม่ตรงเวลาเห"ฉันพูดเบา

แล้วค่อยๆลุกออกจากเตียง 

"หิวน้ำจัง"ฉันพึมพำเบากับตัวเองแล้วก็เดินไปที่ประตูห้องและค่อยๆเปิดประตูออกไป เพื่อไม่ให้ใครตื่น ฉันค่อยๆเดิน และก็ไปสะดุดตากับประตูห้องของม่ามาที่เปิดออกนิดนึง ฉัน

ที่เห็นแบบก็เกิดอาการสงสัยเลยเดินเข้าไปดูแต่ก็ไม่เห็นใครอยู่ในห้องเลย 'ไม่อยู่เหรอ แปลกเห' ฉันคิดในใจเล็กน้อย และก็กำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องแต่ก็สะดุดกับเสียงคนคุยกัน  ฉันเลยเดินเข้าไปให้ได้ระหว่างที่ได้ยินได้ชัดที่สุด


"ค่ะ ฉันจะดูแลสินค้าที่ดีที่สุดให้ดี"

สินค้า...เหรอ?

"....."

"ไม่ต้องห่วงค่ะ สินค้าทั้ง 3 สิน และสินค้าที่พิเศษ เด็กคนนั้น เองก็ยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้น"

ฉันเบิกตากว้าง 

"ค่า ฉันจะจัดการเองค่ะ"

จัดการอะไร.....


งั้นเหรอ..คุณจะเล่นแบบนี้สินะ

ฉันยิ้มมุมปาก และหน้าก็เป็นสีดำพร้อมกับกำมัดแน่น 

"......."

"ค่ะ ฉันจะตรวจสอบเองค่ะ"

ไม่นึกเลยว่า คนที่ดูอ่อนโยนแบบคุณ

จะเอาหน้ากากยิ้นมาเสแสร้งให้พวกเด็กๆดู

ฉันละเกลียดจริงๆคนแบบนี้

"......"

"ค่ะ  จะไม่มีใครรู้ ถ้าเป็นเด็กพวกนั้นจะต้องไม่ทำอะไรอย่างเปิดเผย อย่างแน่นอน"

"......"

"ค่ะ แต่เหมือนว่าจะมีแขกมาค่ะ ขอตัวสักแปปนะคะ"

รู้ตัวแล้วเหรอ

แย่จัง

"........."

"ค่ะ"


ครืม 

เสียงเปิดประตูทางลับ 

__________________

อัพเดท 13 ธ.ค 63

 

__________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น