[Fic The promise Neverland] หลงเข้าไปในอีกโลกนึงแบบงงๆ (OC)

ตอนที่ 1 : ภารกิจที่ 1 ทัศนศึกษานอกเมืองกับคนแปลกหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 พ.ย. 63

ณ ปี 2019 วันที่ 2 ธ.ค

ตึก


ตึก


เสียงเปิดประตู


"ซาซ่าจังง~ตื่นได้แล้วเนี้ยวว"เสียงของเด็กสาวคนหนึ่งดังขึ้น 

เธอทิ้งตัวลงไปที่เตียงที่มีเด็กสาวคนหนึ่งนอนอยู่ คิ้วกระตุกเล็กน้อย



"ทำอะไรของเธอเนี่ย ยูอิ!!!!"ฉันตะโกนขึ้นพร้อมกับกำมัดไปตีที่หัวของเพื่อนเธออย่างจัง



     "อือ~ ซาซ่าจังใจร้าย~"ยูอิพูดขึ้นแล้วทำหน้างอแงใส่ฉัน นั้นทำให้ฉันรู้สึกผิดทันที


     "เฮ้อ~ ขอโทษน่ะ ยูอิชั้นเผลอตกใจไปหน่อยนะ ขอโทษน่า~"ฉันลูบหัวของยูอิอย่างอ่อนโยนและยิ้มหวานให้กับเพื่อนของฉัน


'เพราะว่ายูอิชอบให้คนมาง้อ ถ้าทำแบบนี้ต้องได้ผลแน่'ฉันคิดในใจ ก่อนที่จะเอามือออกจากหัวของยูอิ 

"อื้ม! ไม่เป็นไร~ ถ้าเป็นซาซ่าจังฉันจะให้อภัย~"ยูอิพูดขึ้นพร้อมกับยืนขึ้น"ซาซ่าจัง ไปอาบน้ำแต่งตัวได้ น่า~"เธอยิ้มกว้างให้กับฉัน


"เอ๋?"ฉันอุทานขึ้นทำให้ยูอิที่ได้ยิน ก็ทำหน้านิ่งไปสักพักหนึ่ง 'อะไร...ฉันพูดอะไรที่ไม่ควรพูดงั้นเหรอ?'ฉันคิดในใจแล้วเอามือมาลูบที่หัวด้วยความงง


"ซาซ่าจัง จำได้ไหมว่าวันนี้วันอะไร!?"เธอถามฉันด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

"วัน...วันอาทิตย์...ทำไมเหรอ?"ฉันพูดติดขัด

เล็กน้อย เมื่อยูอิทำหน้าจริงจัง'แง้~ ฉันพูดอะไรผิดงั้นเหรอ?...ไม่-เดียวนะ!'ฉันคิดได้มันเป็นวัน...

"ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะลืมวันที่เธอรอคอยมาตลอดได้นะ"ใช่แล้วล่ะ วันนี้นะเป็นวันที่ทางร.ร จะไปทัศนศึกษานอกเมืองอย่างไงล่ะ


'ไม่อยากเชื่อ...ว่าฉันจะลืมวันลืมคืนได้ขนาดนี้' เสียงในใจ


"โอเค...ฉันจำแล้วล่ะ.."ฉันพูดขึ้นพร้อมกับก้มหน้าลง "ยูอิออกไปได้แล้ว...ฉันอาบน้ำเปลี่ยนชุด!"ฉันลากยูอิออกไปจากห้องในขนาดที่ยูอิกำลังจะเอ่ยปากขึ้น 


ผ่านไป  10 นาที

ตึก


ตึก


ตึก


"ยูอิ!"ฉันลงมาจากชั้นสองมาเพื่อนของฉันที่ยืนรออยู่ "เอาล่ะไปกันเถอะทุกคนรออยู่~"

ยูอิเดินมาจูงมือฉันไปข้างนอก 'เดี๋ยว...ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลยนะ~ อือ~'


"ถึงแล้ว~"ยูอิเอ่ยขึ้นแล้วหันมาทางฉัน

"อื้ม~T_T"ฉันเอ่ยรับไป "เอ๋ ซาซ่าจังเป็นไรอ่ะ?" 


'จะอะไรล่ะ!! ฉันยังไม่กินข้าวฝีมือแม่เลยนะ!! เพราะเธอคนเดียวยูอิ!'เสียงในใจของฉัน

แต่พอฉันทำหน้าน่ากลัวใส่ ยูอิก็ตัวสั้นไปเลย


หลังจากนั้นก็มีอาจารย์ผู้ชายกับอาจารย์ผู้หญิงเรียกทุกคนไปร่วม และทำการแบ่งกลุ่มให้กับนร. กลุ่มครึ่งหนึ่งของนร. เพื่อขึ้นรถ

แน่นอนว่าฉันกับยูอิอยู่ล่ะกลุ่มเลยไม่ได้นั่งด้วย แต่ในระหว่างเดินทางก็มีคนเข้าคุยกับ

ฉันบ่อยมากจนฉันจะขี้เกลียดมาคุยแล้วเนี่ย



"นั้นใช่ มั้ย คนที่เขาว่ากันว่าอัจฉริยะนะ"นักเรียนชาย 1 พูด

"ใช่แล้วล่ะ นั่นล่ะคุณนาโนกิ ซากิ นักเรียนอัจฉริยะ"นักเรียนชาย 2 พูด 

"เฮ~ แต่เธอดูธรรมดาออก ไม่รู้สึกเลยว่าเป็นเด็กอัจฉริยะนะ?"

"อ่อ มันก็จริง"


'หน้ารำคาญชะมัด' เสียงในใจของฉัน


ใช่แล้วล่ะ ฉันเป็นเด็กที่เก่ง เก่งกว่าพวกผู้ใหญ่ เลยถูกเรียกว่าอัจฉริยะ แต่บางครั้ง

ฉันก็ไม่ชอบให้ใครมานินทาฉันแบบนี้สักเท่าไหร่ เพราะมันทำให้ไม่พอใจเป็นอย่างมากเลย


ฉันนั่งฟังพวกนั้นคุยกันแล้ว ฉันก็วาดรูปไปด้วย เพราะคุณพ่อบอกว่าถ้ารู้สึกไม่พอใจหรือเครียดให้วาดรูปสิ่งที่เราชอบที่สุด แล้วจะช่วยให้ผ่อนคลายความเครียดได้ด้วยดี 


และมันก็ใช้ได้ผลจริงๆนั้นแหละ "ในที่สุด...ก็ได้ออกมาข้างนอกแล้วนะค่ะ คุณพ่อ"ฉันพึมพำขึ้นเบาๆแล้วก็วาดรูปคุณพ่อขึ้นมา 





ตั้งแต่ฉันอายุ 4 ขวบ ฉันก็ใฝ่ฝันมาตลอดเลยว่า อยากไปนอกเมืองอยากจะ ป่า ทะเล และธรรมชาติต่างๆที่ไม่เหมือนในเมือง 


เมืองของฉันมีกฏอยู่ว่าห้ามออกนอกเมืองโดยไม่รับอนุญาตจากรัฐบาลผู้ดูแลเมืองโดยการสร้างกำแพงเมืองขึ้นมา เพื่อไม่ให้ออกจากนอกเมือง(ของตัวเอง) แต่ในละเมืองจะการตั้งกฎเป็นแบบเดียวกัน และร่วมเป็นประเทศ(ซาร์ส)


ประเทศ(ซาร์ส)นี้จะแบ่งเมืองเป็นชั้นๆ จะชั้นในสุดเป็นเมืองที่มีแต่ขุนนาง ชั้นกลางเป็นเมืองที่ฉันอาศัยอยู่ เมืองชั้นกลางจะคนจำนวน 6,000,000 คน อาศัยอยู่ส่วนชั้นล่างมีจำนวนคนอยู่ 9,000,000 คน แต่ชั้นที่มีคนอาศัยอยู่เยอะที่สุดก็คือ ชั้นกลางในมีจำนวนคนเกินกว่า 10,000,000 คนได้




∆∆∆∆∆

∆∆∆∆

∆∆∆

∆∆

เวลา 10:30 น.


"เฮ้อ~ ในที่สุด...ก็มาถึงสักที!"ดวงตาของเบิกกว้างตาเป็นประกาย 'อย่างกับฝันเลย ที่ได้ออกมาข้างนอกเมืองแบบนี้' เสียงในใจของฉัน ที่กำลังตื่นเต้นกับการได้เห็นสิ่งใหม่ๆ 

"ซาซ่าจัง~!! ^_^"เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังของฉัน ฉันเลยหันไปหาทางต้นเสียง

ก็พบกับยูอิที่ร่าเริงแบบ 100% ฉันคิดว่าเธอต้องกระโดดกอดฉันอย่างแน่นอนเลย ว่าแล้วเธอก็กระโดดกอดฉันจริง แต่น่าเสียดายที่ฉันหลบได้นานะ


"แหะๆ"ฉันหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะมีเสียงเรียกร่วมดังขึ้น


ฉันตั้งใจฟังสิ่งอาจารย์พูดพร้อมกับยิ้มตลอดตาเป็นประกายเหมือนกำลังคิดอยู่ว่าเมื่อไหร่จะเดินสำรวจ 'อยากเดินสำรวจรอบๆแล้ว' เสียงในใจ 

"ฉันจะให้พวกเธอพักผ่อน 4 ชัวโมงนะ!"

"เอาล่ะ ถ้างั้นก็แยกย้ายได้!"หลังสิ้นคำพูดฉันก็ได้เอาของที่ติดตัวมาไปเก็บในบ้านพัก แล้วก็เอาสมุดวาดรูปกับดินสอ ปากกา และโทรศัพท์ ไป เพื่อจะได้หาที่สวยสำหรับการวาดรูป แล้วสำรวจรอบไปด้วย





=======


'ที่นี้แหละ!!' เสียงในใจของฉัน


หลังจากนั้นฉันก็นั่งวาดรูปไปได้ 2 ชัวโมงกว่าๆแล้วเลยคิดว่าจะกลับ แต่ระหว่างทางฉันก็ยินเสียงบางอย่าง ดังขึ้นในป่าข้างหน้าของฉันทำให้ฉันชะงักไปสักพักหนึ่ง แล้วหันกลับมาทางเดิม


"หูฝาดมั้ง..."ฉันพูดเสร็จก็เริ่มเดินกลับไปที่บ้านพัก พร้อมกับเหงื่อตกเล็กน้อย


"เฮ้อ~ รู้สึกดีจังเลยแฮะ" ฉันกำลังอาบน้ำอยู่พึมพำขึ้นเบาๆ 'ดีจังแฮะ ที่ได้มาทัศนศึกษา' เสียงในใจ 


"ซาซ่าจัง~ อาบน้ำเสร็จยัง~" ยูอิได้เรียกฉันที่เล่นอาบน้ำนานไปหน่อย "อื้ม เสร็จแล้วล่ะ"

ฉันเอ่ยรับสิ่งที่ยูอิถาม หลังจากนั้นฉันก็ใส่ผ้าคุณหนู แล้วเดินออกไปจากห้องน้ำ


"อา~ ในที่สุดก็ออกมา งั้นไปอาบก่อนนะ~"เธอเอ่ยเสร็จแล้วก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ


ฉันเลือกใส่ชุด เสื้อแขนยาวสีขาวลายซากุระ เสื้อด้านในเป็นเสื้อแขนสั้นสีฟ้าและมีจุดสีขาวตรงคอเสื้อ ใส่กางเกงขายาวสีเทา

ฉันมัดผมรวบๆสองข้าง ก่อนที่ยูอิจะเดินออกมาจากห้องน้ำ "ซาจังน่ารัก~"เปลี่ยนวิธีเรียกฉันอีกแล้วนะยูอิ 


"ขอบใจจ้า"ฉันยิ้มให้ยูอิแล้วก็ส่งสายตาไปว่า

'ไป-ใส่-เสื้อ!!' ยูอิรับรู้เธอรีบไปใส่เสื้อผ้า 

ยูอิใส่กันหนาวสีชมพูอ่อน เสื้อด้านในเป็นแบบแขนสั้นสีขาวลายดอกไม้สีฟ้า ใส่กระโปรงสีขาว แล้วก็ใส่กางเกงขายาวสีดำทับไป มัดผมเป็นทรงแกละ 


หลังจากนั้นก็มีเสียงร้องร่วมดัง ว่าให้ไปร่วมกันที่ห้องอาหาร พอฉันและยูอิเดินไปถึงก็เริ่ม

ตรวจว่ามีเด็กที่ยังไม่กลับมารึเปล่า 


'แต่ฉันรู้สึกเหมือนว่าจะมีคนหายนะ ' ฉันคิดในใจพร้อมกับหันซ้ายหันขวาเพื่อสังเกตว่ามีคนหายรึเปล่า ใช่มันมีคนหายจริงๆด้วย หายไป 'สอง....สี่ใช่ หายไปสี่คน!?'ฉันที่เห็นแบบนั้นก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย แล้วหันไปหายูอิที่มองฉันอย่างเป็นห่วง และพยายามสื่อว่ามีคนหายไปใช่ไหม ฉันพยักหน้าตอบรับ ว่ามันมีคนหายไปจริงๆ นั้นทำให้ยูอิช็อกไปสักพักใหญ่ ก่อนที่ อาจารย์จะบอกว่ามีคนหาย นั้นทำให้ทุกคนตกใจเป็นอย่างมาก


ผ่านไป 15 นาที

ฉันและคนอื่นๆถูกสั่งไม่ให้ออกไปไหนมาไหนโดยไม่รับอนุญาตเด็ดขาด หลังจากฉันและยูอิได้กลับไปห้องพักเพื่อนอนพักผ่อน แต่ก่อนจะห้องพักฉันก็ได้ยินเสียงอะไรบ้างอย่างดังขึ้นข้างหลังฉัน 


ฉันสงสัยเลยเดินตามเสียงไปและทิ้งให้ยูอิเดินกลับห้องไปคนเดียว ฉันเดินตามเสียงไปเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าประตูห้อง ที่อยู่หลังท้ายห้องอื่นๆ ตอนนี้ฉันกลัวมากเลยเพราะรอบนี้มืดมาก


"ไม่เป็นไรๆ สู้ๆสิตัวฉัน" ฉันพยายามให้กำลังใจกับตัวเอง และก็เดินเข้าไปในห้องนั้น

ตึก แต่จู่ๆการมีอะไรบ้างมาตีที่ศีรษะของฉันทำให้ฉันสลบไป

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ที่ไหน....


ไม่คุ้นเลย.....


......เงียบจัง


อือ.....ไม่ไหวลืมตาไม่ขึ้นเลย....


ฉัน....ตายแล้วงั้นเหรอ....




ชะที่ไหนเล่า!!!


ฉันลืมตาขึ้นรีบลุกขึ้นมาทันทีที่ได้สติกลับมา

แล้วฉันก็หันซ้ายหันขวามองดูรอบๆตัว และพบกับเตียงนอนเต็มไปหมด 


ที่นี่ที่ไหนนะ....


รึว่าเป็นความฝัน....


ฉันลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปที่หน้าต่างเพื่อดูข้าง แต่ยังเดินไปไม่ก็มีเสียงตีระฆังดังขึ้น ทำให้ฉันที่ยืนอยู่สะดุ้งขึ้นมา แล้วหันไปทางต้นเสียง ที่ประตู


"ทุกคนตื่นได้แล้ว!!!"เสียงหวานใสของเด็กผู้หญิงผมสีส้มดังขึ้นทำให้เด็กคนอื่นๆตื่น ฉันที่เห็นแบบนั้นก็เดินออกไปดู


'นั้นใครนะ'


ฉันออกมาจากห้องก็พบเด็กผู้หญิงที่ตีระฆังเมื่อกี่ กำลังวิ่งเล่นกับพวกเด็กๆ 'น่ารักจัง~' เสียงในใจของฉันทีเห็นพวกเขาเล่นกัน


"เสียงดังตั้งแต่เช้าเลยนะ เอ็มม่า"เอ็มม่าหรอเด็กคนนั้นชื่อเอ็มม่างั้นสิแล้วเด็กผู้ชายคนนั้นใครอ่ะ ฉันยืนนิ่งโดยมองเด็กสามคนนั้นคุยกัน แต่ก็มีเด็กคนเอ่ยชื่อฉันขึ้นมา "ซากิ อณูสวัส~" มีเด็กคนหนึ่งเรียกชื่อชั้นเลยทำให้ฉันชะงักไปนิดนึง


"อณูสวัสดิ์จ้ะ"ฉันตอบกลับไปพร้อมกับยิ้มให้

หลังจากนั้นก็มีชีสเตอร์เดินมาหาฉัน 


รู้จักชื่อฉันด้วยแฮะ....


"อณูสวัสดิ์จ้ะ ซากิ"เธอเอ่ยทักทายฉันพร้อมกับรอยยิ้ม แต่มันดูน่ากลัวอย่างไงก็ไม่รู้แฮะ

"อณูสวัสดิ์ค่ะ" แต่จู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งกระโดดกอดฉัน 


"อณูสวัสดิ์ซากิ!" 


"เอ๋...?"ฉันชะงักไปพร้อมกับทักทายตอบกลับไป


คนพวกนี้รู้จักฉันงั้นเหรอ แต่ฉันไม่เคยคุยกับคนอื่นนอกอาจารย์นี้น่า 

แปลกแฮะ...


"ซากิ! ไปกินข้าวกับทุกคนกันเถอะ!"เธอลากฉันไปที่ห้องอาหาร แล้วก็เด็กคนอื่นอยู่ด้วยเต็มไปหมดเลย 'ทำ...ทำไงดี' ฉันรู้สึกกลัวมากเลย ที่ต้องมานั้งทานข้าวกับคนแปลกหน้า 'ฉันควรถามออกไปดีไหมน่า...ว่าพวกเขาเป็นใคร....แต่ไม่กล้าถามเลยแฮะ' ฉันใช้ความคิดในการจะถามหรือไม่ดี แต่จู่ๆก็ก็มีคนเรียกฉันขึ้นมา 


"ซากิ เป็นอะไรรึเปล่า"เด็กผู้ขายผมสีดำที่นั้งทานข้าวตรงข้ามกับฉันพูดขึ้นมา ฉันยังไม่ตอบอะไรก็มีพูดขึ้นมาอีก "ซากิ อาหารไม่ถูกปากเหรอ?"เด็กผู้หญิงผมสีส้มเอ่ยหลังจากทุกคนก็จ้องมาตรงที่ฉันนั้ง 'ทำไง...อยากจะร้องไห้ชะมัด' เสียงในใจของฉัน


ไม่เป็นไรพูดออกไป ซากิ เธอทำได้


"เอ่อ....คือ...."ฉันพยายามที่จะพูดออกไป ที่ตอนนี้ทุกคนจ้องฉันใหญ่เลย กลัวอะ ยูอิช่วยด้วย


ไม่เป็นไรซากิ เธอทำได้

พูดสิ!

เร็ว!


"พวกคุณเป็นใครค่ะ!!"ฉันพูดออกพร้อมกับหลับตาลง หลังจากนั้นทุกอย่างก็เงียบสนิท 


ฉันไม่ควรพูดออกไปจริงๆสินะ


"ฮ่าฮา อย่าล้อเล่นแบบนี้สิ ซากิ"เสียงใครนะ

เด็กผู้ชายเหรอ จะบ้ารึไงใครมันจะไปล้อเล่นได้กัน ฉันลืมตาขึ้นมามองทุกคน ด้วยสายตาอันว่างเปล่า ทำให้เด็กผู้ชายที่พูดขึ้นเมื่อกี่เงียบไป ทุกคนทำหน้าเครียดเเม้เด็กผู้หญิงที่ดูร่าเริงที่สุดในนี้ อย่างทำหน้าเครียด


ไม่ควรพูดจริงๆด้วยแฮะ


'อือ~ อยากจะร้องไห้ชะมัด' เสียงในใจของฉัน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น