คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OneShot] - Katakuri x Cracker - OnePiece

แต่งสนองนีทตัวเองค่ะ โมเมนท์ไม่มีให้เสพ จะแห้งตายแน้ว ; / ผิดพลาดยังไงขอโทษด้วยนะคะ ติชมได้เสมอค่า

ยอดวิวรวม

98

ยอดวิวเดือนนี้

38

ยอดวิวรวม


98

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 มิ.ย. 62 / 05:26 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่า ! เนื่องด้วยช่วงนี้กลับมาติดวันพีชงอมแงมเลยแต่งวันช็อตสั้นๆสนองนีทตัวเองค่ะ เพราะส่วนตัวเฟติชคู่พี่น้องด้วย /ปิดหน้า แถมโมจิบิสกิตก็หาฟิคอ่านยากมากเลย หรือเราหาไม่เจอกันนะ /..

เราไม่ค่อยแม่นคาร์พี่น้องชาล็อต แถมไม่ได้แต่งฟิคมานานพอสมควรแล้วด้วย มีอะไรผิดพลาดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ติชมได้เสมอค่า ขอบคุณทุกๆคนนะคะ !

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 14 มิ.ย. 62 / 05:26

บันทึกเป็น Favorite


     ชาล็อต แครกเกอร์ 
     หนึ่งในสามแม่ทัพขนมหวาน แห่งกลุ่มโจรสลัดบิ๊กมัม

ไม่นานมานี้เขาได้รับคำสั่งให้ไปจัดการกับ มังกี้ ดี ลูฟี่ โจรสลัดที่ล้มโดฟลามิงโก้ลงได้

     "เจ้าหมวกฟางบ้านั่น.."

     แครกเกอร์สบถออกมาอย่างไม่พอใจเมื่อนึกถึงหน้าผู้บุกรุกที่ตัวเองพึ่งแพ้มาหมาดๆ ไม่ใช่แค่เขา แม้กระทั่งพี่คาตาคุริก็เช่นกัน ไอ้หมวกฟางนั่นชนะได้แม้กระทั่งพี่ชายของเขา ที่จริงนี่ก็ผ่านมาซักพักแล้วที่พวกหมวกฟางนั่นออกจากอาณาเขตของกลุ่มโจรสลัดบิ๊กมัมไปได้ แน่นอนว่าพี่น้องคนอื่นของเขาก็คงจะไล่ตามไปอยู่ 
     
     เท่าที่รู้มาจากบรูเล่น่ะนะ

     ตอนนี้แครกเกอร์เริ่มขยับตัวได้แล้ว ถือว่าเป็นการดี เขาเลยตัดสินใจที่จะไปนั่งๆนอนๆพักอยู่ในห้องเดียวกันกับพี่คาตาคุริ อาการของเขาไม่ได้หนักอะไรมากแล้ว แถมพวกบรูเล่จะได้ไม่ต้องไปๆมาๆสองห้องด้วย ถึงยัยนั่นจะผ่านกระจกออกมาได้ก็เถอะ
     เจ้าของผมสีม่วงนั่งลงกับโซฟาสีสด ปรายตามองร่างใหญ่ที่นอนพักอยู่ พลางนึกเจ็บใจ

     ถ้าหากเขาจัดการหมวกฟางได้ตั้งแต่แรกล่ะก็.. 
     ไม่ชอบใจเอาซะเลยเฟ้ย ไอ้ความรู้สึกแบบนี้เนี่ย!

     "เลิกจ้องคนอื่นแล้วทำหน้าบูดแบบนั้นได้แล้วน่า"

     เสียงเข้มดังขึ้น ทำเอาแครกเกอร์ที่คิดนู่นคิดนี่ไปเรื่อยหลุดหน้าเหวอออกมา ถึงมันจะไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่ก็เถอะ

     "เหวอ-! นี่พี่ตื่นอยู่เรอะ?? "
     "อือฮึ"
     "งั้นทีหลังก็บอกให้รู้กันหน่อยเซ่!"

     เจ้าของชื่อคาตาคุริหัวเราะหึๆในลำคอ 

     "จำเป็นด้วยรึไง?"

     เมื่อรู้ตัวว่ากำลังโดนกวนอยู่ เจ้าตัวเลยเบ้ปากแล้วหันหน้าไปทางอื่นแทน 

     ทั้งๆที่อยู่ในสภาพแบบนี้แท้ๆ

     "พี่น่ะพักไปเถอะน่า โดนเจ้าหมวกฟางนั่นอัดมาไม่ใช่รึไง"
     "เรื่องนั้นนายเองก็เหมือนกันนี่?"
     "ก-ก็เพราะโดนอัดมาเหมือนกันเลยรู้ไง" ตะกุกตะกักนิดหน่อย พยายามกลอกตาไปทางอื่น เขาเอนหลังพิงกับเก้าอี้ ตัดสินใจได้ว่าจะนั่งอยู่เฉยๆ แต่หางตาดันไปสังเกตเห็นพี่ชายต่างพ่อที่พยายามจะเอื้อมมือไปหยิบโดนัทบนโต๊ะข้างๆอยู่ซะได้ เห็นแบบนั้นใครมันจะไปนั่งอยู่เฉยๆได้เล่า

     "พี่จะกินโดนัทหรอ?" ถึงจะว่างั้นงี้ก็เถอะ แต่ก็ยังไม่ลุกไปหยิบให้อยู่ดี
     "..."
     "ฮึ่ม" แครกเกอร์ย่นคิ้ว ถอนหายใจแล้วดันก้นตัวเองให้ลุกขึ้น เขาเดินไปหยิบของหวานบนโต๊ะแล้วยื่นให้พี่ชายที่นอนแผ่อยู่บนเตียง
     "กินบิสกิตน่ะดีกว่าเห็นๆ" 

     คาตาคุริไม่ได้ตอบอะไร ตั้งหน้าตั้งตาเคี้ยวโดนัทของโปรดอย่างเอร็ดอร่อย แต่พอเห็นน้องชายตัวเองกำลังจะเดินกลับไปนั่ง ก็หลุดเอ่ยชื่ออีกคนออกไปซะแบบนั้น
     "แครกเกอร์" 
     "หือ?" คนถูกเรียนหยุดเดิน หันมาหา
     เจ้าของผลโมจิตอนนี้สมองโล่งไปแล้วก็ว่าได้ เพราะดันไปหลุดเรียกชื่ออีกฝ่ายทั้งๆที่ไม่มีอะไรเอาซะได้ 
ตอนนี้ในหัวมีแต่โดนัทที่ถืออยู่นั่นล่ะ

     "กินด้วยกันมั้ย?"

     เป็นคำถามที่ทำเอาเจ้าของทรงผมประหลาดสีม่วงค้างไปพักใหญ่ แหงล่ะ คาตาคุริเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะไปชวนใครกินโดนัทเหมือนกัน แครกเกอร์ทำหน้าเหมือนอยากจะบอกว่า 'นี่พี่โดนหมวกฟางมันอัดจนเพี้ยนไปแล้วเรอะ' อะไรทำนองนั้น แต่ก็เดินกลับมาหาร่างที่นอนอยู่บนเตียงอยู่ดี
     "พี่หมายถึงชิ้นนี้อะหรอ?" แครกเกอร์เหงื่อตกนิดๆ ชี้ไปยังโดนัทที่อยู่ในมือคาตาคุริ 
     "จริงๆจะกินชิ้นนี้ก็ได้ ไม่มีปัญหาอะไรหรอก" เขาว่า พลางยื่นโดนัทในมือไปให้

     เจ้าของผลบิสกิตลังเลซักพัก ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามากัดโดนัทชิ้นที่อยู่ในมือชายร่างใหญ่ไปคำนึง
     "อร่อยมั้ย?" 
     "ที่จริงมันก็ไม่ได้แย่อะไรหรอก" 

     คาตาคุริหัวเราะในลำคอเป็นรอบที่สอง แล้วกินโดนัทที่เหลืออยู่ในมือให้หมด เขาก็ไม่ได้อะไรกับการกินแบบนี้กับพี่น้องของตัวเองนักหรอก แต่ไม่รู้ทำไมคราวนี้ความคิดที่ว่าจูบทางอ้อมมันก็เข้ามาในหัว

     เขามองไปยังร่างของน้องชายตัวเอง เป็นความรู้สึกที่แปลกดีเหมือนกัน กำกวม อธิบายยาก อะไรทำนองนั้น แต่ถ้าให้นิยามกันจริงๆคงหนีไม่พ้นคำว่าพี่ชายกับน้องชายหรอก
     จะว่าไปแล้วก็รู้สึกคิดถึงสมัยเด็กจริง ตอนที่ยังนอนกอดกันได้โดยไม่ต้องมาอายอะไรมาก 
     ไหนๆตอนนี้คนอื่นๆก็ออกไปตามล่าพวกหมวกฟางกันหมดแล้ว ขอใช้โอกาสนี้เลยแล้วกัน

"แครกเกอร์"
"?"
"มานอนด้วยกันมั้ย?"

....
     คราวนี้เจ้าของชื่อแครกเกอร์ค้างไปหนักกว่าเก่า ตามมาด้วยสีแดงจางๆที่เริ่มเข้มขึ้นมาเรื่อยๆบนใบหน้าที่มีแผลเป็นประดับ ไม่รู้ทำไม แต่คาตาคุริคิดว่ามันน่ารักดี

     "น-นี่พี่บ้าไปแล้วจริงๆใช่มั้ย?"
     คำตอบของน้องชายทำเอาพี่ชายที่ต้องคอยวางมาดอย่างคาตาคุริใจไม่ดีนัก เขากระแอมไอ เบนหน้าไปทางอื่น
     "ฉันก็พอเข้าใจนายล่ะนะ ไม่เป็นไร โทษที"

     นั่นสิ คิดบ้าอะไรอยู่กัน แครกเกอร์เองก็ไม่ใช่เด็กสิบขวบที่ไม่รู้อะไรเลยซักหน่อย

     หลังจากเงียบอยู่นานจนคาตาคุริถอดใจแล้วกลับไปนอนต่อนิ่งๆแล้ว จู่ๆเจ้าของผมสีม่วงสว่างก็พูดออกมา
     "อ-เอาเถอะ นานๆทีก็แล้วกัน" แครกเกอร์ว่า แล้วเดินเข้าไปหาร่างที่นอนอยู่บนเตียง "เห็นแก่ที่พี่เจ็บอยู่หรอก คงจะแปลกๆไปบ้าง อาการข้างเคียง?"

     ถึงคำตอบจะไม่เข้าหูคาตาคุริเท่าไหร่ แต่ก็พอใจชื้นขึ้นมาบ้างที่น้องชายยังรักตัวเองอยู่? เขาเขยิบที่ให้แครกเกอร์ขึ้นมาได้ แล้วใช้แขนเข้าไปกอดอีกฝ่าย 
     ร่างเล็กกว่าสะดุ้งนิดหน่อย แต่ไม่นานก็เอามือมาวางไว้บนแขนของพี่ชายตัวเอง คลับคล้ายคลับคลาเหมือนจะบอกว่าตัวเองทำใจได้แล้ว 

     แล้วคนเจ็บทั้งสองคนก็หลับไปทั้งแบบนั้น ตื่นมาอีกทีก็ตอนที่น้องสาวของตัวเองกำลังร้องด้วยความตกใจกับภาพที่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะตัวเองได้เห็น
     






ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Haru_Princemin จากทั้งหมด 3 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    เรื่องสั้น

    36/96

    1

    0%

    14 มิ.ย. 62

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    เรื่องสั้น

    5/361

    4

    0%

    21 มี.ค. 61

  • แฟนฟิคฝรั่ง

    เรื่องสั้น

    9/703

    1

    0%

    18 มี.ค. 61

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Daifuku?
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 19:47

    อร้ายยยยยยชอบบบบบบบบบบ!!!

    #1
    0