Fic Marvel : Broken ( Baron Helmut Zemo x oc )

ตอนที่ 1 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    19 พ.ค. 62

นี่ก็เป็นสองเดือนหลังจากเหตุการ์ณที่โซโคเวีย อะไรหลายอย่างเริ่มที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

 

คนบางคนเลือกที่จะก้าวต่อไปข้างหน้า

 

อิลิน่าเองก็ดูเหมือนจะเป็นหนึ่งในคนจำพวกนั้น

 

เธอเองก็เป็นหนึ่งในคนที่สูญเสีย เเม่ของเธอได้จากไป ส่วนพ่อน่ะหรอทิ้งเธอไปตั้งเเต่เด็กเเล้วล่ะ เธอเเทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร เขาเองก็คงลืมเธอกับเเม่ไปเเล้วล่ะ หรือ อาจจะไม่รู้ถึงการมีอยู่เลยด้วยซ้ำ

 

ก็เเหงล่ะก็เเม่เธอเป็นเเค่โสเภนี่ คงจะเป็นขี้เมาสักคน หรือ ไม่ก็พวกเศรษฐีนอกใจภรรยาสักคนมาทิ้งน้ำเชื้อเอาไว้ เเล้วทำให้เธอกำเนิดมา

 

เเม่ของอิลิน่าอาจจะไม่ใช่เเม่ที่สมบูรณ์เเบบ เเต่ก็เป็นเเม่ที่ดี เธอเลิกที่จะเป็นโสเภณีในตอนเริ่มที่จะตั้งท้องอิลิน่า เเล้วหันมาทำอาชีพที่ดีกว่าเดิม อย่างการเป็นพนักงานเสริฟตามร้าอาหาร เเน่นอนว่างเงนไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่ บวากกับการที่ต้องเลี้ยงอิลิน่าให้โตมาถึงตอนนี้ได้ถือว่าเป็นเรื่องยากมาก

 

เเม่เธอมักจะยิ้มเสมอ เธอจำรอยยิ้มนั้นได้ดี ไม่ว่าจะมีเรื่องร้ายอะไรเกิดขึ้น เเม่ก็จะยิ้มอยู่เสมอ ไม่ว่าจะถามอะไรเเม่ก็จะยิ้มเเล้วตอบกลับมาอย่างอ่อนโยนเสมอ

 

เธอชอบรอยยิ้มของเเม่มากมันทำให้เธอมีความสุขเเล้วรู้สึกผ่อนคลาย เวลาเธอมีปัญหาที่โรงเรียนกลับ พอมาเจอเเม่ เธอจะรู้สึกสบายขึ้นทันที

 

ในวันนั้นที่พวกอเวนเจอร์ปกป้องโลกจากอัลตรอนไว้ได้ หลายคนทั่วโลกได้หลับลงได้อย่างสบายใจ เเต่ไม่ใช่ที่โซโคเวีย ซากปรักหักพังการพังทลายของบ้านเมืองนั่นคือสิ่งที่เหลือทิ้งไว้จากสงคราม ความเศร้าโซกเสียใจต่อการสูญเสีย คือสิ่งที่เหลือทิ้งไว้ในสภาพจิตใจของชาวโซโคเวียเป็นจำนวนมาก

 

ผู้บริสุทธิ์มากมายโดนลูกหลงเเล้วตายไปในสงครามครั้งนี้

 

เเม่ของอิลิน่าก็เป็นหนึ่งในนั้น เธออายุเเค่สิบสี่ในวันที่เเม่จากไป มันกระทันเเล้วรวดเร็วมาก วันก่อนหน้านั้นยังสัญญากันอยู่เลยว่า จะไปดูหนังด้วยกัน

 

คนผิดสัญญาต้องกินเข็มพันเล่ม เธอกับเเม่มักจะพูดเเบบนี้เสมอเวลาที่ต้องสัญญาอะไรกัน

 

ไม่มีเข็มพันเล่มหรอกมีเเต่ การเลี้ยงขนมเป็นการทำโทษ สำหรับคนผิดสัญญา

 

เเต่ก็นะคนทำผิดสัญญาดันไม่อยู่ให้รับโทษนี่สิ

 

อิลิน่าพยายามที่จะไม่ร้องไห้ เพราะเธอรู้ดีว่าเเม่คงไม่อยากให้เธอร้องไห้ต่อการจากไปของเธอ เเม่คงอยากให้ลูกสาวตัวน้อยกำลังโตของตัวเองก้าวต่อไป

 

ถึงอย่างนั้นเด็กสาวกลับทำไม่ได้ เธอพยายามเเล้วที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้ เเต่เธอทำไม่ได้ พอนึกถึงใบหน้าอันเเสนอ่อนโยนนั่นที่ไรน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

ไม่เคยคิดไม่ผันว่าผู้ให้กำเนิดที่คอยอยู่ข้างกายมาตลอด จะด่วนจากไปเร็วขนาดนี้

 

ไม่มีคำบอกลาใดๆทั้งสิ้น ไม่มีสักคำพูดที่ได้พูดออกมา ทุกอย่างได้เกิดขึ้นเร็วไปหมด โดยไม่ทันให้ได้ตั้งตัว

 

เด็กสาววัยสิบสี่ปีได้กลายเป็นเด็กกำพร้าในวันที่อเวนเจอร์ปราบอัลตรอนได้สำเร็จ

 

เธอจมอยู่กับความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ คนที่เธอรัก คนที่รักเธอจริงๆเพียงคนเดียวในโลก ได้จากเธอไปเเล้ว

 

ความเป็นจริงอันโหดร้ายอยากที่จะรับไว้ ได้เกิดขึ้นกับเด็กสาว

 

ส่วนพวกอเวนเจอร์กลับบ้าน

 

คนบางคนเลือกที่จะก้าวต่อไปข้างหน้า

 

เธอเองก็จะทำเช่นนั้น

 

เเต่คงต้องใช้เวลา

 

มากทีเดียวเลยล่ะ

 

…………….

 

คุณกาเเฟดำเป็นหนึ่งในหัวข้อสนทนาที่น่าสนใจของร้านนี้ เรื่องมันมีอยูว่า ชายคนหนึ่งมักจะเข้ามาในร้าน นั่งในที่นั่งเดิมเเล้วทุกครั้งสิ่งที่เขาสั่งคือกาเเฟดำ

 

ไม่มีใครทราบชื่อเสียงเรียงนามว่าเขาเป็นใครมาจากไหน

 

มีเพียงเเต่กาเเฟดำที่เป็นเหมือนสัญลักษณ์ประจำตัวของเขา

 

ในครั้งเเรกที่อิลิน่าเจอคุณกาเเฟดำ นั่นก็คือตอนที่เธอเริ่มทำงานทีร้านใหม่ๆ เธอยังไม่ชำนาญกับงานสักเท่าไหร่ เเลัวมักจะทำข้อผิดพลาดเสมอ

 

" เขามาอีกเเล้ว " พนักงานสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา

 

" ชายคนนั้นคือใครหรอ " อิลิน่าถามพนักงานรุ่นพี่

 

" นั่นคุณกาเเฟดำไง เธอไม่รู้จักจริงหรออิลิน่า "

 

" คุณกาเเฟดำอะไรล่ะนั่น เป็นฉายาหรือไง "

 

" ใช่ๆ ก็สิ่งที่เขาสั่งจะเป็นกาเเฟดำในทุกๆครั้งเลยนี่น่า พวกเราเลยตั้งชื่อให้เขาว่าคุณกาเเฟดำ"

 

" ตั้งฉายาให้คนอื่นเเบบนี้ ถ้าโดนเขารู้เข้าล่ะก็ มีหวังที่เขาจะไม่มาที่ร้านนี้อีกเลยนะคะ "

 

" ก็จะให้ทำไงได้เล่า เราไม่รู้ชื่อเขาซะหน่อยถึงจะเป็นลูกค้าประจำก็เถอะ "

 

เหฟังดูลึกลับเเล้วดูน่าสนใจ เธอจ้องมองไปที่ใบหน้าของชายหนุ่ม เกิดอะไรเเปลกขึ้นกับภายในจิตของเธอ บางสิ่งที่ไม่สามมารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

 

อะไรบางอย่างที่กำลังเเสดงออกมาผ่านสายตาภายใต้เเว่นทั้งสองข้างของเขามันช่าง

 

" ทำไมเขาดูเศร้าจัง " อิลิน่าเอ่ยสิ่งที่เธอคิดออกมา

 

" เอ๊ะยังไงหรอ "

 

" สายตาน่ะ มันดูเหมือนกับเขาสูญเสียอะไรบางอย่างที่สำคัญไป เเล้กำลังไร้จุดยืนในการดำเนินชีวิต  " เด็กสาวเว้นวรรคไปช่วงหนึ่งก่อนเอ่ยต่อ " เขากำลังโดดเดี่ยว "

 

ในระหว่างที่เธอกำลังพูด สายตาของเพื่อนพนักงานต่างรุมจับจ้องมาที่เธอโดยไม่ได้นัดหมาย มันทำให้เธอประหม่าเล็กน้อย

 

" นี่ฉันพูดมากไปหรือเปล่านี่ " อิลิน่าหัวเราะเเห้งๆออกมา

 

" เปล่าเลยไม่สักนิดอิลิน่าที่รัก ว่าเเต่เธอรู้ได้ไงว่าเขากำลังเศร้าเเล้วโดดเดี่ยว "

 

" ฉันไม่ได้รู้หรอกมันก็เเค่การคาดเดา "

 

" เเล้วอะไรที่ทำให้เธอเดาอย่างนั้นล่ะ "

 

อิลิน่าครุ่นคิดเล็กน้อย เธอเองไม่รู้เหตุผลเหมือน เธอก็เเค่พูดตามที่เธอคิดในสิ่งที่เธอเห็นมันก็เเค่นั้น " ไม่รู้สิคงจะเป็นลางสังหรณ์ล่ะมั้ง "

 

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร รอยยิ้มชวนดูเจ้าเล่ห์เเล้วชั่วร้ายผุดขึ้นมาบนใบหน้าของรุ่นพี่พนักงาน

 

" ดีเลยลางสังหรณ์ของฉันเองก็บอกว่าเธอควรไปรับออเดอร์จากคุณกาเเฟดำนะ อิลิน่า"

 

" ฉันอยู่ในช่วงพักนะ " อิลิน่าพยายามจะปฎิเสธ

 

" ถ้าเธอไม่ทำฉันจะบอกหัวหน้าเรื่องที่เธอเสริฟของให้ลูกค้าผิด ถ้าเรื่องถึงหูเข้าล่ะก็ เธอโดนหักเงินเดือนเเน่ " เธอพูดพร้อมรอยยิ้มประกาศชัยชนะ

 

" เธอมันเป็นปีศาจ "

 

"เเน่นอนจ๊ะ "

 

อิลิน่าได้กัดฟันกรอดยอมทำตามเเต่โดยดี

 

" คุณลูกค้าจะรับอะไรดีคะ "

 

" กาเเฟดำเย็นหนึ่งเเก้วครับ "

 

" น้ำตาลไหมคะ "

 

" ไม่ครับ "

 

โอเคกาเเฟดำไม่ใส่น้ำตาล เป็นอย่างที่ได้ยินเลย ไม่มีอะไรผิดพลาด ตรงตามที่ได้รับบอกมาทุกอย่าง

 

" เป็นไงได้อะไรมั่งไหม "

 

" กาเเฟดำไม่ใส่น้ำตาล "

 

" ช่าย นั่นคือสิ่งที่เขาสั่งประจำเราทุกคนรู้เรื่องนั้นดี ที่ฉันหมายถึงเธอรู้อะไรเพิ่มไหม "

 

" รู้อะไรเพิ่มที่ว่า… "

 

" หมายถึงข้อมูลนะอย่าง เบอร์โทร หรือ ชื่ออะไรอย่างงี้ "

 

" มันจะสำคัญขนาดไหนกันเชียวที่จะต้องรู้ชื่อของลูกค้า "

 

" ก็เธอไม่อยากให้พวกเราเรียกเขาว่าคุณกาเเฟดำ เพราะงั้นเราก็ต้องรู้ชื่อเขาถูกไหมจะได้เรียกถูก เธอเองก็คงอยากรู้ชื่อเขาสินะ "

 

ไม่ปฎิเสธ เเต่ก็ไม่ได้ยอมรับ โดยนิสัยเเล้วเธอเป็นคนที่เข้ากับคนอื่นได้ง่าย เพราะงั้นเธอถึงจึงเขาถึงลูกค้าได้อย่างเป็นธรรมชาติ บางครั้งเธอก็เป็นเพื่อนคุยให้กับพวกเขา บางรายก็สนิทกับเธอ บางรายก็ให้ทิปเธอมากพอสมควร

 

" ฉันต้องรีบเอากาเเฟดำไปเสริฟ  " เธอปลีกตัวออกไปเเล้วรีบไปชงกาเเฟ

 

จะเพราะความซุ่มซ่ามของเธอ หรือ อาจจะเพราะดวงซวย เธอสะดุดหรือชนเข้ากับอะไรบางอย่างเข้า

 

ดังนั้นในขณะที่กำลังเอากาเเฟไปเสริฟ เธอได้สะดุดหกล้ม เเก้วกาเเฟได้พุ่งสาดน้ำเข้ายังบริเวณเสื้อ กับ หน้าของคุณกาเเฟดำ

 

" ขอโทษค่ะ!!!! " 

 

" เพโทรวิชเธอทำบ้าอะไรของเธอน่ะ " เสียงคุ้นหูดังขึ้นมาจากด้านหลัง เป็นเสียงที่เธอไม่อยากจะได้ยินที่สุด

 

อะไรจะดวงซวยขนาดนี้

 

คุณนายกานาอสกาย่า เจ้าของร้านเดินออกมาจาาหลังร้านพอดี เเล้วเห็นความผิดพลาดที่อิลิน่าก่อขึ้นเต็มสองตา อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น

 

นี่ไม่ใช่ครั้งเเรกที่อิลิน่าทำพลาด ความอดทนของคนเรามีจำกัด เธอเองก็กลัวเหมือนกันว่าคุณนายกานอสกาย่าจะหมดความอดทนกับเธอเเล้วไล่เธออก

 

" ต้องขอโทษจริงนะค่ะคุณลูกค้า ยัยเด็กนี่เป็นพนักงานใหม่ยังเด็กอยู่ เลยยังขาดประสบการณ์มักจะทำพลาดอยู่บ่อยๆ ถ้าเธอระวังให้มากกว่านี้ล่ะก็เรื่องนี้คงจะไม่เกิดขึ้น ทางเราจะรับผิดชอบต่อความเสียหายให้เองค่ะ "

 

รับผิดชอบด้วยการไล่เธอออกน่ะสิ อิลิน่าคิด

 

ไม่เหนือความขาดหมายสักเท่าไหร่ เธอคิดอยู่เเล้วว่ามันต้องเกิดขึ้นในสักวัน ดูเหมือนจะต้องไปหางานไหมซะเเล้ว

 

" ไม่ใช่ความผิดเธอหรอกครับ "คุณกาเเฟดำเอ่ยออกมาเรียบๆ พลางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดคราบกาเเฟอยู่

 

" เอ๊ะ "  อิลิน่าอุทานออกมาด้วยความสงสัย

 

" นั่น " เขาชี้ไปยังเด็กผู้ชายคนหนึ่งอายุราวห้าหกขวบกำลังอยู่กับผู้เป็นเเม่ " เด็กคนนั้นวิ่งไปชนเธอ ทำให้ตัวเธอเซไปสะดุดเศษหมากฝรั่งที่ทิ้งไว้ "

 

เขาอธิบายเหตุการ์ณได้อย่างเเม่นยำทั้งๆที่ดูเหมือนจะไม่สนใจเเท้ๆ

 

" ผมไม่ถือสาหรอก คนเราผิดพลาดกันได้ เธอคงต้องการเวลา ขอเเค่มีความอดทน เเละ ประสบการณ์ พอมีสองอย่างนี้คนเราก็ทำได้ทุกอย่าง "

 

" ผมขอกาเเฟดำเย็นถ้วยใหม่ได้ไหมครับ " เขาเอ่ยถามออกมา

 

" ได้ค่ะ " คุณนายกานอสกาย่ารีบตอบทันที

 

เธอมองหน้าอิลิน่าเหมือนอยากจะพูดว่าฝากเอาไว้ก่อนเถอะ เเล้วเดินจากไป

 

ส่วนอิลิน่าเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์อย่างเงียบๆ เพื่อไปชงกาเเฟเเก้วใหม่ให้

 

" เป็นอะไรหรือเปล่า " พนักงานสาวอีกคนถาม

 

เธอไม่ตอบยังคงก้มหน้าชงกาเเฟต่อไปพอชงเสร็จก็เอาไปเสริฟ คราวนี้ไม่มีอะไรผิดพลาดเเล้ว ควรจะเป็นอย่างนี้ตั้งเเต่ครั้งเเรกให้ตายสิ มันไม่ควรจะมีครั้งที่สองด้วยซ้ำ

 

กาเเฟกหมดถ้วยเเล้ว คุณกาเเฟดำก็ลุกขึ้นวางเงิน กับ ทิปเอาไว้เเล้วเดินออกจากร้านไปอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร

 

อลิน่าไปรับตังค์ค่ากาเเฟจากที่โต๊ะ เเล้วนำใส่เครื่องคิดเงิน เหมือนที่เธอทำเป็นประจำเวลาลูกค้าชำระตังค์

 

เธอหยิบซองจดหมายสีขาวสีข้าวจากกระเป๋าผ้าที่เธอใช้เป็นประจำขึ้นมาดู เด็กสาวเปิดอ่านเนื้อความในจดหมายอยู่สักพัก ก่อนที่จะมันกลับใส่ซอง

 

เธอนึกถึงคำพูดของคุณกาเเฟดำ

 

ขอเเค่มีความอดทนกับประสบการณ์คนเราก็สามารถทำทุกอย่างได้

 

เธอฉีกกจดหมายลาออกทิ้งอย่างไม่เสียดาย เเล้วทิ้งเศษของมันลงถังขยะ

 

" อิลิน่าเธอเป็นอะไรไหม " เพื่อนรวมงานถามด้วยความเป็นห่วง

 

" ฉันสบายดี ฉันก็เเค่อยากรู้จักคุณกาเเฟดำน่ะ ไม่มีใครในร้านนี้รู้จักชื่อเขาเลยหรอ "

 

" ไม่มีหรอกก็เขาไม่คิดจะคุยกับใคร ไปถามลูกค้าคนอื่นก็ไม่มีใครรู้จัก "

 

" เเล้วจากบัตรเครดิตล่ะ บางทีตอนชำระเงิน… "

 

" เขาจ่ายด้วยเงินสดตลอด "

 

งั้นหรอก็ลึกลับสมคำร่ำลือล่ะนะ

 

" ฉันกลับก่อนนะ "

 

หมดเวลาทำงานเเล้ว พวกพนักงานในร้านอยู่เก็บกวาดกันจนเสร็จ ทีนี้ก็ถึงเวลากลับบ้านเเล้ว

 

" เธอเเน่ใจนะว่าเธอไม่เป็นอะไรอิลิน่า "

 

" ฉันไม่เป็นไรขอบคุณที่เป็นห่วงนะ "

 

ในตอนนี้เธออยากรู้ชื่อของคุณกาเเฟดำ อยากรู้จักเขาให้มากกว่านี้มันก็เท่านั้นเอง

 

 ………...

 

 

 Talk 


ลงตอนเเรกเเล้วนะครับ ถูกใจไม่ชอบอะไรอย่าไง คอมเม้นท์ไว้นะครับ อ้อเเล้วก็อย่าลืมเป็นกำลังใจให้ไรท์นะครับ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #1 Liars (@lady101) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 04:17
    ไม่ค่อยเคยเห็นคนแต่งซีโม่เลย ไม่เคยเห็นเลยต่างหาก5555555 เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ ไม่ได้ชอบอะไรผู้ชายคนนี้เป็นพิเศษแต่ไรท์แต่งออกมาได้น่าสนใจค่ะ สู้ๆนะคะ
    #1
    0