หนทางสู่การเป็นท่านจอมมาร [สนพ.NanaNaRis YBooks]

ตอนที่ 8 : บทที่.7 [รีไรท์] อาวุธของท่านจอมมาร(ขอคืนสินค้าจะได้ไหม ?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,777
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,271 ครั้ง
    19 ก.ย. 62


ระบบ [ ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น เควสเสริม เหมียว เหมียว เหมียว ช่วยเจ้าแมวลงจากต้นไม้กันเถอะ!! สำเร็จแล้ว ]

[ รับ การ์ดเสี่ยงโชค 1 ใบ ผู้เล่นจะใช้การ์ดเพื่อสุ่มหยิบอาวุธในร้านค้าของระบบตอนนนี้เลยหรือไม่ โปรดป้อนคำสั่ง ]


 เฟยเมี่ยวถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวัน ตัวเขาเองก็ขี้เกียจจะนับแล้ว เมื่อคืนหลังจากที่ชายสวมหน้ากากคนนั้นจากไป มี่ถงก็เข้ามาจับเขาหมุนซ้ายหมุนขวาเอาแต่ถามซ้ำไปซ้ำมาว่าบุรุษผู้นั้นมิได้ทำอะไรเขาใช่หรือไม่ แล้วก็รีบพาเขากลับหออวิ้นเหมยทันที


 พอกลับมาถึง ก็ยังพบแม่เล้าหลิ่งที่มายืนทำหน้าเป็นยักษ์ดักรออยู่ในห้อง ทั้งยังถือไม้เรียวรอฟาดเขาเต็มที่ เหมือนเขาเป็นเด็กซนที่หนีพ่อแม่ไปเที่ยวอย่างนั้นแหละ



ย้อนกลับไปตอนที่ชายสวมหน้ากากืและเจ้าแมวอ้วนเดินจากไป….


ท่านมิเป็นอันใดใช่หรือไม่”  มี่ถงเก็บมีดแล้วรีบหันกลับมาจับตัวเฟยเมี่ยวพลิกซ้ายทีขวาที เพื่อดูให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายมิได้บาดเจ็บที่ตรงไหน


เอ่อ...ไม่” 


แล้วเหตุใดจึงมายืนอยู่กับคนผู้นั้นได้เล่า?” มี่ถงมองเฟยเมี่ยวอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ  อะไร? ใช้สายตาแบบนั้นมองข้าคืออะไร ข้ายังไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย


ข้า  ข้าก็แค่ช่วยเจ้าแมวอ้วนนั่นลงมาจากต้นไม้ แล้วเจ้าของเขาก็มาตามคืนแค่นั้นเองเขาตอบไปตามความจริง ถึงจะไม่ทั้งหมดว่าที่อุตส่าห์ใจดีมีเมตตาช่วยมันน่ะ เป็นเพราะทำภารกิจอยู่ก็เถอะ


มี่ถงมองสำรวจผู้เป็นนายของตนอีกครั้ง แล้วจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก  โชคดีแล้วที่นายน้อยยังไม่ปลดผนึกปราณมารในร่างตอนนี้ มองภายนอกก็ยังเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาอยู่  และต่อให้เขาจะเคยได้ยินข่าวลือมาว่าชายคนนั้นจะไม่ลงทัณฑ์คนที่ยังมิได้กระทำอันใดผิด เขาก็หาได้มีความมั่นใจไม่ ว่าอีกฝ่ายจะไม่คิดทำร้ายนายน้อยของเขา


ถ้าเช่นนั้นเรากลับหออวิ้นเหมยกันเถอะขอรับ”  เฟยเมี่ยวมองคนที่บอกว่าจะกลับ แต่กลับนั่งหันหลังให้เขาอย่างมึนงง


จะกลับก็ลุกขึ้นสิ”  


ข้าให้ท่านขี่หลัง”  


ทำไมล่ะ?”  


เราไม่ควรอยู่ที่นี่นานนัก เมื่อครู่บุรุษผู้นั้นคล้ายว่ากำลังตามหาอะไรบางอย่างอยู่ ทางที่ดีเราควรรีบไปจากแถวนี้ให้เร็วที่สุดเขาก็ยังไม่ค่อยเข้าใจที่มี่ถงว่ามาสักเท่าไหร่นัก แต่ก็ยอมขึ้นขี่หลังให้อีกฝ่ายแบกแต่โดยดี พลางถามว่าเจ้ารู้จักชายสวมหน้ากากเมื่อครู่หรือ” 


มี่ถงส่ายศีรษะ แล้วสกิดปายเท้าใช้วิชาตัวเบาพาเฟยเมี่ยวกลับหออวิ้นเหมยอย่างรวดเร็ว ในใจได้แต่คิดว่าหากเป็นไปได้ก็ขออย่าให้ได้เจอกันอีกเลยข้ามิได้รู้จักคนผู้นั้นเป็นการส่วนตัวหรอกขอรับ เพียงแต่เคยได้ยินเรื่องราวของเขามาบ้างก็เท่านั้น


เป็นเช่นนี้" เฟยเมี่ยวพยักหน้าเข้าใจ แต่เขาได้ยินคำว่าท่านจากมี่ถงมาหลายคำ จนต้องทวงถาม "มี่ถงเหตุใดจึงเรียกข้าว่าท่านอีกแล้ว ข้าบอกให้เจ้าเรียกข้าว่าอาเฟยมิใช่หรือ


ก็ข้ายอมรับท่านเป็นเจ้านายแล้ว ก็ต้องให้ความเคารพไม่ตีเสมอนาย” 


แต่ข้าเห็นเจ้าเป็นสหายมิใช่ผู้ติดตาม”  มี่ถงยิ้มอ่อนให้กับอีกฝ่าย แต่สำหรับเขาการเรียกขานเช่นนี้คือการให้เกียรติสูงสุด และเขาจะไม่ตามใจนายน้อยเรื่องนี้เด็ดขาด


มันคือสิ่งที่ข้าเลือกคือความสุขของข้า ท่านจะทำลายมันได้ลงคอเชียวหรือ” 


เฟยเมี่ยวเงียบไป เจ้าคนผู้นี้ที่แท้ก็ร้ายกาจมิใช่น้อยย่อมได้ อยากเรียกอะไรก็ตามแต่ใจเจ้าเถอะ” 


ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อก็มาถึงหออวิ้นเหมยแล้ว รวดเร็วยิ่งกว่าตอนไปเสียอีกเพียงแต่กลับมากันแล้วหรือ


เฮือกกกกก!!!


ทะ  ทะ...ท่านแม่”  เฟยเมี่ยวตกใจจนแทบหงายหลัง เมื่อเห็นว่าในห้องของตนที่ควรว่างเปล่ากลับมีท่านแม่ของเขาที่กำลังนั่งถลึงตาจ้องมองเขา และมี่ถงอย่างดุร้ายอยู่ 


และก็ต้องเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเหลือบไปเห็นไม้เรียวในมือผู้เป็นมารดา เดี๋ยวก่อนนะ ไม่ถูกต้อง นี่ไม่ถูกต้องแล้ว ในความทรงจำของคนงามแม่เล้าหลิ่งเป็นสตรีที่จิตใจดีมีเมตตา และรักหลิ่งเฟยอวี่ดั่งแก้วตาดวงใจมิใช่หรือ แล้วเตรียมไม้เรียวมาเพื่ออันใดเล่า


อย่าบอกว่าจะตีเขานะ เฟยเมี่ยวหันไปทางมี่ถงเพื่อขอความช่วยเหลือ ถึงเขาจะพร้อมรบกับทุกสิ่งอย่างบนโลกใบนี้ แต่เขาไม่สู้กับมนุษย์แม่หรอกนะ!


มี่ถงที่ได้รับสายตาขอความช่วยเหลือ ก็รีบเอาตัวเข้ามาบังนายน้อยของตนไว้ แล้วกล่าวยอมรับผิดแทนผู้เป็นนายอย่างร้อนรน  “เป็นข้า เป็นข้าที่ชวนนายน้อยออกไปข้างนอกเองขอรับนายหญิง” 


แม่เล้าหลิ่งเลิกคิ้วมองคนยอมรับผิดแทนบุตรชายแล้ว ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ มีอะไรบ้างที่เกี่ยวกับเฟยอวี่แล้วมี่ถงจะไม่ออกหน้าให้ ไม่ว่าจะเป็นแต่ก่อนหรือตอนนี้เด็กคนนี้ก็มิเคยเปลี่ยน 

นางถอนหายใจพลางกล่าวกับมี่ถงว่า


เจ้าไปคุกเขาที่สวนหลังเรือน ยามเหม่าค่อยกลับมาหานายน้อยของเจ้าเฟยเมี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบเข้าไปนั่งคุกเข่าข้างๆ มารดาแล้วกล่าวอย่างสำนึกผิด 


ท่านแม่อย่าได้ลงโทษมี่ถง เป็นลูกที่คิดอยากออกไปเที่ยวเล่นเอง จึงบังคับให้มี่ถงพาออกไป  เฟยเอ๋อร์เพียงแค่  แค่ไม่อยากไปพบคุณชายจิน…”  ท้ายเสียงเบาหวิว


แม่เล้าหลิ่งมองดูผู้เป็นบุตรทำสีหน้าท่าทางเหมือนจะร้องไห้ออกมาให้ได้ ถึงนางจะรู้ว่าเจ้าเด็กนี่เสแสร้งก็เถอะ แต่ก็อดที่จะใจอ่อนมิได้ถึงอยากจะสร้างโอกาสให้ทั้งสองได้ผูกสัมพัน แต่หากบุตรชายไม่มีความสุข ทุกอย่างที่ทำไปจะยังมีความหมายอะไรอีก


*เจ้าคิดว่าแม่จะบังคับเจ้าหรือไร เพียงแค่นัดแนะไว้แล้วจะไม่ไปพบก็จะเป็นการเสียมารยาท ทั้งยังเสียชื่อหออวิ้นเหมย แต่เจ้ากลับหนีไปเสียดื้อๆ คุณชายจินนั่งรอเจ้าถึงสามชั่วยามเชียนนะ กว่าแม่จะกล่อมให้เขากลับไปได้ อีกอย่างนะเฟยเอ๋อร์”  นางยกมือขึ้นลูบศีรษะบุตรชายอย่างอ่อนโยน


แม่รักเจ้าออกปานนี้ ไม่ว่าตอนนี้ภายในตัวเจ้าจะเป็นผู้ใดเจ้าก็ยังคงเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของข้า ขนาดเฟยอวี่ที่ใสซื่อหัวอ่อน ข้ายังมิเคยบังคับฝืนใจให้ทำในสิ่งที่ไม่มีความสุข แล้วเจ้าที่ดูอย่างไรก็เป็นปีศาจน้อย ข้าจะไปบังคับเจ้าได้อย่างไร”  


เฟยเมี่ยวยิ้มกว้างถึงจะโดนว่า ว่าเป็นปีศาจน้อยก็ช่างมันเถอะ แค่ไม่ถูกจับคู่อีกก็เป็นพอ  “แล้วมี่ถง….”


ไม่ได้


ท่านแม่…..”  


มี่ถงทำผิดที่แอบพาเจ้าออกไปในยามค่ำคืน หากเกิดอันตรายขึ้นกับเจ้าอีก แม่จะอยู่ต่อไปได้อย่างไร


เขาไม่กล้าโต้เถียงแทนมี่ถงแล้ว ส่วนมี่ถงก็คำนับแม่เล้าหลิ่งแล้วเดินออกไปคุกเข่าแต่โดยดี….




ผมใช้” 


ระบบ [ เปิดโหมดคลัง 'อาวุธ' ได้ ]


[ คำชี้แจง : การสุ่มอาวุธในคลังของระบบ จะคำนวลตามแกนปราณในร่างกายเพื่อหาอาวุธที่เหมาะสมให้แก่ผู้เล่น ]


ข้างหน้าของเฟยเมี่ยวปรากฏภาพจอโปรงแสง ที่แสดงรายชื่อพร้อมรายละเอียดต่างๆ ของอาวุธมากมาย มีทั้งกระบี่ ดาบ มีดสั้น มีดบินต่างๆ เข็มพิษ ธนู และอื่นๆ อีกนับไม่ถ้วน จนเขาขี้เกียจอ่านเพราะอ่านไปก็ต้องสุ่มเอาอยู่ดีจะให้ทั้งทีขอแบบเลือกเองก็ไม่ได้ ระบบคุณนี่น่าเบื่อจริงๆ


ผมต้องทำยังไงต่อละ


ระบบ [ กดปุ่มสุ่มหยิบทางด้านล้างขวามือ ระบบจะแรนด้อมอาวุธขึ้นมาให้ผู้เล่นอัตโนมัติ ]


เขาเอื่อมมือไปกดตามที่ระบบบอก  แล้วอาวุธบนหน้าจอก็เริ่มหมุนติ้วๆ เร็วขึ้นๆ จนเขามองตามไม่ทันจนกระทั่ง


ปิ๊งป่อง  ปิ๊งป่อง 


ระบบ [ ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น อาวุธที่คุณได้รับคือลูกแก้วอสนีบาต กรุณายื่นมือออกมาเพื่อรับอาวุธ ]


ลูกแก้ว?  


เฟยเมี่ยวยื่นมือทั้งสองข้างออกไปเตรียมรับลูกแก้วตามที่ระบบบอกอย่างมึนงง ในหัวก็กำลังนึกหน้าตาไอ้ลูกแก้วอสนีบาตนี่ไปพลางๆ มันจะเหมือนลูกแก้วทำนายที่เคยเห็นในหนังไหมนะ  แต่อันนั้นมันใหญ่มากนะจะให้เอามาไว้ปาหัวคู่ต่อสู้หรือยังไง


บนฝ่ามือของเขาเกิดแสงสีม่วงใสขึ้น สักพักก็มีถุงผ้าไหมสีม่วงอ่อนหล่นลงมากลางฝ่ามือพอดิบพอดี พอลองเปิดดูข้างใน เฟยเมี่ยวก็แทบอยากจะปามันใส่ศีรษะของระบบเสียเดี๋ยวนี้ (ถ้าระบบมันมีหัวน่ะนะ)


เพ้ย!! นี่มันลูกแก้วนี่น่า  ลูกแก้วที่เอาไว้ดีดเล่นเลยละ ดูกิ๊กก๊อกไร้ประโยชน์กว่าแบบที่ใช้ทำนายได้เสียอีก จะเอามาทำอะไร!  แค่เห็นอาวุธชิ้นแรกที่ได้มาอนาคตการเป็นจอมมารก็ริบหรี่ลงไปอีกหลายส่วนแล้ว ให้ตายเถอะ ขอคืนสินค้าได้ไหมเนี่ย...


เขาหยิบลูกแก้วสีม่วงเข้มออกมาหนึ่งลูกแล้วส่องดู ในใจยามนี้กลับเกิดกลุ่มควันแห่งความคิดถึงเบาบาง  'อะ เหมือนที่นายเคยให้ฉันไว้เลยอาจวิน’ 


นี่ระบบมันอ่านใจเขาออกหรือไงนะ ถึงได้ให้ของแบบนี้มา เฟยเมี่ยวเบะปากแล้วกล่าวล้อเลียนเสียงระบบว่าขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น อาวุธที่คุณได้รับคือลูกแก้วอสนีบาตเหอะ!! เป็นกระบี่อสนีบาตหรือธนูอสนีบาตเท่ๆ จะไม่โอดครวญเลย


 ลูกแก้วกิ๊กก๊อกนี่จะไปทำอะไรได้กัน เขาหรืออุตส่าห์ปีนขึ้นไปเก็บไอ้แมวอ้วนนั่นจนตกต้นไม้เลยนะ (ถึงจะโดนช่วยเอาไว้ได้ทันก็เถอะ) แต่ได้มาแค่ลูกแก้วเองเหรอ มิหนำซ้ำยังถูกเจ้าของแมวผู้ลึกลับเมินกันเสียดื้อๆ อีกมันน่าเบื่อเกินไปแล้วนะ


ด้วยความหงุดหงิดใจ เฟยเมี่ยวจึงขว้างลูกแก้วสีสวยในมือออกไปเต็มแรง ประกายสีม่วงแสบตาเหมือนกับแสงของสายฟ้าที่กำลังจะฟาดลงบนผืนแผ่นดินเปร่งประกายออกมาจากลูกแก้ว จนเขาอดตื่นตาตื่นใจมิได้ แต่แล้วความตื่นตาตื่นใจก็แปลเปลี่ยนเป็นตื่นตกใจในเสี้ยววินาที เพราะเจ้าลูกแก้วไม่รักดีดันพุ่งเข้าใส่กลางหน้าผากของมี่ถงที่เพิ่งเปิดประตูห้องเข้ามาพอดี


โอ้ย!!”  มี่ถงที่ก้าวขาเข้ามาในห้องของนายน้อยยังไม่ทันพ้นขอบธรณีประตู ก็มีวัตถุประหลาดลูกกลมๆ สีม่วงมีออร่าสีม่วงคล้ายสายฟ้าแผ่ออกมาจากตัว พุ่งเข้าใส่ภายในเสี้ยววินาทีที่คิดว่าตนเองนั้นสามารถหลบพ้น กลับกลายเป็นว่ามันไม่ทะลุกลางหน้าผากของเขา แต่กระแทกเข้ากับหางคิ้วอย่างจังความรู้สึกแรกที่สัมผัสโดนเจ้าลูกกลมๆ นั่นคือเจ็บร่ายกายทุกส่วนโดยเฉพาะใบหน้าชาดิก มี่ถงทรุดลงไปนอนกับพื้นอย่างอ่อนแรง เขาใช่สายตาที่สามารถขยับได้ มองผู้เป็นนายอย่างมึนงง


เฟยเมี่ยวรีบเข้าไปประคองคนที่นอนแน่นิ่งกับพื้นให้ขึ้นมานั่งพิงกำแพงใกล้ๆ จะให้เขาลากมี่ถงที่ตัวใหญ่กว่าตนเองไปที่เตียงเขาก็ทำไมได้ เลยได้แต่ช่วยจัดเสื้อผ้าให้อีกฝ่ายอย่างเอาใจพลางกล่าวอย่างสำนึกผิดว่าถงถงคนดีของข้า  ข้ายังมิได้ทำอันใดเลยนะ ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์”  


เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ แต่สายตาที่อีกฝ่ายมองมาไม่ได้แสดงถึงความเชื่อถือในคำพูดเขาเลยแม้แต่น้อย เฟยเมี่ยวยู่ปากใส่อีกฝ่ายแล้วก้มลงไปหยิบเจ้าลูกแก้วตัวต้นเหตุที่ยังคงมีออร่าของสายฟ้าสีม่วงล้อมรอบเป็นระยะๆ ยื่นให้มี่ถงดูนี่ไง  เจ้านี่เป็นคนทำร้ายเจ้า” 


มี่ถงกลอกตาไปมาอย่างอิดหนาระอาใจ ตอนนี้หากเขาสามารถขยับปากเปล่งเสียงได้แม้เพียงนิด เขาก็อยากจะบอกนายน้อยเฟยอวี่เหลือเกินว่า 'มิใช่ท่านที่เป็นผู้โยนมันมาใส่หัวข้าหรอกหรือ!!’ 


เขาถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง แล้วเมินเฉยต่อการพยายามปัดป้องความผิดออกจากตัวของผู้เป็นนาย เถียงให้ตายก็ไม่ชนะ ถ้าเช่นนั้นข้าเงียบไว้ทำเป็นเชื่อท่านเสียคงดีกว่า


หลังจากผ่านมาหนึ่งเค่อ อาการของมี่ถงก็ค่อยๆ ดีขึันเขาสามารถย้ายร่างของตนเองมานั่งที่โต๊ะได้ แล้วเพียงแต่สิ่งที่เขาสังเกตเห็นจากความผิดปกติของร่างกายตนเองก็คือ ลมปราณในร่างเกิดเสียสมดุลไปถึงสองในสิบส่วนเพียงเพราะสัมผัสลูกแก้วขนาดเล็กนั่นเท่านั้น


สิ่งที่ท่านโยนใส่ข้ามันคือสิ่งใดหรือขอรับ?” เขาหันไปถามเฟยเมี่ยวที่กำลังนั่งเรียงลูกแก้วเป็นแถวๆ อยู่บนเตียงนอน  


นี่หรือ  ลูกแก้วอย่างไรเล่า”  เฟยเมี่ยวที่กำลังตั้งอกตั้งใจนับจำนวนลูกแก้วในถุงผ้า เงยหน้าขึ้นมาตอบอีกฝ่ายแล้วเก็บพวกมันทั้งหมดกลับเข้าถุง


ข้ารู้แล้วขอรับว่ามันคือลูกแก้ว เพียงแต่เจ้าลูกแก้วขนาดเล็กนี่มีไว้ทำสิ่งใด?”  


ก็  เอ่อ ก็นี่ไง หากตกอยู่ในอันตรายก็โยนมันออกไปเลย พอใครโดนเข้าก็จะมีสภาพไม่ต่างจากเจ้าเมื่อครู่นั่นแหละเฟยเมี่ยวอธิบายส่งๆ ไปความจริงเขาไม่รู้วิธีการทำงานของมันหรอก ให้ของมาก็เอาคู่มือมาให้ด้วยสิระบบ!


ข้าขอดูมันใกล้ๆ ได้หรือไม่ขอรับเฟยเมี่ยวเดินมานั่งลงข้างกายอีกฝ่าย แล้วยื่นถุงบรรจุลูกแก้วให้มี่ถง ที่น่าแปลกคือมี่ถงไม่สามารถแตะต้องลูกแก้ว หรือแม้แต่ถุงผ้าไหมได้เลย


แปลก…” มี่ถงขมวดคิ้วมุ่น


แปลกอย่างไร” 


หรือมันจะคล้ายคลึงกับหินรวมปราณ?”


แล้วไอ้หินรวมปราณนี่มันอะไรละอย่าเข้าใจคนเดียวได้ไหม อธิบายให้ข้าฟังด้วย


หินรวมปราณคือแร่หินชนิดหนึ่งขอรับ คุณสมบัติก็ตามชื่อมันสามารถรวบรวมลมปราณจากธรรมชาติมาไว้ที่จุดเดียวได้ โดยใช้ตัวหินเป็นศูนย์กลางพวกเผ่ามนุษย์ที่ฝึกตนเป็นเซียนชอบนำมาใช้กัน เพื่อให้สามารถฝึกฝนให้ก้าวหน้าได้รวดเร็วยิ่งขึ้น เพียงแต่ว่าลูกแก้วนี่กลับต่างออกไป” 


เขาคิดว่าเขาดูไม่ผิด จากที่ท่านประมุขเคยบอกเล่ามานายน้อยมีปราณกำเนิดเป็นปราณธาตุสายฟ้า ซึ่งเป็นปราณที่หายสาปสูญมานับหมื่นปีแล้วเจ้าสิ่งนี้ก็ไปกระตุ้นแกนปราณในร่างของนายน้อยโดยไม่รู้ตัว เพียงแต่ปราณมารของนายน้อยยังไม่ถูกปลดผนึกลูกแก้วนี่ก็ยังสามารถดึงเอาปราณสายฟ้าของนายน้อยออกมาได้


ท่านไปได้มันมาจากที่ใด?”


 เฟยเมี่ยวมองหน้าคนถามด้วยสายตาเรียบนิ่ง เพียงแต่ในใจตอนนี้กลับร้อนรนจนพูดไม่ออกอะ...เอ่อ คือ”  


มี่ถงหรี่ตาจ้องมองคนที่เริ่มเบือนหน้าหนีมิกล้าสบตา  เขาก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่คิดตอบ จะให้เขาไล่ต้อนนายน้อยให้จนมุมก็คงจะกลายเป็นเขาที่ถูกอีกฝ่ายเล่นงานเสียก่อน เอาเถอะหากอยากให้รู้นายน้อยก็คงจะบอกเขาเอง 


ช่างเถอะหากท่านลำบากใจ ข้าก็ไม่คิดฝืนใจให้ท่านตอบ”  เฟยเมี่ยวหันมองอีกฝ่าย สังเกตจากน้ำเสียงมี่ถงก็ไม่ได้โกรธหรือดึงดันจะเอาคำตอบจากเขา นั่นก็ดีแล้ว


มี่ถงไม่ใช่ไม่อยากบอกเจ้า เพียงแต่ข้าเองก็ยังนึกไม่ออกเลยว่าได้มันมาได้อย่างไรเขาทำหน้าทำตาที่คิดว่าใสซื่อที่สุดเพื่อให้อีกฝ่ายเชื่อ  จำไม่ได้เสียยังดีกว่าให้มี่ถงคิดว่าเขาไม่อยากตอบหรือมีความลับด้วย มี่ถงพยักกน้ารับรู้ไม่ได้กล่าวอะไรต่อ


เออใช่ มี่ถงชายสวมหน้ากากผู้นั้นเป็นผู้ใดหรือ เหตุใดเจ้าจึงทำเหมือนต้องการหนีให้ห่างจากเขานักเล่า?”


  มี่ถงมองผู้เป็นนายอย่างสงสัย เหตุใดท่านหันมาสนใจเรื่องนี้อีกเพราะเขาอันตรายต่อเราขอรับ


ทำไม?”  ก็แค่คนที่หยิ่งเหมือนแมว  มีอะไรน่ากลัว


ฟังนะขอรับนายน้อย ท่านต้องรับปากข้าหากเจอชายผู้นั้นอีก ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดหรือในสถานะการณ์ใดก็ตาม ให้รีบออกห่างเสีย”  


อยากให้ข้ารับปากเจ้าก็ต้องอธิบายมาก่อนเรื่องอะไรจะมาบอกให้หลบหนีเหมือนเต่าหดหัว ข้ามิได้ทำอันใดผิด เจ้าพ่อแมวหมูนั่นจะทำอะไรได้


หากข้าเดาไม่ผิด นามของเขาคือเหวินฮุ่ยเฉิง เป็นเจ้าตำหนักซือโฮ่วขอรับ”   ตำหนักซือโฮ่ว?  


ข้าไม่รู้จัก


  มี่ถงมองคนที่ตอบเขากลับมาตาใส นายน้อยผู้ยิ่งใหญ่ท่านจะไม่สนใจใครเลยแบบนี้ไม่ได้นะขอรับตำหนักซือโฮ่วตั้งอยู่ที่แดนเหมันต์ เป็นดินแดนที่ตัดขาดออกจากทั้งสามเผ่าไม่ขึ้นตรงต่อเผ่าใด ตัวของเหวินฮุ่ยเฉิงเองก็ไม่ใช่ทั้งเทพ มาร และมนุษย์” 


แล้วเป็นตัวอะไรล่ะ?


ผู้คนในตำหนักซือโฮ่วจะถูกเรียกว่า ผู้ลงทัณฑ์ มีหน้าที่ลงทัณฑ์ทั้งเทพและมารที่ก่อกรรมทำเข็น หากกระทำการชั่วช้าจนฟ้าดินไม่อาจอภัย ก็จะถูกผู้ลงทัณฑ์จากตำหนักซือโฮ่วไล่ล่าจับตัวกลับไปที่ตำหนักซือโฮ่วเพื่อรับการลงทัณฑ์ แล้วคนที่เป็นถึงเจ้าตำหนักอย่างเหวินฮุ่ยเฉิงจะเก่งกาจสักแค่ไหนกันเล่าท่านลองคิดดู”  


เฟยเมี่ยวครุ่นคิดเงียบๆ แปลว่าเจ้าคนมารยาทแย่นั่นเป็นถึงบอสใหญ่ของคนพวกนั้นเลยน่ะสิ  เฟยเมี่ยวยิ้มหวานพลางเขย่าแขนมี่ถงไปมาแม้แต่เจ้าก็สู้เขามิได้หรือ” 


มี่ถงคิ้วกระตุก ท่านเป็นนายของข้านะขอรับ เหตุใดทำหน้าทำตาดีอกดีใจที่เห็นผู้อื่นเก่งกาจกว่าข้าเล่า มี่ถงตอบกลับเสียงหนักแน่นดุจดั่งขุนเขาข้าสู้ได้!!


 เพียงแต่โอกาสชนะมีน้อยเท่านั้นเอง….


แล้วนี่ท่านจะยิ้มอะไรนักหนาเล่า


  “หึหึ ข้ากำลังมีความสุขอย่างไรเล่า มี่ถงคนดีเจ้าลองคิดดูหากเขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมถึงเพียงนั้น ไม่แน่ว่า…" ไม่แน่ว่าการได้ทำความรู้จักกับเจ้าตำหนักซือโฮ่วผู้นี้ไว้ ภายภาคหน้าอาจมีประโยชน์กับเขาไม่มากก็น้อย


ทางที่ดีท่านก็ฟังข้าเถอะนะขอรับนายน้อย ท่านสู้เขาไม่ได้หรอก อีกอย่างต่อให้ไม่ใช่เขาเป็นผู้ลงมือ พยัคฆ์ทมิฬก็ไม่ปล่อยให้ท่านไปแตะต้องนายของมันเป็นแน่” 


พยัคฆ์ทมิฬ  คนแซ่เหวินนั่นเลี้ยงพยัคฆ์ด้วยหรือ?”


ก็แมวตัวที่ท่านไปช่วยลงมาจากต้นไม้นั่นแหละขอรับ” 


"..."


"..."


อะไรนะเจ้าจะบอกข้าว่าแมวอ้วนนั่นเป็นพยัคฆ์หรือ ข้าไม่เชื่อเด็ดขาด!แมวที่จับตรงไหนไขมันก็ย้วยเสียขนาดนั้น จะเป็นอย่างอื่นนอกจากแมวอ้วนๆ ได้ยังไง?


หากท่านไม่เชื่อ ก็รอดูด้วยตาของตนเองเถิด ข้ามีลางสังหรณ์ว่าเราต้องได้พบกับเจ้าตำหนักเหวินอีกเป็นแน่…” 


 ได้พบก็ดีไม่ได้พบก็ช่าง ตอนนี้เฟยเมี่ยวสนใจแค่ว่าถ้าแมวอ้วนนั่นเป็นพยัคฆ์อย่างที่มี่ถงบอกจริงๆ เขาก็อยากได้ มีสัตว์วิเศษขี่เท่ๆ แบบในเกมที่เคยเล่นต้องสนุกมากเป็นแน่


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


เฟยอวี่ท่านแม่ให้มาตามเจ้า”  คนที่มาเคาะประตูนั้นคือซูเหนียง นางโลมคนหนึ่งในหอคณิกาอวิ้นเหมย แม่นางผู้นี้ไม่ค่อยมายุ่งเกี่ยวกับหลิ่งเฟยอวี่นัก ถือว่าเจ้ารอดตัวไป


ท่านแม่ให้ตามข้าในยามนี้ ด้วยเรื่องอันใดหรือขอรับพี่ซูเหนียงการสวมบทบาทหลิ่งเฟยอวี่ถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่น


ท่านผู้เฒ่าหานฝู บิดาของคุณชายหานเจี่ยฟงมาขอพบเจ้า”   ในที่สุดก็มาเสียทีเรื่องสนุกของข้า  หึ …...


หน้าประตูห้องรับรองของหออวิ้นเหมยมีร่างของสองนายบ่าวยืนอยู่ ผู้เป็นนายกำลังใช้น้ำเปล่าหยอดตาตนเองให้ดวงตาดูฉ่ำน้ำ (ยาหยอดตาไม่มีเลยใช้น้ำเปล่าแก้ขัดไปก่อน) ส่วนผู้เป็นบ่าวก็กำลังมองนายของตนอย่างเหลือเชื่อ พร้อมกับเกิดคำถามขึ้นมาจากความไม่เข้าใจที่ล้นปรี่ คนที่สติยังดีอยู่สมควรทำเช่นนี้หรือไม่


มี่ถงมองนายน้อยของตนที่กำลังใช้น้ำหยอดตา ทั้งยังส่องกระจกทองแดงบานเล็กในมือไปมา สิ่งที่เขาสงสัยคือทำไปเพื่อสิ่งใดเอ่อ…” 


แต่ยังไม่ทันจะอ้าปากถาม ผู้เป็นนายกลับหันมาบีบน้ำตาปลอมๆ ให้แล้วถามเขาเสียงเศร้าว่าข้าดูน่าสงสารพอหรือยัง?”


หะ….”


หน้าตาข้าตอนนี้ดูโศกเศร้าเสียใจมากพอหรือยัง


เอ่อ…” เขาควรจะตอบว่าอย่างไรดีเล่า? หน้าตานายน้อยตอนนี้มันก็ดูโศกเศร้าอยู่หรอกเพียงแต่การถามคำถามจากคนที่เห็นเบื้องหลังความโศกเศร้าจอมปลอมเช่นนี้ เป็นเรื่องที่ถูกต้องแน่แล้วหรือ


ท่านคิดจะทำสิ่งใด”  เขารับกระจกและถ้วยใส่น้ำคืนจากอีกฝ่ายพลางถามสิ่งที่คาใจ  เฟยเมี่ยวอมยิ้มใช้สายตามองมี่ถงอย่างซุกซน เขากระซิบมี่ถงเสียงเบาว่า 'ความลับแล้วเดินนำอีกฝ่ายเข้าไปภายในห้องรับรองที่ผู้เฒ่าหานฝูรออยู่


เฟยอวี่คำนับนายท่านหานขอรับ”  กิริยาอ่อนช้อยท่วงท่าที่ดูบอบบางราวกิ่งหลิว ถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งเพื่อความสมจริง 


นั่งลงก่อนเถอะ เจ้าอย่าได้เกรงใจไปเราเองก็หาใช่คนอื่นคนไกลไม่ผู้เฒ่าหานเมื่อเห็นคนที่ตนกำลังรอเดินเข้ามา ก็รีบกล่าวเป็นกันเองกับเฟยเมี่ยว


 ท่านปู่ท่านแก่จนเลาะเลือนไปแล้วใช่หรือไม่ จึงได้ลืมไปแล้วว่าท่านกับข้าเพิ่งเจอกันครั้งแรก เฟยเมี่ยวค่อนแคะผู้เฒ่าตรงหน้าในใจพลางมองสำรวจอีกฝ่าย บิดาเป็นเช่นไรบุตรชายก็เป็นเช่นนั้น เหมือนกันมิมีผิดเพี้ยน เขายิ้มรับบางๆ แล้วนั่งลงที่ตรงข้ามกับผู้เฒ่าหานฝู


ข้าจะไม่อ้อมค้อมกับเจ้าแล้ว กล่าวตามตรงเราผู้เฒ่านั้นมีความลำบากใจเป็นอย่างมากที่ต้องแบกหน้ามาหาเจ้าถึงหออวิ้นเหมยในวันนี้เพียงแต่….”


เพียงแต่อะไรหรือขอรับอะไรก็รีบพูดมาจะได้ไหม ลีลาอยู่ได้น่ารำคาญเสียจริง


อาฟงของข้าน่ะสิ ต้องการคำตอบจากเจ้าเรื่อง…” 


พอกล่าวมาถึงตรงนี้เฟยเมี่ยวก็ร้องอ้อออกมาหนึ่งคำ ภายในใจเกิดความยินดีเป็นอย่างมากที่อีกฝ่ายมาหาตนด้วยเรื่องนี้อาการของคุณชายหานเป็นอย่างไรบ้างขอรับ” 


สีหน้าท่าทางทั้งน้ำเสียงที่ดูจริงใจ และห่วงใยบุตรชายทำให้หานฝูรู้สึกชมชอบหลิ่งเฟยอวี่เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งส่วน  “ก็ดีขึ้นเล็กน้อย เพียงแต่พอฟื้นขึ้นมากลับเอาแต่เพ้อหาเจ้ามิยอมหยุด หมอที่ถูกเชิญมาบอกว่าเขาอาจจะสูญเสียดวงตาทั้งสองข้าง หากไม่ยอมรักษาโดยเร็วแต่อาฟงนั้นดื้อรั้นยิ่งนัก เขากล่าวว่าหากเจ้ามิยินยอมตบแต่งเป็นฮูหยินรองให้กับเขา ชีวิตนี้เขาก็ไม่ต้องการดวงตาคู่นี้อีก”  


นี่ถึงขนาดเอาดวงตาของตนเองมาข่มขู่เขาเชียวหรือเฟยเมี่ยวทำสีหน้าครุ่นคิดเช่นนั้นหรือขอรับ”  


ข้าจึงอยากให้ข้ารับปากเรื่องงานแต่งในครั้งนี้เสีย เพียงแต่” 


นายท่านหานมีสิ่งใดจะกล่าว เชิญพูดมาตามตรงเถอะขอรับเขาเริ่มเบื่อตาแก่นี่แล้วพูดไปพูดมาก็อ้อมเมืองแยู่เป็นวันๆ อยากรีบไปนั่งส่องลูกแก้วต่อ


เฮ้อ  อย่าหาว่าเราผู้เฒ่ารังแกเจ้า แต่งเจ้าเข้าจวนนั้นมิใช่ปัญหา เพียงแต่ตระกูลหานนั่นเป็นตระกูลพ่อค้าใหญ่ อาฟงเองก็เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวหากจะให้เขาแต่งเจ้าในฐานะฮูหยินรองเกรงว่าผู้คนจะครหาเอาได้”  


หึ ฟังไปฟังมาทำไมเหมือนเป็นเขาที่ไปขอให้อีกฝ่ายตบแต่งด้วยไปแล้ว เฟยเมี่ยวก้มหน้าลงเล็กน้อยกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่มั่นคงนักเอ่อ...ความหมายของนายท่านหานคือ..


หากเปลี่ยนจากตำแหน่งฮูหยินรอง เป็นเพียงอนุภรรยาจะได้หรือไม่? สินสอดก็เอาตามที่อาฟงว่าไว้ งานแต่งก็จะจัดให้เจ้าอย่างยิ่งใหญ่ให้สมกับที่นายโลมคนหนึ่งควรได้รับ เพียงแต่แค่สถานะของเจ้าจะเป็นเพียงอนุภรรยาเท่านั้นเจ้าคิดเห็นเป็นอย่างไร”  หานฝูลอบสังเกตกิริยาของอีกฝ่ายเมื่อกล่าวจบ


 เด็กคนนี้แม้ว่าจะเพียบพร้อมด้วยรูปลักษณ์หน้าตา กิริยาความนอบน้อม แต่อีกฝ่ายก็เป็นเพียงเด็กที่เติบโตมาจากหอคณิกาฐานะต่ำต่อย จะให้แต่งเข้าตระกูลเป็นถึงฮูหยินรองออกหน้าออกตา เขาหาได้เห็นด้วยกับบุตรชายไม่ เพียงแต่มิมีทางเลือกแล้ว จึงต้องมาต่อรองกับหลิ่งเฟยอวี่ให้รู้เรื่องถึงสถานะหลังก้าวเข้าสู่จวนสกุลหาน


เฟยเมี่ยวก้มหน้าลงด้วยท่าทางอ่อนข้อเพียงเพื่อหลบซ่อนความไม่พอใจ  เจ้าแก่ที่น่าตายนี่ คำก็นายโลมสองคำก็อนุภรรยา ทำอย่างกับเขาอยากเหยียบเข้าไปในบ้านของตัวเองนักนิ เขาเงยหน้าขึ้นมองหานฝูอีกครั้งแล้วกล่าวอย่างเศร้าสร้อยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคนของหออวิ้นเหมยเป็นผู้ก่อ เรื่องที่ทำให้คุณชายหานต้องได้รับบาดเจ็บ ถึงแม้พี่ลี่หลานจะถูกโบยจนสิ้นใจไปแล้ว แต่เฟยอวี่ก็ยินดีรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ จะให้เป็นวัวเป็นม้าเป็นเพียงอนุภรรยาก็สุดแล้วแต่นายท่านหานจะต้องการเถอะขอรับ” 


หานฝูเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็พึงพอใจเป็นอย่างมาก เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ ข้าคงต้องขอตัวกลับจวนก่อน”  


เฟยเมี่ยวลุกขึ้นเดินไปส่งผู้เฒ่าหานถึงหน้าประตู แล้วกล่าวอย่างนอบน้อมน้อมส่งนายท่านหาน


พอลับสายตาหานฝูไป รอยยิ้มเบาบางที่มุมปากของคนงามก็ค่อยๆ จางหายไปแทนที่ด้วยใบหน้านิ่งสงบ


นายน้อยขอรับนี่ท่านคิดที่จะ…” ยังมิทันได้เอ่ยจบเสียงของเฟยเมี่ยวก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ พร้อมใบหน้างามที่เรียบเฉย


เจ้าคิดว่าข้าจะยอมแต่งกับเจ้าหมูตอนนั่นหรือ ฝันไปเถอะ


"แล้วที่ท่านรับปากท่านหานฝูไปเล่า?” มี่ถงกล่าวอย่างไม่เข้าใจ เขาได้ยินเองกับหูเลยนะ จะว่าฟังผิดก็มิน่าใช่


ก็แต่ง  แต่ข้าไม่ได้บอกว่าข้าจะแต่งเองเสียหน่อยเขาเดินนำมี่ถงไปทางห้องนอนของเพ่ยลี่หลาน


มี่ถงที่เห็นว่าเฟยเมี่ยวมิได้คิดจะกลับห้องก็อดจะถามขึ้นมาไม่ได้ว่าท่านจะไปที่ใดอีกขอรับ” 


 เฟยเมี่ยวยิ้มหวานให้อีกฝ่ายแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่าไปห้องว่าที่เจ้าสาวของหานเจี่ยฟง


ห้องนอนเพ่ยลี่หลาน...


พี่ลี่หลานท่านเป็นอย่างไรบ้างเฟยเมี่ยวก้าวเข้ามาภายในห้อง เขาพบกับเพ่ยลี่หลานที่นอนตะแคงมองมาทางเขาอย่างดีใจ


เพ่ยลี่หลานเมื่อเห็นว่าผู้ที่มาเยือนเป็นใครเขาก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง ไม่รู้เพราะเหตุใดการได้พูดคุยกับหลิ่งเฟยอวี่หลังจากถูกอีกฝ่ายฉุกรั้งขึ้นมาจากความตาย กลับทำให้เขาเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมาภายในจิตใจ เฟยเอ๋อรตอนนี้มีสิ่งที่ดึงดูดใจให้เขาต้องคะนึงหา ทั้งความอ่อนโยนยามปลอบประโลมสายตาที่มองเขา ฝ่ามือบางที่งดงามยิ่งกว่าเขาแต่กลับดูแข็งแกร่งพอให้เขาพึ่งพิงได้ ทุกสิ่งทุกอย่างช่างแตกต่างจากวันวานเพียงแต่เป็นความแตกต่างที่ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจ


ขะ...ข้าดีขึ้นมากแล้วแก้มทั้งสองข้างของเพ่ยลี่หลานขึ้นสีระเรื่อ เมื่อเพิ่งตระหนักได้ว่าความรู้สึกที่มีให้กับหลิ่งเฟยอวี่ได้เปลี่ยนไปจากความเกลียดชัง กลับแปลเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ลึกซื้งถึงเพียงนี้


เฟยเมี่ยวส่งยิ้มบางให้อีกฝ่ายแล้วนั่งลงที่ข้างเตียง ใช้นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาบดบังใบหน้างามของเพ่ยลี่หลาน ส่งผลให้ใบหน้านั้นแดงก่ำเข้าไปอีก คนผู้นี้เป็นบ้าอะไรอีกเดี๋ยวก็หลุบตาเดี๋ยวก็หน้าแดง คงถูกตีจนเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ เส้นผมยาวๆ นี่ก็รกหูรกตานักทำไมคนโบราณต้องไว้ผมยาวด้วยเขาไม่เข้าใจ


ดีแล้ว วันนี้ข้ามีเรื่องมาบอกกล่าวแก่ท่านด้วย เกี่ยวกับคุณชายหาน”  คุณชายหานคำพูดนี้ทำให้เพ่ยลี่หลานถึงกับขวัญผวาพุ่งเข้ากอดเอวบางของหลิ่งเฟยอวี่ไว้แน่น แล้วกล่าววาจาอย่างเลื่อนลอย


คะ คุณชายหาน เขาทำไม หรือว่าเขาจะรู้ว่าข้ายังไม่ตาย!! หรือว่า ไม่นะเฟยเอ๋อร์เจ้าต้องช่วยข้านะ ข้ากลัวเขากอดเอวเฟยอวี่แน่นขึ้น เมื่อนึกถึงอีกบุคคลหนึ่งที่ข้องเกี่ยวกับหานเจี่ยฟง คนผู้นี้ที่ทำให้เขา….


เฟยเมี่ยวขมวดคิ้วมุ่น ก้มมองคนที่เอาแต่กอดเขาไว้แน่น มันอีดอัดนะ เข้ามากอดทำไมเนี่ย แม้ว่าภายในใจอยากจะผลักอีกฝ่ายให้กระเด็นไปติดกำแพงสักแค่ไหน แต่ความเป็นจริงเขาก็ทำได้เพียงยกมือขึ้นลูกศีรษะเพ่ยลี่หลานแล้วกล่าวปลอบโยนเพียงเท่านั้น


พี่ลี่หลานท่านจะหวาดกลัวสิ่งใดกัน ในหออวิ้นเหมยใครจะกล้าทำอะไรท่านเล่า” 


เพ่ยลี่หลานได้ฟังเช่นนั้นก็รีบเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยความร้อนใจไม่  เขาทำได้ หากเป็นผู้หญิงคนนั้นต้องทำได้แน่!!"


ผู้หญิงคนไหน” 


ก็คนที่ให้ข้าเอาชากานั้นให้เจ้าดื่มอย่างไรเล่า!!”  เฟยเมี่ยวร้องหืมในลำคอกระตุกยิ้มร้ายภายในใจ ในที่สุดก็ยอมคายออกมาแล้วสินะ


ท่านหมายถึงผู้ใดหรือ?” เพ่ยลี่หลานหน้าซีดเผือด เขาเผลอหลุดปากพูดออกไปแล้ว


หากเฟยอวี่รู้ความจริงเรื่องนั้น จะเกลียดชังเขาหรือไม่ แต่นังหญิงชั่วนั่นมันหลอกเขา หากในชาหลงจิ่งกานั้นมียาพิษอยู่จริงเฟยอวี่ก็คงจะตายไปแล้ว ไม่ใช่มานั่งอยู่ข้างกายเขาเช่นนี้ เพ่ยลี่หลานมองหน้าหลิ่งเฟยอวี่ที่ยังคงนิ่งเงียบเพื่อรอคอยคำตอบแล้วกล่าวว่า


เฟยเอ๋อร์เป็นข้าที่โดนนังหญิงแพศยานั่นหลอกใช้แล้ว ฮึกเพ่ยลี่หลานกลับมากอดเอวหลิ่งเฟยอวี่แน่นอีกครั้งเพราะกลัวว่าหากเล่าจบ เฟยเอ๋อร์จะไปจากเขา


วันนั้นในตอนที่คุณชายหานประกาศขอไถ่ตัวเจ้า และตบแต่งไปเป็นภรรยา หลังจากนั้นอีกสามชั่วยามก็มีหญิงสาวคนหนึ่งมาหาข้า เขาบอกข้าว่าหากข้าอยากเป็นฮูหยินรองตระกูลหานแทนเจ้า ก็ให้เอาชาหลงจิ่งที่เขามอบให้ไปชงให้เจ้าดื่มเสีย แล้วข้าก็จะได้สิ่งที่ต้องการ” 


“...”


เป็น...เป็นเพราะตอนนั้นข้าอิจฉาเจ้า ข้าเองก็อยากออกไปจากที่นี่ ข้าเลยเลือกใช้วิธีที่โง่เขลาเช่นนั้น เฟยเอ๋อร์เจ้าอย่าเกลียดข้าได้โปรด ฮึก เข้ามิได้ตั้งใจ อีกอย่างชานั้นก็เป็นเรื่องหลอกลวงเจ้ายังอยู่ตรงนี้ เจ้ายังมิได้เป็นอันใดไป


  เฟยเมี่ยวที่อดทนฟังท่อยคำสารภาพของเพ่ยลี่หลานขบกรามแน่น แววตาหรี่ลงมองคนที่กอดตนไว้อย่างคุกคาม ยังไม่เป็นอะไรเช่นนั้นหรือ แน่สิก็คนที่นั่งให้เจ้ากอดอยู่มันคือข้า ส่วนหลิ่งเฟยอวี่คนที่กินชาของของเข้าไปก็ตายไปอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างที่เจ้าต้องการแล้วอย่างไรเล่า เขาสูดหายใจยาวเพื่อระงับอารมณ์ที่เริ่มจะปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แล้วกล่าวกับอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนว่า


ข้าจะเกลียดชังท่านได้อย่างไร เราเติบโตมาด้วยกันท่านเองเปรียบเสมือนพี่น้อง ข้ามีแต่รักและห่วงใยท่านยิ่งเห็นท่านถูกคนชั่วหลอกลวงให้ทำเรื่องทำต่ำทรามถึงเพียงนี้ข้าเองที่เป็นน้องชายจะทนดูอยู่เฉยๆ ได้อย่างไรเขาเน้นคำว่าต่ำทรามเพื่อด่าอีกฝ่ายแต่เพ่ยลี่หลานคงโง่จนกู่ไม่กลับแล้ว เพราะทันทีที่เฟยเมี่ยวกล่าวจบ อีกฝ่ายก็ยิ้มให้เขาอย่างดีใจ เป็นรอยยิ้มงามที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุดเท่าที่เขาเคยมองมาเลย


จริงหรือเฟยเอ๋อร์ข้าดีใจที่สุดเลยเขาดีใจจนพุ่งเข้าไปหอมแก้มนุ่มของอีกฝ่าย มี่ถงที่ยืนฟังเรื่องราวทุกอย่างเงียบๆ อยู่มุมห้อง เมื่อเห็นว่าเพ่ยลี่หลานหอมแก้มเนียนของหลิ่งเฟยอวี่ เขาก็แทบจะซักมีดสั้นขึ้นมาเสียบกลางอกอีกฝ่ายให้ตายไปเสีย จะได้หายแค้นหากไม่เป็นเพราะถูกสายตาของผู้เป็นนายห้ามปรามเอาไว้เสียก่อนละก็


แล้วท่านรู้หรือไม่ว่าหญิงสาวที่ให้ใบชาแก่ท่านเป็นผู้ใด


เป็นโจเจียวซิ่น  อนุภรรยาของคุณชายหาน


เช่นนั้นหรือ”  เท่านี้เขาก็ได้รู้แล้วว่าคนที่ให้ยาพิษกับเพ่ยลี่หลานมาเป็นใครที่เหลือก็แค่… “เอาละเรามาเข้าเรื่องกันเลยเถอะ ที่ข้ามาในวันนี้เพื่อมาแจ้งข่าวแก่ท่านเรื่องงานมงคลของข้าและคุณชายหาน” 


อะไรนะ ไม่ ข้าไม่ให้เจ้าแต่ง!เพ่ยลี่หลานร้องโวยวายเขาเพิ่งรู้ใจตนเอง แต่เฟยเอ๋อร์กลับจะแต่งให้กับผู้อื่นเสียแล้ว บุพเพที่เขาได้มาจะไม่ยอมให้ใครมาพรากไปเด็ดขาด


มิใช่ข้าหรอกพี่ลี่หลานที่ต้องแต่ง แต่เป็นท่านเฟยเมี่ยวบอกกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเนิบช้า เขาเบื่อที่จะคุยกับเพ่ยลี่หลานเต็มทนแล้ว รีบกล่าวธุระให้เสร็จแล้วพามี่ถงกลับห้อง ก่อนที่จะทำภารกิจของเขาพังไม่เป็นท่าดีกว่า


เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” 


นี่เป็นโอกาสดีที่ท่านจะได้แก้แค้นหานเจี่ยฟง แล้วยังมีโจเจียวซิ่นอีกคน ท่านจะปล่อยโอกาสดีๆ เช่นนี้ให้หลุดมือไปเชียวหรือ” 


เขามองเพ่ยลี่หลานที่กำลังลังเลใจอยู่แล้วกล่าวต่อไปว่า "พี่ลี่หลานท่านลองคิดดูให้ดี คนพวกนี้ทั้งหลอกลวงท่านให้ทำร้ายข้า ทั้งสั่งโบยท่านจนเกือบตาย จะเก็บพวกมันไว้ทำไมอีก ข้าบอกแล้วว่าจะช่วยท่านเอง ทุกอย่างข้าจะจัดการให้เพียงแค่ท่านเชื่อฟังข้า ทำตามที่ข้าบอกเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว” 


เพ่ยลี่หลานมองหลิ่งเฟยอวี่อย่างมีความหวัง ในแววตาฉายแววแห่งความเคียดแค้น ก็จริงอย่างที่เฟยเอ๋อร์ว่าในเมื่อพวกมันรังแกเขา เขาจะเก็บพวกมันเอาไว้ทำไม!!ได้ ข้าจะทำข้าจะเชื่อฟังเจ้าทุกอย่าง” 


เฟยเมี่ยวลูบศีรษะอีกฝ่ายเป็นการให้รางวัล  หึ คนโง่จนถึงท้ายที่สุดเจ้าก็ไม่มีทางเป็นคนฉลาดขึ้นมาได้หรอกเพ่ยลี่หลาน


ปัง.


เหตุใดต้องห้ามข้า!!มี่ถงที่เข้ามาภายในห้องของเฟยเมี่ยวเขาก็เริ่มโวยวายทันที


 เฟยเมี่ยวมองอีกฝ่ายแล้วถอนหายใจไม่ห้าม เจ้าก็ทำข้าเสียเรื่องหมดพอดี” 


ท่านก็ได้ยินที่เพ่ยลี่หลานสารภาพแล้ว ท่านยังจะเก็บมันไว้ทำไมอีก


เจ้าคิดว่าที่ข้าลงทุนยอมเก็บชีวิตของเพ่ยลี่หลานเอาไว้ เพียงเพื่อรอฟังคำสารภาพง่ายๆ เพียงเท่านั้นน่ะหรือ?” เขาเลิกคิ้วมองมี่ถงอย่างขบขัน คิดว่าเขาเป็นคนใจดีขนาดนั้นเลยหรือไง


แล้วเพื่อสิ่งใด ท่านรับปากแล้วว่าจะแก้แค้นให้นายน้อยของข้า!!จนถึงที่สุดเขาก็ยังไม่เข้าใจความคิดของคนผู้นี้เลยสักนิดเดียว


เพื่อที่จะได้รู้ว่าผู้ที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังของเพ่ยลี่หลานเป็นใคร  เพื่อที่จะทำให้ทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องที่ทำให้หลิ่งเฟยอวี่ต้องตายรู้ซึ้งถึงคำว่ากรรมตามสนอง อย่างไรเล่า”  เขาเดินเข้าไปประคองใบหน้าที่บึ่งตึงของมี่ถงไว้ด้วยฝ่ามืออุ่นทั้งสองข้าง แล้วกล่าวเสียงเย็นไม่ต้องกลัวว่าข้าจะผิดสัญญา เพราะตอนนี้หลิ่งเฟยอวี่ก็คือข้า แล้วใครหน้าไหนที่มันกล้ารังแกข้า  ข้าจะไม่ปล่อยให้มันได้ตายดีแน่….”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.271K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,131 ความคิดเห็น

  1. #1126 namfonnpp12 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 08:36
    เพ่ยก็แค่คนธรรมดาที่มีความอิจฉามากไปเท่านั้นเอง อย่าหลอกใช้น้อง อย่าทำร้ายน้องงงงง
    #1,126
    0
  2. #1125 namfonnpp12 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 08:34
    แต่เพ่ยก็น่าสงสารป่ะ โดนหลอกใช้ ยิ่งตอนนี้ชอบนายเอกแต่ก็ไม่รู้ตัวว่านายเอกก็วางแผนจะเอาคืนตัวเอง แต่ก็โทษใครไม่ได้นอกจากตัวเพ่ยเอง ถ้าความชั่วมี10ระดับคือเพ่ยได้ไป8เลยนะ เกลียดเเฟยอวี่อะไรขนาดนั้นอิจฉาเกินไปมั้ย แล้วยาพิษอ่ะ ไม่ฉุกคิดหน่อยเหรอ ถ้าดฟยอวี่ไม่ฟื้นขึ้นมาเลยเท่ากับแกฆ่าคนเลยนะ
    #1,125
    0
  3. #1122 knunkim (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 04:28

    ใจนึงเราก็อยากให้มี่ถงเป็นพระเอกนะ.. แต่ ก็รู้ ว่ามันเป็นไปไม่ได้~

    #1,122
    0
  4. #1038 K.white wine (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 20:08
    อูยยยยย แส่บๆ
    #1,038
    0
  5. #1027 Nu Lunn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 12:05
    จัดการมันเลยๆ
    แบบชอบน้องมากก
    สนุกมากๆ
    #1,027
    0
  6. #974 chalillxx_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 20:00
    ร้ายมากไอน้องงง
    #974
    0
  7. #955 prewxxii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 10:50
    จัดไปค่ะลูกกก
    #955
    0
  8. #919 DBJJKM97 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 22:21
    บร๊ะยัยน้องร้ายกาจจจ
    #919
    0
  9. #906 PPSnook (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 06:45
    น้องร้ายกาจที่สุดค่ะ
    #906
    0
  10. #887 Yooree (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 17:22
    นางร้ายกาจมากค่ะ
    #887
    0
  11. #835 sayupung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 10:05
    น้องร้ายกาจจจ \ทำเสียงแบบรอนด้วย
    แอบสงสารลี่หลานเหมือนกัน แงง ไม่ค่อยอยากเห็นตัวละครที่เหมือนจะสำนึกโดนลงโทษแบบนี้เลย แต่บาปที่นางทำไว้ก็หนักมากง่ะ ฆ่าคนเลยนะ เฮ้ออ
    #835
    0
  12. #830 suthida-- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 21:39
    อยากรู้ว่าพระเอกในเรื่องนี้ชื่ออะไรหรอคะ
    #830
    1
    • #830-1 Hanfeng(จากตอนที่ 8)
      17 พฤศจิกายน 2562 / 21:41
      เหวินฮุ่ยเฉิงค่ะ
      #830-1
  13. #709 xoxo__0 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 12:35
    นายเอกไม่ค่อยใช้ความคิดนะ เขาก็บอกว่าเป็นอาวุธมันจะไร้ประโยชน์ได้ไง ตอนที่แล้วก็แก้ปัญหาด้วยการหนีเที่ยว? เหอๆ
    #709
    0
  14. #644 Zyrens (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 16:03
    งงอ่ะ ตอนแรกบอกตายเพราะพิษที่ต้องจุดในกำยาน ตอนนี้บอกตายเพราะพิษในน้ำชาแทน

    สรุปจะให้น้องตายแบบไหนหรอคะ
    #644
    1
    • #644-1 เยว่ซิน/NightTime(จากตอนที่ 8)
      22 เมษายน 2562 / 16:44
      อะ เราต้องขอโทษจริงๆ นะคะที่ทำให้งง เราคงลืมเลยเผลอใส่ผิดไป ขอบคุณที่เตือนนะคะน่ารักมากๆ อายจังค่ะ ฮุก เดี๋ยวจะรีบแก้ไขนะคะ
      #644-1
  15. #560 BEAUTY_SPV (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:43
    ถ้อยคำนะคะมิใช่ท่อยคำ;-;
    #560
    0
  16. #514 OgInOyOgO36949 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:52
    อยากให้เป็นเรือจินถงงงง ชอบเมะสายอ่อนแอ ฮิฮิๆ
    #514
    0
  17. #468 M'PaaX'NR'C (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 12:18
    เรือจินถงหรือเรือถงจินน้า55555 /พลิกเรือ
    #468
    0
  18. #234 chira10127 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 19:14
    โถ น้องจินคนงาม....
    #234
    0
  19. #209 Peachz. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 22:24
    น้องสนใจพี่เขา(จำชื่อไม่ได้อะเหวินหรอ)ที่สุด เพราะต้องการคนที่เล่น(ทุบตี)ด้วยแล้วไม่บอบช้ำ?
    #209
    0
  20. #182 คิเซริ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 20:44

    เฟยเมี่ยวร้ายกาจมาก แสดงเก่งขนาดนี้เราคงต้องให้ออสการ์แล้วล่ะ555
    #182
    1
    • #182-1 เยว่ซิน/Time(จากตอนที่ 8)
      27 ธันวาคม 2561 / 20:49
      โปรดเปลี่ยนจากออสการ์เป็นช่วยน้องใช้หนี้ระบบเถอะนะคะ ฮ่าๆ... หนี้นี่ยังอีกยาวไกล~~
      #182-1
  21. #181 MR_Amiss (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 18:48
    สิ่งที่คิดนั้นหาใช่ความจริงที่ปรากฏไม่...สารภาพว่า เราก็คิดว่าความเป็นจริงคือสิ่งที่คิด55555+
    #181
    0
  22. #174 mcmxmzy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 22:04
    อยากให้คู่กับมี่ถงอ่าาๅๅๅ
    #174
    0
  23. #145 lills (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 16:04
    สงสารพี่ลี่หลานนนนน
    #145
    0
  24. #127 เทพบุตรแห่งแสง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 19:35

    สะ...สงสารลี่หลานอ่ะ ;^;

    #127
    0
  25. #104 monday_67 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 18:12
    กรี้ดดดเหยียบสามเรือแล้ว ฮืออออ ยัยร้ายกาจจจ
    #104
    0