ครอบครัวตัว ฮ. (ยังมีใครสติดีอีกไหม?) Twice fic Satzu&Minayeon

ตอนที่ 1 : บ้านคนพิลึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 ต.ค. 59


ในห้องทำงานของบ้านตระกูล ฮ. ตระกูลที่ร่ำรวยเรียกได้ว่า เป็นอภิมหาอัครมหาเศษอาหาร(==!)ถุ้ย! เอาเป็นว่ารวยก็แล้วกัน



ชายหนุ่มอายุราวยี่สิบต้นๆเขามีใบหน้าหล่อเหลาราวกับพระเอกซีรีย์ในละครเกาหลี ใบหน้าเรียวเล็ก สันกรามคมเด่นชัด จมูกโด่งผิวขาว (ผมสีทอง เพิ่งย้อมได้ไม่กี่วัน)



เขากำลังมุ่งมั่นตั้งใจ จดจ่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ปลายนิ้วรัวกดจึกๆที่เครื่องคิดเลข แววตามีวิศัยทัศน์ มุ่งมั่น ไปให้ถึงเป้าหมายยิ่งกว่าเอ็ม150 ลมหายใจเร็วถี่บ่งบอกถึงความตื่นเต้นร้อนรน ยู จองยอน คุณพ่อวัยหนุ่ม แห่งตระกูลฮ. เขาเป็นคนขยัน รู้จักเก็บเงินเก็บทองเพื่ออนาคตของลูกชายทั้งสองคน ทว่า...



" (^∆^) เคี๊ยก ก๊ากๆ คอลเล็กชั่นฮิราอิ โมโม๊ะ ชุดที่สามออกรึยังวะ แม่งเมื่อไหร่จะปลายเดือนตค.สักที เงินโบนัสเพิ่งออกกะกวาดหมดแผง ขอแบบเน้นตู้มๆดูมๆหน่อยน๊า แม่เอ้ย! พ่อจะเหมาหมดทั้งร้าน ฮ่าๆ" และนั่นคือหนึ่งในกิจกรรมยามว่างของคุณพ่อสุดหล่อ แต่มันไม่ได้จบเพียงแค่นี้ 






"โมอิ๊โมอิ๊ มาหาพ่อมาลูก โอ๋...ลูกสาวสุดที่รัก" ท่านจองกำลังเรียกลูกสาวตัวโปรดมือแกร่งควักเรียกไวๆ ( นกกระจอกเทศคอยาวหน้าตาน่ารัก ใส่กระโปรงสีชมพู ขนตาสีดำเป็นแพ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน ริมฝีปากอมชมพูระเรื่อ  เดินฉีกยิ้มหวานเห็นฟันมาแต่ไกล เพียงครู่หนึ่ง...ลูกสาวสุดสวยเอาอกเอาใจคุณพ่อเป็นอย่างดี



จึกๆ ปึกๆ! จงอยปากอันแหลมคมกำลังจิกลงแผ่นหลังกว้างเป็นจังหวะ



โมอิ๊โมอิ๊(นกกระจอกเทศ) กำลังนวดหลังให้คุณพ่อวัยเยาว์หลังจากตรากตรำทำงานหนักมาหลายชม.ในการหาซื้อคอลเล็คชั่น ฮิราอิ โมโม๊ะเวอร์ชั่นอีสาวปืนแตก อัลบัม " ชัดอัพเบบี้ หุบปากไปซะ! ถ้ายังไม่อยากตาย " ของวงตะไคร้




พั่บๆ! โมอิ๊รู้สึกคันปีก เลยกางวงแขนกว้างๆตีปีกพั่บๆในห้องทำงาน ปอยขนน้อยใหญ่ร่วงกราวลงสู่พื้นราวหิมะฟุ้งกระจายทั่วห้อง



" เอิ่ม... อิ๊เอ้ย! ทีหลังถ้าคันปีก ช่วยออกไปเกาข้างนอกได้ไหมลูก เดี๋ยวไข้หวัดนกแดกพ่อกันพอดี อีกหน่อยจะไม่มีใครดูแลหนูน๊า จะหวังพึ่งไอ้สองตัวนั้นไม่ได้หรอก" ที่ชายหนุ่มพูดเช่นนี้เค้าหมายถึงบรรดาลูกชายสุดหล่อตัวดี ซึ่งป่านนี้ยังไม่มีใครลุกจากที่นอนเลยสักคน ถึงแม้จะเป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ก็เถอะ(==!)



พ่อจองลูบหัวลูกสาวอย่างเอ็นดู ร่างบางคอยาวผงกหัวเข้าใจ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งจุมปุกเป็นกองนุ่มๆอยู่มุมหนึ่งของบ้านคล้ายกำลังออกไข่ ใช้จงอยไซ้ขนเล่นไปพลางๆ



ด้วยความเป็นห่วงลูกชายคนเล็ก อายุ 17 ปีแก่นห้าวแสนซน หล่อแต่กวนโอ๊ย คุณพ่อจอง เลยแอบเดินมาดูที่ห้องนอนในช่วงเช้าเวลา 8 โมง 




" (°~°)ไอ้จื่อมันตื่นมาทำการบ้านรึยังฟร่ะ? สงสัง...ต้องให้ซานะเข้มงวดซะหน่อยละ ถือว่าเป็นเด็กอัจฉริยะรึไง ถึงทำตัวขี้เกียจได้ " พ่อจองคิ้วขมวดก่อนจะเปิดประตู



แอด! 



ครึกๆครืดดดๆ...! (เสียงดินสอกำลังขูดขีดลงในสมุดการบ้าน)



ใครบางคนกำลังนั่งทำการบ้านอย่างขะมักเขม้น เขาผมยาวสลวยสีม่วงอมแดง ใส่เสื้อยืดสีขาวดูโคล่งๆ ทว่า...เหตุใดวันนี้เขาดูตัวเล็กจัง(==!)



คุณพ่อจองอมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ยืนอยู่ข้างประตู ลูกชายคนเล็กคงไม่รู้ตัวสินะว่าพ่อของเขาแอบยืนมองอยู่ เห็นเด็กหนุ่มขยันอย่างนี้อุตส่าห์ตื่นแต่เช้ามาทำการบ้าน นึกอยากไปลูบหัวเหลือเกินถือเป็นรางวัลในความขยันหมั่นเพียร







ครึกๆ ครืดดดๆ! 


พอเดินเข้าไปใกล้ ยกมือวางบนศีรษะเล็กยังไม่ทันได้ลูบ วิกผมยาวสีม่วงอมแดงร่วงหล่นลงสู่พื้น



พรึ่บ!



" อ๊ากกก ไอ้มินจุง!!! เอ็งมาทำอะไรตรงนี้ฟร่ะ แล้วลูกข้าอยู่ไหน?" พ่อจองตาโตอึ้งกับสิ่งที่เห็น



" โฮ่งๆ " มินจุงขานตอบ ส่งวิ๊งค์ให้



" หน็อยไอ้แสบ! ให้หมาทำการบ้านแทนเหรอเนี้ย ยุคนี้มันเปลี่ยนไปแล้วสินะตามแทบไม่ทัน " คุณพ่อวัยเยาว์ยืนวิเคราะห์



ขณะกำลังกวาดสายตามองหาลูกชายอยู่นั้น ใต้เตียงคนหล่อมีเสียงครางแผ่วเบา " อือออ~ " โจว จื่อวี ลูกชายคนเล็กของบ้านกำลังนอนกอดหมอนข้างอยู่ใต้เตียง ทำปากจูจุ๊บไม่รู้ว่ากำลังจูบใครอยู่



ยู จอง ยอน ถึงกับส่ายหัว หัวเราะขำหึๆในลำคอ ถึงจะโมโหลูกชายตัวดี แต่เห็นท่านอนของเขาแล้วอดเอ็นดูไม่ได้



" มินจุง อย่าบอกนะว่า เอ็งนอนเตียงลูกข้า ส่วนไอ้จื่อ นอนที่ของเอ็ง " คนเป็นพ่อหันมาถาม



" โฮ่งๆ " หมาน้อยขานรับกระดิกหางดุ๊กดิ๊ก



" อะไรจะรักหมาปานนั้น เฮ้อ~ เอาเถอะ! ถ้าวันนี้การบ้านไม่เสร็จเดี๋ยวพ่อโทรตามซานะให้มาที่บ้าน " พ่อจองบ่นพึมพำแต่ลูกชายตัวดีไม่ได้ยินเลยสักนิดแถมปล่อยเสียงกรนดังๆราวกับไล่แขกผู้มาเยือน



" ไปหาไอ้นิ่มดีฝ่า " คุณพ่อสุดหล่อเดินออกจากห้องลูกชายคนเล็กแวะมาที่ห้องลูกชายคนโต เขาตั้งใจว่า...เช้านี้จะทำต้มยำปลากระพง กะไหว้วานเด็กหนุ่มไปซื้อปลาที่ตลาดให้หน่อย



ก๊อก! 



" เข้ามาเลย มือไม่ว่าง " เมียวอิ มินะ ส่งเสียงตะโกนลั่นดังออกมา พร้อมด้วยเสียงเกมคอมฯแทรกมาเป็นระยะๆ



วี๊ดตู้มๆ! 



" โอย เบาเสียงหน่อยเถอะ พ่อคู๊นบ้านหรือร้านเกมกันฟร่ะ(°=°) นี่เล่นตั้งแต่ไก่โห่เลยรึ ไปซื้อปลาให้พ่อหน่อย " 





" ไม่ว่างอ่าพ่อ เห็นรึเปล่ามือกำลังขึ้น ให้ปิ้นๆช่วยละกัน " เมียวอิ ปฏิเสธทันควัน เสตามาทางนกเพนกวิ้นซึ่งนอนแอ้งแม้งกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนพื้นห้อง สักพักมันก็ลุกขึ้นยืน เดินไปหิ้วกระเป๋าเป้ด้วยปากและถือมาให้พ่อจอง



" ไอ้ลูกคนนี้หนิ ขี้เกียจจริ๊งๆ " คุณพ่อวัยหนุ่มส่ายหัว แขวนกระเป๋าเป้สะพายใส่หลังปิ้นๆสั่งว่า ซื้อปลากระพงมาสามตัว



มื้อเช้าของวันหยุด...



คุณพ่อแสนดี ทำอาหารเสิร์ฟลูกๆทุกคนบนโต๊ะ ซึ่งแท้จริงแล้วสมาชิกมีถึง 5 คน โมอิ๊โมอิ๊, ปิ้นๆ มินจุง จื่อวี และเมียวอิ



" อ้าว ทานกันได้แล้วทุกคน " พ่อจองยิ้มอบอุ่นตักข้าวใส่จานให้ลูกๆ



โมอิ๊ะคาบจาน บอกว่า ขอผักสด ส่วนมิจุงคาบถ้วย ขอเนื้อหมูต้ม มีเพียงปิ้นๆที่กินปลาต้มได้ไม่เรื่องมากเหมือนตัวอื่นๆ



" อ้าวๆ สองคนนั้นน่ะ อย่าเคาะจาน เคาะชามสิ พ่อลืมไป...เอ็งสองตัวกินต้มยำปลาไม่ได้ 555 รอแปป " หันมาบอกลูกๆแล้วเดินตรงดิ่งเข้าครัวทำกับข้าวเพิ่ม




ระหว่างนั้น มินจุงกับโมอิ๊ กำลังทะเลาะกัน ว่าใครจะได้กับข้าวฝีมือของพ่อจองก่อน



แคว๊กๆ! โมอิ๊ระเบิดอารมณ์ใส่มินจุง ( อีจุง!...พ่อจองกำลังทำผักสดให้ฉันอยู่ย่ะ ของนายน่ะทีหลัง รู้ซะบ้าง ใครเป็นลูกรักอย่าซ่าส์ให้มากเชอะ! )



" โฮ่งๆ บรือออ! ( อีนกหัวโล้น ตูดใหญ่ ปากแดงหาความสวยไม่ได้ หุบปากไปซะ พ่อจองกำลังทำหมูต้มอยู่โพ้ย! )



แค๊วกๆ...โฮ่งๆ



" เฮ้ย! รำว่ะ เลิกทะเลาะกันสักทีได้ป่ะ ปวดหัว!" จื่อวีหันมาดุเด็กสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน ชายหนุ่มทุบโต๊ะตุบๆน้ำเลยหกเลอะเทอะ



" เฮ้อ~ มินจุง หยิบผ้าขี้ริ้วให้ทีสิ " เด็กหนุ่มร่างสูงเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ หันมาสั่งหมาน้อย


มินจุงพยักหน้า เดินไปที่ไหนไม่รู้ สักพักกลับมาพร้อมกับผ้าขี้ริ้วสีชมพูสดใส ซึ่งงับเอาไว้ในปากขยุมๆ



จื่อวีรับผ้ามาซับน้ำบนโต๊ะอาหารแต่พอเช็ดจนเปียกแล้วคลี่ดูก็พบว่ามันไม่ใช่ผ้าขี้ริ้วแต่มันเป็น... " เจ้ย! ผ้าสามเหลี่ยม  "



" (^∆^)ว๊ากก ฮ่าๆ ไอ้จุงเอาอีกแล้ว " เมียวอิหัวเราะร่วน 



จื่อวีส่ายหน้า " เอาของพี่ซานะมาใช่ไหม " ชายหนุ่มเค้นถามสายตาดุ มินจุงส่ายหน้ายกขาชี้ไปที่เบาะนอนของโมอิ๊




 

ร่างบางคอยาวเบนหน้าหนีไปทางอื่นทำหูทวนลม หุบปากแน่นสนิท หล่อนทำไม่รู้ไม่ชี้ เมื่อเด็กหนุ่มมองมาอย่างจับผิด



"....." สายตาของจื่อวีเพ่งเขม็งจนโมอิ๊เกือบฉี่ราด แต่หล่อนยังคงนั่งนิ่งคอตั้งหน้าเชิดราวกับผู้ดีอังกฤษ



" ไอ้จุง หรือจะเป็นเอ็ง! " จื่อวีหรี่ตาหันมาถาม หมาน้อยทำหน้าเหว๋อ 



" โฮ่งๆ " ( เปล่านะฮะ อีโล้นนั่นตะหาก ลองถามมันดู) มินจุงกำลังสื่อสารให้เด็กหนุ่มเข้าใจว่าอย่างนั้น



เพียงครู่หนึ่ง คุณพ่อจอง กลับมาพร้อมผักสดหั่นเป็นชิ้นแว่นๆพอดีคำถาดใหญ่ และเนื้อหมูต้ม ถือมาพร้อมกัน เพราะถ้าหากใครคนใดคนหนึ่งได้ก่อนเป็นอันว่าบ้านแตกแน่ เพราะเด็กสองคนนั่นไม่ยอมลดราวาศอกเลยสักนิด



" กุกๆ กักๆ " ทันทีที่อาหารมาถึงโต๊ะ สาวน้อยโมอิ๊รีบก้มหน้าจิกผักเข้าปากอย่างรวดเร็ว



" จับๆหยับๆ " มินจุงก็ใช่ย่อย เคี้ยวอย่างอร่อยไม่แพ้กัน



" เมื่อกี้ส่งเสียงโวยวายอะไร...พ่อได้ยินแว่วๆ " จองยอนมองหน้าลูกชายทั้งสองคน



" ไอ้จุง กับโมอิ๊อะดิ ไม่รู้ใครขโมยกางเกงในของพี่ซานะ พ่อรู้เรื่องนี้รึเปล่า?" ลูกชายคนเล็กถาม



สักพักหนึ่งเสียงตดดังแปร๊ดออกมา...ฟี๊  แปรดๆ!



" อึหือ~ ใครตดยกมือขึ้นเดี๋ยวนี้! " เมียวอิ ทนไม่ไหวยกมือปิดจมูก



พ่อจองหัวเราะร่วน " ฮะๆ กลิ่นแบบนี้ มีคนเดียว อิ๊เอ้ย เมื่อเช้าลืมเข้าห้องน้ำเหรอลูก ฮะๆ " 



" ผมรู้ละ โมอิ๊แน่ๆขโมยกางเกงใน " จื่อวีทำสายตาดุหันมามองร่างบางคอยาว แต่หล่อนทำสายตาละห้อยคล้ายจะร้องไห้



" เอาน่า อย่าไปว่าอิ๊มันเลย โอ๋ๆ คงอยากใส่สินะ พ่อขอโทษ...ซื้อกระโปรงให้หนูใส่แต่ลืมซื้อกางเกงใน โอ๋ๆ " คนเป็นพ่อรู้สึกสงสารโผเข้ากอดลูกสาวสุดที่รักทำเอาทุกสายตาที่จับจ้องรู้สึกหมั่นไส้นางเป็นที่สุด โดยเฉพาะ...มินจุง





สาวสวยโมอิ๊ยิ้มเต็มปาก ส่งสายตาเยาะเย้ยหมาน้อยราวกับบอกเป็นนัยว่า " คงรู้แล้วสินะ ใครคือลูกรักของบ้านนี้ คริๆ " 



บรืออออ~มินจุงแลบลิ้นใส่ ก้มกินเนื้อหมูต้มต่อไป



" ไอ้จื่อ งั้นพ่อฝากเอ็งเอากางเกงใน คืนซานะด้วย " จองยอนสั่งลูกชาย



" ครับพ่อ " เด็กหนุ่มพยักหน้ารับแล้วทานข้าวในจานต่อ



ณ. บ้านข้างๆซึ่งติดกับครอบครัวของจื่อวี~


อิมนายอนกำลังหัดขับรถ เดินหน้าและถอยหลัง ส่วนซานะยืนตากผ้า



บรื๋นนน ครึกๆ! รถกระป๊อคันเล็ก(ซูบารุ) กำลังวิ่งเดินหน้าและถอยหลังตามการเข้าเกียร์




" เป็นอะไรซานะ ของหายเหรอ?" อิมนายอนโผล่หน้าออกจากกระจกรถถามน้องสาว



" อืม~ ค่ะ กางเกงในสีชมพู เพิ่งซักตากลมเมื่อคืน ตอนเช้ากะว่าจะมาเก็บไม่รู้หายไปไหนหรือปลิวไปหล่นบ้านใครรึเปล่า " สาวหน้าเล็กจับผมทำท่าคิด



" พี่ว่า...ลองหาดูในตู้เสื้อผ้าก่อนไหม บางทีเธออาจลืมก็ได้ " สาวฟันกระต่ายเสนอความคิด



" จริงค่ะ เดี๋ยวกลับไปดูที่ห้องอีกทีดีกว่า " พูดจบสาวน้อยคนสวยหมุนตัวเดินเข้าบ้าน ส่วนอิมนายอนใส่เกียร์ขับรถต่อไป



บรื๋นนนน ปึก! โครม!!!



รถซูบารุคันเล็กถอยหลังพุ่งชนรั้วไม้บ้านของจองยอนยับเยิน "เฮ้ย!!! " เมียวอิ มินะ ซึ่งกำลังเล่นน้ำอยู่ในสระหน้าบ้านกับปิ้นๆ ควันออกหูทันที



" อุ้ย! ขอโทษค่ะ ชนอีกแล้ว แฮะๆ " สาวฟันกระต่ายลงจากรถมาดูจุดเกิดเหตุทำหน้าตาละห้อย



" หึๆ...งานประจำสินะ สงสัย...คงไม่ต้องทำรั้วแล้วล่ะ " เมียวอิ พูดประชดทำสีหน้าไม่พอใจ ยูจองยอนเดินออกมาเห็นพอดี



" โอ๊ววว ฮะๆ รั้วพังอีกแล้วไม่เป็นไรๆ ฉันว่าบ้านสองหลังคงไม่ต้องทำรั้วกั้นแล้วล่ะ ดีซะอีกจะได้มีเนื้อที่ติดกัน ฮะๆ " คุณพ่อจองยิ้มอบอุ่นส่งสายตาดุลูกชาย



" ขอโทษอีกครั้งนะคะ " สาวฟันกระต่ายยกมือไหว้สวยๆ



" จ้า ฮิๆ เด็กบ้านนี้น่ารักกันทุกคนหนูไม่ต้องเป็นห่วงนะจ๊ะ " คุณพ่อวัยหนุ่มรับไหว้ยืนกระแซะไหล่ลูกชายคนโต



" ชิ! " เสียงฮึดฮัดเล็ดลอดออกมาจากลำคอของเมียวอิ เพียงครู่หนึ่ง...เด็กป่วนประจำบ้านวิ่งไล่กวดกันอย่างเมามัน



" แคว๊กๆ / โฮ่งๆ " มินจุงกับโมอิ๊ วิ่งเข้าไปในอาณาเขตบ้านของนายอน แล้วพุ่งทะยานใส่ราวตากผ้า จนเสื้อผ้าบนราวร่วงหล่นขยุมขยุย พัลวัน หมาน้อยมินจุงมองไม่เห็นทางเนื่องจากยกทรงปิดบังใบหน้า ทำให้บรรยากาศดูชุลมุนวุ่นวาย



" ว๊ายยย นั่นมัน...ของๆฉัน หยุดน๊า! " อิมนายอนร้องเสียงหลงเมื่อเห็นหมาน้อยหอบหิ้วยกทรงของตัวเองวิ่งไปทั่วสนามหญ้าหน้าบ้าน โดยมีนกกระจอกเทศอีกตัว ป่วนอยู่ตรงนั้น...(==!)


TBC.
ไร้ท์: หวังว่าคงพอเรียกเสียงหัวเราะคนอ่านให้คลายเครียดได้นะคะ ขอให้รีดเดอร์มีความสุขทุกวัน (^∆^ ) ปล.  เรื่องนี้จะอัพสัปดาห์ละหนึ่งครั้ง ***บะบ๊ายย
ส่วนใครที่คิดถึง ลองอ่านนิยายเรื่องอื่นของไร้ท์ไปพลางๆ อาทิเช่น

พ่ายรักอัคนี 
บ่วงรักโซ่ปรารถนา
( 2 เรื่องนี้อยู่ใน Tunwalai.com)

 ใครอยากลองซื้อนิยายของไร้ท์ ลองกดจึกๆดู ราคา 79.- บาทไม่แพงเลยนะคะ ความฟินมาเต็มแน่นอน ขอบคุณค่ะ

 

 

แรงรักแรงปรารถนา
รดา
www.mebmarket.com
 
(c)              Chess theme  order="0">
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #13 thekillz1 (@thekillz1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 01:12
    นี่เรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง จุดที่ให้แพนกวิ้นไปซื้อปลา ใช้หมาทำการบ้าน ใช้นกกระจอกเทศนวกหลัง55555โอ้ยฮาาาขำจนน้ตาไหล5555
    #13
    0
  2. #11 S.G.B (@samonyawan922) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 10:42
    สนุกดีค่ะชอบๆ5555555
    #11
    0
  3. #10 JayNitchakarn (@JayNitchakarn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 06:43
    ฮาดี5555
    #10
    0
  4. #9 newynew_ (@unew_new) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 17:32
    สุดยอด จินตนาการล้ำเลิศมากไรท์ ชอบ นั่งขำคนเดียวไม่หยุดเลยเนี่ย 55555555
    #9
    0
  5. #8 peng_sn (@peng_sn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 17:41
    เลี้ยงนกกระจอกเทศกับ เพนกวิ้นได้ด้วบ นับถือๆ สนุกค่าา
    #8
    0
  6. #6 ทาสเมียวอิ (@wp0988536671) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 17:28
    บ้านนี้ มันไม่ปกติจริงๆด้วย 555555555555555
    #6
    0
  7. #5 With☆MINA (@lovesoshi8802) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 16:06
    มันมีความพิลึกแบบชื่อตอนจริงๆค่ะไรท์ 5555555 แต่ฮาดีค่ะ
    #5
    0