Yaoi : กั้นรัก

ตอนที่ 7 : >> 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,010
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    22 พ.ค. 56



                ดวงอาทิตย์จัดจ้านในยามเที่ยง แผ่วในยามเย็น และเวลานี้ก็หลบหน้าหลบตาไปเสียที แดดร่ม ๆ ผนวกกับลมจากทะเลช่วยให้การขับขี่รถจักรยานยนต์ของกำปั่นชวนรู้สึกปลอดโปร่ง เขาชอบตอนที่ลมพัดปะทะใบหน้าเรื่อย ๆ แค่เท่านี้ก็ได้รอยยิ้มแต้มริมฝีปากได้อย่างง่ายดายแล้วตามประสาคนชิลมองโลกในแง่ดีแบบกำปั่น

 

                ขับเลียบเส้นทางข้างมหาลัยจากฝั่งข้างเพื่อจะไปยังหลังมหาลัยซึ่งเป็นที่ตั้งของหอพักของรุ่นพี่ที่นัดกันเอาไว้ ไม่ต้องมีแผนที่เพียงระบุชื่อหอหรือพิกัดมาให้กำปั่นก็นึกออกว่ามันอยู่จุดไหนแม้จะไม่เคยมาเฉพาะจุดเพราะอยู่มาปีกว่าตัวเองก็ร่อนซอกซอนไปทั่วด้วยฟีโน่คู่ใจของตน ไม่ช้าก็มาถึงที่หมาย

 

                หอพักของเหนกเป็นหอนอก อยู่ด้านหลังของม.ที่ออกจะกันดารด้วยร้านอาหารของกินสักหน่อย แต่เงียบสงบดี หากไม่ติดว่าจะเปลี่ยวตอนกลางคืนไปนิด

 

ชั้นล่างสุดของหอมีส่วนที่เป็นลานกว้างใต้ตึก มีม้านั่งหินอ่อนสองสามชุดสำหรับคนในหอมานั่งพักผ่อน มีตู้ขายน้ำหยอดเหรียญ มีห้องสำหรับเครื่องซักผ้าหยอดเหรียญติดกับห้องพักผ่อนของคนงานดูแลหอและยังมีลานจอดมอเตอร์ไซค์อยู่ไม่ไกลจากโซนนั่งพักผ่อนเท่าไหร่ มีสวนเล็ก ๆ ปลูกไม้กระถางเพิ่มความรื่นรมย์ของสถานที่ ลมพัดโกรกดีตามประสาพื้นที่ติดทะเล

 

เหนกนั่งรอกำปั่นอยู่แล้วที่ม้านั่งหินอ่อน เขาในชุดเสื้อยืดสีขาวสกรีนลายที่คณะจัดทำกับกางเกงเลสีน้ำตาลเข้ม และรองเท้าแตะสวมสีขาวสลับดำ

 

ฝ่ายคนมาเยือนนำรถเข้ามาจอดในส่วนที่แยกไว้ให้รถมอเตอร์ไซค์จอดเรียง ๆ กัน ล็อคคอรถกันโดนหิ้วระหว่างละสายตามาทำธุระ เห็นข่าวมาเยอะว่าแถวนี้โดนขโมยมอเตอร์ไซค์กันเป็นว่าเล่น รถที่เขาอุตส่าห์แต่งมาดิบดีอย่างนี้ไม่อยากให้หายไปจากอ้อมอกเลย เช็คความเรียบร้อยดีแล้ว ร่างในชุดนิสิตตั้งแต่เช้ายันเย็นก็โผล่มาให้คนนั่งรอเห็น ยิ้มกว้างนำแล้วปรี่เข้าไปหา

 

"ลงมานั่งรอนานยังวะเนี่ยพี่เหนก ยุงไม่กัดเร้อ"

 

"ไม่นานหรอก ยุงมันไม่ค่อยกัดพี่ว่ะ" คลี่ยิ้มพิมพ์ให้กำปั่น พลางเขยิบก้นไปเก้าอี้อีกตัว "นั่ง ๆ กินข้าวมายัง?"

 

"ยังเลยว่ะพี่ พี่อ่ะ?" กำปั่นผงกหัวนิดหน่อยแล้วลงไปทิ้งตัวนั่งตรงที่เหนกให้นั่ง สายตาหลังเรแบนกวาดมองสำรวจสภาพของอีกคน ออกความเห็นในใจเงียบ ๆ

 

"กินมาหน่อยแล้ว แล้ว..ว่าไง? เปลี่ยนใจมั่งยัง?" ยิ้มกว้าง โยนข้อสอบเก่าปึกนั้นให้กำปั่น

 

"เปลี่ยนใจอะไรวะครับพี่?" เลิกคิ้วงง ๆ พลางรับปึกชีทมา ยกมือไหว้ขอบคุณรุ่นพี่รูปหล่อใจดีเฟรนด์ลี่ไปด้วยความปลาบปลื้ม รอดตายแล้วตู

 

หัวเราะไม่ตอบ "พี่รหัสปั่นไม่ได้ให้ไว้บ้างเหรอ?"

 

“สายผมมีแฝดเทคอ่ะพี่ ผมได้หนังสือเลขมา อีกคนเขาก็ให้อิ๊งไป ได้แค่นั้นเอง ไม่ค่อยได้เจอเขาหรอก“ เกาหัวยิ้มแห้ง

 

“แล้วไมไม่แชร์กันวะ โหย ไร้ประสิทธิภาพสิ้นดี” พูดพลางหัวเราะเหมือนจะเยาะเย้ย แต่ไม่ใช่หรอก เขาแค่ชอบแหย่น้องเท่านั้นเอง

 

“ไม่รู้วว ช่างมันเหอะพี่” ง่า “จะว่าไปพี่ไม่เอาไว้ให้น้องสายพี่เหรอ? มองแนวข้อสอบในมือ

 

“เด็กอิ๊งไม่ต้องใช้ข้อสอบเก่าง่าย ๆ แบบนี้หรอก” หัวเราะอย่างไม่ค่อยจะอวยเอกตัวเอง “เอาไปเหอะ จะได้ไม่เอฟอีกรอบสอง” พูดพลางตบบ่าปั้บ ๆ โดยมีสายตากำปั่นมองแบบตอกย้ำสินะ

 

“ไงก็ขอบคุณนะพี่ รบกวนพี่ซะแล้ว ไว้ผมเลี้ยงปังเย็นพี่รึเหล้าปั่นดีมั้ยครับ?” ยิ้มกว้าง

 

“เหล้าปั่น” ตอบทันที “ล้อเล่น! ไม่ต้องเลี้ยงหรอกแค่นี้เอง อยากเลี้ยงหันตูดให้พี่ดีกว่าม่ะ” ยิ้มทีเล่นทีจริง

 

กำปั่นยิ้มแห้ง “...พี่ก็ล้อผมเล่นอยู่เรื่อยเลยนะ..” ทำท่าเหมือนจะถอย ซึ่งเหนกมองแล้วก็ให้ขำ

 

 “ก็ทำจริงไม่ได้นี่ ชำเราทางวาจาแทนไง”

 

“สงสารผมเถอะะ พลีสส” เจ้ารุ่นน้องไหล่ตก โดนล้อบ่อยเสียวสันหลังวาบ ๆ นะว้อย

 

“แล้วปั่นไม่สงสารพี่มั่งเหรอ อกหักอยู่นะเว้ย” พลางชี้นิ้วโป้งที่ตัวเองประกอบ แต่คนโดนเรียกร้องความสงสารมองแบบไม่มีความเห็นใจในแววตาและท่าทางเลยสักนิดเดียว

 

“หล่อ ๆ อย่างพี่คนชอบเยอะน่า ดูดิ ๆ อย่างสุดสวยตรงนั้นน่ะ” ชี้โบ๊ชี้เบ้ไปที่ตุ๊ดแด้ว ๆ ที่วี๊ชว้าย ๆ อยู่ไม่ห่างมาก ส่งสายตาชม้อยชม้ายมาทางคุณพี่  เหนกมองตามแล้วพูดออกมาแบบไม่มีความซีเรียส

 

“เปล่า..จริง ๆ เขามองปั่นอยู่ต่างหาก ดูดี ๆ สิ..” จับหัวกำปั่นให้สบตาตุ๊ด

 

พอตาหลังแว่นสบตาปิ๊ง ๆ แต่อนิจจาทางนั้นมองไม่เห็นลูกตาน่ะสิ ตุ๊ดจึงโบกมือชิ่ว ๆ ให้หลบไปเพราะทาร์เก็ตพี่เหนกอยู่ กำปั่นทำหน้าโอเค...

 

“ไม่นา เขามองพี่อ่ะ ชัดเลยเห็นเปล่า” เอนหัวหลบ

 

“ก็อย่าเอาเรแบนบังตาสิวะ” เถียงพลางดึงเรแบนอีกคนออกมาใส่แทน นั่งทำท่าแบบที่ แอ๊ด คาราบาว ชูมือเขาควาย

 

“อ้าวเฮ้ย” คนโดนฉกแว่นออกจากหน้ามองมุ่น ๆ “อะไรของพี่วะครับ” แต่ก็ขำท่ารั่ว ๆ ของคนข้างตัว

 

“มองดี ๆ สิเขามองปั่นอยู่ไง” จับหัวกำปั่นให้หันไปทางตุ๊ดเหมือนเดิม

 

หนุ่มปั่นก็มองใหม่อีกทีแบบอะไรแว๊ ทีนี้ตุ๊ดซี่ดันส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้ซะงั้น! เวรละ...

 

“สงสัยเขาแค่มองมาเฉย ๆ ว่ะพี่ ในหัวอาจจะคิดถึงชายในฝันอยู่เก๊าะเป็นได้เนอะะะ” บ่ายเบี่ยงเสียงเครียด ๆ พลางฉกแว่นกลับมา ทำให้คนแกล้งน้องได้หัวเราะร่า

 

 “เห็นมะ? ทำเป็นโยนขี้ให้พี่ แล้วจะเลี้ยงเหล้าปั่นเมื่อไหร่ล่ะ”

 

“วันนี้เลยก็ได้มั้งครับ ว่างมั้ยพี่อ่ะ?” มองพลางสวมแว่นเหมือนเดิม

 

“ว่างเสมอสำหรับเรา” ยิ้มทีเล่นทีจริงแล้วหัวเราะ “เออว่าง! อยากพาไปร้านไหนถูกใจถูกตังค์พาไปเลย เลือกที่ปลอดภัยสำหรับน้องหน่อยก็ดีนะ” พูดกลั้วเสียงหัวเราะไปด้วย แหย่มันแล้วสนุกฟ่ะ

 

“หมายความว่าไงปลอดภัยสำหรับผม...” ขมวดคิ้วเขม็งเลย  “พี่มีสัมผัสวิญญาณรึไงวะครับ วู้ไม่รู้ละมัวแต่เหวงเสียเวลาทำมาหากิน งั้นไปเลยมั้ยครับ ไหน ๆ ก็” ชี้ไปทางฟีโน่สีฟ้าเขียวแต่งนิดหน่อย ๆ ตรงเบาะลายสก็อตสีขาวครีมเขียวขี้ม้านิด ๆ ให้ดูว่าไหน ๆ ก็ราชรถมาเกยละเนอะ

 

“โหย ฟีโน่สวยดีนี่หว่า เออพี่ขี้เกียจขึ้นไปเอาเป๋าตังค์บนห้อง ไปตัวเปล่านะ” ล้วงลิ้นกระเป๋าเกงเลให้ดู “อย่าทิ้งกันนะเว้ยกลับหอไม่ได้จริงด้วย”

 

คนเห่อรถตัวเองยิ้มแฉ่งให้คำชมแบบภูมิใจแต่งมาแพงลูกรักเลยนะเนี่ย

 

“คร้าบ ๆ เดี๋ยวผมพาไปปล่อยข้างกาแล็คซี่จะได้มีคนพาพี่กลับหอได้” กาแล็คซี่ที่ว่าก็คือผับนั่นเอง พูดขำ ๆ พลางล้วงกุญแจรถจากกระเป๋ากางเกงไปสตาร์ทเครื่อง

 

“พูดดี ๆ นะเว้ยปั่น เดี๋ยวพี่เผลอตัดสายเบรค” เหนกพูดขำ ๆ เช่นกัน แล้วเดินตามกำปั่นไป คร่อมมอเตอร์ไซค์ก่อนเจ้าของเสียอีก

 

“ม่ายยย อย่าทำร้ายน้องชายสุดรักของผม!” หวง! นั่งคร่อมรถไปพลางสตาร์ทเครื่องเสร็จก็ดูว่าอีกคนนั่งเรียบร้อยดียังก็บิดคันเร่งไป บิดคันเร่งความเร็วราว ๆ หกสิบกม.ต่อชม.

 

ทางเหนกคร่อมฟีโน่ทีไรก็รู้สึกเสียวไส้ทุกทีด้วยไม่ค่อยมีที่ให้เกาะ เลยเกาะเอวกำปั่นแทนเสียเลยด้วยความเสียวหล่น ส่วนสารถีจำเป็นโดนเกาะก็ไม่ว่าอะไร ออกแนวไม่ได้คิดอะไรมากกว่าแค่อย่าทักแล้วกัน แล้วฟีโน่สีเดียวกับทรงผมเจ้าของก็ขับไปทางหาดบางแสน ซึ่งจะมีร้านเหล้าปั่นเจ้าประจำที่ไปกินกันกับเพื่อนฝูงอยู่บ่อย ๆ

 

คนเป็นรุ่นพี่รู้สึกตื่นเต้นในใจเบา ๆ ได้คุยกับคนที่เผลอใจชอบแค่ไม่กี่วันก็ได้ซ้อนหลังกอดเอวขับรถกินลมริมหาดนึกขอบคุณตัวเองที่ถ้าไม่หน้าด้านจริงคงไม่ได้มาถึงขั้นนี้ อยากแซวคนขับอยู่หรอกติดที่กลัวโดนเบรกร่วงซะเปล่าๆ อเนกภพจึงได้แค่ยิ้มกริ่มกับตัวเองกับความโชคดีหาที่สุดไม่ได้ในอ้อมแขน จนอยากจะให้ระยะทางไปร้านเหล้าปั่นเป็นนิรันดร์เลยทีเดียว

 

แต่ความต้องการของเหนกมันคงเป็นหมัน เพราะจากหอเขามาถึงร้านเหล้าปั่นมันก็แค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น หนุ่มรุ่นพี่ถึงกับแอบเซ็ง ๆ พอราชรถจอดอย่างนุ่มนวลที่หน้าร้าน เขาก็วาดขาลงมามองบรรยากาศหน้าร้านที่คุ้นหน้าคุ้นตา

 

“เออร้านนี้พี่ก็มาหลายทีนะ.. “

 

“ร้านประจำหลาย ๆ เอกเลยมั้งพี่” กำปั่นหัวเราะพลาง ล็อคคอรถกันโดนยกไปไหน

 

“คงงั้นว่ะ แต่ที่พี่มาบ่อยนี่เพราะรูมเมตกับพวกในหอนะ ไม่ใช่เอก ถ้าเอกน่ะหมูกะทะ กินจนเอียน” พูดแล้วก็เดินนำเข้าไปในร้าน “ปั่นจะนั่งเคาน์เตอร์มั้ย?”

 

“อ่อ งั้นเรอะพี่ อ่ะ เชิญพี่เลือกตามสะดวกเลยคร้าบ อาวุโสเฟิร์สไปเล้ย” ผายมือให้แบบกวน ๆ

 

ให้พี่เลือกระวังนะเว้ยปั่น” แต่เห็นแก่กำปั่นก็เลยลากไปนั่งเคาน์เตอร์ อย่างน้อยคนอื่นจะได้เห็น เป็นการการันตีว่าเขาจะไม่ทำอะไรมัน และแน่นอนว่าหนุ่มกำปั่นก็เบลอคำพูดมีซัมติงทั้งหลายไปโดยอัตโนมัติราวเครื่องคัดกรองสาร

 

“เคาน์เตอร์สินะ โอเค้” สั่งของตัวเองไปเป็นเหล้าปั่นส่วนของเหนกก็ให้เจ้าตัวสั่งเอง

 

ที่เขาสั่งเป็นเหล้าปั่นสีฟ้าที่ตัวเองชอบกิน ส่วนเหนกก็สั่งเครื่องดื่มอะไรสักอย่างที่มีว้อดก้าผสมแสงโสม ระหว่างที่รอเครื่องดื่ม เหนกก็ชวนรุ่นน้องคุย

 

“ปั่นพักหอไหนน่ะ”

 

กำปั่นนั่งเมาธ์มอยกะเจ้าของร้านเล็กน้อยแล้วหันมาตอบคนถาม “หอณัฐกรคร้าบ อยู่ตรงซอยสดใสอ่ะ” เขาหมายถึงซอยแถว ๆ ข้างมหาลัยซึ่งเป็นย่านร้านค้าขายข้าวมากมายที่นิสิตมักจะไปหาอะไรประทังชีพกัน นับว่าเป็นโซนดีในการขุนตัวเองเลยล่ะ

 

“เออเข้าใจเลือกหอแหล่งของกินดีนะ” ขำนิดหน่อย

 

“ก็ไม่ได้ตั้งใจขนาดนั้น... พอดีตอนแรกจะอยู่กับเพื่อนคนนึงที่เจอตั้งแต่ตอนสัมภาษณ์ว่ะพี่ แต่ไอ้เพื่อนคนนั้นเฉไฉเอาทีหลังก็เลยต้องมาหาเอาดาบหน้าตอนมอบตัว” ทำหน้าเนือยเมื่อนึกย้อนไปช่วงเวลานั้น

 

“ตอนนั้นเว้ยพี่ หอเต็มหมดแล้วอ่ะหอนอก หอในก็ไม่ได้จองไว้เลย ใจงี้แป้ว แต่โชคดีที่พี่วินมาทักผมว่าหาหออยู่ใช่มั้ยไรงั้น มีหอนึงว่างห้องนึงเพราะคนจองแคนเซิ่ลพอดี ผมงี้แทบวิ่งแก้ผ้ารอบม.ฉลองเลยพี่คิดดู!” หัวเราะไปด้วย พล่ามยาวเชียว

 

“นี่แหละนะดันไปตามเพื่อน โชคดีนะเนี่ยไม่งั้นนอนในคณะแทน” เหนกพูดพลางหัวเราะ “ไอ้นั่นมันก็เลวเนอะ สงสัยคนแชร์ห้องเต็มแล้วน่ะสิเลยบ่ายเบี่ยงปั่นน่ะ”

 

“คงงั้นพี่ ช่างมันเถอะ” ยักไหล่ขำ ๆ “หอที่ผมอยู่ตอนนี้ก็ถือว่าโอเคมากเลยล่ะถึงจะแพงนิดนึง” ไม่นานนักของที่สั่งไว้มาเสิร์ฟตรงหน้าทั้งคู่

 

เหนกยกซดทันทีสามอึกใหญ่ ๆ ราวไม่ได้กินมาสามชาติ “เออแล้ว” พยักเพยิดไปทางอีกคน “คอแข็งป่ะ?

 

“แข็งดิพี่ ผมงี้คอทองแดงนะเว้ยครับอย่าหาว่าคุย!” ยกกระดกอึก ๆ ละวางเก้ากระแทกกับโต๊ะโชว์พาว แต่จริง ๆ ครึ่งเหยือกก็เมาแล้ว..

 

“เหรอ จะบอกว่าพี่โคตรคออ่อนเลยล่ะ” หัวเราะ “ถ้าพี่ร่วงไปก็เก็บซากด้วยนะ” จริง ๆ เหนกก็คอแข็งระดับนึง ยกเพียวครึ่งแบนได้ แต่อ้วกพุ่งเลยไม่ชอบ

 

“อะเคพี่ เดี๋ยวผมจะดูแลพี่เอง ไม่เอาไปปล่อยทิ้งไว้ที่เสาต้นที่สามสิบสองข้างหาดแน่นอนครับผม” ชูโป้งให้เข้ม ๆ ตาหลังแว่นก็มีเหล่สาวคนนู้นคนนี้บ้างตามประสาผู้ชายวัยรุ่น เหนกที่สังเกตอยู่จึงเอ่ยถาม

 

“แล้วปั่นใส่แว่นดำในร้านดำ ๆ เนี่ย มองเห็นเหรอวะ?” พลางคิดว่าเป็นกูนี่คงเดินชนโต๊ะเป้าแหกไปแล้ว

 

"เมพพี่เมพ" ยักคิ้วยิก ๆ แต่จริง ๆ ก็ชนไปหลายดอกเกือบสูญพันธ์ แต่คนมัน (อยาก) คูลทำไงได้ละเอ้อ

 

ช่วงเว้นระยะบทสนทนา กำปั่นยกกรึ๊บอีกทีพร้อมกับเหล่ ๆ คนข้าง ๆ ไม่ให้รู้ตัว กำลังคิดว่าไอ้คนหน้าตาหล่อ ๆ แบบนี้เป็นเกย์ก็ไม่แปลกใจหรอกว่ะ แต่ที่แหย่ตัวเองนี่เอาจริงรึพูดเล่นกันแน่ก็ไม่รู้สิเนี่ย ปวดหมอง ไม่ค่อยอยากวางใจอะไรสนิทเพราะเดี๋ยวดูจริงจังเดี๋ยวดูขำ ๆ แบบนั้น

 

“เออเมพ.. อย่าให้เห็นเดินเป้ากระแทกมุมโต๊ะนะจะขำให้ฟันร่วงเลย” หัวเราะเยาะล่วงหน้า กระดกเหยือกตัวเองจิบหน่อย ๆ ” ...เออกี่โมงแล้วเนี่ย...” ว่าไปจะนาฬิกามือถืออะไรเหนกไม่ได้พกมาทั้งนั้นตอนนี้ ขนาดกุญแจห้องยังไม่พกมาเลย นับเป็นสถานการณ์โคตรประมาทไม่ต่างอะไรกับตัวเปล่าเปลือย

 

กำปั่นล้วงมือถือโนเกียมีปุ่มออกมาเปิดดูเวลา "สองทุ่มกว่าละ พี่ รีบเหรอครับ?" เลิกคิ้วละเก็บเครื่องมือสื่อสารขนาดเหมาะมือเข้ากระเป๋าตามเดิม

 

“ไม่รีบหรอก แต่ใจคอน้องจะอยู่กับพี่ข้ามคืนเลยเหรอ” ยิ้มทีเล่นทีจริงใส่อีก พอดีกับที่เพลงในร้านเป็นบีจีเอ็มร้อง บอกมาคืนนี้.. อยากได้กี่ครั้ง..

 

"โต้รุ่งเลยก็ได้นะพี่ผมชิล ๆ " หัวเราะเอิ๊กอ๊ากไม่ทันนึกถึงความหมายแฝงใด ๆ ทั้งสิ้น ก็ไปโต้รุ่งร้านเกมกับเพื่อนบ่อย ดื่มเรื่อย ๆ หน้าเริ่มแดงขึ้นมาแล้ว มึน ๆ นิดนึงแต่ยังคุยได้อยู่

 

เหนกเห็นสภาพนั้นของกำปั่นก็ทัก “เฮ้ยๆๆ เมาแล้วเปล่าเนี่ย” รู้สึกได้ว่าปั่นคึกกว่าปกติ แถมไอ้ปกติก็คึกอยู่แล้วอีก จับหน้าอีกคนมาถอดเรแบนดูเพื่อความชัวร์

 

“หา? มีไรวะครับพี่...?" เลิกคิ้วกระพริบตามึน ๆ มอง หัวเราะกิ๊กกั๊กกับเหยือกเหล้าปั่น

 

“ไหนว่าคอแข็งไงวะ? หัวเราะเลย พลางคิดว่าแม่มกินเร็วอีกแดกเร็วก็เมาเร็วดิวะไอ้เด็กนี่

 

"แข็งดิ้! โห่ ไม่เชื่อ ๆ " กรึ๊บที่เหลือรวดเลยเพื่อโชว์พาว แต่พอวางแก้วกับโต๊ะละก็ตัวอ่อนนอนฟุบหน้าเคลิ้ม ๆ ฟินาเล่ไปต่อหน้าเหนกทันที รุ่นพี่เห็นแบบนั้นก็ชักไม่มั่นใจในสวัสดิภาพของตัวเอง ตะกี๊ยังโดนบอกว่าจะดูแลกูอยู่เลยไม่ใช่เรอะ?

 

“เอ้า! ชิบหาย เฮ้ย ไอ้ปั่น!” จับไหล่มันเขย่า ๆ “อะไรวะอย่าเพิ่งฟุบดิเฮ้ย ไหนบอกจะอยู่กับกูทั้งคืนไง! แม่มเอ๊ย” เขย่า ๆ แบบไม่ลดละจนกำปั่นคอโยกด๊อกแด๊ก ๆ ตามจังหวะการเขย่า มือปัด ๆ ส่งเสียงฮื่อแบบรำคาญ

 

"ไม่ใช่ทั้งคืนเพ่ยย์ โต้รุ่ง...งงง!" ผงกตัวขึ้นมากอดคอเหนกหมับ จับมือเข้ม ๆ มิตรภาพลูกผู้ชาย ลูกผู้ชายกวนอู (ก็หน้ามันแดงเข้ม)

 

“แล้วมันต่างกันตรงไหนวะครับ..  โอ้โหเมาแประเลยนี่หว่า ใครบอกคอแข็งวะ? เฮ้ย จะอ้วกป่าวเนี่ย?” มือแปะ ๆ หน้ากวนอู สำหรับเหนกเรื่องอ้วกนี้เป็นเรื่องใหญ่มาก “อย่ามาอ้วกพุ่งนะเว้ยกูขี้เกียจรับผิดชอบ”

 

คนเมาลงไปเลื้อยกับโต๊ะอีกที สะอึกนิดนึง แล้วก็ซุก ๆ หน้ากับแขนตัวเองหาไออุ่น ทำหน้างุ้งงิ้งครางหงิง ๆ ออกมาเบา ๆ อีกต่างหาก

 

เหนกตะลึงตึ๊งตึงมอง... อะไรก็ไม่รู้ล่ะแต่ท่าทางกำปั่นตอนนี้มันจึ้กขึ้นไปถึงหัวใจจนต้องกลืนน้ำลายอึก หนุ่มรุ่นพี่ถึงกับชะงักมือที่จับหน้าอีกคนอยู่ หน้ากำปั่นก็แดงก่ำหลับตาพริ้ม ทั้งยังครางอืออยู่ในมือเขาอีก อย่าว่าแต่สติกำปั่นเลย สติสตังของเหนกก็แทบจะบินหนีไปแล้ว แค่ไม่ได้เมาเหล้า ...แต่เมารักแทน...

 

                ไอ้ที่คิดว่าจะไม่ฉวยโอกาสก็บินหายไปไหนแล้วไม่รู้

 

                นิ้วกร้านอุ่น ๆ ของเหนกขยับเลื่อนไปคลึงใบหูแดงก่ำของอีกฝ่ายที่อยู่ใกล้มือ ส่งผลให้คนเมาสะดุ้ง เอามือปัดส่งเสียงงืม ๆ ไม่ชอบ แล้วเอียงหัวหูถู ๆ กับบ่าตัวเอง

               

เหนกมองท่าทางนั้นแล้วก็ให้ใจเต้นรัวกลืนน้ำลายอีกอึก ดีกรีความอยากแกล้งมันพุ่งทะลุดีกรีแอลกอฮอล์ในเลือดไปแล้ว อยากจะขยำขยี้อีกฝ่ายให้เละขึ้นมาติดหมัด แม้มันไม่ใช่เวลามาทำแบบนี้...แต่ก็ขออีกนิด..อีกนิดน่า คิดแล้วก็ไล้หลังนิ้วไปบนแก้มสีเรื่อด้วยพิษแอลกอฮอล์ อยากรู้ว่าปั่นจะทำท่าทางยังไงอีก

 

กำปั่นโดนไล้แก้มเข้าก็มุ่นคิ้วนิดหน่อย จับมือเหนกเอาไว้หมับ แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรต่อ แค่จับไว้เฉย ๆ

 

มือเหนกที่โดนจับไว้ชื้นเหงื่อขึ้นมา ชีพจรตรงข้อมือเต้นตุบ ๆ รัว ๆ แต่คงไม่เท่าหัวใจที่มันเต้นแรงยิ่งกว่า ใบหน้าอเนกภพแดงก่ำไปทั้งพิษแอลกอฮออล์ทั้งพิษรักจนแยกกันไม่ออก

 

ไม่ได้นะไอ้เหนกมึงจะฉวยโอกาสไม่ได้เพราะมึงเป็นคนดีเข้าใจมั้ย!!

 

 

 

แต่แม่มน่ารักชิบหายเลยยยยยย ฮึ่ม...

 

 

 

แต่ไง ๆ ไม่ได้เว้ย!! น่ารักยังไงถ้าอ้วกพุ่งก็จบ

 

เหมือนซุปเปอร์อีโกของเหนกจะสูงกว่าที่คิด รีบเขย่า ๆ คนเมาทันที

 

 “ไอ้ปั่น! มึงตื่น มึงจงตื่น...”

 

กำปั่นที่โดนเขย่าผงกหัวหน้ามุ่ย ๆ ขึ้นมามอง "อารายเพ่.... " สะอึกมองตาปรือ ๆ เบลอ ๆ โชว์พาวไปหน่อยเมาเลย "จะกลับแล้วเหรอวะครับ..?" จับโต๊ะจะลุกขึ้นก็ได้

 

“ยัง แค่พี่อยากแน่ใจว่าเอ็งจะไม่อ้วก..” มองซ้ายขวา จริง ๆ กลับก็ดี แล้วแบมือใส่น้องนุ่ง “..เอาเป๋าเงินกับกุญแจลูกรักของเอ็งมา”

 

"ไม่อ้วกน่า... ไว้ใจหน่อยเด้" แต่ดันทำท่าเหมือนจะขย้อนซะงั้น แต่ยัง... ล้วงของให้อย่างว่าง่าย

 

เหนกมองแล้วกูเสียววูบเลย ตั้งท่ากันแบบโอแปะชาร์จ แล้วก็รับมาแงะค่าเหล้าปั่นให้เจ้าของร้าน เจอแซวนิดหน่อยว่าเมาแล้วเหรอ ก็หัวเราะขำอีก ได้ตังค์ทอนเรียบร้อยก็กระดกของตัวเองจนหมด

 

“...ป่ะ กลับ.. เดี๋ยวพี่ขับเอง ให้มึงขับตอนนี้มึงพากูตายแน่... “ เถื่อนใส่แม่มเลย

 

"คร้าบ ๆ~ นึกว่าอยากไปเที่ยวยมโลกเล่นซะอีก" หัวเราะก๊ากชิล ละก็เดินเป้าชนขอบโต๊ะให้ลงไปงอตัวร้องซี๊ดเข้าจนได้ ดีที่แค่เบา ๆ ไม่แรงมากไม่งั้นเอ็งเอ๊ย ทำพันธุ์ไม่ได้แน่

 

“เชี่ย!!” เห็นกำปั่นเป้ากระแทกของแข็งแล้วร้องเลย แล้วก็อย่างที่พูดไว้หัวเราะก๊ากเยาะมันทันที เอ็งจะเอาฮาไปไหน! “เฮ้ย! เป็นไรเปล่า?! แต่ยังหัวเราะอยู่ลูบเป้ามัน “โอ๋ๆๆๆนะ”

 

โดนเข้าขนาดนั้นกำปั่นถึงกับสร่างเมานิดนึงเลย.. น้ำตาแทบไหล "...รวดร้าวใจแทบจะขาดรอน ๆ เลยพี่..." หน้าเขียวหน้าม่วงเดินตัวงอออกจากร้านไปอย่างดราม่า...

 

เหนกส่ายหน้ากลุ้ม ๆ ยิ้ม ๆ ปรับอารมณ์ไม่ถูกเดินตามอีกคนไป ตัวเองก็มึนนิด ๆ  ตามปกติของคนซัดแอลกอฮอล์แต่มีสติกว่าไอ้เจ้าของฟีโน่เยอะแน่ ๆ

 

 "ซ้อนท้ายดี ๆ ล่ะอย่าให้ร่วงไป อย่าหลับด้วย!"

 

สั่ง ๆ พลางปลดล็อคคอมอเตอร์ไซค์ออก พลางคิดว่าว่าถ้าไปส่งไอ้เด็กนี่กูก็ต้องยืมมอเตอร์ไซค์มันพาตัวเองกลับหอด้วยสินะ ชิบหายล่ะมือถงมือถือก็ไม่ได้เอามาจะโทรบอกเพื่อนยังไงจำเบอร์แม่มก็ไม่ได้ พลาดมากวันนี้

 

กำปั่นพยักหน้าหงึก ๆ ละก็นั่งท้ายดี ๆ ตามสั่ง กุมเป้าอยู่

 

พออะไรเรียบร้อย เหนกก็เสียบมิดรูแล้วบิด (กุญแจรถ) หันมองเจ้าของรถ ดึงมือกำปั่นมากอดเอวตัวเอง ไม่ได้คิดอะไรคือกูกลัวมันร่วง ...

 

“ไปแล้วนะเว้ย.. ไอ้ปั่น..” มือแปะ ๆ หน้ามัน

 

คนซ้อนท้ายตาหยีมุ่นคิ้วเพราะโดนตบแปะ ๆ "อย่าทำรถผมคว่ำนะเว้ยครับคุณพี่ หวง...." ยังจะสั่งทิ้งท้าย กอดเอวเหนกหมับละหัวก็ไหลไปพิงกับบ่าคนข้างหน้า ซึ่งไม่ใช่อะไร มันเมาละมันจะเลื้อยไปเรื่อยเฉย ๆ

 

“เออถ้าคว่ำกูกับมึงก็ตายพร้อมมันนี่แหละ”

 

แล้วขับออกไปท่ามกลางความมืดราว 40 - 50 เสียงลมกลิ่นทะเลไฟข้างทางสีส้มสว่างแสงดาวแสงร้านรวงลิบ ๆ เป็นบลิงค์ ๆ อยู่ไกล ๆ โรแมนติกบอกไม่ถูก

 

กำปั่นร้องม่ายยยประท้วงออกมาแล้วก็เงียบ ๆ ไป ลมพัดปะทะหน้านี่มันสบายชะมัดเลยให้ตายสิ เคลิ้ม ๆ เหมือนจะหลับคาบ่าเหนกไปงั้น แต่ก็พยายามจะไม่หลับ

 

เหนกขับ ๆ ไปผิวปากวิ้ว ๆ ไปด้วยไม่ให้ตัวเองเบลอ สักพักใหญ่ ๆ ก็เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวามาถึงหอกำปั่นจนได้

 

"เอ้า ถึงแล้วเว้ย!" จอดเทียบอย่างสวยงาม ศอกสะกิด ๆ สีข้างอีกคน "หลับยังวะ?"

 

พอรถจอดกำปั่นก็ผงกหัวขึ้นมาเอง "เกือบละพี่" ละก็วาดขาเป๋ ๆ ออกมาจากรถคู่ใจ อ้าปากหาวหวอดหน้ามึน ๆ อึน ๆ "เอ้อ เดี๋ยวผมต้องไปส่งพี่อ่ะดิ มา ๆ ผมไปส่งห้าย~"  ทำท่าจะไปนั่งตรงที่คนขับจะได้ไปส่งรุ่นพี่ซะงั้น แต่ได้ข่าวว่าเอ็งยังเมาอยู่

 

“หยุดๆๆๆ หยุด ณ บัดนาวเลยไอ้น้อง” ห้ามแทบไม่ทัน ดึงแขนกำปั่นออก “เอ็งน่ะไสกบาลไปนอนบัดเดี๋ยวนี้เลยนะ” ขมวดคิ้วพลางคิด ๆ จะให้เพื่อนมารับก็ไม่มีเบอร์อีก บ๊ะ.. พลาด..  “เฮ้ย พี่ยืมลูกชายเอ็งก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้เรียนกี่โมง พี่จะขับมารับเอ็ง แล้วตอนเย็นเอ็งไปส่งพี่ที่หอด้วย ตกลงป่ะ? มันคงเป็นทางดีสุดแล้วสำหรับตอนนี้

 

พอได้ยินว่าลูกชายจะโดนฉุด (?) คุณพ่อก็หน้าเหวอบ่งบอกอย่างเห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้เอาไปปป มายพรีเชียสส "แถวนั้นโจรไม่ชุมเหรอพี่..." หลังมหาลัยนี่นา... ฟีโน่เขายิ่งแต่งมาซะโก้อยู่ด้วย ไม่วางใจว่ะ...

 

“แล้วจะให้พี่ทำไง.. ให้พี่เดินกลับเหรอ..” พูดแบบอ่อนใจ ให้กูเดินกลับป่านนี้เนี่ยนะเป็นปุ๋ยแน่กู

 

"พี่ก็นอนหอผมก็ได้นิ ง่ายดี ผมกลัวพี่โดนฉุดด้วยนะเว้ย มืด ๆ เปลี่ยวตัวคนเดียว.. หูยย" ทำท่าขนลุกขนพอง "มาๆ ผมอยู่คนเดียว เพ่จะกลิ้งตรงไหนก็ตามสบายย" เดินนำเข้าหอไปแล้ว ไม่ได้คิดอะไรมากเลย ไม่ได้คิดสักนิดมากกว่า

 

“เอางั้นเหรอ... ก็ได้วะ.. “ เหนกขยี้ ๆ หัวแบบดีกว่าให้กูเดินกลับ โอ้ย แล้วทำไงเนี่ยฟันฟางก็ไม่ได้แปรง อมขี้ฟันคืนนึงแล้วกัน สุดท้ายก็เดินตามตูดน้องมันต้อยๆ ตอนนี้กำลังคิด ๆ ว่าพรุ่งนี้จะเอาไงอยู่ เลยไม่ได้คิดว่าเขากำลังเจออีเวนต์อีปิคแบบไม่ได้ตั้งตัว

 

“..พรุ่งนี้พี่เรียนเที่ยง เอ็งเรียนกี่โมง?

 

"ผมมีเรียนแปดโมงว่ะ"  กำปั่นทำหน้านึก จะตื่นขึ้นมั้ยวะกู พลางล้วงกุญแจห้องที่อยู่ชั้นสองมาไขเข้าไป เปิดไฟห้องสว่างพรึ่บ ภายในห้องตรงพื้นโล่งดี แต่พวกบนโต๊ะจะรก ๆ  บนเตียงก็วางของกอง ๆ สะเปะสะปะบ้าง

 

"โดดอีกแดกเอฟแน่นอน.." ขู่แกมหัวเราะ มอง ๆ ในห้องมัน ก็ห้องหนุ่มโสดอยู่คนเดียวล่ะนะ "เออแล้วจะให้พี่เอาหัวซุกที่ไหนล่ะ" ว่าไปก็แค่สามทุ่มเองกูจะนอนหลับมั้ยเนี่ย

 

รุ่นน้องฟังแล้วทำหน้าเบะ "อย่าแช่งดิ้~" ล็อคประตูห้อง โยนของลงบนโต๊ะ "พี่นอนเตียงไปเถอะ เดี๋ยวผมนอนพื้นเอง" พูดไปพลางปลดกระดุมเสื้อตัวเองเดินไปเดินมา

 

"ไม่ล่ะ เกรงใจ มีผ้าผวยอะไรปูพื้นให้พี่แค่นั้นก็พ....."

 

ยังพูดไม่จบประโยคหันมาเจอกำปั่นเซอร์วิส เออว่ะ นี่กูเป็นเกย์แล้วนี่หว่า แล้วไอ้นี่ก็เสือกบอกกูอีกว่าอยู่คนเดียว แล้วลากกูมานอนด้วยอีก นี่มึงลืมแล้วเหรอ คิดได้ก็ส่งเสียงถามหยั่งเชิง

 

"นี่ไอ้ปั่น...."

 

"ผมจะให้รุ่นพี่นอนพื้นได้ไงกันคร้าบ~"  กำลังเถียงกลับที่อีกคนท้วงมาอยู่ ถอดเสื้อเชิร์ตออกมาแล้วแต่ยังมีเสื้อกล้ามข้างใน หันมามองกับที่โดนเรียกชื่อ ทำหน้าแบบว่ามีอะไรครับเพ่?

 

"ระหว่างลูกชายเอ็งกับพรหมจรรย์ตูดเอ็งเนี่ย อันไหนมีค่ามากกว่ากันวะ" ถามหน้าซีเรียสใส่

 

คนไม่คิดจะระวังตัวอะไรเลยจริง ๆ มองเบลอ ๆ ละก็ขำก๊าก อารมณ์แบบว่าเพ่แซวผมอีกแล้วอ่ะดิ

 

"ลูกชายผมดิ้ ซื้อมาแพง" พรหมจรรย์ตูดคงไม่เสียง่ายขนาดนั้นร้อก สำหรับปั่นมันน่ะนะ ไม่ได้เห็นหัวเหนกในฐานะผู้ชายคนนึงที่เป็นเกย์เลย ถอดกางเกงไปพลาง

 

"เหรอ งั้นยืมสี่สิบหน่อยดิ พี่จะลงไปซื้อถุงยางที่เซเว่นข้างล่าง" แบมือใส่ปั่น แน่ะ เสือกถอดกางเกงอีก

 

"อ้าว พี่จะออกไปออฟสาวที่ไหนวะครับ?" มองงง ๆ ขณะหยิบผ้าขนหนูมาพาดบ่า ท่อนล่างใส่บ๊อกเซอร์อยู่

 

 "กูจะเอามึงคืนนี้ไง เอื้อเฟื้อซะขนาดนี้ไม่สนองพระเดชพระคุณสักหน่อยเดี๋ยวจะเสียเที่ยว" หัวเราะร่าใส่มัน

 

"ชะ..." มองเหวง ๆ "อะไรว้าพี่เหนก แกล้งผมมากผมอัญเชิญพี่ไปนอนนอกระเบียงนะเว้ย" หัวเราะแห้ง ๆ อย่านะ สู้นะ ผมมีพระนะ

 

หัวเราะขำมัน "ก็เอ็งแกล้งหนุกดี หยุดไม่ได้ว่ะ" ยิ้ม ๆ ส่ายหน้า "ไปอาบน้ำอาบท่าไป เหม็นเหล้า" ปัดมือไล่มันจริง ๆ ตัวเองก็กลิ่นเหล้าหึ่งเหมือนกันแหละ คว้าหมอนจากเตียงมันมาวางที่พื้นแล้วเอนตัวนอน เจ้าของห้องมองแบบเดี๋ยวเหอะแกล้งกันจริง ละก็ผลุบเข้าห้องน้าไปอาบน้ำอาบท่าสักที

 

“เปิดทีวีนะ" ขอไม่รออนุญาตก็เปิดเลย คว้ารีโมทมากดจึ้ก ๆ เปลี่ยนช่อง ก็ไม่มีไรทำนี่นาอะไรก็ไม่เอามาสักอย่าง นอนไขว่ห้างกระดิกขามองละครช่อง 7 นางเอกโดนตบลงไปกองที่พื้น

 

กำปั่นอาบจนสบายตัวสบายหัวออกมาใช้เวลารวมราว ๆ สิบนาทีเศษ ๆ เดินนุ่งผ้าขนหนูท่อนล่างตัวเปียก ๆออกมาไม่แคร์สื่อ เหลือบมองคนที่สุดท้ายก็นอนตรงพื้นอยู่ดีแบบไม่เซ้าซี้ก็ได้ ไปเปิดตู้เสื้อผ้าคุ้ยชุด

 

"อาบน้ำได้นะพี่เหนก ไม่ต้องหมักเชื้อไว้ดูเล่นนะคร้าบ"

 

"เออ ไว้ดึก ๆ จะนอนค่อยอาบ" ก่อนออกมาเอาข้อสอบเก่าให้กำปั่นก็เพิ่งอาบน้ำมา นี่ก็ไม่ได้เลอะอะไรนอกจากเหล้าปั่น เลอะเหล้าไม่เป็นไร (?) เหลือบมองแผ่นหลังเปียก ๆ ไล่ไปถึงท้ายทอย...ก็ให้ใจเต้นเบาๆ โอเค กูเป็นเกย์แน่ ๆ ละ

 

หนุ่มปั่นสวมเสื้อยืดกางเกงขายาวเอาผ้าขนหนูพาดคอเดินมากระโดดขึ้นเตียงนั่งขัดสมาธิมองคนที่นอนอยู่ด้านล่าง ยิ้ม ๆ เหมือนยังติดจะเยิ้มนิด ๆ ท่าทางจะยังไม่สร่างเมาสนิท

 

"เบื่อ ๆ ก็มีช่องการ์ตูนนะพี่ หอเขามีสายเคเบิ้ลทรู" ยื่นมือขอรีโมต

 

พอกำปั่นหันมาก็เสตากลับมาจ้องทีวีเหมือนเดิม ยื่นรีโมตให้แบบไม่ได้มองอีกคน

 

"มองไปเอ็งก็โชคดีนะ ได้หอแล้วอยู่คนเดียว พี่มีเมตตั้งสองคน"

 

กำปั่นรับรีโมตมากดเปลี่ยนช่องจึ้ก ๆ หัวเราะร่า "ดีใช่ม้า อยู่คนเดียวจะทำอะไรก็สะดวกสบาย" เวียนมาช่องตูนดิสนี่ย์ " ห้องพี่นอนกันยังไงล่ะนั่นตั้งสามคน" เช็ด ๆ ผมมอง

 

"ก็มีสามเตียง นอนคนละเตียง ห้องน้ำอยู่ข้างนอก" นอนกระดิกขาดูการ์ตูนแบบไม่สนใจฟังเท่าไหร่ "ก็อยู่แคบ ๆ น่ะแหละ แต่ค่าเช่าถูกดี"

 

"อ้อ" พยักหน้าเข้าใจ นึกสภาพไปด้วย ตัวเริ่มไหลนอนตะแคงบ้างละ อยากจะชวนคุยต่อแต่เริ่มง่วง ๆ แ ล้วนี่สิ

 

"กี่โมงแล้ววะ?" มองไม่เห็นนาฬิกาจากมุมนี้

 

โดนถามก็ปรือตามองละควานหามือถือที่วางทิ้งไว้ข้างหมอนมาดู "สามทุ่มจะครึ่งละพี่ จะอาบน้ำนอนแล้วยัง?" ดันตัวขึ้นนั่งพลางเกาหัวแกรก ๆ ลุกไปหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่กับเสื้อยืดกางเกงใส่นอนไว้เผื่ออีกคนใส่นอนไปก่อน

 

เหนกรับมาแต่ผ้าขนหนู "เสื้อกับเกงพี่ยังไปไหวอยู่ ไม่ไรๆ เออเปลี่ยนใจแล้วนอนบนเตียงด้วยได้มะ พื้นมันแข็งปวดหลังเลยเนี่ย" นี่แค่นอนดูทีวีนะ ถ้านอนข้ามคืนพรุ่งนี้ไม่ลุกแน่ ต้องตื่นเร็วด้วยให้ไอ้ปั่นไปส่งหออีก

 

"เอาดิพี่ ตามสบาย" อ้าปากหาวหวอด ๆ เก็บเสื้อกับเกงเข้าที่เดิมละไปทิ้งตัวนอนบนเตียง

 

"ขอบใจ" แล้วผุดลุกขึ้นเดินข้าห้องน้ำไปทั้งเสื้อผ้า อยู่คนเดียวก็ดีแฮะ แต่ก็ไม่แยกหอออกมาหรอกนะขี้เกียจ อาบ ๆ อยู่แป๊บนึงก็แต่งตัวออกมาเอาผ้าขนหนูพาดตากไว้

 

กว่าเหนกจะอาบเสร็จออกมากำปั่นก็หลับแล้ว นอนตะแคงนิ่ง ๆ หมิ่นขอบเตียง กอดผ้าห่มไปด้วย ความระมัดระวังตัวเป็นศูนย์ คงเพราะคึกเพราะเหล้าปั่นทำให้ลืมนึกอะไรหลาย ๆ อย่างไปด้วย อีกอย่างเหนกถึงจะชอบพูดให้เสียวสันหลังวาบเล่นแต่ก็ไม่เห็นจะเคยทำอะไรตนจริง ๆ นี่หว่า เรียกได้ว่าค่อนข้างวางใจในระดับนึง ยังเปิดทีวีทิ้งไว้อยู่ ตอนนี้เวียนมาช่อง [V] แล้ว ผ้าขนหนูที่ใช้เช็ดหัวเมื่อกี้ก็ยังกองอยู่แถวหัวเจ้าตัว

 

แต่กลับกันสำหรับเหนกนั้นรู้สึกว่าจะทำไงได้ เพิ่งได้คุยกันแค่สองวันเดี๋ยวไก่ตื่นหมดถ้าทำอะไรไป มองสภาพรุ่นน้องแล้วส่ายหน้า

 

"ดูมัน หลับหน้าตาเฉย.."

 

บ่นพลางก้มไปคว้าผ้าขนหนูปั่นมาพาดให้มันดี ๆ แล้วเดินไปคว้าหมอนที่ตัวเองยึดมาวางบนเตียง ล้มตัวลงนอนหงาย ฉกรีโมตทีวีมาในมือแต่ไม่เปลี่ยนช่องละนอนดูต่อ ยังไม่ง่วงเท่าไหร่ กำปั่นมีคนมานอนข้าง ๆ ก็หลับไม่รู้เรื่อง ละเมองึมงำ ๆ ไปตามประสา มีเปลี่ยนท่าเป็นนอนหงายแทน ด้วยความแคบของเตียงก็มีชนเหนกบ้าง

คนยังไม่ง่วงเหลือบมองที่โดนชน แต่ก็ไม่ปัดออก เสตากลับมามองเพดานห้อง หรี่เสียงทีวีลงบ้าง พลางคิดว่าทำไมมันกลายมาอีหรอบนี้ได้วะเนี่ย... ได้ข่าวกูแค่เอาข้อสอบเก่าให้มันเฉย ๆ นะ เหนกลูบหน้าหนัก ๆ จะว่าเครียดก็ไม่เชิง แล้วหันไปมองหน้ารุ่นน้องที่หลับไม่รู้เรื่องข้างตัวเอง อืม มันก็น่ารักดีจริงๆแหละ...

 

มองสักพักแล้วใจมันก็เต้นตุบ ๆ ขึ้นมาเบา ๆ นึกถึงเหตุการณ์ตั้งแต่ตอนเย็นยันซ้อนมอเตอร์ไซค์มันยันให้มันซ้อนกลับมาจนมานอนอยู่นี่ แล้วก็ต้องยิ้ม ๆ ออกมา

 

นี่กูโชคดีขนาดนี้เพราะไอ้ปั่นมันซื่อบื้อสินะ...

 

สุดท้ายก็ปิดทีวีเพราะไม่ได้สนใจจะดูแล้ว ลุกขึ้นไปปิดไฟแล้วลงมานอนตามเดิม มีมองหน้าปั่นในแสงสลัว ๆ จากนอกหน้าต่างก็ฟุ้งซ่านไปเรื่อย

 

ทว่ากำปั่นนอนไปสักพักก็พลิกตัวนอนคว่ำด้วยความเคยชิน นอนนิ่ง ๆ ท่าเดิมไม่ได้ ต้องยุกยิก ๆ ตลอดล่ะรายนี้ ละเมอออกมาเสียงอู้อี้กะหมอน

 

"เฮ้ย..ไอ้เพย ถึงเธอจะฟองน้ำแต่ก็อย่าให้ฉันติดดีสิว้อย...." มีโบกไม้โบกมือด้วย ละก็เงียบไป ฝันเชี่ยอะไรของมันก็ไม่รู้

 

 เหนกมอง แม่มมีฝันเว้ยเฮ้ย ละเมออีกต่างหาก แล้วยัยเด็กคัพดีนั่นฟองน้ำสินะ เข้าใจล่ะ กูล่ะขำ แล้วพลิกตะแคงหันหลังให้ เขยิบเข้าหาปั่นนิดหน่อยด้วยกลัวแม่มจะถีบกูตกเตียง หลับตาลงฟุ้งซ่านต่อให้มันหลับ เพราะปกตินอนดึกแท้ ๆ จะให้มาข่มตานอนตอนนี้ก็คงยากหน่อย ถึงจะมีแอลกอฮอล์ละลายอยู่เต็มหลอดเลือดก็นะ

 

แต่เจ้าคนนอนไม่อยู่สุขนอนนิ่ง ๆ สักพักก็เปลี่ยนท่านอนตะแคงอีกที แต่ทีนี้เป็นท่าตะแคงเข้าหาเหนก เอาแขนขาก่ายด้วยเหมือนกอดหมอนข้าง แบบว่าเป็นพวกติดกอดของตอนนอน

 

นายอเนกกำลังร้องในใจดัง ๆ ว่าอื้อหือออออออมียั่ววววมียั่วเว้ยยย แบบนี้ต้องจัด กูไม่ได้เริ่มนะไอ้ปั่นที่รักมึงเริ่มก่อนนะ คิดแล้วก็พลิกกลับมาหาปั่นกอดมันแม่ม ดันหัวให้มาซบกับไหล่ป๋าด้วย ลูบ ๆ หลังมันโอ๋ ๆ ไม่เป็นไรนะป๋าจะเทคแคร์ทั้งคืนเอง

 

กำปั่นส่งเสียงงืม ๆ ในคอนิดนึง เคี้ยวน้ำลายแจ๊บ ๆ หลับเพลินไม่รู้เรื่อง แต่รู้สึกมันก็สบายดี อุ่น ๆ? หมอนข้างมันอุ่นขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย อืมมม หลับคร่อกไม่รู้เรื่องอยู่ดี

 

เห็นไม่มีท่าทีจะตื่นเหนกก็กอดปั่นอยู่แบบนั้น นึกประหลาดใจตัวเองเหมือนกันที่ไม่ได้อยากทำอะไรมากไปกว่านี้ ทั้ง ๆ ที่ชอบมันแท้ ๆ หรือเราจะไม่ได้เป็นเกย์จริง ๆ? ชักงงตัวเองแล้วสิ...

 

พลันสายตาก็จับจ้องไปที่แพขนตาหลับพริ้มของอีกฝ่าย กับลมหายใจสม่ำเสมอของกำปั่นที่รดอกเขาผ่านเนื้อผ้าเสื้อยืดอยู่  พวงแก้มไร้เรแบนบดบังก็อยู่ใกล้ปลายจมูกเขาแค่ไม่กี่เซนติเมตร พาเอากลิ่นหอมจากเส้นผมกรุ่น ๆ ให้เหนกได้สูดเข้าเต็มปอด ถึงจะไม่ได้อยากฉวยโอกาส แต่สถานการณ์แบบนี้ในอนาคตมันคงไม่เกิดขึ้นอีก ถ้าปล่อยโอกาสนี้ไปก็คงไม่ได้ทำแบบนี้อีกอย่างแน่นอนเชื่อขนมเด็กกินได้...

 

                โหสินะเว้ยปั่น...

 

คิดได้แบบนั้น หนุ่มรุ่นพี่ก็ค่อย ๆ ช้อนหน้าอีกฝ่ายมาจูบประทับที่ริมฝีปาก เป็นแค่จูบแผ่ว ๆ ที่ ริมฝีปากแนบกันเฉย ๆ ตื่นเต้นอยู่เหมือนกันนี่กูจูบผู้ชาย... แต่ก็ดี ระทึกแปลก ๆ ดี... แล้วก็หน้าร้อน ๆ ใจเต้นแรงเข้าจนได้สิน่า...

 

คนโดนขโมยจูบรู้สึกอะไรมาโดนปากก็ขมวดคิ้วเลียรอบปากตัวเองแล้วยกมือมาถู ๆ  ฮึดฮัด ๆ นิดหน่อยเพราะเริ่มร้อน ๆ ชักรู้สึกตัว เลยปรือตาขึ้นมามอง พอเห็นอะไรที่มันอยู่ตรงหน้าเท่านั้นล่ะ

 

 

 

"........." มองปริบๆเหมือนกำลังโหลดข้อมูล..

 

 

 

                พี่เหนกแกล้งตายไปแล้ว.........

 

 

 

"หืม...??"

 

กำปั่นเลิกคิ้วกระพริบตาเบลอ ๆ มองหน้ารุ่นพี่ที่หลับอยู่ข้าง ๆ ตน ร้องอ้าวเฮ้ยในใจ ตกใจหมด! นอนหงายมองเพดานแบบช็อค ๆ นิดนิง เกือบได้เสียแล้วมั้ยล่ะ เมื่อกี้รู้สึกเหมือนไปกอดพี่แกเข้าด้วยเปล่าวะ?? ลูบหน้าเครียด แล้วก็เหล่มองคนข้าง ๆ อีกทีแบบหน้านิ่วคิ้วขมวด...

 

ด้วยความเนียนระดับเทพ เหนกจึงยังแกล้งตายต่อไป มือเย็นเฉียบหัวใจเต้นรัว แต่เหมือนกลั้นหายใจอยู่เพราะช็อคเลยนิ่งไปเหมือนหลับจริง ๆ พอกำปั่นขยับตัวก็เนียนเหมือนละเมอแล้วฉวยโอกาสพลิกตัวนอนหงายได้อย่างไม่น่าสงสัย สมควรได้รางวัลออสก้าสาขาเนียนเทพ

 

กำปั่นมองแล้วคิดว่าคงจะหลับละสินะ.. โอเค... จำได้เลา ๆ แค่ว่าไปนอนกอดพี่แกเข้า ลูบอกตัวเองแล้วรวบผ้าห่มมากอดนอนตะแคงหันหน้าไปอีกข้าง กระดื๊บนอนหมิ่นขอบเตียงเหมือนตอนแรก

 

เมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้นพี่เหนกก็สครีมในใจ

 

กูจะหัวใจวายยไอ้เหี้ย!!! เสือกตื่นเพื่อ!! โอ้ยกูนึกว่าเอ็งจะหลับยาวสัสเอ้ยยยย!!!

 

มีอะไรตะโกนได้ตะโกนหมดเปลือก ลืมตาโพลงมองเพดานกลับมาหายใจอีกแล้วเหงื่อผุดเต็มหน้าเลย

 

สัสสสสส!!!

 

สบถสาบานอยู่ในใจอีกสามชุดใหญ่ ๆ ทำหน้าเหยเกนิดหน่อย ฟกดฟากดากดฟหหหก่าาาา โอ้ยชีวิต

 

ทางกำปั่นนี่ก็ยังไม่หลับ ตื่นขึ้นมาป๊ะคนข้าง ๆ ละตื่นเต็มตาเลยกู เพิ่งมานึกได้ว่าหิ้วพี่แกมานอนหอด้วยแบบนี้ดีแล้วเหรอวะ เหมือนจะคิดช้าไป แต่ก็ไม่ไงมั้ง... หันไปเหลียวมองชิ้ง

 

เหนกที่นอนนิ่งไม่ไหวติงอาศัยความมืดกลบเกลื่อนทุกอย่าง พลิกตะแคงหันหลังให้ปั่นแบบกูไม่พร้อมเผชิญหน้า ไอ้โดกิ ๆ เมื่อกี๊บินไปหมดแล้วเหลือแต่ช็อคซีนีม่าโปรแกรมแพลตตินั่ม

 

กำปั่นมองแล้วคงหลับสนิทจริง ๆ ค่อยยังชั่ว ฟู่ว แต่นอนแบบนี้คงไม่หลับว่ะ กำปั่นเลยไหลลงไปนอนข้างเตียงอย่างเงียบเชียบแทน

 

เหนกได้ยินเสียงอีกคนไหลลงจากเตียงไป ดี ดีแล้ว กูจะได้ไม่ต้องระแวง โอ้ย ชีวิต แม่มไปล่าท้าพลังงานยังตื่นเต้นน้อยกว่านี้ โอ้มายบุดดาเบลสอยู่ในปาร์ตี้ร้อนยังกับไฟเย่อ คือตอนนี้พี่เหนกแกสติแตกไปแล้ว คิดว่าคงสติแตกไปอีกสองชั่วโมงกว่าจะหลับอีกรอบ

 

ฝ่ายกำปั่นนี่ง่วง ๆ อยู่แล้วบวกเลิกฟุ้งซ่านเลยหลับไปสักที

 

----------------------------------------------------------------

 

กระทั่งมีเสียงนาฬิกาปลุกตั้งแต่หกโมงเช้า กำปั่นงัวเงียตื่นมากดปิด เกาหัวยุ่ง ๆ ตัวเอง นอนคว่ำแอ่นตูดขึ้นลุกขึ้นมานั่งท่าทับขา บริหารยามเช้า จากนั้นถึงจะลุกขึ้นมานั่งดี ๆ หาวหวอดพลางส่ายหน้ามองรอบ ๆ มองคนนอนบนเตียงด้วยกัน ตื่นยังว้า

 

แต่เพราะเมื่อคืนเอ็กไซต์จัดไปหน่อยเหนกเลยเหนื่อยหลับเป็นตาย ตอนนี้นอนหงายหันหน้ามาหาปั่น แขนข้างนึงหนุนหัวไว้อีกข้างวางเปะปะเหนือหัว หลับฟี้ ๆ ไม่ได้ยินเสียงนาฬิกา

 

โอ้ ยังหลับอยู่วุ้ย

 

หยีตามองหน้าคนหลับ ดูไร้พิษสง (?) ดีนะแบบนี้ นั่งรอให้ตัวเองตื่นเต็มตาอยู่ ก็มองอีกคนไปพลาง เออ... คนหล่อ ๆ แบบนี้ทำไมต้องเป็นเกย์กันด้วยว้าสมัยนี้ เห็นผู้หญิงบ่นชะนีไทยไร้ที่ยืนกันละตูก็สงสารแปลก ๆ ผู้ชายนิยมอัดถั่วดำกันแทนเนี่ย ก็ไม่รู้อเนกพูดจริงพูดเล่นอยู่ดี ดูยากชิบ คิดวนอย่างนี้ตั้งหลายรอบแล้วเพราะอดไม่ได้ นั่งมึน ๆ แป๊บนึงก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจจัดแจงห่มผ้าให้คนที่ยังหลับอยู่ดี ๆ ตอนเช้าที่ห้องอากาศมันเย็น

 

พอมีผ้ามาห่มเหนกก็ดึงมาห่มตัวเอง ตะแคงขด ๆ ไปทางเดียวกับที่หันหน้าตะกี๊ แอบขี้หนาวเบาๆ อีกสัก 30 นาทีก็คงจะตื่นแล้วล่ะ กำปั่นเท้าสะเอวโคลงหัวมองพักนึงถึงจะไปทำอะไรของตัวเอง อาบน้ำอาบท่าแต่งตัวเตรียมไปเรียนตอนแปดโมง พยายามให้มีเสียงรบกวนน้อยที่สุด

 

แล้ว 30 นาทีต่อมาเหนกก็ตื่นพอดี หยีตาหนัก ๆ สองสามทีแล้วไถ ๆ กับผ้าห่มอีกหน่อย ส่งเสียงอืม ๆ งึม ๆ แล้วก็ได้สติ นี่มันไม่ใช่ห้องกูนี่หว่า ลุกพรวดดด หันไปเห็นปั่น "...ทำไมไม่ปลุกวะ..." อ้าปากหาว

 

"อ้าว รุนหวัดพี่ ยังเช้าอยู่เลยยังไม่อยากปลุกง่ะ" ยิ้มแห้งให้ นั่งอยู่ตรงขอบเตียงใส่ถุงเท้าอยู่

 

เหนกดึง ๆ ผ้าห่มมาพับลวก ๆ ให้ "เดี๋ยวปั่นต้องไปส่งพี่ที่หอไม่ใช่เหรอ เผื่อเวลากินข้าวด้วยสิ" พอได้สติความเถื่อนเมื่อคืนจางหายไป ลุกโงนเงน ๆ ไปล้างหน้าบ้วนปาก ละนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนกู... ชำเราปากเจ้าของห้อง... ทำหน้าเครียดกับกระจกตอนกลั้วปากกลุกๆ

 

...มันจะรู้เปล่าวะ ...หมดกันกู

 

ลูบหน้าหนัก ๆ แล้วโงนเงนออกมา

 

"อ่อ เรื่องกินผมซื้อหนมปังเซเว่นไปกินห้องเรียนก็ได้พี่ ชิล ๆ " แน่นอนว่าคนโดนลักหลับไม่รู้ตัว มองคนยังดูเบลอ ๆ อยู่ "ยังไม่สร่างเมาเหรอครับ?" เลิกคิ้ว

 

"อ๋อ เปล่า พี่ตื่นแล้วเป็นแบบนี้แหละ..." โงนเงนมานั่งปุกับเตียงคนละมุมกับปั่น แต่ถึงหน้าจะเบลอๆ  อึน ๆ ผิวหน้านี่ดันใสปิ๊ง ๆ  มือสางหัวแก้ยุ่งนิดหน่อย "..จะไปยังล่ะ ไปแล้วบอกด้วย.." เอนร่วงแปะคาที่นอน เหมือนจะเป็นคนตื่นยากพอควร

 

"อ่อ ผมแต่งตัวเสร็จแล้วล่ะพี่ พี่อ่ะพร้อมยัง?" หัวเราะมองคนดูยังไม่ตื่นดี

 

"พร้อมแล้ว..." ชูนิ้วลิโพให้แล้วเด้งตัวขึ้นมายิน "ป่ะ....กินมาม่าห้องเพ่มั้ย..."

 

ได้สัญญาณปุ๊บกำปั่นก็ลุกขึ้นยืน เลิกคิ้วมอง "ไม่กวนดีกว่าว่ะพี่ รูมเมตพี่ก็อยู่ใช่ม้า" ล้วงเรแบนมาสวม

 

“อยู่คนเดียว อีกคนกลับบ้านซัมเมอร์ ไม่ไรหรอกมันไม่กัด" หาวหวอด ๆ อีกทีแต่สดใสขึ้นเยอะแล้ว

 

"ขอบใจนะ กวนปั่นจนได้"

 

"อ่อ ไม่เป็นไรคร้าบ เรื่องเล็กน้อย" ยิ้มกว้าง ใส่รองเท้าผ้าใบเปิดประตูออกจากห้องนำไปก่อน ยืนรอล็อคประตู เหนกก็เดินโงนเงนออกไป เมื่อวานหนีบแตะมา สภาพยิ่งกว่าแคชช่วล เดินลงบันไดต๊อก ๆ ไปคร่อมฟีโน่ก่อนเจ้าของอีกแล้ว เหมือนจะนิสัยเสีย

 

ล็อคห้องเรียบร้อย กำปั่นก็เดินควงกุญแจมอไซค์ตามมาไปนั่งคร่อมประจำที่ นั่งนึกแป๊บนึงว่าคงไม่ลืมอะไรใช่มั้ยพอแน่ใจแล้วก็สตาร์ทรถไปที่หอของเอนก

 

 "แวะเซเว่นอะไรพวกนี้มั้ยพี่?" ถามเผื่อเพราะไงก็ทางผ่าน

 

"แล้วแต่ พี่มีเวลาอีกเยอะ" ก็เรียนเที่ยง เบลอ ๆ นึกไรไม่ค่อยออกด้วย ในหัวตอนนี้มีแต่เรื่องที่ลักจูบไอ้ปั่น จนไม่กล้าสบหน้ามันเท่าไหร่ ใช้ความเบลอมึนกลบเกลื่อน

 

"อะเค งั้นขับตรงไปเลยละกัน เล็ตสึโก~" ส่วนตัวก็ไม่มีไรมากจึงขับเลยไปที่จุดมุ่งหมายหลักซะเลย ตอนนี้กำปั่นกำลังชิล ๆ ไม่ได้มีเรื่องวุ่นวายในหัวสักนิด ผิวปากสบายใจเฉิบ ไม่มีอาการแฮงก์ค้างใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะกินน้อยด้วยแหละ

 

เหนกมองปั่นร่าเริงดี แสดงว่าไม่รู้สินะ ฟู่ว รอดไป ลอบถอนหายใจไม่ให้ปั่นเห็น

 

ไม่นานก็มาถึงหอหลังม. เหนกก็โดดลง "ขอบใจที่มาส่งนะ ตั้งใจเรียนล่ะ" ตบบ่าปั่นปั่บๆ

 

"ผมดิ้ต้องขอบคุณพี่เรื่องแนวข้อสอบ" ยกมือไหว้ธุจ้า "ไว้เจอกันนะคร้าบพี่เหนก" ยิ้มแฉ่งตะเบ๊ะทำเท่ทีนึงแล้วแว๊นซ์ฟีโน่ไปต่อเพื่อไปเข้าคลาสเรียนของตัวเอง

 

คนมองตามขำพรืดนึงแล้วเดินโงนเงน ๆ ขึ้นหอไป โดนเพื่อนถามว่าไปไหนมาก็ตอบว่าไปค้างหอคนอื่นมา ละก็ต้มมาม่าทำตัวปกติไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

แม้ในใจจะมีอะไรให้วุ่นวายอยู่ตลอดก็เถอะ...

 

To be continued

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

732 ความคิดเห็น

  1. #634 ♦{หลาม}♦ (@te-yo-02) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 00:47
    และแล้วก็กระแทกมุมโต้ะโชว์--
    #634
    0
  2. #459 Lucia Eve (@sodiz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:21
    อ้ากกกกกกกกกก //ฟินตายอย่างสงบ...
    #459
    0
  3. #417 RINKUWAc .™ (@hasuki) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 22:44

    เห้อยยยยยยยย ฟิน =///= อ๊ากกกก ชอบบรรยากาศแบบนี้ นานๆทีสมควรเป็นไอเท็มแรร์ 555555555

    #417
    0
  4. #347 Graziar_M. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กันยายน 2556 / 02:17
    โอ๊ย ขำ แต่ละคน...เอิ่มลูกเหนก...ปั่นไม่ใช่หมีนะลูก ไม่ต้องแกล้งตายก๊ะด้ายย =[]=
    #347
    0
  5. #313 +R.a.i.n+ (@faonzaza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2556 / 22:40
    คิดได้ไงวะพี่แกล้งตาย 5555555555555
    #313
    0
  6. #239 แกงส้ม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2556 / 09:11
    เหนก เืกือบไปแล้ว
    #239
    0
  7. #221 WannabeCEO (@ceojirayus) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2556 / 15:52
    >______<" อินจัดๆ พรุ่งนี้จะสอบมาติดอ่านนิยาย อ้ากซ์
    #221
    0
  8. #207 mojini (@pakwun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2556 / 22:57
    อ้ากกก ตอนนี้มันน่ารักมากกกก

    ปั่นนี่ก็ คออ่อนแล้วยังงงง

    นี่ไม่กลับเฮียแกคึกจะมากดตัวเองเลยช้ะ?

    อ่อออ ปั่นซื่อบื่อสินะ ... สู้ๆนะพี่เหนก
    #207
    0
  9. #159 THE[K]]¥☂★ (@80181880) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2556 / 18:35
    5555555555555 ขำหลายฉากมมากอะ๕๕๕๕๕๕๕๕
    พี่เหนกสุดยอดดดดด โฮววววววว/ชาบูๆๆๆ
    ไม่ไหวละ ดาเมจร้ายแรงมากฉากเกือบเฟิร์สคิสเนี่ยยยยย/ทุบเม้าส์ปากกา

    #พี่ผิดนะ... #ผิดมากนะ #มือไม้สั่น
    #159
    0
  10. #136 `( m e r C y ) (@say-what) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 16:12
    ทั้งขำทั้งสงสาร เฮียเอ๊ยยยย กระทำชำเราปากน้องปั่นแล้วแกล้งตาย
    โอ๊ยฮาาาา. แล้วปั่นเอ๊ย แกจะซื่อไปไหนล่ะนั้นน่ะ น่ารักจริงเชียว
    ฮึ่ยๆๆๆๆ พี่เหนกก็น้าาา โอ๊ย ทั้งขำทั้งฟิน ไม่ไหวล่ะ สติจะแตกตามม 55555
    #136
    0
  11. #126 a l e y m* (@aleymeny) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2556 / 02:00
    พี่เหนกตายแล้ว.........
    5555555555555555555555555
    อ่านแล้วขำ โอ๊ยยย พ่อคุณ!!!!!!!!!!!!!
    แม่มจะเนียนไปไหน ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    #126
    0
  12. #118 RUDY (@rudywildarms) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2556 / 00:40
    *หน้านิ่งเลือดกำเดาไหล*



    //ล้มตาย
    #118
    0
  13. #114 EinniF (@einnif) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2556 / 23:44
    น่ารัก อ่านไปฮาไป โอออยยยยยย น่ารักมากกก
    ยิ่งตอนเหนกสติแตกนะคะ โอยยยฟฟฟินน ฟฟฟฟฟ
    สติแตกตาม
    ภาษาที่บรรยายนี่ ชอบมากค่ะ 555
    สบถได้ใจฝุดๆ
    #114
    0
  14. #95 Na ' Heart Hous @ : ' ) (@thingre) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2556 / 21:07
    เเหมมม ทำอะไรกัน=.,=!
    #95
    0
  15. #56 Romeo (@ploy211m1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2556 / 18:36
    โดกิโดกิ 5555555555 ฟินอ่าาาา อร่ากกก O<-<
    #56
    0
  16. วันที่ 9 มิถุนายน 2556 / 15:53
    อร๊าซซซซซซ ฟิน
    #40
    0
  17. #12 black_hare (@donutmon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 10:14
    ทั้งสงสารทั้งขำพี่เหนก 55555 //มองโดกิ ๆ ที่บินไป
    #12
    0