Yaoi : กั้นรัก

ตอนที่ 5 : >> 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    21 พ.ค. 56




                หลังจากสารภาพรักกับกำปั่นไปและโดนปฏิเสธมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ อเนกภพ หรือเหนกของเพื่อน ๆ ก็กลายเป็นตุ๊กตาไขลานที่ไม่มีคนมาไข วัน ๆ เอาแต่นั่งเหม่อทอดสายตาไปไกลอย่างเลื่อนลอย นี่ถ้าน้ำลายเยิ้มมุมปากอีกหน่อยแล้วบอกว่าเป็นออทิสติกก็คงมีคนเชื่อ
 

                เพื่อนในกลุ่มก็ช่างดีใจหาย แทนที่เขาอกหักแล้วจะปลอบใจกันบ้างก็ไม่มี กลับถูกเพื่อนที่ชื่ออิฐด่าเรื่องทำเขาเสียเงินให้เต้กับต๋งเพราะแพ้พนันเข้าจังเบอร์ แต่เหนกก็ไม่ได้สนใจหรือมีอารมณ์ด่ากลับไปด้วยซ้ำ เอาแต่เหม่อเป็นออทิสติกเหมือนเดิมจนสหายร่วมแก๊งชักทนไม่ไหว

 

                                “ไอ้เหนกเพื่อนรัก มึงเลิกทำหน้าเอ๋อปัญญาอ่อนซะทีได้มะ เหล้ากร่อยหมด!

 

                มันเป็นเสียงของอิฐที่กำลังอารมณ์เสียเพราะแพ้พนันจนต้องเลี้ยงชีวาสทั้งกลมให้กับทั้งโต๊ะ แล้วชีวาสมันราคาถูกเสียเมื่อไหร่ แบงค์พันกับแบงค์ห้าร้อยอย่างละใบมันปลิวออกจากกระเป๋าจนอิฐรู้สึกตัวเบาโหวงไปเลยทีเดียว แล้วยังหมั่นไส้เพื่อนเต้กับเพื่อนต๋งที่ทำหน้าดี๊ด๊าลั้นลาคุยกับสาวรุ่นน้องสามสี่คนอยู่ โดยเฉพาะไอ้เชี่ยต๋งที่ดี๊ด๊าเป็นพิเศษเพราะเมาแล้ว

 

                                “...ช่างกบาลกู....”

 

                เหนกตอบมาแค่นั้นด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น แล้วเหม่อมองแบบไร้ทิศทางไปยังเพดานร้าน ช่างขัดกับบรรยากาศสนุกสนานปนมึนเมาโดยรอบเสียจริง

 

                ขณะนี้เป็นคืนวันเสาร์ เวลา 21.00 นาฬิกา พวกเขาอยู่ในร้านคาราโอเกะแถวชายหาดร้านหนึ่ง โดยลงขันกันเช่าห้องแยกที่ราคาสูงพอสมควรแต่สะดวกสบายกว้างพอใช้ อิฐกำลังพยายามเก็บเกี่ยวชีวาสให้ได้มากที่สุด เต้กับต๋งแยกไปจีบสาวตามประสาพวกมัน เหนกนั่งเอ๋อ และหม่อนกับแมนกำลังแหกปากกับรุ่นน้องเพลงเล่นของสูงของวง Big Ass อยู่

 

                                “ด้ายเกิดมาเจอเธอท้างงงงงงงงทียยยย์!!! ไม่ว่ายังไงก็ลองดีสากกกกวันนนน!!!

 

                                “...อยากรักก็ต้องเสี่ยง...ไม่อยากให้เธอเป็นเพียงภาพในความฝัน....”

 

                อันหลังเป็นเสียงเหนกร้องตามแบบเนือย ๆ พลางนึกสถานภาพของตัวเองไปด้วย

 

พวกมึงแม่มก็เข้าใจเลือกเพลงแทงใจกูเหลือเกินนะ

               

                คิดแล้วเหนกก็คว้าชีวาสมาเทพรวดใส่แก้วตัวเองแล้วดื่มแบบออนเดอะร็อกอั้ก ๆ ราวกับจะใช้เหล้าชำระอาการอกหักหมาด ๆ ทิ้งไป จนแมนที่หันมาเห็นพอดีรีบชักแก้วออกจากปากเหนก

 

                                “เฮ้ยหยุด! แม่มล่อออนเดอะร็อกเลยเหรอวะ เสียดาย!

 

                เหนกเงยหน้ามองเพื่อนแย่งแก้วตัวเองไปกินต่อเฉย ถึงกับลุกพรวดไปแย่งแก้วคืน แล้วพบว่ามันเหลือแต่น้ำแข็ง

 

                                “เรื่องของกู! ไอ้เชี่ยไม่แมนเอาคืนมานะเว้ย!” ด่าเพื่อนไปเอาน้ำแข็งที่เหลือในแก้วปาหัวอีกฝ่ายไป

 

                                “กูแมนเว้ยไอ้สัส! ทำเป็นนั่งเอ๋อทีเรื่องเหล้าละเด้งขึ้นมาเลยนะมึง”

 

                          “กูโมโหที่มึงคิลมู้ดกูต่างหาก.. โอ้ยช่างแม่ม..”

 

                คนอารมณ์ไม่ดีทิ้งตัวลงกับโซฟามานั่งเหม่อออทิสติกต่อ โดยมีคนอื่นในห้องหันมามอง พวกเพื่อนหัวเราะขบขันไม่ใส่ใจ แต่สาวรุ่นน้องสงสัยใคร่ถามตามปกติของสตรีที่อยากรู้อยากเห็น

 

                                “พี่เหนกเป็นอะไรไปเหรอคะ ดูไม่ค่อยสนุกเลย” สาวผมยาวสลวยด้วยการยืดคนหนึ่งถามเต้กับต๋ง

 

                                “ไม่ต้องไปสนใจมันหรอกครับ มันเมนส์มา....โอ้ย!” เป็นเต้ที่ตอบอย่างหน้าชื่นตาบาน แล้วก็ถูกฝ่าเท้าเหนกยันหลังมาเต็มหน่วยด้วยความรัก

 

                                “เมนส์บิดามึง!” ด่าเพื่อนแล้วหันไปบอกน้อง ๆ “ขอโทษครับน้อง พี่ไม่ค่อยสบายน่ะ ขอตัวแป๊บนะ”

 

                พอรู้ว่าตัวเองไม่มีอารมณ์ร่วมและยังทำบรรยากาศกร่อยอีก เหนกก็รินเหล้าอีกแก้วยกดื่ม แล้วออกจากห้องคาราโอเกะไป

                พอพ้นห้องคาราโอเกะ พ้นจากประตูร้านไป ก็คือท้องฟ้าสีดำมีประกายดาวแพรวพราวบนฟ้า และผืนน้ำสีดำสะท้อนแสงจากไฟจากเรือหาปลาลิบ ๆ เหนกเดินก้าวไปบนหาดทรายสีน้ำตาล พลันหูสดับเสียงลมและเสียงคลื่นที่ซัดสาดเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ เขาปล่อยความคิดล่องลอยไปช้า ๆ ไปกับเสียงลมเสียงคลื่นอ่าวไทย

               

ให้มันพัดไปหาคนที่เขาคิดถึงอยู่สักนิดก็ยังดี

 

เดินไปเรื่อยก็ไม่ได้เงียบเลย ตรงหาดตรงนั้นมีแต่ร้านเหล้า ร้านนวดสปา ร้านคาราโอเกะ ร้านฯลฯ เต็มไปหมด เดินไปก็มีเสียงเพลงเฮฮาชะลาล่ามาตามร้านต่าง ๆ มีทั้งฝรั่งจีนไทยญี่ปุ่นเขมร(?) เดินท่องเที่ยวพักผ่อน แต่ก็หาได้รบกวนจิตใจของอเนกภพไปมากกว่าคนที่อยู่ในความคิดไม่ได้

 

เดิน ๆ ไปร้านหนึ่งก็เปิดเพลง รักใครไม่ได้อีก ของวง Room39 ดังลอยออกมา ขาของเหนกก็หยุดยืนฟัง

 

                                เขาบอกให้ฉันนั้นคิดตัดใจ

และบอกให้ฉันนั้นไปเริ่มใหม่

กับใครก็ได้ที่จะไม่ใช่เธอ

 

เขาบอกให้ฉันนั้นเลิกหลง

เขาบอกให้ฉันหยุดลุ่มหลง

หยุดความรัก ความสับสน ความพร่ำเพ้อ

 

เขาบอกให้ฉันนั้นลองมองที่กระจก

พิจารณา คิดให้ตกกับภาพที่ฉันได้เจอ

ว่าจริงๆ แล้วฉันควรแอบรักเธอต่อไปจริงๆ เหรอ..

 

                เขาว่าคนกำลังอกหัก จะเพลงไหนก็สามารถโยงเข้าหาตัวเองได้หมด คงจะเป็นความจริง เพราะเพลงนั้นมันกระแทกหัวใจหนุ่มรุ่นพี่ผู้ตกหลุมรักรุ่นน้อง.....ผู้ชาย...คณะเดียวกันเป็นอย่างมาก

 

...ทั้งที่ก็รู้ว่าไม่มีหวัง ทั้งที่ก็เห็นว่าไม่มีหวัง

ฉันก็ยังไม่หยุดยั้งที่จะเจอ

ไม่ว่าใครจะว่าบ้าสักแค่ไหน

ไม่ว่าใครจะว่าโง่สักแค่ไหน

แต่ความรักที่ให้ได้ ก็ได้ให้เธอหมด

แต่ความรักที่ให้ได้ก็ได้ให้เธอหมด

แต่ความรักที่ได้ก็ได้ให้เธอหมดแล้ว..

 

                ยิ่งฟังมันก็ยิ่งสะเทือนหัวใจจนน้ำตามันจะไหลเสียให้ได้ แต่มันก็ไม่ไหล เพราะเสียงจอแจของผู้คน ทั้งฝรั่งคนหนึ่งเมาแล้วตะโกน “FUXK YOU BITXH!!” เสียดังลั่นมันทำให้เหนกหลั่งน้ำตาไม่ออก

 

                            เหี้ยเอ้ย...ขนาดบรรยากาศยังไม่เป็นใจให้กูร้องไห้เลย..

 

                ก็ได้แต่ถอนใจหนัก วนเวียนคิดถึงแต่กำปั่น ถึงจะอกหักแต่การได้คุยกับกำปั่น ได้จับมือ(แบบตัวเองก็งง ๆ ) ได้มองตาใกล้ ๆ มันก็มีความสุขจนจะลอยได้อยู่แล้ว ก็กำปั่นน่ารักขนาดนั้น น่ารักจนไม่อยากปล่อยมือง่าย ๆ ต่อให้เขาต้องโดนด่าว่าเป็นเกย์หน้าด้านเทียวไล้เทียวขื่อช่างตื๊อจนน่าเตะก็ตาม

 

                เขาตั้งใจไว้แล้วว่าถ้ากำปั่นยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน ก็จะขอจีบกำปั่นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ

 

ไม่ก็จนกว่ากำปั่นจะบอกว่าเกลียดเขา...

 

เขาก็ยอม

               

                                “ไอ้เหนกกก!! วู้~~~~~!!!

               

                ยังไม่ทันจะบิวต์บรรยากาศอกหักให้ตัวเองต่อ ก็มีเสียงเรียกตัดอารมณ์มาอีกคนแล้ว เหนกทำหน้าเซ็งหันไปหาต้นเสียงก็พบว่าเป็นไอ้เชี่ยไม่แมนนั่นเองที่ออกมาตามหา

 

                                “อะไรวะ? จะกลับแล้ว?” พูดพลางมองแมนวิ่งเหยาะ ๆ มาหา

 

                                “เปล่า เห็นมึงท่าทางไม่ดีกูเลยออกมาตาม เป็นไรไปวะ?”

 

                สีหน้าของแมนดูเป็นห่วงเขาจริง ๆ แต่เหนกก็ยังไม่มีอารมณ์ร่วมไปกับความเป็นห่วงของเพื่อนที่เพิ่งกวนตีนเขาไปหยก ๆ

 

                                “กูเพิ่งอกหักจะให้กูเป็นอะไร? โทษทีว่ะที่ทำให้พวกมึงกร่อย”

 

                                “อย่าคิดมากสิมึง เห็นมึงอาการไม่ดีพวกแม่มก็เป็นห่วงกันนะเว้ย...” มือกว้างเลื่อนมาโอบคอเหนกพลางขยี้ผมสีน้ำตาลไปด้วย “คราวหลังมึงจะไปไหนมึงก็บอกก่อน ยิ่งสติไม่ค่อยจะดีอยู่”

 

                                “แล้วทำไมมึงไม่โทรตาม โง่นะมึงเนี่ย”

 

                                “มึงสิโง่ โทรไปตั้งหลายรอบก็ไม่ติด ปิดมือถือทำเหี้ยไรล่ะ”

 

                เหนกได้ยินแบบนั้นก็ล้วงมือถือตัวเองออกมาดู มันแบตเตอรี่หมด หน้าจอเป็นสีดำปี๋ มือถือราคาแพงกลายเป็นสากกะเบือปาหัวหมาอย่างไร้ประโยชน์ นี่เขาเบลอจนลืมชาร์จแบตเลยสินะ...

 

                                “โทษทีว่ะ.. กู.....”

 

                                “เออไม่เป็นไร  อย่าหดหู่นานสิวะ สาว ๆ เขาผิดหวังนะเว้ยที่จะมาปาร์ตี้กับไอดอลเขาแล้วไอดอลเจือกทำหน้าบูดเป็นตูดสมเสร็จใส่แบบเนี้ย” พูดไม่พูดเปล่า แมนจับแก้มเขาบีบจนปากเหนกบู่กลายเป็นปลาทองพองแก้ม ซึ่งคนถูกบีบหน้าก็ปัดมือนั้นทิ้งทันที

 

                                “นี่มึงจะมาตามหรือจะมากวนตีนกูกันแน่.. เออๆๆ กลับก็กลับ ..เชี่ยแม่ม....”

 

                แมนหัวเราะและไม่พูดอะไรต่อ แล้วลากคอเหนกค่อย ๆ เดินกลับไปยังร้าน ตอนนี้เป็นเวลาเหยียบสี่ทุ่มเข้าไปแล้ว แต่ขนาดเพื่อนมาตามกลับไปร้าน ในใจเขาก็ยังมีแต่กำปั่น และฉากที่กำปั่นบอกปฏิเสธตนเอง มันทั้งชัดด้วยคุณภาพแสงสีเสียงแบบไฮเดฟเสียงเซอราวด์อย่างกับปรากฏขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว

 

 

 

 

                            "...เป็นไปได้ผมก็อยากครองตัวเป็นหนุ่มธรรมดาสามัญชนต่อไปน่ะครับ ต้องขอโทษที่ไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของพี่ได้ว่ะ.......ได้ว่ะ........ได้ว่ะ.............ได้ว่ะ................ได้ว่ะ....”

 

                               

 

 

 

                                “ไอ้เหนก.. ไอ้เหนก!

 

                                “หือ?”

 

                                “นี่มึงร้องไห้เหรอวะ?”

 

                                “ห่ะ? เปล่า..”

 

                                “เปล่าบิดามึง แล้วไอ้น้ำที่เปียกเสื้อกูนี่อะไร น้ำลายมึงรึไง?!

 

                พอแมนทักมาแบบนั้นเหนกก็มือจับหน้าตัวเองดู แล้วพบว่าน้ำตามันไหลออกมาเอง

 

                                “อ๋อ ท่อน้ำลายกูมันต่อกับท่อน้ำตาไง..”

 

                                “อย่ามาตลกไอ้สัส!” แมนหยุดเดินหันมาเผชิญหน้าเพื่อนตรง ๆ “ถ้ามึงจะร้องมึงก็ร้องมา..”

 

                ชายหนุ่มหัวเราะให้เพื่อนอย่างปลง ๆ พลางส่ายหน้าเบา

 

“ไม่ล่ะ กูไม่มีอารมณ์ร่วมจะร้องไห้เลยสักนิด มึงช่วยคิดว่าฝุ่นทรายมันเข้าตากูจะขอบใจมากเลยว่ะ” มือกว้างตบบ่าเพื่อนหนัก ๆ “กลับร้านกันเหอะ พวกไอ้เต้รอแย่แล้ว กูอยากแดกเหล้าด้วย”

 

“มึงไม่เป็นไร..แน่นะ”แมนถามย้ำมาอีกที ในความคิดเขาเหนกไม่ได้ดูโอเคเลยสักนิด ถ้าไปสะกิดต่อมอะไรเข้าอาจจะน้ำตาแตกเป็นเผาเต่าเลยก็ได้

 

“ถึงกูเป็นไร มึงก็ไม่ต้องสังเกต โอเค้?” ชายหนุ่มปาดน้ำตาตัวเองกับแขนเสื้อแล้วเงยหน้ามองเพื่อน “เดี๋ยวกูก็หาย เพื่อนมึงน่ะทรหดอยู่แล้ว” เขาแค่นหัวเราะแล้วเดินกลับเข้าในร้านไปก่อน ทิ้งให้แมนยืนมองลับหลังอย่างเป็นห่วงก่อนจะเดินตามเข้าไปบ้าง

 

-------------------------------------------------

 

กำปั่นกำลังอยู่ชั้นบนของห้องสมุดซึ่งตั้งแต่ชั้นสองขึ้นจะเป็นห้องแอร์และส่วนรวมหนังสือแบ่งประเภทเอาไว้ตามแต่ละชั้น ๆ แกร่ว ๆ อยู่แถวชั้นสามเพื่อจะหาหนังสือไปทำรายงานวิชาอังกฤษเพราะจะให้ทำจากหนังสือเรียนเพียว ๆ เลยคงนั่งเบลอไม่รู้เรื่องเลยต้องมาหาแนวทาง
 

สักพักก็ลงมาข้างล่างหอบหนังสือสองสามเล่มมาด้วย หิว ๆ พอดีเลยไปซื้อก๋วยจั๊บกินนั่งรับลมไปพลาง ๆ ที่ชั้นล่างของหอสมุด รอบนอกกระจกจะเห็นเป็นบ่อน้ำ ต้นไม้ประปรายพอสบายตา ถัดไปก็เป็นถนนเส้นหลักของมหาลัยแล้ว

 

ขณะกำลังโซ้ยก๋วยจั๊บอุ่น ๆ กรุ่น ๆ อยู่นั่น กำปั่นก็รู้สึกว่ามีใครวิสาสะมานั่งข้าง ๆ

 

"ไง"

 

เป็นพี่เหนกนั่นเอง ที่มาพร้อมรอยยิ้มกว้างดูร่าเริงมีความสุข เป็นยิ้มแบบที่ถ้าไปยิ้มให้สาวที่ไหนก็คงละลายกันเป็นแถบ ..ดันผิดที่มายิ้มให้เขาเสียได้..

 

กำปั่นเห็นว่าเป็นใครก็สูดเส้นก๋วยจั๊บที่คาปากอยู่กลืนเอื๊อกลืมเคี้ยวจนติดคอนิดหน่อยต้องทุบ ๆ แถวอก มือควานแก้วน้ำสีหน้าเหมือนปลาจะขาดอากาศ

 

เห็นปั่นอยู่ ๆ ก็กระตุกติดคอ พี่เหนกก็ตกใจสะดุ้งโหยง

 

"เฮ้ยๆๆ ใจเย็น! อย่าเพิ่งตาย!" เห็นแก้วน้ำปั่นก็รีบหยิบยัดใส่มือให้

 

คนจะตายเพราะก๋วยจั๊บรีบรับแก้วมาดื่มน้ำเอื๊อก ๆ ให้หายติดคอ โล่งแล้วก็ลดแก้วลงถอนหายใจเฮือก ใช้แขนเช็ดปากมองคนมาเยือน

 

"พี่เหนกแม่มชอบมาตอนกินอยู่"

 

"เออจริงว่ะ คราวที่แล้วก็กินอยู่" เหนกหัวเราะแล้วยิ้มเอ็นดูให้รุ่นน้อง "ก็อย่าระแวงดิวะ คราวนี้พี่มาดีเว้ย" แต่ก็ยิ้มแฉ่งไม่ค่อยจะสื่อเลยว่าคิดยังไง

 

"จริงเร้อ... เห็นมาดีทุกที" มันก็อดระแวงไม่ได้อยู่ดีล่ะนะ ไอ้ท่าทีคุกคามตอนนั้นมันยังติดตาตรึงใจ

 

"ก็บอกแล้วว่าจะไม่ทำไง เชื่อใจกันหน่อยดี๊" สีหน้าเหนกอ่อนลง นั่งเท้าแขนกับโต๊ะหันมาทางปั่น "วันนี้อยู่คนเดียวเหรอ เพยไปไหนซะล่ะ?"

 

"อ่อ ชีขอตัวไปรวมตัวกลุ่มหลีดน่ะพี่" ทำหน้าตาประมาณว่าทำไมเหรอ

 

"อ่อเหรอ เพิ่งรู้ว่าวันนี้มีซ้อมหลีด ..ว่าไปเขาก็น่ารักดีนะ" พูดพลางเหลือบตานึกหน้าเพย

 

"ก็ชีเป็นคนที่สวยที่สุดในเอกผมเลยนี่นา เกือบได้เป็นดาวคณะละ" พูดถึงเพื่อนตัวเองก็หัวเราะก๊ากไปพลาง นั่งซดน้ำในชามต่อ เย็นเดี๋ยวไม่อร่อย

 

"อ้าวแล้วทำไมไม่ได้เป็น"

 

"ง่ายจะตาย ก็มีคนสวยกว่าชีไงพี่" หัวเราะเยาะคนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้

 

"เออ ก็จริงนะ.." นึกถึงดาวคณะคนปัจจุบัน คนนั้นสวยหยาดเยิ้มจริง แถมนิสัยดีอีกต่างหาก "เขาซ้อมหลีดวันไหนวันหลังบอกพี่มั่งสิ"

 

"หืม" กำปั่นเงยหน้าขึ้นมาจากชามก๋วยจั๊บที่ใกล้หมด "สนเจ๊แกเหรอพี่?" น้ำเสียงตื่นเต้นชัดเจนทำนองแบบอื้อฮือว้าววเลิกเป็นเกย์แล้วสิน้าา

 

เหนกมองอัตราการลดของอาหารในชามพลางคิดว่าแดกไวนะ..

 

"เปล่า จะไปส่องเฉย ๆ มีของดีให้ดูมันก็ต้องดูของดี จริงป่ะ?" พูดพลางยักคิ้วให้พลาง

 

ยังไง ๆ แต่เดิมเหนกก็ยังคงเป็นผู้ชายอยู่ดี จะมองสรีระสตรีมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกยิ่งสาวเพยยิ่งไม่ต้องบอก คนอะไรหน้าอกหน้าใจอื้อหือ... เอวกับบั้นท้ายนี่ก็เอ้อเหิม.. แล้วยังชอบใส่พอดีตัวให้หนุ่ม ๆ เสียววูบวาบเล่นอีก

 

                                "อาฮะ ก็ใช่ แต่ระวังเจอดีเทียมนะพี่" ขำ

 

"ดูออกล่ะน่า ยังดีกว่าเป็นกระเทียมล่ะวะ ..เออแต่กระเทียมสมัยนี้มันสวยจริง" พูดไปก็เริ่มงงแล้วว่าตัวเองเป็นเกย์แน่รึเปล่า

 

"กะเทยสวยเกินหญิงจนดูไม่ออกทั้งนั้นว่ะพี่ โคตรลำบากเลยจะส่องหญิงแต่ละที" ส่ายหน้าถอนหายใจ พุ้ยน้ำแข็งในแก้วเคี้ยวกรอด ๆ

 

"พี่ข้ามผ่านไปแล้วเว้ย จะชีหรือกระเทียมสวยมาส่องได้หมด เอาจริง ๆ คือไม่มีทางเลือก" พูดพลางหัวเราะพลาง

 

"โถ เจ็บมาเย้อสินะพี่" มองอย่างอาดูรและเห็นใจอย่างสุดซึ้ง

 

"แต่ไอ้แบบที่รับไม่ได้นี่ก็รับไม่ได้จริง ๆ นะ รุ่นเอ็งมีเปล่าล่ะ?" นึกถึงพวกเป็นกะเทยไม่แคร์รูปลักษณ์ตัวเองแล้วเครียดเบา ๆ ไม่ใช่ว่าจะกีดกันอะไรหรอก แต่บางทีมันก็รับไม่ได้

 

"กะเทยเหรอ? โฮ้ยเยอะมาก แม่มสวยกว่าสาว ๆ จริง ๆ ซะอีกว่ะ พวกอาเจ๊หญิงแท้เขาบ่นกันว่าไม่มีที่ยืนสำหรับสตรีแล้วเนี่ย"

 

เหนกขมวดคิ้ว อยู่ ๆ ก็นึกถึงแฟนเก่าคนนั้นขึ้นมาได้

 

"เออสิจะมีที่ยืนได้ไง.. แม่ม นึกแล้วยังเจ็บใจไม่หาย.. สวยเลือกได้สินะ.. สาธุขอให้แฟนใหม่มันเป็นเมียคนอื่น" ยกมือไหว้สาปแช่งแบบจริงจัง

 

"สาปได้แสบถึงลำไส้ตรงมากพี่..." กำปั่นปาดเหงื่อ.. คิดแล้วซี้ดแทน

 

"พี่เลยเป็นเกย์ประชดแม่มอยู่นี่ไง...แต่มันจะรู้มั้ย" พูดถึงแล้วก็กุมหน้า "...เออช่างมันเหอะ เปลี่ยนใจอยากลองคบกับพี่ก็บอกได้นะ"

 

"ง่ะ แล้ววกมาเรื่องนี้ได้ไง" ยิ้มแห้ง "แต่อย่าเลยดีกว่าว่ะพี่เหนก ทำอย่างนั้นเพื่อประชดคนอื่นน่ะ ขอให้พี่เจอคนที่ดีจริง ๆ สักทีเถอะนะ สาธุ!" ยิ้ม ๆ กำหมัดหลวม ๆ ยืดตัวไปชกปุเบา ๆ ที่อกเหนกให้กำลังใจอย่างลูกผู้ชาย

 

เหนกยิ้มรับ แต่ในใจกำลังคิดว่าคนนั้นก็คือปั่นไง

 

"ขอบใจนะ แต่ขอเป็นเกย์ไปสักพักก่อนแล้วกัน เอ็งน่ะอย่าไปโดนใครอัดถั่วก่อนนะ พี่ไม่ยอมนะเว้ย" ทำท่าชี้ ๆ ใส่ปั่นแบบกูจอง ทำเอาปั่นหัวเราะแห้ง ๆ

 

"พี่ก็อย่าแช่งผมสิว้า เฮ้ย นู่น ๆ พี่ คนนั้นเจิดมากเว้ยพี่" ตีเนียนเบลอเปลี่ยนพิกัดให้เหนกซะอย่างนั้นเหนกกลับหัวเราะแกน ๆ ไม่สนใจ

 

"อย่าเพิ่งเปลี่ยนเรื่อง จะเอาข้อสอบเก่าเปล่าว่าไปก็เดินมาถามเรื่องนี้แหละ"

 

"อ๊ะ เอาดิพี่!" ทีนี้ล่ะรับไว

 

"ตอนนี้ไม่ได้เอามา ไหนว่าจะไปเอาที่หอพี่ไง จะไปตอนไหนล่ะ" ยิ้มขำท่าทางของกำปั่น คราวหลังต้องหาอะไรมาล่อสินะ

 

"เอ..." วางแก้วน้ำลงกับโต๊ะ "งั้นเย็นวันนี้เลยมั้ยพี่?" เลิกคิ้วสูงเชิงขอความเห็น

 

"เอาดิ แล้วปั่นจะไปกี่โมงล่ะ"

 

"สักทุ่มได้มั้ยพี่ผมอาจจะไปทำธุระอะไรนิดหน่อยก่อนน่ะ" เผื่อเวลาเหนกพักที่หอแล้วด้วย

 

"ปั่นทำค่ายอยู่เหรอ หรือว่าไงเห็นช่วงนี้เตรียมรับน้องกันนี่" เพราะปีเหนกก็เตรียมเหมือนกัน

 

"อ่อ ก็ใช่พี่ นี่ล็อตแรกจะมาแล้วพวกมารอบรับตรงน่ะ" เกาหัวแกรก ๆ นึกถึงช่วงเวลายุ่ง ๆ นับจากนี้ไปในฐานะพี่ปี ของตัวเอง

 

เหนกพยักหน้า "โอเค แล้วจะรอ เจอกันเว้ย" ยื่นมือไปตบบ่าปั่นสองสามที แถมเนียนบีบเบา ๆ ไปด้วย ก่อนจะลุกขึ้นเดินกลับออกไปอย่างไม่ขัดหูขัดตา

 

"คร้าบ เจอกันพี่" กำปั่นยกมือไหว้เหนกส่งด้วย มองตามหลังร่างนั้นไปจนลับสายตา แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าต้องไปทำงานต่อได้แล้วจึงหอบของออกจากหอสมุดไปบ้าง

 

To be continued


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

732 ความคิดเห็น

  1. #632 ♦{หลาม}♦ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 00:18
    มันเจ็บจริง แต่เฮียแกก็แถฮาไป...
    #632
    0
  2. #458 Lucia Eve (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:59
    ท่อน้ำกับน้ำตา อืม...แถได้บรรเจอดมากพี่เหนก
    #458
    0
  3. #415 RINKUWAc .™ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 22:14
    ฮื่ออออออ สงสารพี่เหนกจิตหลุดไปไหนแล้ว YAY
    #415
    0
  4. #311 +R.a.i.n+ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2556 / 22:22
    พี่เหนกร้องไห้เลยเร้อออออออออออออออออ
    #311
    0
  5. #238 แกงส้ม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2556 / 08:57
    น่าสงสาร เหนก เอ๋อไปเลย
    #238
    0
  6. #205 mojini (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2556 / 22:42
    พี่เหนกถึงขนาดร้องไห้!!! ปั่นนนน มาซับน้ำตาพี่แกด่วยเลยยยยย

    ที่พี่เหนกมาตอนกินนี่ไม่ใช่ว่าปั่นกินตลอดหรอกเหรอ ฮาา

    ดูไปดูมา พี่เหนกเหมือนจะเป็นคนดีนะ แต่มีแอบ(?)กวนติง และหื่นอยู่เล็กน้อย

    ตื้อเืท่านั้นที่ครองโลกพี่เหนกกก สู้ๆๆๆ
    #205
    0
  7. #158 THE[K]]¥☂★ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2556 / 18:09
    /วิ่งไปซับน้ำตาให้พี่เหนก
    #158
    0
  8. #124 a l e y m* (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2556 / 01:34
    "แด_ไวนะ"
    55555555555555555555555
    พี่เหนกนี่แบบ ฮาอ่ะะะ
    ให้ความรู้สึกว่าเป็น ผช จริงๆ เลยแฮะ
    แต่เป็นแบบที่แกล้งสุภาพภายนอก แล้วภายในกวนตรีนๆ อ่ะ
    #124
    0
  9. #116 RUDY (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2556 / 00:11
    ถ้าพี่เหนกร้องไม่ออก หนูจิร้องแทนนะ 5555555
    #116
    0
  10. #92 Na ' Heart Hous @ : ' ) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2556 / 20:57
    พี่เหนกร้องไห้ พี่เหนกร้องไห้   พี่เหนกร้องไห้  พี่เหนกร้องไห้  อ๊ายยย ฟินน!!
    #92
    0