Yaoi : กั้นรัก

ตอนที่ 25 : >> 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,795
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    22 ก.ย. 56


                เช้าวันต่อมา ขณะนี้เป็นเวลา 6.11 นาฬิกาแต่ฟ้ายังไม่สว่าง นกตัวน้อยในพงไพรแต่เสียงร้องจิ๊บ ๆ ดันดังลั่นไปทั่วบริเวณค่ายข้ามห้วยข้ามหนอกไปเขาอีกลูกนึงได้ ปลุกอเนกภพให้ตื่นแทนนาฬิกาปลุกได้ชะงัดนัก แม้ทั้งคืนเขาจะนอนไม่ค่อยหลับด้วยความตื่นเต้นเอาแต่นึกถึงใครบางคนที่ให้กระดาษสีฟ้ามา ซึ่งกระดาษใบนั้นก็ยังอยู่ในมือเขาตั้งแต่ก่อนนอนยันเพิ่งตื่น จนมันยิ่งทวีความยับยู่คามือคนกำจำสภาพไม่ได้




                “เฮ้ย!



                เจ้าของเสียงลุกพรวดจากเตียงมาลูบหน้าให้หายงัวเงีย เขาจำได้ว่าตัวเองมัวแต่ตื่นเต้นกับคำบอก..รัก...ผ่านกระดาษจนผลอยหลับ กองกระดาษที่ยังไม่ได้เปิดอีกขยุ้มนึงก็ถูกเขากลิ้งทับแบนบี้ไปหมดแล้ว เหนกถึงกับต้องส่ายหน้าให้ตัวเอง อะไรจะแป้กขนาดนี้ชีวิตกู




                ขณะกำลังงัวเงียตลบผ้าห่มเก็บกระดาษที่กระจัดกระจายบนเตียง ประตูห้องพยาบาลก็เปิดออกพร้อมกับร่างของเพื่อนเต้ที่ดูงัวเงียไม่แพ้กันเดินเข้ามา




                                “เชี่ยเหนก ตื่นยังวะ?”




                                “ตื่นแล้วสัส มีไรให้กูช่วยรึเปล่า?” ถามพลางเก็บกองกระดาษให้เรียบร้อยใส่กระเป๋ากางเกง




มึงเดี้ยงอยู่ไม่ต้องหรอก แต่ถ้าอยากฝืนกูก็ไม่ห้าม กูจะบอกให้มึงไปเก็บข้าวของมึงเดี๋ยวกูเอาขึ้นรถให้เต้เดินมานั่งบนเตียงอย่างวิสาสะ




มึงเป็นแม่กูเข้าทุกวันนะไอ้เชี่ยเต้เหนกหัวเราะใส่เพื่อนแล้วขยับตัวลุกยืน ก็ไม่เจ็บเท่าไหร่แล้ว แค่ขาถลอกจะมาสำออยมันก็ไม่ใช่วิถีของอเนกภพสักเท่าไหร่เดี๋ยวกูจัดการเองไม่ต้องบริการกูมาก กูง่อยแดกพอดี ...เออมึงมาก็ดีแล้ว กูขออะไรหน่อยดิ




อะไรวะ?”




ไม่อ้อมค้อมละกัน กูจะนั่งรถกับกำปั่นเหนกโน้มตัวมาจับไหล่เต้บีบแน่นมึงช่วยกันใครก็ตามที่จะมานั่งกับกำปั่นหน่อย ถือว่ากูขอล่ะ แล้วกูจะเลี้ยงเหล้ามึงตอบแทน



น้ำเสียงและสีหน้าเหนกจริงจังมากจนเต้มองปริบ ๆ แล้วก็อดหัวเราะก๊ากออกมาไม่ได้




                “ไอ้เชี่ย! กูก็นึกว่ามึงจะขออะไร เออ ได้! กูขอแบล็คขวดนะสายตาเจ้าเล่ห์ยิ้มกริ่มยักคิ้วให้เหนกแทนคำเยาะเย้ยว่ามึงลั่นวาจาเองนะเพื่อน




                “พ่องงง!! ได้ทีเอาใหญ่เลยนะเว้ย แพงไป! มึงคิดว่ากูรวยนักเหรอ?!”




                “อ้าวมึงพูดเอง งั้นกูไม่ช่วยล่ะเต้ทำท่าปัดมือเพื่อนออกแล้วจะลุกเดินออกไป แต่เหนกคว้าไหล่เอาไว้ก่อน




                “มึงนี่เหี้ยจริงอะไรจริง.. เอ้า! ได้เว้ย แต่ถ้ากูไม่ได้นั่งกับกำปั่น มึงอดแดก เค้!กัดฟันกรอดชี้ ๆ หน้าเต้ไปด้วยเป็นการเตือนมิให้สหายตระบัดสัตย์ ซึ่งเต้ก็หัวเราะก๊ากงอหายอีกครั้ง




                “ได้..มึงเชื่อฝีมือกูแล้วกัน เพื่อเหล้าฟรี บักเต้ทำได้อยู่แล้น!!มือหนาตบบ่าเหนกหนัก ๆ เป็นการการันตีว่าเหนกจะได้ควักเนื้อซื้อเหล้าเซ่นเขาแน่นอน อย่าเรียกเอาเปรียบเพื่อนเลย เขาเรียกมีให้ก็ต้องมีรับ




อเนกภพมองตามเพื่อนที่ออกไปจากห้องอย่างหมั่นไส้ติดส้นเท้า ได้ทีเอาใหญ่เลยนะมึง แต่เขาก็เชื่อล่ะว่าตัวเองได้เสียเงินอย่างน้อยแบ๊งค์ม่วงและแบ๊งค์เทาทอนมาสักแบ๊งค์แดงแน่ ๆ ว่าไปดูเขาจะลงทุนเหลือเกินกับกำปั่น ช่วยไม่ได้นี่นา อยากรักก็ต้องเสี่ยงแบบนี้ล่ะ แต่คงให้กำปั่นรู้ไม่ได้เด็ดขาด




-----------------------------------------------




                เวลาผ่านไปไม่นานหลังจากรับอาหารเช้าเป็นข้าวไข่เจียว ผัดผักและไส้กรอกทอดกันแล้ว เหล่าชาวค่ายก็มารวมตัวกันที่รถบัสเพื่อขนของขึ้นรถและเช็คจำนวน แบ่งเป็นฝ่ายพี่ค่ายที่ไปใช้แรงงานกับเช็คจำนวนน้อง ๆ ปีหนึ่งปีสองว่าไม่มีใครหายตัวไปอีก เสียงเอ็ดตะโรกันเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ เรียกได้ว่าคึกคักพอสมควร แต่ส่วนมากมักจะบ่นว่าปวดกล้ามเนื้อกันเสียมากกว่า




หนุ่มผมฟ้าเด่นเป็นสง่ากลางดงวัยรุ่นไฟแรงทั้งหลายก็กำลังช่วยดูน้องนุ่งว่าอยู่ครบกันมั้ย หายกันไปอีกรึเปล่าอย่างขะมักเขม้นสมหน้าที่ด้วยสีหน้าแช่มชื่นเข้ากันดีกับท้องฟ้าสดใสในวันนี้ ไม่น่าเชื่อว่าเมื่อคืนหลังจากอ่านข้อความนั้นแล้วจะหลับเป็นตายขนาดโดนเพื่อนถีบหัวยังไม่รู้สึกตัว




แล้ววันนี้จะทำหน้ายังไงดีล่ะเนี่ยตอนเจอพี่เหนก...




เมื่อคืนดันเขียนคำจากใจผ่านสื่อไปแล้ว มาคิดทีหลังแล้วทั้งรู้สึกพลาดมากว่ะ แต่อีกใจก็คิดว่าดีแล้วที่ทำไป ไม่อย่างนั้นไม่รู้จะมีโอกาสไหนอีกที่จะได้บอก




"เฮ้ย ไอ้ปั่น มึงเป็นไรมากมั้ยวะ ดูทำหน้าเข้า ขี้ไม่ออกเรอะ?" เป็นเสียงของบูมที่เรียกทีทำเอาเจ้าของชื่อสะดุ้งโหยงเพราะในหัวมัวแต่คิดถึงซัมวันอยู่ และสีหน้าเอยอะไรเอยก็คงฉายชัดอยู่ว่าในใจมีอะไรอยู่อย่างปิดไม่มิดแม้จะมีเรแบนด์สีดำสนิททับอยู่บนหน้าก็ตาม




"เปล่า! ไอ้เชี่ยนี่กูตกใจหมด" เถียงเสร็จไม่รอให้ซักอะไรต่อกำปั่นก็แจ้นขึ้นรถบัสไปแล้วไม่รออะไรอีก ทิ้งให้เพื่อนเกาหัวมองตามงง ๆ แล้วเดินเอากระเป๋าไปใส่ท้องรถก่อนจะสมทบขึ้นไปประจำที่นั่งบ้าง




                เมื่อกำปั่นหย่อนก้นลงที่นั่งประจำยังไม่ทันรับรู้ความเย็นจากเบาะรถผ่านก้น เงาทึบจากใครบางคนก็หย่อนก้นลงที่นั่งข้าง ๆ แทบจะทันที จนต้องหันมองว่าใครกันที่ไวประหนึ่งติดไนตรัส




                                “ไง นั่งด้วยคนนะไอ้น้อง



                เจ้าของเสียงหันมายิ้มให้กึ่งติด ๆ จะแฝงเลศนัยนิด ๆ ไม่ใช่ใคร เขาคือหัวหน้าฝ่ายกิจกรรมค่ายควบพิธีกรสันทนาการ พี่เต้นั่นเอง

               



อ้าว พี่เต้ ตกใจหมดเลยพี่ เชิญตาเอ้ย เดี๋ยวนะพี่ ผมจองให้คนอื่นนั่งแล้วง่ะทำหน้าแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งแบบหงิง ๆ ที่คงจะยกที่ให้ไม่ได้ ก็แน่ล่ะ เขาสัญญากับพี่เหนกไว้แล้วนี่นา




เต้ได้ยินแบบนั้นก็กระพริบตาปริบ ๆ มองกลับไป หรือกำปั่นมันจะจองให้เพื่อน? แบบนั้นก็แย่สิอดกินเหล้าฟรีกันพอดี ลองถามดูก่อนเผื่อมีทางหนีทีไล่




ไรวะ? จองให้ใครล่ะ?”




โดนคำถามนี้หนุ่มรุ่นน้องถึงกับติดสถานะอึก ๆ อัก ๆ เกาหัวแกรก ๆ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ก็ไม่รู้จะเกร็งจะเขินไปเพื่ออะไร แต่มันอดม่ายด้ายย




เอ่อก็ ก็พี่เหนกอ่ะครับ…” สุดท้ายก็พูดตามตรงอยู่ดี ยิ่งพูดยิ่งก้มหน้างุด ๆ มีพิรุธยิ่งนัก อาจจะเพราะคิดว่าพี่เต้น่าจะพอรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาอยู่แล้วเลยยิ่งเขินเข้าไปใหญ่




หืมมม…..……”




ได้ยินจากกำปั่นเต้ถึงกับครางในคอ ยิ้มกริ่มอยู่ในใจ ยิ่งมองสีหน้ากำปั่นมันก็ยิ่งให้ขำ ไอ้เหนกเอ๋ยไอ้เหนก มึงเนี่ยเกิดมาได้มีดวงโคตรขาดทุนเลยว่ะ คนกำไรก็คือกูน่ะสิ แต่มันก็น่าจะดีใจนะที่ไอ้ปั่นจองไว้ให้ ...เอาไงดีล่ะเนี่ย




แกล้งไอ้กำปั่นอีกหน่อยดีกว่า...




อ้าว ทำไมจองให้ไอ้เหนกล่ะ เฮ้ยไม่เป็นไรหรอกเพื่อนพี่ เดี๋ยวไล่มันให้ไปนั่งที่อื่นเต้เอนพิงเบาะไขว่ห้างทำท่าเป็นเจ้าของสถานที่ไปเรียบร้อย ปัด ๆ มือแบบไม่เป็นไรหายห่วงไม่ต้องกังวลแล้วแกล้งหลับตาจะนอน




ผิดกับอีกหนุ่มที่หน้าเหวอสนิทไปแล้ว ต่อมาด้วยหน้าซีดลงแบบจะเอาไงดี จะเอาไงดี จะทำไงดีวะะ ไม่อยากจะผิดสัญญากับพี่เหนก แต่จะให้อัญเชิญเสด็จพี่เต้ไปประทับที่อื่นก็คงจะยาก รึจะให้เผ่นไปนั่งที่อื่นแทนก็จะข้ามหัวรุ่นพี่เกินไป




ง่าพี่เต้ผมจะร้องง




ระหว่างที่กำปั่นทำอะไรไม่ถูกคนอื่น ๆ ก็ทยอยกันมาจับจองที่นั่งกันเกือบเต็มคนรถแล้ว รวมถึงสองเพื่อนซี้บูมกับกันที่ขึ้นมาก็มองเง็ง ๆ ว่าไหงพี่เต้มานั่งกะไอ้ปั่นได้วะ แต่เห็นพี่เต้ทำทีนอนเลยไม่ได้ทักอะไรให้วุ่นวายทิ้งให้เพื่อนผมฟ้าส่งสายตาละห้อยที่ไร้สัญญาณตอบกลับอย่างเสียเปล่า




หือ?” เต้แกล้งลืมตาข้างหันมามองกำปั่นหน้าจ๋อย ในใจล่ะขำก๊ากแตกไปหลายคำรบแล้วอย่าทำหน้าหมาหงอยดิวะ อยากนั่งกับไอ้เหนกขนาดนั้นเลย?” เลิกคิ้วแกล้งถามไปงั้น




ก็ใช่อุ๊บดันเผลอพึมพำหลุดปากไปมือตะครุบไม่ทัน! เวร!!




หือออ...จริงดิ?! โอ้โฮ..พวกมึงนี่ไปขนาดไหนกันแล้ววะเนี่ยเต้ยื่นหน้าเข้าไปประชิดกำปั่นที่กำลังเหวอแดก แกล้งถามไปงั้นอีกครั้งอย่างคนไม่รู้อะไรเล้ยยย




ก..ก็ไม่ถึงไหนหรอกพี่ เอ้ย! พี่เต้เว้ยยคนโดนซักแว้กใส่กลบเกลื่อนแล้วทำกอดอกนอนแม่ม ไม่รู้ละ




แน่ะๆๆ ไม่ต้องเลยเว้ย มีอะไรเท่าไหร่ คาย มึงคายออกมา..เต้ยื่นมือไปจับหัวกำปั่นให้หันมาหาอย่างอุกอาจ แต่ยังไม่ทันจะถามอะไรได้สำเร็จ มือปริศนาจากคนที่คุณก็รู้ว่าใครก็โบกเปรี้ยงเข้าให้ที่หลังหัวเต้อย่างเต็มรักจนหน้าเกือบทิ่มไปโขกหัวรุ่นน้อง




ไอ้เหี้ย..มึงลุกไปเดี๋ยวนี้ นั่นที่กูไอ้ส้นตีน..เดี๊ยะ..!!




โอ้ย เจ็บนะเว้ย!หันไปหาก็เจอเหนกทำหน้าจะแดกหัวเขาแถมมือก็พร้อมจะแพ่นกบาลเขาอีกสักทีสองที แต่มันก็อดขำไม่ได้ แม่มแกล้งสนุกว่ะ ทั้งคู่เลยเออ ๆๆๆๆ กูย้ายตูดก็ได้ แหม หวงจังนะมึงน่ะพยักเพยิดศอกถองใส่สักทีแล้วเต้ก็ลุกขึ้นไปนั่งที่เดิมของตัวเอง ทิ้งให้เหนกหย่อนก้นลงข้าง ๆ กำปั่นอย่างที่ควรจะเป็น




“...ไอ้เต้ไม่ได้ทำอะไรปั่นใช่มั้ย?” เจ้าของที่พูดขึ้นหลังจากหย่อนก้นลงเรียบร้อย และรถก็ปิดประตูเคลื่อนล้อออกไปพอดี




                ในจังหวะที่เหนกโผล่มาช่วยแล้วทำนองเพลงหลบหน่อยพระเอกมาก็ดังขึ้นในหัวสร้างความปีติให้กำปั่นอย่างแรง แต่ในเสี้ยววินาทีมันก็กลายเป็นตัวเกร็งนิ่งไปซะอย่างนั้น เขาส่ายหน้าวืด ๆ ให้กับคำถาม




                                “ไม่มีอะไรพี่ จริง ๆ นะพยักหน้าหงึก ๆ หน้าซื่อยืนยันไปด้วย




เห็นเมื่อกี้มันจะทำอะไรปั่น ไม่ต้องกลัวบอกพี่มาเดี๋ยวพี่ไปถีบมันให้ก็เพื่อนเต้มันใช่จะปลอดภัยที่ไหน กิตติศัพท์ทางนั้นของมันออกจะฉาวโฉ่ ถึงจะรู้ว่ามันไม่กินของเพื่อนก็เถอะแต่กูหวงเว้ย!




ไม่ ๆ จริง ๆ คร้าบพี่เหนกกำปั่นส่ายหน้าวืดคว้าข้อมือเหนกเอาไว้กลัวจะไปทำอย่างที่พูดจริง ก็มันไม่มีอะไรนอกจากโดนแกล้งถามเท่านั้นนี่นา แล้วเขาก็หลุดปากเอาง่าย ๆ ซะเองอีกต่างหาก เฟลจริงกู




แล้วไป..เหนกพ่นลมหนักเอนพิงเบาะ มือจับมืออีกฝ่ายที่แตะอยู่กับแขนตัวเองโทษทีที่มาช้า พี่อยู่ช่วยไอ้เก้า ผอ.ค่ายเช็คอะไร ๆ อยู่น่ะ รอนานมั้ย




ไม่นานครับ ยังเจ็บขาอยู่มั้ยพี่?” คนที่รออยู่ก่อนแล้วส่งยิ้มให้พลางก้มชำเลืองมองที่ขาเหนก




ไม่มีอะไรไปกระแทกก็ไม่รู้สึกแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกยิ้มบางอบอุ่นให้อีกฝ่ายพลางยื่นมือไปปรับแอร์ให้กำปั่นจะได้ไม่ร้อนได้นั่งด้วยกันซะทีนะ




หลังฟังคำนั้นกำปั่นก็แค่ส่งยิ้มกว้างขึ้นส่งเสียงอื้มตอบรับในลำคอ มือที่จับแขนเหนกอยู่เลื่อนลงมากุมไว้ที่มือแทนพร้อมกับที่อัตราการเต้นของหัวใจมันถี่ยิบขึ้นอย่างรู้งาน หันหน้ามองออกไปทางหน้าต่าง นึกคำพูดอะไรมาต่อบทสทนาไม่ถูก นอกจากมือที่ชื้นเหงื่อซะงั้นทั้งที่แอร์จ่ออยู่แท้ ๆ




                เช่นกันกับหนุ่มรุ่นพี่ที่ขยับกุมมือไว้ด้วยกัน นิ้วโป้งคลึงหลังมือนั้นอย่างอ่อนโยนไม่ยอมปล่อยแม้เหงื่อจะซึมฝ่ามือ นี่แหละที่เขาอยากได้ ไม่ต้องพูดอะไรกันทั้งนั้น แค่ส่งผ่านความรู้สึกจากมือสู่มือก็พอ อย่างไรเขาก็รู้อยู่ดีว่ากำปั่นใจเต้นแรงเพราะชีพจรที่มือนั่นแหละ มันไม่ผิดอะไรกับเขาเลย แถมยังอดอมยิ้มเหมือนคนบ้าไม่ได้จนเมื่อยหน้าไปหมด แล้วจู่ ๆ เหนกก็เอ่ยขึ้นมาเบา ๆ พอให้อีกฝ่ายได้ยิน




                                “ขอบใจนะปั่น




ขอบใจอะไรครับ..?” เสียงกำปั่นก็เบาพอกัน หันมองเหนกนิดหน่อย แต่แค่แว้บเดียวก็กวาดมองไปทั่วใบหน้าเหนกได้แล้ว ใจมันก็พาลเต้นแรงขึ้นอีก




ทำเป็นลืม..ก็ไอ้นี่ไงเหนกล้วงกระเป๋าสตางค์เขาขึ้นมา แล้วหยิบแผ่นกระดาษสีฟ้าท่าทางผ่านสมรภูมิมานานให้กำปั่นดูพลางยิ้มในสีหน้าเขียนเองแท้ ๆ




                “อ่อ..เห็นหลักฐานคาตาอย่างนั้นกำปั่นก็อ้ำอึ้งขึ้นมาอีกจนได้ จนบางทีก็ชักจะรำคาญตัวเองว่าจะอะไรนักหนา วู้ มือที่กุมกับมือเหนกบีบ ๆ คลึง ๆ แก้เกร็ง หน้าก้มจนเหมือนกำลังสนใจกับหัวเข่าตัวเองเสียเหลือเกิน




                “ก็ตามนั้นล่ะครับ แฮ่…” พูดได้แค่นั้นละก็ทำชมภาพด้านนอกแทน โดยเรแบนด์นั้นไม่สามารถกลบเกลื่อนหน้าแดงที่พ้นออกมาได้หมด




ความจริงในกระดาษแผ่นนั้นนอกจากคำบอกรักแล้วมันยังมีความจริงที่เหนกยังต้องยอมรับอยู่ นั่นคือกำปั่นยังไม่ได้คบกับเขาอย่างเป็นทางการ หรือถ้าพูดอย่างใจร้ายตรงไปตรงมาก็คือยังไม่ยอมคบกับเขานั่นเอง แต่เหมือนหนุ่มเหนกจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างนอกเหนือจากประโยคบอกรักไปหมดแล้ว..




ไหน ๆ ก็ ไหน ๆ แล้ว…” เขาเก็บกระดาษสีฟ้าอย่างทะนุถนอมใส่กระเป๋าเงินไว้ตามเดิม แล้วก้มลงไปกระซิบใกล้ ๆบอกชัด ๆ ให้ได้ยินหน่อยสิ




"...." ฟังเสียงกระซิบขอแล้วในใจกำปั่นมันเหมือนมีเสียงวี๊ดบึ้มของอาวุธสงครามระเบิดขีปนาวุธออกมาจากฐาน มันโพละกลายเป็นสีหน้าที่แดงก่ำจัดทันที พร้อมอาการสั่นในอกลามมาถึงมือจนคนข้าง ๆ คงจะรู้สึกได้




กำปั่นยอมรับว่าเขานู้บเชี่ย ๆ กากสัส ๆ จะอ่อนหัดไปไหน แต่มันไม่ไหวจริง ๆ ... ก่อนหน้านี้ว่าเขินจะตายเป็นจะตายแล้ว ในยามนี้มันยิ่งเขินแทบไปเป็นลาวาในแกนโลกเลยด้วยซ้ำ ในหัวมันมีหลาย ๆ คำตีกันยุ่งอยู่จนเบลอจัด ทว่าคำหนึ่งคำมันติดอยู่ที่ริมฝีปากซึ่งเม้มเป็นเส้นตรงอยู่ แล้วก็ดูคิดนานอยู่สักหน่อย




"...จะดีเหรอพี่..." อารมณ์ว่านี่ไม่ได้อยู่กันสองคนนะเฮ้ย ไม่ดีม้าง




ดีสิ..ทำไมจะไม่ดีล่ะ ในเมื่อตอนนี้สถานการณ์เป็นใจสุด ๆ บางคนมันก็ยังไม่ตื่นมีหลับต่อในรถ บางคนก็งัดขนมมากิน ไม่มีใครเดินผ่านไปผ่านมาให้เสียวไส้ขนาดจับมือกันยังได้ตอนนี้ไม่มีใครเห็นนี่นา...พูดเบา ๆ ให้พี่ได้ยินคนเดียวก็พอจ้องตากำปั่นด้วยแววตาฉ่ำเยิ้มอย่างคนมีความรักนะ…”




อ่า…” มองสายตานั้นกำปั่นที่เป็นมนุษย์ใจอ่อนอยู่แล้วโอนเอนตามได้ง่าย แต่มู้ดในตอนนี้ถึงจะใช่ แต่สถานที่มันไม่ให้อ่ะะ ข้างหลังเสียงเม้าธ์มอยก็ยังเซ็งแซ่ด อีกฝั่งคนก็นอนเข้าเฝ้าพระอินทร์กรนคร่อกไปซะแล้ว ด้านหน้ารถเขาก็เริ่มจะโชว์คาราโอเกะกันอีก




ว..ไว้ทีหลังนะพี่…” ก้มหน้างุดหนักกว่าเดิม ผมยังไม่พร้อมมม




เอางั้นเหรอ…” เหนกเสียงจ๋อยลงไปหน่อย แต่ก็แอบคิดไว้แล้วว่าจะเป็นแบบนี้แล้วเมื่อไหร่พี่จะได้ฟังจากปั่นล่ะ




ผมก็คงให้คำตอบชัวร์ ๆ ไม่ได้ว่ะพี่เหนก…” แรงบีบมือมากขึ้นเล็กน้อยแต่พี่รอผมก่อนนะ…” เหมือนจะให้คำมั่นกลาย ๆ




เหนกพยักหน้ายิ้ม ๆ แล้วไม่พูดอะไรต่อ เขารู้ว่ากำปั่นต้องการเวลา ได้มาเป็นตัวหนังสือแค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว ได้แต่บอกตัวเองให้ใจเย็น ๆ อย่าไปเร่งรัดมาก ไหน ๆ ก็รอมาขนาดนี้ ได้การตอบสนองขนาดนี้แล้ว จะให้รออีกนานแค่ไหนเขาก็จะรอ ก็ได้แต่กระชับมือมากขึ้นแล้วเอนหลังกับเบาะรถ หลับตาลงรอให้การเดินทางสิ้นสุด โดยที่ไม่รู้จะพูดอะไรกับกำปั่นอีก




ยอมรับว่าเขาแอบผิดหวังนิดหน่อย จึงไม่อยากเอ่ยอะไรให้มากนักด้วยกลัวอีกฝ่ายจะรู้




รถบัสวิ่งไปท่ามกลางความเงียบไม่นาน ก็มีเสียงแกร่ก ๆ จากไมค์หน้ารถ พร้อมด้วยร่างของ เก้า ผู้อำนวยการค่ายยืนขึ้นมาจับไมค์ทำหน้าที่เป็นมัคคุเทศก์




อ่า เพื่อน ๆ พี่ ๆ และน้อง ๆ ครับ เดี๋ยวราว 11 โมงครึ่ง รถจะจอดให้แวะทานข้าวกันนะครับ แล้วจะมีร้านของฝากให้ซื้อขนมนมเนยเข้าห้องน้ำกันตามสบาย ให้เวลา 1 ชั่วโมง นั่นคือรถจะออกอีกทีตอนประมาณ เที่ยงครึ่ง ไม่เกินเที่ยงสี่สิบห้านะครับ เดี๋ยวกลับถึงคณะกันมืดเอา สรุปคือให้มาพร้อมที่รถ ตอนเที่ยงสี่สิบห้านะครับ ดูแลจำนวนกันด้วยนะ แค่นี้แหละจ้ะ




แล้วเก้าก็ปิดไมค์ สร้างเสียงฮือฮาว่าจะได้แดกข้าวกลางวันแล้วเต็มคันรถ




ปั่นจะกินข้าวกับเพื่อนปั่นสินะ?” เหนกหันไปถาม เขาจำต้องปล่อยมือกำปั่นเดี๋ยวใครมาเห็นเข้าแล้วเจ้ารุ่นน้องผมฟ้าจะเงิบแดกไป




                “อื้อขานรับพร้อมชักมือกลับได้หน่อยเพื่อนบูมก็ชะโงกมาพอดีเล่นเอาใจหายวาบ




                “ไอ้ปั่น มึงมียาดมมั้ยวะ กูเวียนหัวว่ะ แม่มสีหน้าบูมดูจะอิดโรยลงจริง ๆ




อ้าว มึงไหวเปล่าวะ กูไม่มีว่ะปกติก็ไม่ได้พกอยู่แล้วลองไปถามพวกพยาบาลดูดิมึงบูมได้ยินก็เออ ๆ อา ๆ โหวกเหวกเสียงขอตัวช่วยอื่น ๆ ต่อไปจนได้ยาดมโป๊ยเซียนมาสูดดมอย่างหวังจนได้




พอบูมพ้นไปแล้วเหนกก็ถอนใจโล่งอก นึกว่าจะซวยซะแล้วดีนะที่ไหวตัวทันหันไปหาบูมที่เบาะหลัง




จะอ้วกรึเปล่า ถ้าจะอ้วกรีบบอกนะพี่จะได้หาถุงให้เดี๋ยวได้ซวยกันทั้งรถ




มีเผื่อไว้ละพี่ ไม่เป็นไร ๆ ขอบคุณนะพี่เหนกบูมที่ทุกทีจะอเลิร์ตอยู่ตลอดกำลังอยู่ในสภาพนอนแผ่พิงเบาะเอาหลอดยาดมทิ่มจมูกข้างนึง ส่วนกันกำลังพัด ๆ ให้เพื่อนอยู่ ตั้งแต่ออกทริปเข้าค่ายด้วยกันหลายครั้งจะมีสักหกในสิบที่บูมจะเมารถแบบนี้นี่แหละ




ทนนิดนึง เดี๋ยวก็จอดแล้วเว้ย หาพวกของเปรี้ยว ๆ มากินเข้ามันช่วยนะให้คำแนะนำไปก็มานั่งประจำที่เดิมปั่นไม่เมารถใช่มั้ย




ไม่พี่ สบายมากกำปั่นส่ายหน้าวืด ๆ ตอบ ชะเง้อมองหลังว่าบูมเป็นไงบ้าง เห็นว่านอนแผ่สองสลึงแล้วก็ไม่ได้รบกวนลงมานั่งดี ๆ เหมือนเดิม



มีช่างกล้องประจำทริปเดินมาถ่ายรูปบูมเมารถแชะ ถ่ายแถวของกำปั่นกับเหนกแชะแบบไม่ทันให้ตั้งตัวอีกต่างหาก หนุ่มผมฟ้าก็ได้แต่มองเหรอหราเก๊กท่าไม่ทัน ส่วนเหนกกลับไม่รู้ตัวว่าถูกถ่าย มัวแต่คุยกับกำปั่น พอเห็นอีกฝ่ายทำท่าเอ๋อก็หันไปดูว่ามีอะไรเหรอ และช่างถ่ายรูปเดินผ่านไปแล้วก็เลยไม่รู้เรื่องเข้าจริง ๆ




ไม่นาน รถบัสที่โดยสารกันอยู่ก็เลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมันที่มีร้านอาหารค่อนข้างใหญ่และกว้างเหมือนโรงอาหารที่คณะ มีข้าวแกงเป็นออกร้านให้เลือกพอสมควร และยังมีของหวานเป็นขนมไทยด้วย นอกจากนั้นอาคารฝั่งตรงข้ามไม่ไกลพอเดินได้ก็มีร้านของฝากอารมณ์ขนมหม้อแกงไว้ให้จับจ่ายใช้สอย มีรถบัสอื่น ๆ จากนักท่องเที่ยวมาจอดเทียบบ้างประปรายเพราะไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยวเท่าไหร่ พอรถจอดนิ่งสนิทประตูเปิด เหล่าชาวค่ายปลูกป่าก็ทยอยลงไปซื้อข้าวกิน




เหนกแยกตัวกับกำปั่นไปกับพวกตัวเบ้ง ๆ ของค่าย แอบเสียดายเหมือนกันที่ไม่ได้กินข้าวกับกำปั่นซะที แต่ไม่เป็นไร ดีกว่าให้คนเขาสงสัยก็แล้วกัน




ฝ่ายกำปั่นเองก็รู้สึกไม่ต่างจากเหนกเท่าไหร่ มันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ยิ่งพักนี้มีสายตาปริศนาที่ชวนให้รู้สึกเสียวสันหลังวาบแต่กลับหาต้นตอไม่ได้ก็ยิ่งต้องระวังตัวให้มาก เกิดความแตกสู่สาธารณะเมื่อไหร่ว่าพวกเขามีความลับที่ถูกเก็บงำร่วมกันคงไม่รู้จะทำตัวยังไง แล้วยิ่งจินตนาการถึงยามถูกเอาไปโฟ่กำปั่นยิ่งกลุ้ม เลยเบนสายตามามองเพื่อนบูมที่พอได้ลงมาสัมผัสอากาศปลอดโปร่งก็แทบสไลด์เข่ากับพื้นด้วยท่าทางฟินนาเล่ที่สุดในสามโลกให้ได้ฮากันทั้งหมู่คณะ




นั่งกินนั่งเมาธ์มอยกันไปตามประสา มีชะเง้อมองหารุ่นพี่หนุ่มที่ครองพื้นที่หัวใจเขาไปแทบสิ้นแล้วบ้าง เห็นอยู่ไกล ๆ ในกลุ่มเพื่อนเท่านี้ก็โอเคแล้ว เขาไม่ได้หวังอะไรมากมาย มองหน้าเหนกยิ้มแกล้มกับข้าวอย่างนี้มันแลดูอร่อยขึ้นวุ้ย (คิดไปเอง)




"เดี๋ยวกูไปดูของฝากหน่อยนะพวกมึง" หลังจากกินเสร็จแล้วกำปั่นก็โพล่งขึ้นมาขณะที่เพื่อนหนุ่มกำลังนั่งส่องสาวอยู่ด้วยสายตาฮุฮิของพวกมัน




"อ้าว เออ ๆ มึงไปเหอะ กูไม่ได้กลับบ้านอยู่แล้วคงไม่ได้เอาไปฝากใครว่ะ แถมซื้อไปเดี๋ยวก็เสร็จพวกมึงเองนั่นแหละ" กันกล่าวพลางหันฉึบไปตามการสะกิดของบูมให้ไปดูสาวร้านขายผลไม้ที่ถึงจะแต่งตัวมิดชิดแต่หน้าผุดผ่องนั่นมันช่างดึงดูดเสียจริง พาให้กำปั่นมองอย่างหมั่นไส้พวกมันเบา ๆ หลังแว่นเรเบนด์ ยกแก้วพุ้ยน้ำแข็งเข้าปากเคี้ยว ๆ อีกนิดหน่อยแล้วก็ลุกเอาจานไปคืนในส่วนที่จัดไว้ให้เอาจานมาวางแล้วจะมีคนดูแลคอยเก็บอีกที




                อากาศตอนนี้แดดกำลังส่องมาตรงหัวแต่มันก็ไม่ได้จะร้อนแสบผิวเหมือนตอนเจอแดดของกรุงเทพมหานครที่ทั้งร้อนแล้วยังจะเจอควันรถให้โทรมลงไปง่าย ๆ นี่จึงเป็นเหตุผลนึงที่ทำให้กำปั่นขี้เกียจกลับบ้านเพราะต้องเดินทางไปเจออภิมหาหมอกเขม่าติดอันดับโลกอย่างนั้น ต่างจังหวัดนี่ดิ ดีกว่าเห็น ๆ เดินสูดอากาศสบาย ๆ พาร่างทะมัดทะแมงข้ามฝั่งไปที่ตึกขายของอีกฝากในเวลาไม่นาน




ภายในมีของขายละลานตาอย่างที่เห็นบ่อย ๆ และรูปแบบคล้ายคลึงกันทุกที่เวลามาแวะซื้อของฝากแบบนี้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่กำปั่นจะมองหาก็คือพวกแพ็คทุเรียนทอดเสมอ ๆ ตอนนี้เห็นพวกพี่น้องเพื่อนร่วมค่ายเข้ามาซื้อของกันพอสมควรแล้ว ยิ่งต้องทำเวลาด้วยกำปั่นจึงไม่รอช้าเดินดุ่ม ๆ หาของที่ต้องการ




ฝ่ายอเนกภพที่แยกตัวไปกินข้าวกับเหล่าผู้บังคับบัญชาค่ายทั้งหลายก็นั่งกันเป็นกลุ่มใหญ่ 7 - 8 คน พูดคุยสนุกสนานตลกโปกฮาไปกับเรื่องปัญหาที่เกิดและกลับไปถึงคณะจะทำอะไรกันบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องขำขันเสียมากกว่า พอดีเลขาฯค่ายนั่งหันหลังให้กำปั่นที่อยู่เยื้องไปเสียอย่างนั้น เหนกเลยไม่ได้มีโอกาสหันไปมองว่ากำปั่นทำอะไรอยู่ แค่เห็นแว้บ ๆ ตอนไปซื้อข้าวราดแกงกับทอดมันมากินเท่านั้นเอง




หลังคุยกันกินกันเสร็จจ่ายค่าเสียหายเรียบร้อย พรรคพวกเหนกก็แยกย้ายกันไปซื้อของบ้าง ไปปลดทุกข์บ้าง ปีนกลับรถไปนอนบ้าง ซึ่งเหนกก็เลือกไปปลดทุกข์เสียหน่อยจะได้ตียาว อีกทั้งเป็นพวกไม่ชอบเข้าห้องน้ำบนรถทัวร์อยู่แล้ว เขากะว่าฉี่เสร็จจะไปซื้อของกินแปลก ๆ ตุนไว้ที่หอหน่อย เผื่อฝากรูมเมตทั้งสองคนและไว้กินแก้เบื่อขนมแถวหอซี่งเขากินมาแทบจะหมดทุกร้านแถบนั้นแล้ว




หนุ่มปีสองผมฟ้ากำลังก้ม ๆ เงย ๆ มองหาห่อทุเรียนทอดพลางเดินหลบคนไปด้วย มีกลุ่มเหมือนจะเป็นรุ่นน้องปีหนึ่งผู้ชายกลุ่มนึงโหวกเหวกเสียงเฮฮาแล้วเดินชนของหล่นพื้นชวนให้เขาคิ้วกระตุก ไม่ทันได้ร้องบอกให้เก็บของคืนที่เดิมพวกน้องทะโมนก็วิ่งตบหัวกันออกไปนอกร้านของฝากซะแล้ว ก็ได้แต่ถอนหายใจอยู่เบื้องหลังแล้วก้มเก็บเองก็ได้




ถ้าไม่ติดว่ามีอีกมือหนึ่งยื่นลงมาเก็บพร้อมกันล่ะก็นะ




"อ้าว สิงห์" กำปั่นเงยหน้ามองรุ่นน้องตัวโตที่มาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ซึ่งก็ได้ยิ้มบาง ๆ ตอบกลับมาอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัว สิงห์ชิงคว้าห่อขนมขึ้นมาปัด ๆ ฝุ่นออกระหว่างพี่ปีสองยังสตั้นท์อยู่แล้วเก็บมันไว้ในที่เดิม




"พวกนั้นเดี๋ยวผมจัดการให้เองนะครับ" เสียงทุ้มเอ่ยเรียบ ๆ แต่ใจความมันชวนให้คนฟังสงสัยสุด ๆ




"จัดการ? จะทำยังไงล่ะนั่น?" ปกติไงหน้าที่ตักเตือนน้องมันก็หน้าที่ของพี่ ๆ อยู่แล้ว จะให้รุ่นเดียวกันพูดเตือนกันเองเขาก็เกรงว่าจะมีปัญหาถ้าไม่ได้สนิทกัน ประกอบกับท่าทางยิ้มมุมปากมองทอดสายตาไปทางอื่นนั่นอีก น่าขนลุกขนพองแทนพวกน้องกลุ่มนั้นชะมัด




"พี่กำปั่นคิดว่ายังไงล่ะครับ..?" จู่ ๆ คนส่วนสูงยังกะตึกก็โน้มตัวลงมาเพื่อจะสบตาด้วยเล่นเอากำปั่นสะดุ้งโหยงทำหน้าเหรอหรากลับ




"ง่ะ พี่ก็ไม่รู้ดิ น้องทำหน้ายังกะจะไปแดกหัวพวกนั้นเลยว่ะ" คนที่เก็บอะไรไม่เคยมิดกี่ทีก็พูดออกมาตามตรงเรื่อย เรียกรอยยิ้มขบขันจากอีกคนได้ชะงัด




"ก็ไม่แน่น่ะครับ..." มีหัวเราะหึหึในลำคออีก "พี่กำปั่นมองหาอะไรอยู่รึเปล่า? เห็นก้ม ๆ เงย ๆ มาสักพักแล้ว" ไอ้ที่พูดตะกี๊ยังทำให้รุ่นพี่ผมฟ้ายิ้มแหยอยู่ไม่ทันได้ปรับอารมณ์ได้ก็โดนถามไปอีกเรื่องเสียแล้ว ตามไม่ทันเลยเฟ้ย




"อ่อ พี่หาทุเรียนทอดอยู่น่ะ"




"ระวังอ้วนนะครับ" รุ่นน้องหนุ่มเตือนเสียงเรียบตามนิสัย รอยยิ้มแปลกกว่าเมื่อครู่ติดปาก มองแล้วกำปั่นก็ไม่รู้จะเอามือไม้ไปไว้ไหนเพราะมันชวนให้รู้สึกจั๊กจี้ และก็ต้องสะดุ้งโหยงแทบวาร์ปเมื่อมือแข็งแรงถือวิสาสะมาจับต้นแขนเขาซะอย่างนั้น!




ทางด้านเหนกที่ปลดปล่อยสวัสดิกะเรียบร้อยก็เดินผิวปากออกมาอย่างอารมณ์ดี พลางนึกว่าจะหาอะไรไปฝากรูมเมตทั้งสองดีหว่า ซื้อให้เหมือน ๆ กันแล้วกันจะได้ไม่แย่งกัน คิดพลางนึกพลางทักทายเพื่อนไปพลางก็ต้องแทรกพวกน้องปีหนึ่งที่เดินกันเป็นกลุ่มใหญ่ไม่ระมัดระวังกีดขวางทางเดิน เลยต้องใช้อำนาจรุ่นพี่ตักเตือนกันเล็กน้อย

 

                

                “น้อง ๆ ครับ ช่วยเดินหลบ ๆ กันหน่อย ขวางคนอื่นเขา




เสียงนุ่มสุภาพชนของเหนกไม่ได้ผล มันดูไม่ได้เข้าไปในโสตประสาทของพวกปีหนึ่งแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่ายังจับกลุ่มคุยกันอยู่ เหนกรู้สึกเหมือนเส้นเลือดบนขมับปูดนิดนึง จึงสวมบทดึงองค์พี่ว้ากเข้าตัว




พวกคุณ!!! ยืนจับกลุ่มขวางทางอะไรกันครับ!!! ไม่เห็นใจคนอื่นที่เขาเดินเข้าออกไม่ได้เพราะพวกคุณบ้างหรือไง!!!!




ครั้งนี้ได้ผลดีเกินเหตุ เพราะนอกจากพวกน้องจะสะดุ้งโหยงถอยกรูด ๆ แทบตกท่อน้ำเทศบาล อาเจ่กอาซิ้มที่กำลังเดินแถวนั้นก็สะดุ้งเฮือกร้องไอ้หยาซีเลี้ยวกันเป็นแถบ ๆ คนแถวนั้นหันมามองกันเต็มไปหมดว่าเกิดอะไรขึ้นใครมาฝึกทหารอะไรแถวนี้




พอเห็นน้องถอยกรูดหนุ่มรุ่นพี่ก็ปรับโหมดปกติยิ้ม ๆ ให้




เฮ้ยไม่ต้องกลัว เห็นไม่ได้ยินกันเลยเพิ่มเสียงเฉย ๆ เอ้าถอยกันหน่อยนะครับขวางทางเค้า




แล้วเหนกก็เข้าร้านไปยิ้ม ๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ได้ยินเสียงแว่วมาจากพวกปีหนึ่งหน้าร้านว่าแม่มเสียงพี่น่ากลัวฉิบหายกูเกือบร้องกรี๊ดแล้ว ก็ให้ขำ พอดีเพื่อนเต้เดินเข้ามากอดคอ




มึงอย่าโหดนักดิวะ เดี๋ยวน้องแม่มกลัวขี้แตกกันตรงนี้ละจบเลยนะเว้ย..พูดติดตลกไปงั้น เอาจริงเขาก็หมั่นไส้อยู่เหมือนกัน แม่มเสียงดังน่ารำคาญชิบไอ้กลุ่มนี้ตั้งแต่ค่ายแล้ว




กูไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย กูแค่พูดเสียงดังเองมึงเหนกหัวเราะกูอยากแดกมะขามว่ะ ไอ้ที่มันมีห้ารสอ่ะพูดพลางมองหาว่ามันจะอยู่แถวไหนได้บ้าง รอบ ๆ มีแต่ทอฟฟี่กะทิที่เขาไม่ชอบเพราะเคี้ยวแล้วติดฟัน




ตรงของแห้งมั้ง เออกูก็อยากแดกฝรั่งแห้ง หุ้นกับกูเปล่า? ซื้อครึ่งโลไปแจกพวกไอ้แมนด้วยเต้หมายถึงพรรคพวกอีก 4 หน่อที่เหลือในกลุ่มตนเองที่ไม่ได้ร่วมมาค่ายครั้งนี้




เออ ๆ ดี ๆ มึงพูดละกูอยากกินเลย...เดี๋ยวมึง..




เหนกชะงักทั้งบทสนทนาทั้งฝีเท้า แล้วยังใช้แขนกันเต้ไม่ให้เดินต่อด้วย




                “หือ? อะไรวะอยู่ๆก็หยุด?” คนสูงกว่ามองหน้าเพื่อน แล้วมองตามสายตาไปว่าเลขาฯค่ายเห็นอะไร แล้วก็พบกับรุ่นน้องหัวสีฟ้าหวานใจของไอ้คนข้าง ๆ ยืนอยู่กับ….ใครวะ? แต่ใครไม่สำคัญ เพราะไอ้คนนั้นที่ดูจะสูงกว่าเขามันจับต้นแขนกำปั่นอยู่ เต้ไหวตัวคว้าแขนเหนกไว้ก่อน เพราะบรรยากาศของทางเป้าสายตาดูจะมีอะไรแปลก ๆ




"อ่า... สิงห์ครับ มีอะไรรึเปล่า จับแขนพี่ไมว้า พี่ล่ำสู้สิงห์ไม่ได้หรอกเฮ้ย ดูดิ โหย" กำปั่นพูดเสียงตื่น ๆ ติดขำ ๆ เพราะอีกคนเล่นจ้องนิ่งซะเหมือนจะมองหาอะไรจากเขางั้นแหละ และไอ้ท่าทีแบบนี้นี่เองที่กระตุกต่อมอยากแกล้งของสิงห์มากขึ้นไปอีก




"ผมแค่ดูว่าพี่กำปั่นอ้วนแค่ไหนเท่านั้นแหละครับ นี่ไง" บีบต้นแขนกำปั่นไปด้วยมันไม่ได้นิ่ม ๆ เหมือนผู้หญิง แต่ก็แน่นสู้ของเขาเองไม่ได้ จับเพลินมาถึงตรงหัวไหล่ แต่เพราะท่าทีตื่นตูมกลาย ๆ นั้นทำให้มือกร้านเลื่อนไปจับแก้มคนเตี้ยกว่าเอาไว้บีบ ๆ เล่นไปซะงั้น เหมือนไม่ทันได้คิดอะไร ไม่ได้รู้ถึงสายตาสองคู่ที่มองมาอีกด้วย






                “ไอ้เหนกมึงหยุด!!เป็นเสียงเต้ที่ร้องห้ามเพื่อนพลางล็อกแขนไว้ด้วย เพราะไอ้คนที่เขาจับอยู่มันเลือดขึ้นหน้าไม่มีสติเหวี่ยงงวงเหวี่ยงงาหวิดจะทำลายข้าวของได้ทุกวินาที




                “มึงปล่อยกู! กูจะไปเอาเลือดหัวมันละเลงเท้ากู!!ชัดล่ะว่าสติเหนกไปหมดจริง มันเป็นใคร!? กล้าดียังไงมาแตะต้องกำปั่นของเขา!? อย่าเอามือสกปรกนั่นมาแตะนะเว้ย!! ต่อให้มันตัวใหญ่กว่านี้สักสองเท่าเขาก็จะไปเตะพร้อมกระทืบซ้ำแถมให้ไม่ได้ผุดได้เกิดทีเดียว




                “มึงจะบ้าเหรอวะนี่มันในร้านนะเว้ย!ขืนเต้หย่อนแรงแม้แต่นิดแล้วไอ้เพื่อนสติขาดนี่หลุดไปได้วินาศสันตะโรทั้งร้านแน่ เขาจึงพยายามลากเหนกให้พ้นภาพบาดหูบาดตาไปซะเผื่อจะมีสติสตังกับเขาบ้าง




                และแล้วเต้ก็ทำสำเร็จด้วยการกึ่งลากกึ่งหิ้วเหนกที่ฉุนขาดไม่สนใจใคร เกือบจะวาดขาเตะชั้นวางขนมให้เกิดหายนะออกมายืนหน้าร้าน แล้วยังจะทำท่าเข้าไปกระชากไอ้คนปริศนานั้นออกจากกำปั่นอีกต่างหาก และไม่ต้องสงสัย ใครสักคนคงได้เลือดกลบปากกันล่ะ เหนกตอนปกติก็เป็นคนอัธยาศัยดียิ้มง่ายร่าเริงอยู่หรอก แต่อย่าให้เลือดขึ้นหน้าเชียว ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหนขนาดจะลากออกจากร้านได้ยังทำเอาคนตัวใหญ่กว่าอย่างเต้หอบไปเลย




                                “มึงห้ามกูทำไมไอ้เต้ กูจะไปเชือดมัน!




มึงได้โดนตีนกูตรงนี้แหละไอ้สัส! ตั้งสติหน่อย มึงอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องเข้าไปเลยนะ เดี๋ยวกูไปลากกำปั่นออกมาให้




มึงไม่ต้องสอด! แฟนกูกูจัดการเองได้!!ลืมหมดแล้วว่ายังไม่ได้คบกันสักนิด แล้วทำท่าจะเข้าไปในร้านอีกจนเต้ต้องกระชากคอเสื้อสุดแรงจนเสื้อยืดเกือบขาด




กูขอเหอะอย่าให้เรื่องมันยุ่งยากไปกว่านี้เลยกูขอล่ะ กูกราบเลยนะครับพ่อมหาจำเริญมึงรอ นับหนึ่งถึงร้อยไป เดี๋ยวกูลากกำปั่นออกมาให้!ยังพูดไม่ทันจบเต้ก็ผลุบเข้าร้านไปอีกครั้ง ทิ้งให้เหนกยืนสงบสติอารมณ์ กัดฟันกรอด ๆ กำมือแน่นตึ้บพร้อมจะมีเรื่องได้ทุกวินาที




ตอนที่กำปั่นถูกจับแก้มเข้าเขาก็เบี่ยงหัวออกแทบจะทันที พลางก้าวขาถอยห่างออกมาด้วย แล้วเหมือนยังได้ยินเสียงโวยวายอะไรอีกก็กลับเห็นเป็นเหนกกับเต้ที่ดูท่าทางแปลก ๆ มองมาทางพวกเขา สายตาของเหนกมองสิงห์เหมือนจะกินเลือดหัวเสียให้ได้ ก่อนจะโดนลากออกไป




ชิบหาย พี่เหนกต้องเข้าใจผิดแหง ๆ !!




เท่านี้กำปั่นก็อยู่ไม่สุข ช่างแม่มละทุเรียนทอด สาวเท้าจะตามออกไปหาเหนก ถ้าไม่ถูกขัดด้วยมือคนข้างตัวมาคว้าเอาไว้ก่อนให้ร่างเขาหยุดชะงักอีกหนละก็นะ กำปั่นเองเจอเหตุการณ์แบบนี้เข้าจากที่เป็นคนอารมณ์ดีอยู่ตลอดก็ชักสีหน้าขึ้นมาบ้างว่ามีอะไรอีกเนี่ย




"เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?" เป็นคำถามของผู้ที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด แน่ล่ะ เพราะสิงห์ไม่ได้รู้ถึงเส้นใยความสัมพันธ์นั้น สิ่งที่กระทำลงไปคงไม่ได้รู้เลยว่าไปก่อให้เกิดคลื่นซัดใส่ในใจใครอื่นเข้า




ในฐานะรุ่นพี่กำปั่นส่ายหน้ากำหมัดข่มอารมณ์บางอย่างในใจที่ระเบิดออกไปคงจะไม่ดี ในเมื่อตอนนี้เขารู้สึกเป็นห่วงใครบางคนเหลือเกิน




"เปล่า ปล่อยพี่เถอะ พี่ไม่ซื้อของแล้ว คือ พี่ปวดท้องว่ะ จะไปเข้าห้องน้ำง่ะ" ยิ้มแหยประกอบไปด้วยให้ดูน่าเชื่อถือที่สุด ซึ่งเจอเหตุผลนี้เข้าไปสิงห์จึงไม่คิดจะดึงดันอะไรอีก ยอมปล่อยมือดี ๆ




พอดีกับที่เต้พุ่งเข้ามา ทั้งสองคนก็แยกจากกันพอดี หนุ่มรุ่นพี่พูดเร็วปร๋อใส่รุ่นน้องหัวฟ้า


           

                “ไอ้เหนกยืนรออยู่ข้างนอก ไปเร็วเว้ยเดี๋ยวมันสติแตกพูดพลางดันหลังกำปั่นให้ออกจากร้านไป ซึ่งกำปั่นก็พยักหน้าฉิวออกจากร้านไปอย่างรู้งานโดยไม่ต้องให้บอกย้ำ ตัวเขาเองหันมามองคนอีกที่เหลืออยู่ที่คงไม่ได้มองเขา แต่มองตามเจ้าของผมสีฟ้าเฮดแบนด์ออกจากร้าน ไม่ต้องการคำอธิบายอะไรอีก เต้ถึงบรรลุบางอ้อทันที




                                เนื้อหอมนะไอ้กำปั่น แล้วคราวนี้ไอ้เหนกจะทำไงล่ะเนี่ย….




                ฝ่ายอเนกภพที่ยืนรอด้านนอกอย่างงุ่นง่าน หนึ่งวินาที ณ ตอนนี้เท่ากับนับชั่วโมงของเขา เมื่อไหร่ไอ้เพื่อนรักกับกำปั่นจะออกมาเสียที ภาพที่ติดตาอยู่ในหัวทำให้เขาทนรอไม่ไหวแล้วจะอะไรก็ช่างแม่มอย่ามาแตะกำปั่นของกู!! คิดแบบนั้นเหนกก็ก้าวเท้าเข้าร้านไปทันที พอดีกับที่กำปั่นออกมา ชายหนุ่มไม่รอช้ากรอกคำถามใส่กำปั่นรัว ๆ




ปั่นไม่เป็นไรนะ...แล้วไอ้นั่นมันใคร! ทำไมมันจับปั่นแบบนั้น!!สีหน้าอเนกภพเห็นชัดเจนว่าเดือดพล่านขนาดไหน นี่เขายังคุมสติไว้ได้เพราะเห็นกำปั่นออกมาคนเดียวหรอก ถ้าขืนเห็นออกมาพร้อมมันคนนั้นไม่รู้เขาจะยังพูดภาษาคนได้อยู่หรือเปล่า




อา ผมไม่เป็นไรพี่ส่ายหน้าวืดตอบไปด้วย มองสีหน้าเหนกที่ดูมาคุแล้วเหงื่อเขาก็ตก จับแขนอีกคนบีบเบา ๆ ปลอบให้ใจเย็นลงพลางพากันดึงออกจากหน้าร้านหลบจากคนอื่นไปด้วยนั่นน้องสิงห์น่ะพี่เหนก เขาแกล้งผมเล่นเฉย ๆ ..ซึ่งตอบไปแบบตัวเองยังไม่แน่ใจเลยว่ามันแกล้งรึมันจริง รึอะไรยังไง




แต่เขาก็คิดถูกว่าเพราะเหนกเห็นช็อตนั้นเข้าจังเบอร์เลยปรี๊ดแตกอยู่อย่างนี้ ไม่น่าเล้ยย




                “แกล้ง?...นั่นเรียกแกล้งเหรอวะ?” สายตาเหนกดูคาดคั้นเอาจากกำปั่น อีโก้ที่มีตอนนี้มันไม่ช่วยอะไรได้เลย ว่าไปเขาไม่ได้เดือดจัดขนาดนี้มานานแค่ไหนแล้วนะแค่แกล้งกันทำไมต้องจับแก้มด้วย?!” นอกจากสายตาแล้วเหนกยังดูแยกเขี้ยวอยู่ตลอดเวลาที่พูดอีก เป็นด้านมืดที่กำปั่นเห็นก็ต้องกลืนน้ำลายไปเหมือนกัน




พอดีกับที่เต้เดินออกมาตะปบบ่าเหนกให้ใจเย็น ๆ เหนกพอเห็นเพื่อนก็หายใจลึก ๆ คลายสีหน้าลง สติสตังเริ่มเข้าที่ และรู้ว่าถึงคาดคั้นกำปั่นไปก็ไม่มีประโยชน์ในเมื่อสีหน้าหนุ่มรุ่นน้องดูยังเหวอ ๆ เรแบนด์บังไม่มิดอยู่เลย ไม่รู้ว่าเหวอที่ถูกจับแก้มหรือเหวอเพราะหน้าเขาตอนนี้กันแน่




พี่...ขอโทษนะปั่น….” เหมือนจะใจเย็นลงแล้ว มือชื้นเหงื่อเหนกจับแก้มกำปั่นที่ถูกมือของไอ้...อะไรนะ น้องสิงห์ จับเบา ๆ เหมือนจะให้ขี้มือเขาไปแทนที่อย่าคิดมากเลยนะ




ไม่พี่กำปั่นส่ายหน้าไปมาทั้งที่ยังก้มอยู่ไม่กล้าสู้สายตาเหนกเมื่อครู่ แต่ฟังเสียงแล้วเหนกท่าทางจะอารมณ์เย็นขึ้นบ้างแล้ว รวมถึงมือที่มาจับแก้มเขาอีกจึงเงยหน้าขึ้นอีกหนพี่เหนกนั่นแหละ อย่าโกรธผมเลยนะเอียงหัวซบกับมือหน่อย ๆ เหนกเวอร์ชั่นเมื่อครู่ทำเอาเขาหวาด ๆ ไปจริง ๆ




พี่ไม่ได้โกรธปั่นเว้ย..พี่แค่ช่างมันเถอะ ปั่นซื้อขนมรึยัง เดี๋ยวหมดเวลาขึ้นรถนะเหนกจงใจเปลี่ยนเรื่องให้ตัวเองคิดเรื่องอื่น ไม่อยากให้โมโหไปมากกว่านี้เดี๋ยวเวลาที่อยู่กับกำปั่นมันจะถูกลดทอนไปโดยใช่เหตุ




ยังพี่ พอดี…” กำลังจะพูดถึงเรื่องใครมาขัดแต่จะกลายเป็นประวัติศาสตร์ซ้ำรอยกำปั่นเลยส่ายหน้าไปแทนไม่ซื้อแล้วพี่ ขึ้นรถกันเลยมั้ย รึพี่เหนกจะซื้อก่อน




พวกมึงน่ะจะเอาอะไรกันบ้าง เดี๋ยวกูไปซื้อให้ แล้วค่อยมาเก็บเงินพวกมึงเป็นเสียงเต้ที่พูดขึ้นแทรกมึงจะหุ้นฝรั่งกับกูใช่? เอามะขามด้วยใช่มั้ย? แล้วกำปั่นจะเอาอะไร?”




ถึงปกติจะดูบ้า ๆ บอ ๆ ทำอะไรไม่ค่อยคิด แล้วยังชอบพูดจากวนตีนเป็นประจำ แต่สำหรับเหนก เต้เป็นคนที่พึ่งพาได้เสมอเวลาเกิดเรื่องอะไรแบบนี้ ใครจะคิดล่ะว่าคนที่ดูสติดีที่สุดในกลุ่มอย่างเขาความจริงแล้วสติหลุดได้น่ากลัวขนาดนั้น




อ่างั้นผมขอทุเรียนทอดสองห่อนะครับพี่ได้ทีก็เอาสักหน่อย.. ไหน ๆ ก็ ยกมือไหว้สำทับไปด้วย มองเต้อย่างซาบซึ้งหลังเรแบนด์แบบจะไม่ลืมบุญคุณเรื่องนี้เลย




เอามะขามสองถุง ปั่นกินทุเรียนทอดด้วยเหรอ? พี่ก็ชอบเหมือนกัน งั้นกูฝากทุเรียนทอดอีกถุงนึง เอาโมจิไส้ถั่วดำอีกสองกล่อง  ...อะไรอีกวะ อ้อ ถ้ามีสละลอยแก้วซื้อให้กูสองถ้วยด้วยอันนี้เป็นการแก้แค้นเล็กน้อยของเหนกที่เต้มันชอบสั่งฝากเขาซื้ออะไรเป็นพรวน เรียกสีหน้าจิกกัดหมั่นไส้จากเต้ได้ชะงัดนัก




เออ มึงนี่ได้ทีเอาใหญ่เลยนะไอ้เหี้ย เออแล้วเจอกันที่รถเว้ย!สิ้นเสียงด่าร่างเต้ก็หายเข้าร้านไป ทิ้งให้คู่เลิฟที่ไม่ยอมคบกันสักทีสองหน่ออยู่กันตามลำพัง




งั้นขึ้นรถกันเถอะปั่นเหนกยิ้มออกมาได้สักที ราวกับว่ามาดเดือดดาลเมื่อครู่เป็นแค่ภาพลวงตาไป




ครับพี่เห็นเหนกยิ้มออกกำปั่นก็ยิ้มได้เหมือนกัน มองซ้ายขวาดูว่าตอนนี้คงไม่มีใครแล้วจึงยื่นมือไปลูบแก้มเหนกแปะ ๆหน้าพี่เหนกตะกี๊โคตรน่ากลัวเลย น่ากลัวเว่อร์นี่คิดอะไรก็พูดโม้ดผมใจหายหมดทำหน้าหงิง ๆ แบบกลัวจริงนะไม่ได้โม้ ทำเอาเหนกรู้สึกผิดเบา ๆ




ขอโทษ.. คือ คงไม่ได้บอกปั่นสินะว่าเวลาพี่โมโหก็ อะไรประมาณนั้นล่ะมือกว้างจับมือกำปั่นบนหน้าตนเองมากุมไว้ ส่งสีหน้ายิ้มแห้ง ๆ ไปให้แต่ไม่ได้เป็นบ่อยหรอกนะ ปั่นไม่ต้องกลัวหรอก ..ทันมั้ย?” พูดพลางหัวเราะพลางให้บรรยากาศผ่อนคลายลงบ้าง




ไม่ทัน กลัวแล้วครับบถึงจะทำเป็นน้ำเสียงสั่นกลัวแต่หน้ายิ้มอยู่ชัด ๆปะ ๆ ขึ้นรถกันดีกว่าเนอะแล้วก็ดึง ๆ แขนให้ตามไปรถด้วยกันดีกว่า ขืนอยู่นาน ๆ เดี๋ยวเจอแจ็คพ็อตอีก




อื้อ ไปกันเถอะคลึงมือกำปั่นอีกนิดหน่อยก่อนจะปล่อย เดินจับมือกันไปอล่างฉ่างคงไม่ดีเท่าไหร่ อย่างน้อยเขาก็ใจชื้นแล้วว่ากำปั่นอยู่ข้าง ๆ เขาในระยะสายตา




ถึงเหนกจะยิ้มออกก็อดคิดถึงหน้าไอ้น้องที่ดันตัวใหญ่กว่าเขาที่กล้ามาจับแขนจับแก้มกำปั่นไม่ได้ หน้าอีกฝ่ายชัดเจนในมโนภาพของเขาทีเดียว หนุ่มรุ่นพี่รู้สึกถึงบรรยากาศอะไรสักอย่างออกมาตอนที่เห็นอยู่กับกำปั่นได้อย่างชัดเจนไม่ได้หลอกตัวเองแน่นอน ชื่อสิงห์สินะครั้งนี้จะปล่อยไปก่อนก็ได้...




เจอแบบนี้อีกเมื่อไหร่เขาไม่ปล่อยเอาไว้แน่ ๆ



To be continued

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

732 ความคิดเห็น

  1. #652 ♦{หลาม}♦ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 14:27
    ใจเย็นนนน 
    สิงค์เอ๋ย เบนไปหาคนอื่นเถอะนะ เดี๋ยวเฮียกินหัว
    #652
    0
  2. วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 14:04
    ไม่ต่อแล้วสินะคะ แส้ว ;w;
    #538
    0
  3. #535 ~.oOBaM...bAmOo.~ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:29
    กลับมาไล่อ่านตัเงแต่แรกอีกครั้ง ฮือออออ เก๊าใจเหลือเกินนนนนนนนน คู่นี้คือเก๊าใจเหลือเกิน รักกกกกกกกกกกกกกกกกกก เสียดายจริงๆ ที่ซื้อเล่มนึงไม่ทัน //เปนช่วงยุ่งไม่ได้เข้ามาเห็น ว่ามีรอบไปร น้ำตาแทบร่วง ฮือออออออ คิดถึงมากกกกกก ถ้าเปิดรอบพิมพ์อีกไม่พลาด แน่ค่ะ คิดถึงคู่นี้สุดใจขาดดิ้น!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #535
    0
  4. #529 nafr (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 13:13
    โอว ว ว

    ของเหนกอย่าไปยุ่งสิสิงห์ ไปกำหลาบเต้นู้น // หลบ น น
    #529
    0
  5. #507 Ma-i (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 15:55
    สิงห์รุกเงียบๆ 
    อยากให้เป็น สิงห์ เต้ แอะ 
    แต่คงไม่ทัน 
    #507
    0
  6. #492 xib, (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 21:38
    ชักอยากมุดจอไปช่วยรุมสิงห์....#แล้วก็เนียนส่องคู่รัก อิๆ
    #492
    0
  7. #483 JokeR GreaN (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 00:40
    สิงห์เหนกก็ไม่เลวนะ !! //วิ่งหนีกองอวย เหนกปั่น
    #483
    0
  8. #482 กองอวย (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 13:35
    เกลียดขี้หน้าสิงห์กันเลยทีเดียว

    แม่มมมมม บังอาจมากมาลวนลามปั่นของช้านนนนน//โดนพี่เหนกเตะ

    ปั่นจ๋ารีบ ๆ รับพี่เหนกเป็นแฟนเถอะ กองอวยเอาใจช่วยอยู่นะ

    พี่ศอว์ขา พี่นะขา อย่าลืมมาอัพตอนต่อไปนะคะ

    ด้วยรักจาก กองอวยเหนกปั่น เต้โต้

    #482
    0
  9. #477 Lucia Eve (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 10:59
    ปั่นเดี๋ยวนี้เริ่มเนื้อหอมละนะ เพราะมีมลทิน(?)แล้วล่ะสิ
    ปั่นก็รีบยอมๆ ให้พี่เหนกเป็นแฟนซะทีเถอะ เพี้ยง ><
    ไม่ได้เป็นแฟนยังขนาดนี้ ถ้าเป็นแล้วจะขนาดไหน -..- ไอ๊ย่ะ
    #477
    0
  10. #436 RINKUWAc .™ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 19:29
    อย่านะโว้ยยยยยย สิงห์ก็สิงห์เหอะ พี่เหนกขึ้นแล้วจะกลายเป็นแมวเหมียว!

    ไม่ยอมให้มาแย่งกำปั่นไปหรอกนะ! พี่เต้ก็ช่วยขัดขวางด้วยก็ดีมาก

    #ก้างชิ้นใหญ่ #แถมคุกคามมากกว่าพี่เหนกอีก #ไม่ยอม!
    #436
    0
  11. #407 Ishirokotori (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 14:02
    //ไว้อาลัยแด่สิงห์...
    #407
    0
  12. #394 panrawin (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 00:13
    กดปุ่มสลายตัวเอง #ปี๊ป

    **ฟินนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    #394
    0
  13. #387 Triple_y (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2556 / 20:08
    เชียร์น้องสิงหไกรภพ(?)พี่เต้ด้วยอีกคนหนึ่งจ้า ตายละ พี่เหนกหึงโหดอ่ะ น่ารักเวออออออออร์(ห๊ะ!?)
    #387
    0
  14. #386 JUneChan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 21:41
    สนับสนุนให้พี่สิงห์โดนกดโดยพี่เต้!!//โดนพี่สิงห์กระทืบ
    #386
    0
  15. #385 zpen ♥ GZ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 01:09
    น้องสิงห์พี่เต้ป่าวน้าาาาา -//-
    #385
    0
  16. #380 Kaname ai (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 00:53
    แทบจิกหมอนตายอีกตอน แฮร่กๆ ///q///
    แอบตกใจพี่เหนกดาร์กไซด์ โหดละเกิลลล
    รู้สึกว่าปั่นมุ้งมิ้งมากตอนที่บรรยายว่าทำหน้าหงิงๆ
    อยากจีบแก้มปั่นบ้างงงงง ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ //////
    สิงค์เค๊อะ .. ไปอยู่กับพี่เต้เถอะค่ะ 5555
    #380
    0
  17. #379 เมเปิ้ลสีชาด (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 23:20
    พี่เหนกดาร์กไซด์...ปลุกความเป็นเมะในตัวคุณ!!

    แต่เค้าเชียร์พี่เหนกเคะะะ แอร๊ยยยยยยส์!!
    #379
    0
  18. #378 Hed-noi (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 11:21
    ↓อยากกดไลค์comment#15มากเลยค่ะ555
    #378
    0
  19. #372 Graziar_M. (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 23:13
    หึๆๆ พี่เหนกดาร์กไซด์....คุณมรึงสิงห์(=[]=) ระวังหัวเอ็งให้ดีๆ อาจหายโดยไม่รู้ตัว...แอบตกใจตอนพี่เหนกดาร์ก ขี้หดหมด =[]= //พี่เต้..ลากน้องสิงห์เข้าพงหญ้าส่ะ ป้าอนุญาตต//โดนสิงห์และเต้กระทืบ ={}= !!!
    #372
    0
  20. #371 Ayako (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 22:15
    โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    มาหาพี่มาน้องสิงห์

    อย่าไปยุ่งกะกำปั่นเล้ยยยยย

    พี่เหนกแกรักแกหวงอย่างกับอะไรดี พี่ว่าอย่างเสี่ยงเลยนะ
    #371
    0
  21. #370 mojini (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 21:54
    อิน้องสิงค์ -*- ถ้าแกจะลวนลาม(?)ปั่นอย่างนี้นะะะะ อ๊ากกกก พี่เหนกหึงงงงง



    เสน่ห์แรงเหมือนดันนะเราอ่ะ ฮึ่มมๆ อิน้องสิงค์ กล้าดียังไงมาจับแก้มปั่นห๊าาาา พี่เหนกแกจีบมาตั้งนานยังได้แค่นี้เลยนะเว้ยยย //ยังไม่จบ อินจัด....



    โอ้วววแม่เจ้า ฉันลืมไปได้ยังไงว่าพี่เหนกที่ดูร่าเริงพูดจาไพเราะ มันก็เคยเป็นพี่ว้ากนะเห้ยยย



    คราวนี้เฮียแกองค์ลงสิท่า... ของข้าใครอย่าแตะ !!! อูยยย ตอนแรกเสียววาบเลยนะ นึกว่าเต้จะเอาไม่อยู่...



    อ๊าา มันเริ่มมันส์แล้วสิ ถ้ามีอย่างนี้อีกรอบ พี่เหนกไม่เอาสิงค์ไว้แน่... //เอ้ะ นี่มันศึกชิงนาง(?)รึป่าวเนี้ย ฮ่าๆๆ



    แล้วมาต่ออีกนะจ้ะ กำลังสนุกเชียว อิอิ สู้ๆเน้อออ^___^





    #370
    0
  22. #369 ~.oOBaM...bAmOo.~ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 20:55
    ไม่ต้องให้พี่เหนกออกโรงหรอก

    เดวน้องจัดการให้เองค่ะพี่!!!!!!!!!

    นายกล้ามากที่มาขัดขวางค.รักอันยิ่งใหญ่ของพี่เหนก!!!

    ข้าไม่ยอมให้นายมาทำร้ายค.สัมพันธ์อันลึกซึ้งนี้แน่!!!!

    กำปั่นน่ารักกกกกกกกกก มีซบด้วยยยย มีจับแก้มมมมม

    อ๊ายยยยยยยยยย คืนนี้ฝันดี นอนหลับแล้ว
    #369
    0
  23. #366 mesomeo2 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 17:25
    เต้เอาสิงห์ไปเหอะจ้ะ
    #366
    0
  24. #365 om-let (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 17:08
    เชียร์เต้กดสิงห์จริงๆนะจ๊ะ เพื่อเหนกกับปั่นเต้ทำไปเถอะ~!! ขำเหนก กรั่กๆ ปั่นเนื้อหอมเล่นเอาลำบาก จะกิ๊วก๊าวกันดีๆมีมือมารมาสอด(ซะงั้น)
    #365
    0
  25. #364 ดิวดิ้ว (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 16:49
    แบบนี้มัน ของๆข้าคนอื่นห้ามแตะชัดๆ
    ปล.อยากเป็น FA ตอนสิงห์ จับแก้มกำปั้นแหะ + มีรังสีอาฆาตจากเหนกด้วย X3
    #364
    0