Yaoi : กั้นรัก

ตอนที่ 24 : >> 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 ส.ค. 56



                แสงสว่างจากหน้าต่างที่อยู่ตรงหัวเตียงพอดิบพอดีฉายส่องลงมายังศีรษะของอเนกภพ ที่ยังหัวจุ่มหมอนนอนตะแคงมือก่ายหน้าผาก แต่มือมันไม่สามารถต้านทานความร้อนของไอแดดบวกกับอุณหภูมิที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ ได้ เขาจำเป็นต้องลืมเปลือกตาหนัก ๆ ขึ้นมาเผชิญโลกวันใหม่ พอหัวสมองประมวลผลเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ร่างสูงก็ต้องสะดุ้งสุดตัว




                        ชิบหาย!! กี่โมงแล้ววะ!?




                เป็นความอนาถของเขาที่เมื่อวานได้นอนแค่สองชั่วโมง ติดฝนเปียกทั้งตัว แล้วยังหกล้มขาถลอกอีก จนต้องหลับม่อยไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้ แล้วไม่มีใครคิดจะมาปลุกเขาเลยใช่มั้ย




                เลขาฯค่ายค่อย ๆ ยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง หันมองเจอนาฬิกาแขวนผนังในห้องพยาบาลระบุเวลา 8.07 น. หูได้ยินเสียงผู้คนด้านนอกเคล้าคลอเสียงเพลงจากลำโพง จากตารางเวลาที่อยู่ในหัว กิจกรรมค่ายตอนนี้คือชาวค่ายทุกคนกำลังใช้แรงงานปลูกป่ากันอย่างสนุกสนานเฮฮา




                ท้องเจ้ากรรมก็ร้องครวญครางหาอาหารเติมเต็ม แต่ขาที่บาดเจ็บไม่ยอมให้ลุกไปหาอาหารง่าย ๆ อเนกภพคืบคลานหย่อนขาทั้งสองลงข้างเตียงอย่างอ้อยอิ่ง พลันสายตาชายหนุ่มมองไปยังเตียงข้าง ๆ ที่เมื่อคืนมีใครคนหนึ่ง คนที่ทำให้เขาใจเต้นโครมครามหลับไม่ลงอยู่นานสองนานนอนอยู่




                ไม่มีร่างของเจ้าปีสองหัวฟ้า มีแต่เตียงที่พับผ้าห่มเก็บเรียบร้อยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ป่านนี้กำปั่นคงไปร่วมกิจกรรมและทำหน้าที่พี่เทคอย่างที่ควรจะเป็น เด็กบ้าเอ๊ย... ไปก็ไม่ยอมปลุกเขาเลย แค่หกล้มขาถลอกนะไม่ได้ผ่าตัดมะเร็งปากมดลูก...




                แล้วดันนึกถึงเมื่อคืนขึ้นมาได้อีก ตอนที่เขากับกำปั่นติดอยู่ในป่าสองคน อีกฝ่ายถอดเสื้อมาพันแผลให้เขา ถึงจะอยู่ในเสื้อกล้ามอีกชั้นก็เถอะแต่มันก็....นะ... แล้วยังตัวเขาที่เอาหัวไปหนุนไหล่ แถมได้จับมือกันตั้งนาน ...แล้วยังท่าทีของกำปั่นเมื่อคืนที่เหมือนจะรุกไล่ให้เขาจนมุม แค่คิด คิ้วเรียวก็ต้องขมวดเข้าหากันเพื่อคลายความรู้สึกร้อนฉู่ฉ่าที่หน้า หัวใจมันก็เต้นตุบขึ้นมา




                        แล้วทำไมกูต้องมาเขินย้อนหลังด้วยวะเนี่ย...


 

                ความรู้สึกมันปน ๆ กันอยู่สองอย่าง อย่างแรกคือดีใจที่คนที่ชอบมีการตอบสนองกลับมาบ้าง...ไม่สิ ไม่บ้าง... เยอะเลยล่ะ คนปกติก็คงเป็นแบบนี้ เพราะฉะนั้นเขาจะเขินมันก็เป็นเรื่องธรรมดา เขายิ่งเป็นประเภททุ่มมากแต่หวังน้อยเสียด้วย เมื่อกำปั่นตอบรับเขามากเสียขนาดนี้ มันก็อยากจะไปกู่ร้องตะโกนบอกให้รู้ทั่วทั้งคณะทั้งมหาลัยว่ากูจีบกำปั่นติดแล้ว...คนนี้ของกู.. อะไรทำนองนี้




อีกอย่างคือเหนกชักรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยกับหัวใจตัวเอง กลัวมันจะซ้ำรอยกับตอนปีหนึ่งที่เขาถูกทิ้งด้วยเรื่องแย่ ๆ อย่างเรื่องเงิน กลัวจะออกหน้าหึงหวงกำปั่นมากเกินไป อย่างเมื่อคืนที่พอกำปั่นพูดว่าเดี๋ยวเผลอใจอ่อนให้ใคร (มานั่งข้าง ๆ บนเบาะว่างรถ) มันก็โมโหจนเลือดขึ้นหน้าแล้ว ทั้งอาจจะเผลอทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของให้กำปั่นอึดอัดใจจนหนีเขาไปอีก สำคัญที่สุดคือ เขาและกำปั่นยังไม่ได้ตกลงคบเป็นแฟนกัน...




สรุปคือกลัวนั่นนี่ไปหมด




มีความรักมันก็ทั้งสุขทั้งกลุ้มใจแบบนี้แหละนะ




และในขณะที่ปล่อยให้หนุ่มอเนกภพคิดสะระตะฟุ้งซ่านอะไรไปเรื่อย คนในห้วงคำนึงของเขาก็กำลังเป็นตัวอย่างในการปลูกป่าให้น้องปีหนึ่งอยู่อย่างขะมักเขม้น ก็ถูกอย่างที่เหนกคิดที่กำปั่นเป็นห่วงเกินเหตุอยากให้คนเจ็บได้พักผ่อนมาก ๆ เลยไม่ยอมปลุก แล้วผละออกมาทำหน้าที่ของตนต่อ ซึ่งพวกคนทำงานคนอื่น ๆ ก็เห็นพ้องเหมือนกันว่าปล่อยให้เหนกพักผ่อนไปจะดีกว่าให้ออกมาฝืน




                กิจกรรมในยามเช้าเป็นไปอย่างราบรื่น อากาศเย็นสบายกับแดดอุ่น ๆ ยามเช้าชวนให้ตื่นตัวกันได้ดีสุด ๆ ผสมไปกับความเละเทะแต่เริ่มวันจากการคลุกพื้น ขุดดิน ลุยป่า ทั้งเพราะเล่นกันหรือเพราะซุ่มซ่ามซะเอง สร้างเสียงเฮฮาแรงดีไม่มีกร่อยกันน่าดู




                หนุ่มผมฟ้าใช้แขนปาดเหงื่อที่ซึมไหลลงมาบริเวณจมูกตัวเอง ขยับเรแบนสีเข้มให้เข้าที่ นั่งมองน้อง ๆ ในกลุ่มคึกคักนำต้นไม้ลงดินแล้วกลบ ๆ ปากก็กำกับไปตามเรื่อง มีเหม่อ ๆ บ้างจนน้องนุ่งจับกลุ่มนินทากันต่อหน้า




วันนี้พี่กำปั่นเขาลืมเอาวิญญาณมาด้วยรึเปล่าวะ?” คนเปิดประเด็นคือหนุ่มอ่ำ พูดด้วยเสียงที่พอให้กลุ่มเพื่อนที่กระจุกกันใกล้ ๆ ได้ยิน สาว ๆ ที่สังเกตอยู่แล้วจึงผสมโรง




เราก็ว่างั้นว่ะ ก็เห็นดูร่าเริง แต่เหม่อโคตรบ่อยผิดกับเมื่อวานเลย พี่เขาเหม่อคิดถึงหนุ่มไหนอยู่รึเปล่าน้าาาสาวแพรวประสานมือเปื้อนดินของตัวเองบิดไปบิดมาแบบเพ้อฝัน ทำเอาอ่ำแทบสำลักน้ำลาย




หา? เพ้อถึงหนุ่มเนี่ยนะ? พี่เขาเป็นเกย์เรอะ!อ่ำกระซิบเสียงเครียด เหล่มองรุ่นพี่ที่เหม่อเหมือนรอให้แมลงวันไปฟักไข่ในปากสร้างโคโลนี่ซึ่งนั่งยองห่างออกไปนิดเดียวด้วยสายตาเปลี่ยนไป ส่วนสาวร่างอวบทำท่าแบบแกช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย




แกจะไม่รู้ก็ไม่แปลกเว้ย ในหมู่สาว ๆ อ่ะ เขาเม้าธ์กันว่าพี่กำปั่นกับพี่เหนกอาจจะมีซัมติงกันอยู่...ทำป้องปากพูดเหมือนข้อความที่ว่าเป็นสารในราชการลับ ซึ่งข่าวที่ว่าก็เป็นข่าววงในจากเรดาห์สาวนิยมเรื่องเพ้อฝันหนุ่มรักหนุ่ม เห็นหล่อ ๆ มีกระแซะ มีโมเมนต์ไม่ได้.. เป็นต้องจับจิ้น!




จริงเรอะ...อ่ำรำพึงชะงักมือค้างจากที่กำลังหย่อนต้นไม้ลงดิน ฟีลเหมือนกำลังจะถูกลากเข้าไปในวังวนที่ไม่รู้จัก มีสิงห์ที่นั่งอยู่ไม่ห่างฟังไปเงียบ ๆ และสาว ๆ ในกลุ่มที่นั่งฟังกันแบบตื่นเต้นออกนอกหน้า




ฉันฟังมานะเว้ย ว่าพี่เหนกแกกับพี่กำปั่นอ่ะ ชอบไปมาหาสู่กันบ่อย ๆ มีไปค้างห้องกันอีกต่างหาก แกคิดดูดิ เรียนก็เรียนคนละเอก งานก็ดูยุ่ง ๆ กัน แต่ยังเจียดเวลามาเจอกัน แล้วมันหมายความว่าไงล่ะ!สาวแพรวสะบัดบ็อบไปมาทำท่าเกือบจะดิ้นปัด ๆ แล้ว แต่เพื่อนสาวข้างตัวยังปรามทันพลางมองไปทางหนุ่มผมฟ้าที่สติลจิตไม่อยู่กับร่องกับรอย




คิดไปเองเปล่า พี่น้องกันเฉย ๆ ม้าง..อ่ำยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ พลางเหลือบมองกำปั่น ดูไม่เห็นออกเลยว่าเกย์ไม่เกย์.. ภาพเกย์ในความคิดเขาต้องออกแนวกล้ามปู ไม่ก็แนวตุ้งติ้ง ๆ ไปเลย แต่นี่มันไม่ใช่วุ้ย




ฟังอ่ำเถียงแล้วแพรวก็จิ๊กจั๊กปาก หาคำยืนยันมาให้น่าเชื่อถือยิ่งขึ้นไปอีก




นี่ๆๆ มีอีกเว้ย วันนี้เพิ่งได้ยินพวกพี่ ๆ เขาคุยกันมาแว่ว ๆ ว่าเมื่อคืนตอนที่พวกคนที่ลองดีออกไปนอกค่ายจนหลงแล้วต้องเกณฑ์คนไปตามน่ะ พี่เหนกกับพี่กำปั่นเขาไปด้วยกันแล้วติดฝนอยู่ด้วยกันนะแก๊!




ฮัดเช้ย!




ก่อนที่แพรวจะฝอยอะไรต่ออีก เสียงจามของกำปั่นก็ดังขัดขึ้นมาเล่นเอาพวกขาเม้าธ์วงแตกกระจายเลย ผลให้รุ่นพี่หนุ่มมองงง ๆ ว่าเป็นอะไรกัน เห็นว่าไม่มีอะไรในหัวก็ประหวัดนึกไปถึงคนเจ็บว่าป่านนี้อาจจะตื่นแล้วก็ได้มั้ง




นึกถึงเรื่องเมื่อวานแล้วก็ต้องกุมขมับเขินเมื่อนึกถึงตอนจะแยกกันนอนแล้วตัวเองไปจุ๊บพี่เขา.. กูนี่กล้ากว่าที่คิดว่ะ แต่มันทำก็เพราะอยากทำ.. และเขาก็ชอบเห็นเวลาเหนกลนลานเพราะเขา ช่วยไม่ได้ อยากน่ารักทำไม




เห็นไหม สลัดภาพออกจากหัวไม่ได้เลยเนี่ย




ไป ๆ มา ๆ ก็ชักอยากแว้บไปดูสักหน่อยเลยบอกกับน้อง ๆ ว่าเดี๋ยวแว้บไปห้องน้ำแป๊บ แล้วสองขาก็พาก้าวยาว ๆ ไปทางที่พักด้วยอาการอดตื่นเต้นเล็ก ๆ ไม่ได้




พอกำปั่นกำลังเยื้องย่างไปถึงห้องพยาบาล ร่างของเหนกก็เปิดประตูกะเผลกออกมาเห็นได้จากระยะไกล หนุ่มหัวฟ้าไม่รีรอรีบเข้าไปประคองทันทีเหมือนคุณพ่อรับคุณแม่ท้องแก่ใกล้คลอด จนเหนกต้องแว้กใส่




เฮ้ย ไม่ได้เข้าเฝือก ไม่ต้องประคองพูดไปหัวเราะไปแต่ก็จับมือกำปั่นไว้ไม่ปลุกกันเลยนะ โหย ดินเลอะไปหมด





พี่เหนกอ่ะพักผ่อนไปเถอะคร้าบ แล้วนี่จะไปไหนเนี่ย?” ยิ้มแฉ่งมองด้วยสายตาเป็นห่วงพลางประคองเอาไว้




"ไปฉี่ อั้นไม่ไหวแล้ว.." ตึ่งโป๊ะ "หิวด้วย..ไม่รู้ฝ่ายเสบียงมีอะไรเหลือให้กินรึเปล่า" สีหน้าเหนกโอดโอยแบบทนไม่ไหวแล้วสุขาอยู่หนใด




"น่าจะพอเหลืออยู่มั้งพี่ เดี๋ยวผมไปดูให้นะ" พอรู้พิกัดแล้วกำปั่นก็ค่อย ๆ พาสังขารอีกคนไปทางห้องน้ำแบบเจนเติ้ลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ดันมีสะดุดพื้นเองซะงั้น มัวแต่ห่วงเหนก โชคดีไม่ถึงกับหน้าคะมำไป




"เฮ้ย! ไม่ต้องมาเลียนแบบเป็นเพื่อนพี่เว้ย!" เหวอรวบตัวกำปั่นไว้ซะเอง "เดี๋ยวเป็นไรอีกคนแล้วจะยุ่ง แล้วไม่ต้องห่วงพี่มากหรอก พี่เดินได้น่า" พยายามเดินให้เป็นปกติไปถึงโถปัสสาวะ แต่ต้องเอามือเท้ากำแพงไว้ขณะปลดทุกข์ แล้วตัวเองดันใส่กางเกงเลอีก พอปลดเชือกออก กางเกงเลก็หลุดไปกองที่เท้าทันที...




ชิบหาย!!




"โทษทีพี่.." คนหวังดีแต่เฟลเบา ๆ พูดเสียงอ่อย มาส่งเหนกกำลังจะหมุนเดินออกไปรอด้านนอก แต่พอเห็นภาพตรงหน้าก็สตั้นท์ไป "อ้าวเฮ้ย..!?" ไม่รู้จะขำหรือจะเขินดีรึจะยังไง แต่ด้วยความมีจิตอาสาสูงกำปั่นเลยไปช่วยดึงกางเกงที่ลงไปกองอยู่กับเท้าของเหนกขึ้นมาจนปิดอะไรต่ออะไรมิดหมด




ไอ้ว่ากางเกงหล่นลงไปกองที่เท้าก็เหวอแล้ว พอกำปั่นมาช่วยดึงขึ้นยิ่งเหวอหนักกว่าเก่า "เฮ้ยไม่ต้อง!" แล้วยังเป็นจังหวะยืนฉี่อีก โอย ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่อับอายเท่านี้ แต่ก็ไม่ไหวแล้วมันอัดอั้นจำเป็นต้องปลดปล่อย สรุปคือยืนฉี่โดยมีกำปั่นจับกางเกงไว้ให้...




ขายขี้หน้าแต่เช้าเลยกู..



กำปั่นไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ไม่ได้หันมองทางเหนกด้วยความเกรงใจ ในโมเม้นต์นี้ยังจะอุตส่าห์เขินขึ้นมาซะงั้น เวรกรรม ก็รอจนเหนกทำธุระเสร็จนั่นแหละ ถึงจะปล่อยให้อีกคนมัดกางเกงกลับตามเดิมเองจนอะไร ๆ มันเรียบร้อยเสร็จ เหนกก็หันมายิ้มแห้งใส่กำปั่นพลางกระดึ๊บไปอ่างล้างหน้า




"ผละมานี่ไม่ทำงานเหรอปั่น" เหนกหมายถึงงานพี่เทคประกบน้อง พอดีมีคนเดินเข้ามาห้องน้ำ รอดตัวไป..ขอบคุณที่เข้ามาช้ากว่าช็อตเด็ด 1 นาที




"มีพี่ ผมขอตัวมาเข้าห้องน้ำเลยแว้บมาดูพี่อ่ะ เดี๋ยวก็ไปดูทางนั้นต่อแล้ว" เอาจริง ๆ มันก็ไม่ได้ปวดอะไร




"บอกแล้วว่ายังไม่ตาย" ล้างมือปิดก๊อกน้ำ "ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว พาพี่ไปส่งฝ่ายเสบียงหน่อยสิ" ใช่แล้ว ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ปั่นอุตส่าห์มาหาเขานี่นา ก็ต้องใช้ให้คุ้ม




"ได้พี่ ปะ" ยื่นมือไปรอให้เหนกวางมือมาจะได้ช่วยพยุงต่อ จริง ๆ อยากให้กลับไปรอในที่พักแล้วเดี๋ยวตนเผ่นไปดูให้เองน่าจะง่ายกว่า แต่ก็ไม่อยากขัดใจนัก




                หนุ่มรุ่นพี่รู้สึกประหลาดใจที่อีกฝ่ายส่งมือมา เขาจำได้ว่าครั้งนึงเคยทำแบบนี้ แต่อีกฝ่ายปฏิเสธจะจับมือเขานี่นะ แม้ตอนนี้เหนกจะบาดเจ็บก็เถอะ แต่มันก็แค่แผลถลอกเดินแล้วตึง ๆ ปวด ๆ เจ็บแปล๊บ ๆ เท่านั้นเอง




เดี๋ยวนี้กล้าจับมือพี่ต่อหน้าสาธารณชนแล้วเหรอ?” ถามยิ้ม ๆ แต่มือกว้างก็วางลงบนมืออีกฝ่าย กำไรเห็น ๆ




"เห..." กำปั่นฟังแล้วเลิกคิ้วขณะกระชับมือนั้นไว้ด้วยแรงพอเหมาะ ตอนนี้ไม่ได้คิดถึงเรื่องที่ว่ามันน่าอายรึอะไร แค่อยากจะช่วยเหนกเท่านั้นเอง แต่ถูกทักมาก็กระอักกระอ่วนนิดหน่อยแฮะ




"ไม่จับไว้เกิดพี่เหนกล้มหน้าแหกมาผมก็เสียเครดิตหมดอ่ะดิ อุตส่าห์เป็นคนดีมาตลอดน่ะเอ้อ" ยิ้มแฉ่งกวน ๆ ใส่แล้วจูงพาออกไปด้วยกัน ก็พูดไปงั้นแหละ




"ใช่ ปั่นเป็นคนดี แต่พี่กลัวตัวเองจะไม่ไหวเอาน่ะสิ.." ก้มหน้าไปยิ้มกริ่มแกล้งคนหัวฟ้า ให้ตายเถอะ ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในที่สาธารณะก็อยากจะก้มไปหอมแก้มสักสามที เอาคืนเมื่อวานที่ทำเขาไว้แสบนัก




แต่เวลาแห่งความสุขที่ได้จับมือกันก็หมดในเวลาไม่นาน เพราะฝ่ายเสบียงอยู่ห่างจากห้องน้ำไม่เท่าไหร่ พอพวกปีสามเห็นเหนกก็กรูกันเข้ามาถามอาการจนเจ้าตัวตอบไม่ทันร้องหาของกินก่อน กำปั่นก็สิ้นสุดหน้าที่มาส่งเหนกลงแค่นั้น และมีเสียงเรียกพวกพี่เทคไปรวมกลุ่มอยู่ไกล ๆ ต้องกลับสู่โลกความเป็นจริงที่ต้องแยกกันทำงานอีกครั้ง




                เหนกรับชามข้าวต้มจากสาวปีสี่ฝ่ายเสบียงพร้อมค้อมหัวขอบคุณ ก่อนจะใช้ช้อนคนข้าวต้มหมูอุ่น ๆ หอม ๆ  มาเป่า พลางสายตาก็มองตามหลังกำปั่นไปยังกิจกรรมกลางแจ้งที่น่าสนุกสนาน ยอมรับว่าเสียดายที่ไม่ได้ลงไปปลูกป่าด้วย แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ในฐานะพี่ค่ายแค่เห็นน้อง ๆ ทำกิจกรรมมีหยาดเหงื่อเปื้อนรอยยิ้ม ก็คุ้มแล้วกับการลงทุนลงแรงเพื่อค่ายครั้งนี้




                ขาเขาก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ในเมื่อแผลมันนอนอยู่ใต้ผ้าปิดแผลอย่างสงบ ขอแค่ไม่มีใครหรืออะไรอุตริมากระแทกมัน เหนกก็เดินไปไหนมาไหนได้แม้สปีดจะตกลงบ้างแต่ก็ดีกว่าเป็นง่อยล่ะ พอซัดข้าวต้มฝีมือฉมังของฝ่ายเสบียงอิ่มหนำดีแล้ว เลขาฯค่ายก็ทำหน้าที่ตัวเองสักทีโดยการไปคุ้ยสมุดจดตารางงานพร้อมนาฬิกาเดินกะเผลกไปมาทั่วค่ายตามประสาพวกชอบฝืนตัวเอง




                ใจจริงคืออยากเห็นกำปั่นตอนปลูกป่าใกล้ ๆ มากกว่า




                บริเวณฟีล์ดที่เคยเป็นพื้นที่ว่าง ๆ ถูกเติมเต็มด้วยกล้าที่ปลูกลงในหลุมดูละลานตา กล้า 500 ต้นได้ปักหลักลงบนแผ่นดินเพื่อเติบใหญ่เป็นไม้ยืนต้นต่อไปในอนาคต เป็นภาพสวยงามที่ใครเห็นก็ต้องรู้สึกตื้นตัน ด้วยน้ำมือและน้ำแรงของนิสิตตัวเล็ก ๆ กว่าสองร้อยชีวิต เป็นภาพที่สามารถบอกได้ว่าผืนป่าประเทศไทยยังไม่ได้ตายลงเสียทีเดียว



                ระหว่างที่เดินไปมาช้า ๆ ก็มีคนจากฝ่ายต่าง ๆ วิ่งมาหาทักทายถามอาการบ้าง มาถามกำหนดการณ์บ้าง มีลากไปถามไปคุยเกี่ยวกับกิจกรรมตอนบ่ายว่าฝ่ายไหนต้องทำอะไรบ้าง นัยน์ตาสีน้ำตาลก็เหลือบมองเจ้าของผมสีฟ้าสวมเฮดแบนด์ ที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ ช่วยขุดดินให้น้องปีหนึ่งเหงื่อไหลไคลย้อย แต่ใบหน้าเปื้อนยิ้มกว้าง รายล้อมไปด้วยรุ่นน้องน่ารัก ๆ หน้าตาเลอะดินกันหมด เป็นภาพที่เหนกอยากได้จริง ๆ เสียดายที่มือถือคู่ใจกลายเป็นสากกะเบือถาวรเพราะฝนเมื่อคืนซะแล้ว



               

                พอดีกับที่คนถูกมองหันมา แม้จะติดเรแบนด์สีชา เหนกก็รู้ทันทีว่ารอยยิ้มและมือที่โบกอยู่นั้นส่งมาให้เขา ทำเอาเลขาฯค่ายจู่ ๆ ก็ยิ้มกว้างชะงักบทสนทนาที่กำลังพูดอยู่กับเพื่อนร่วมค่าย




                                “เหนก...เหนก...ไอ้เหนก



                เสียงคู่สนทนาฝ่ายสถานที่เรียก เมื่อเลขาฯค่ายไม่มีการตอบสนองเขาจึงเอามือโบก ๆ ปาดหน้าเข้าให้ ทำเอาอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง




                                “เฮ้ย!! ทำอะไรวะ ตกใจหมด




                                “เป็นไรไปวะ อยู่ ๆ ก็ยิ้ม มึงเมาป่ะเนี่ย?” พลางหันไปมองด้านหลังตัวเองว่ามันยิ้มให้ใครวะ




เออกูเมาร.... ไม่มีไรเว้ย! ตะกี้ถึงไหนแล้วนะ เออ เวทีใช่มะเกือบตอบไปว่าเมารักแล้ว และโชคดีที่กำปั่นหันไปขุดดินอยู่ เกือบซวยแล้วมั้ยล่ะกู..

               



                ไง ๆ เขาก็ยังไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขาชอบกำปั่น ลำพังตัวเองน่ะไม่เป็นไรหรอก พร้อมจะขึ้นเวทีประกาศออกไมค์ด้วยซ้ำว่าชอบและรักกำปั่นแค่ไหน ...ติดที่ตัวกำปั่นเองน่ะสิเดี๋ยวจะช็อกตายก่อน...




                ไม่นาน กิจกรรมปลูกป่าซึ่งเป็นกิจกรรมหลักของค่ายนี้ก็สิ้นสุดลงไปได้อย่างงดงาม บริเวณค่ายมีต้นกล้า 500 ต้น เรียงกันเป็นระเบียบมองแล้วละลานตาไปหมด ตอนนี้เป็นเวลาพักผ่อนล้างไม้ล้างมือ แจกน้ำแจกขนม และเก็บพวกอุปกรณ์มาทำความสะอาดให้เรียบร้อยโดยเหล่าพี่เทค และมีน้องปีหนึ่งจิตอาสาหลายคนไปร่วมช่วยล้างด้วย เป็นภาพความสามัคคีที่เกิดจากการทำงานร่วมกันที่ใครได้มาเห็นก็ต้องใบหน้าเปื้อนยิ้ม


               

               

                ขณะที่บรรยากาศเริ่มผ่อนคลาย มีการจับกลุ่มคุยเล่นเม้าธ์กันเพราะว่างงาน ก็มีเสียงออกลำโพงประกาศจากเฮดฝ่ายกิจกรรม หรือเพื่อนเต้ของเหนกนั่นเอง ทำให้ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นชะงักหันไปฟัง




“Attention, please! Attention, please! ฟังทางนี้หน่อยครับน้อง ๆ




เต้หยิบกระดาษสีเหลี่ยมจตุรัส ขนาดเท่าฝ่ามือไม่รวมนิ้ว สีชมพูบ้างเขียวบ้างเหลืองบ้างขึ้นมาชู




เดี๋ยวเราจะให้ชาวค่ายไปรับประทานอาหารกลางวันเติมพลังกัน อ้า.. แต่ก่อนอื่น ให้พี่เทคจากแต่ละกลุ่มนะครับ มารับกระดาษแบบเดียวกับในมือผมไป ตรงหน้าเวทีนะครับ โดยพี่ก้อยและพี่หนึ่งสุดสวยตรงนี้เขาผายมือไปยังสองสาวที่โบกมือให้เหล่าน้องนุ่ง ต่างถือกล่องใส่กระดาษและดินสอปากกาเตรียมแจก




ให้ชาวค่ายเขียนความในใจถึงใครก็ได้ในค่าย ไม่ว่าจะเป็นปีหนึ่ง พี่เทค หรือพี่ค่าย กระทั่งเจ้าหน้าที่ก็เขียนได้นะครับ จะเขียนชื่อตัวเองรึเปล่าก็...แล้วแต่เห็นสมควรแล้วกันนะเต้ยิ้มกริ่มสำคัญเลย อย่าลืมเขียนชื่อผู้รับนะครับ! ให้แน่ใจว่าพวกพี่จะไดเลเวอรี่ถูกตัว เสร็จแล้วมาหยอดกล่องนี้ พี่หนึ่งยกกล่องให้ดูหน่อยครับ




                หนึ่งยกกล่องกระดาษลายกระดาษห่อของขวัญ มีป้ายติดว่าปีหนึ่ง พี่เทค พี่ค่าย อื่น ๆ และมีช่องให้หยอดเหมือนกระปุกออมสิน โชว์ให้น้อง ๆ เห็นกันทั่ว




หยอดให้ถูกช่องนะครับเดี๋ยวคนรับผิดตัว จะเขียนคนละสิบใบก็ได้ไม่ต้องห่วงกระดาษมีเยอะครับ ถ้าไม่พอเดี๋ยวพี่จิ๊กกระดาษทิชชู่...เอ้ย ไม่ใช่!ตึ่งโป๊ะใครอยากบอกอะไร ติชม ร้องเรียน หรือจะสารภาพรักก็เอาเลยครับ แต่อย่าลืมใช้ภาษาสุภาพกันนะ หยอดได้เรื่อย ๆ เราจะปิดกล่องรับคืนวันนี้หลังจากมินิคอนเสิร์ตจบ ราวสี่ทุ่มนะครับ ใครไม่เข้าใจอะไรมาถามได้เลยจ้า




พอเต้ประกาศจบ เหล่าชาวค่ายก็พูดกันให้แซ่ดถึงความน่าสนุกในการส่งข้อความ พลางเริ่มคิดกันแล้วว่าจะส่งไปให้ใครบ้างดี และมันไม่ใช่แค่การส่งข้อความผ่านกระดาษหากันเท่านั้น มันเป็นการประชันความป๊อปปูล่าร์ด้วยว่าใครจะได้รับกระดาษแผ่นน้อยบรรจุข้อความมากน้อยกว่ากัน เผลอ ๆ ใช้เป็นสื่อสะดวกบอกความในใจได้ด้วย




กิจกรรมดำเนินไปตั้งแต่รับประทานอาหารกลางวัน ปล่อยฟรีให้น้อง ๆ ได้พักผ่อนกันเต็มที่เพราะเหน็ดเหนื่อยจากกลางวัน จะได้มีแรงเย้วได้เต็มที่กับมินิคอนเสิร์ตตอนกลางคืน ส่วนพวกพี่ค่ายต่างช่วยกันจัดเวทีสถานที่ไม่ให้มีอะไรผิดพลาด ฝ่ายเสบียงก็เตรียมน้ำเตรียมขนมกันเต็มที่ การันตีได้ว่าคืนนี้สนุกชัวร์




                จากตอนนั้นมากำปั่นก็ช่วยเหลืองานไปตามหน้าที่แล้วก็มานั่งจ้องแผ่นกระดาษเล็ก ๆ แผ่นเดียวเหมือนถ่ายทุกข์ไม่ออก เพราะสิ่งที่อยู่ในหัวนั้นมันยากที่จะถ่ายทอดลงในแผ่นเยื่อไม้จิ๋ว ๆ นี่ และอื่น ๆ อีกมากมาย.. ในเมื่อเป็นข้อความที่อยากจะส่งให้ใครคนหนึ่งที่ขาเดี้ยงอยู่ ส่วนไอ้ที่เขียนให้น้อง ๆ เพื่อน ๆ พี่ ๆ คนอื่นน่ะเขียนไปหลายแผ่นแล้ว




                ใช้เวลาไปเฮฮาทำกิจกรรมอย่างอื่นอย่างการไปเตรียมงานมินิคอน พอถึงช่วงเวลาสนุก ต้น ๆ งานแน่นอนว่าไม่มีพลาดไปแจมสนุกสนานกับเขาจนเหนื่อยลิ้นห้อยแต่ก็ยังยิ้มได้ตามประสาคนอารมณ์ดี มีลูกบ้าอะไรตะแกปล่อยเต็มที่ให้สมฐานะกองสันทนาการ




ปล่อยแผ่นกระดาษสีฟ้าอ่อนซุกในกระเป๋ากางเกงให้สิ่งที่อยากสื่อมันตกตะกอน ถึงงั้นยังไง๊ยังไงมันก็ยังไม่ได้อยู่ดีจนใกล้จะจบมินิคอนเสิร์ตอยู่แล้ว ตอนระหว่างนี้เขาก็ไม่ได้มีโอกาสได้คุยกับเหนกมากนักเพราะหน้าที่มันกั้น บวกกับหลัง ๆ เริ่มรู้สึกเหมือนมีสายตาคอยจ้องมองอยู่ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน..




                ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่า แต่มันก็ทำให้เขารู้ตัวว่าควรจะระวังไว้มากขึ้น




                เขาล้วงแผ่นกระดาษแผ่นนั้นที่เริ่มยับนิดหน่อยออกมากลั้นใจเขียนอะไรบางอย่างลงไป และเอาไปหย่อนในกล่องที่เช็คว่าคงไม่พลาดเป้าแล้ว จากนั้นก็ไปรอให้ถึงเวลาที่มินิคอนเสิร์ตจะจบ รอเวลาที่ข้อความพวกนั้นจะส่งตรงถึงเจ้าของอย่างใจจดใจจ่อ




                ส่วนอเนกภพ ณ ขาเดี้ยง แทนที่จะสำนึกสำเหนียกว่าตัวเองไม่สมประกอบก็ยังเดินไปเดินมาช่วยคนโน้นคนนี้ยกอะไรที่ไม่เหลือกว่าแรงอยู่ตลอด ด้วยคำว่า -กูไม่เป็นไรเว้ย- แจกไปทั่ว กระนั้นก็ยังคอยมองตามกำปั่นอยู่ตลอด และส่งยิ้มให้บ้าง มันก็มีสะกิดใจนิดหน่อยเหมือนกันที่อีกฝ่ายเหมือนจะเลี่ยง ๆ ไม่เข้ามาคุย แต่ก็คิดว่าคงงานยุ่งมั้ง เลยปล่อยผ่านไป ไม่ได้สนใจจะระวังตัวสักนิดด้วยความอินเลิฟมันบังลูกกะตา



               

                กระทั่งมินิคอนเสิร์ตเริ่ม หนุ่มรุ่นพี่ก็ไม่วายจะนั่งมองอยู่ห่าง ๆ เสพความสำเร็จของค่ายเงียบ ๆ ดูเพื่อนรักร่วมค่ายไปเต้นผสมแหกปากสุดเหวี่ยงไม่เกรงใจเจ้าป่าเจ้าเขา แต่เอาน่ะ ยังไม่ดึก แถมเลิกแค่ 4 ทุ่มเองคงไม่รบกวนอะไรมาก ถ้าไม่ติดว่าเขาขาเดี้ยงล่ะก็คงได้ไปวาดลวดลายโยกย้ายส่ายสะโพกให้เป็นบุญตาบ้างแล้วล่ะ




                เหนกใช้เวลานี้เขียนข้อความลงบนกระดาษใบน้อยสีคละ ๆ กันที่เขาหยิบมาจากกล่อง เขียนถึงเพื่อนร่วมค่ายผู้ตรากตรำทำค่ายร่วมหัวจมท้ายกันมาจนครบทุกคน และเขียนขอบคุณเจ้าหน้าที่ทั้งสามคนด้วย อยากเขียนถึงปีหนึ่งปีสองหรอกแต่มันเยอะเกินไป..ร่วมร้อยแผ่นเขาคงเขียนไม่ไหว ก็เลยตัดปัญหามาเขียนให้กับคนที่อยากเขียนให้มากที่สุดเพียงคนเดียวเท่านั้น ขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้ไม่มีใครมาแซวเพราะต่างไปดิ้นมันส์กันหน้าเวทีหมด



                จริง ๆ แค่ส่งข้อความทุกวันนี้หลายคนรวมทั้งเขาก็ใช้ผ่านเครื่องมือสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์อยู่แล้ว แต่การเขียนลงกระดาษด้วยลายมือคนเขียนเองสำหรับเหนกมันมีสเน่ห์กว่า เพราะมันสะท้อนความตั้งใจผ่านแรงกดปลายดินสอปากกา ฝังลงในเนื้อกระดาษ ดูเป็นรูปธรรมกว่าในโซเชียลเน็ตเวิร์ค อย่างที่เขากำลังบรรจงคิดคำอยู่ในหัว และค่อย ๆ จรดปากกาเขียนลงไปช้า ๆ เช่นตอนนี้




                กระดาษสีชมพูพับสี่ทบเขียนชื่อกำปั่นไว้เด่นชัดถูกหย่อนลงกล่องรับเป็นใบสุดท้าย ก่อนคนหย่อนจะค่อย ๆ เดินกึ่ง ๆ เขยกมายังฝ่ายเสบียงหาโจ๊กซองต้มกินรองท้อง




--------------------------------------




                เวลาสี่ทุ่ม คอนเสิร์ตเล่นเพลงสุดท้ายจบปิดท้ายความมันส์พอดิบพอดี เสียงพูดขอบคุณจาก เก้า ผู้อำนวยการค่ายกล่าวแก่น้อง ๆ และชาวค่ายทุกคน พร้อมแจ้งว่าพรุ่งนี้รถออกแปดโมงเช้า ให้เก็บกระเป๋าเตรียมกันไว้เลยคืนนี้จะได้ถึงมหาวิทยาลัยไม่เลทมาก




                พอการแสดงจบอย่างสดุดี กล่องแพนโดร่าที่อัดแน่นไปด้วยข้อความจากชาวค่ายก็ถูกเปิดออก ทำเอาพวกพี่ค่ายที่ทำหน้าที่เปิดกล่องมองตาโตเพราะกระดาษมันแทบจะล้นทะลักฟูออกมานอกขอบกล่อง ไม่คิดว่าชาวค่ายจะให้ความสนใจกิจกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ ดีขนาดนี้ ทำเอาบักเต้คนต้นคิดยืดอกชมตัวเอง เป็นไงล่า...ความคิดกูเจ๋งใช่มั้ยล่า อย่างน่าหมั่นไส้จนโดนไม่รู้กี่มือโบกหัวเอา




                อเนกภพได้กระดาษสีเหล่านั้นมาเป็นสิบใบ ก็นะ ส่วนมากก็มาจากสหายทำค่ายทั้งนั้น แต่ใจลึก ๆ เขาต้องการอ่านข้อความจากคน ๆ เดียวที่สุด เลขาฯค่ายหุบยิ้มไม่อยู่มองไปยังกระจุกกระดาษที่อยู่ในห่อเสื้อบนพุงแทนถุงใส่




                                อันไหนของกำปั่นว๊า...โอ้ยลุ้นว่ะ




                แถมยังลุ้นด้วยว่ากำปั่นจะทำหน้าไงเมื่อเปิดของตัวเองดู แต่ไม่ได้ เขาต้องปลีกวิเวกไปอ่านของตัวเองก่อน อย่างน้อยต้องหลบสายตาไอ้เพื่อนตัวดีชอบส.สระเอือกแถวนี้...




                พอมาปลีกวิเวกที่ห้องพยาบาล เหนกก็หย่อนก้นลงกับเตียง ไม่ได้ไปช่วยไดเลเวอรี่แมจเสจถึงมือน้อง ๆ เพราะต้องขึ้นบันไดและสังขารเขาไม่เอื้ออำนวย มือโกยกระดาษจากเสื้อตรงพุงลงสู่ที่นอนด้วยใจระทึกตึกตัก ...นี่ขนาดแค่กระดาษใบเดียวกูยังเป็นเอามากขนาดนี้




                มือค่อย ๆ เปิดอ่านข้อความทีละฉบับ ส่วนมากก็เป็นคำแซวจากเพื่อนค่ายเรื่องขาเดี้ยง กับคำขอบคุณ มีจากน้องปีสองและปีหนึ่งบ้างประปราย มีสะดุ้งเล็กน้อยจากข้อความของพี่หน่อง อ่าน ๆ แล้วก็ต้องอมยิ้มกับข้อความน่ารัก ๆ กวนตีน ๆ บ้างคละกันไป จนมือไปหยิบกระดาษสีฟ้าท่าทางผ่านสมรภูมิมาพอสมควรเปิดอ่าน




และขณะเดียวกันนั้นทางหนุ่มผมฟ้าเองก็ได้แผ่นกระดาษมาพอสมควร โดยถือแปะไว้กับอกกันหล่น ชะเง้อมองหาเหนกว่าแว้บไปไหนซะแล้ว ในอกเต้นตุบระทึกเบา ๆ ทั้งข้อความที่อาจจะได้จากคนที่ชิ่งไปไหนไม่รู้ รวมถึงข้อความของตัวเองที่คงจะถึงมือเจ้าตัวแล้วล่ะมั้ง




แต่กว่าจะได้อ่านก็ต้องไปช่วยแจกแผ่นกระดาษถึงมือน้อง ๆ ให้หมดซะก่อน พอต่างคนต่างได้อ่านกันแล้วเสียงเซ็งแซ่ดก็มีกระจายกันไป นั่นแหละกำปั่นถึงจะสบโอกาสไปหามุมดีอ่านกับเขาบ้างจนได้ที่ด้านนอกตรงมุมมืดของอาคารที่ไม่ค่อยมีใครผ่านมา ได้ยินเสียงแมลงร้องระงมเป็นบีจีเอ็ม มีแสงส่องพอให้อ่านอะไรได้




เขาเปิดอ่านทีละแผ่นด้วยความตื่นเต้นปนความรู้สึกพองโตเพราะคำชมและคำแซวมากมายจากทั้งเพื่อน พี่และน้องที่เขาดูแลเอง ที่ทำให้รู้สึกสะดุ้งก็คือข้อความที่ท่าทางจะมาจากน้องผู้หญิง




'พี่กำปั่นน่ารักจุงเลออ โดยเฉพาะที่เต้นคู่กับพี่อเนกภพอ่ะค่าา >;3 อิอิ'




อ่านแล้วก็อดปาดเหงื่อไม่ได้.. ทำไมน้องแกต้องแย้บมาแบบแพ็คคู่ด้วยละเฮ้ย.. กำปั่นส่ายหน้าแล้วหยิบแผ่นกระดาษอีกอันมาเปิดอ่าน คราวนี้เป็นข้อความที่ลงชื่อคนส่งมาให้ด้วย




'ขอบคุณสำหรับการดูแลในค่ายครั้งนี้นะครับ

ไว้มีโอกาสผมขอมาคุยกับพี่อีกนะครับพี่กำปั่น : )

- สิงห์ -'




อ่านของสิงห์แล้วเขาก็ชะงักไป อดเลิกคิ้วขึ้นด้วยความรู้สึกแปลก ๆ บอกไม่ถูกไม่ได้ เพราะตั้งแต่นั่งรถขามานั่นแล้วที่สิงห์ทำให้บรรยากาศอะไร ๆ มันดูมีซัมติง ทว่าเท่าที่ได้อยู่กลุ่มเดียวกันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรล่ะนะ




เขาพับเก็บกระดาษที่อ่านแล้วทั้งหมดไว้ในกระเป๋ากางเกงดิบดีแล้วหยิบแผ่นเกือบสุดท้ายที่เหลือขึ้นมาซึ่งเป็นแผ่นสีชมพูกับสีเหลือง เริ่มแป้ว ๆ ว่าเหนกไม่ได้ส่งมาเหรอ.. ละก็คอตกหดหู่ไปเองซะอย่างนั้น แต่เอาวะ.. ยังมีลุ้นอยู่ แล้วก็หยิบแผ่นสีชมพูมาอ่านก่อน เดาไปเองว่าอาจจะเป็นน้องผู้หญิงส่งมาเพราะดูจากสีที่ใช้นี่ล่ะ..




                ขอบใจนะที่ให้โอกาสพี่ รักนะครับ <3

                                     เหนก

         ปล. รักจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วว่ะ ทำไงดีวะ




"อ้าว เฮ้ย..." กำปั่นตกใจกับข้อความในกระดาษสีหวานถึงขนาดอุทานออกมาเลยทีเดียว อ่านทวนแล้วทวนอีกว่าตาคงไม่ฝาด ยืนยันจนมั่นใจแล้วว่าคงไม่ได้วิตกจริตจนตาเบลอไปเอง เขายกมือปิดปากที่มีรอยยิ้มผุดขึ้นมาจนแก้มแทบแตก มันทั้งเขินทั้งขำจนไม่รู้จะว่ายังไง




เล่นกันงี้เลยเหรอวะพี่เหนกแม่ม..




แต่เอาสิ เขาก็มั่นใจว่าตัวเองก็หวดไม้ตีลูกทำคะแนนเด็ดได้อยู่ล่ะวะ! ..มั้ง อยากไปเห็นจริง ๆ ว่าพี่เหนกตอนนี้จะทำหน้ายังไงแล้ว เพราะเขาเขินหนักนำไปก่อนละเนี่ยเมื่อมาทบทวนว่าตัวเองเขียนอะไรส่งไป..





'ขาหายไวๆนะพี่เหนก เพี้ยงๆ

ผมรักพี่นะเอ้อ

แต่เออ.. เป็นแฟนกันนี่ผมก็ยังไม่มั่นวุ้ย

ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ..

เรแบนไรเดอร์'




“..................”




                คนที่ได้รับข้อความเผลอกลั้นหายใจ ตาเบิกโพลงมองบรรทัดที่สองซ้ำแล้วซ้ำอีก จ้องค้างไว้เหมือนกลัวว่าถ้ากระพริบตาข้อความมันจะเปลี่ยนตัวเองหรือหายวับไปดื้อ ๆ นั่งตัวแข็งค้างกลายเป็นรูปปั้นโลหะสัมฤทธิ์ในพิพิธภัณฑ์ ผิดแต่หัวใจมันเต้นเร็วรัวยิ่งกว่าเพลงร็อคในคอนเสิร์ตเมื่อครู่ และในหัวกำลังโวยวายกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา




                                จริงดิ!! จริงดิวะ!! กูไม่ได้ตาฝาดใช่มั้ย!?




จริงดิ....จริงเด๊ ...จริงเด๊!!! เจรงงงงงงงงเด๊ยยยยยยยย์!!!???



                แต่จากการอ่านทวนเป็นสิบรอบภายในหนึ่งวินาที อเนกภพรู้สึกเหมือนตัวเองจะพ่นเลือดกำเดาออกมาเหมือนในการ์ตูนญี่ปุ่นได้ และเตียงที่เขานอนคืนนี้จะต้องย้อมไปด้วยเลือด รูปปั้นโลหะสัมฤทธิ์เปลี่ยนท่าจากนั่งเป็นล้มนอนลงเตียงปุ มือยังถือกระดาษสีฟ้าแผ่นน้อยไว้ในมือสั่นเทา และใบหน้ารูปปั้นก็ผุดสีเลือดฝาดไปถึงหู




อยากปาไอ้มือถือซังกะบ๊วยที่จมน้ำดับไปทิ้งจริง ๆ อยากโทรหากำปั่นเดี๋ยวนี้ ที่นี่ ตอนนี้เลย แต่มันทำไม่ได้เพราะมันไปสู่สุคติแล้ว โอ้ย อยากจะบ้า!




ตอนนี้ก็ทำได้แค่จ้องกระดาษแผ่นนั้น อ่านซ้ำไปซ้ำมาทบทวนยิ่งกว่าหนังสือสอบ ไล่สายตาจดจำลายมือกำปั่นทุกพิกเซล ให้สมองมันจำให้ติดตา จำไปจนตายได้เลยยิ่งดี อ่านไปก็ไม่สามารถควบคุมใบหน้ายิ้มแฉ่งฉีกไปจะถึงหูให้คาล์มดาวน์ลงได้ กระดาษแผ่นอื่นที่ยังไม่ได้อ่านก็ลืมไปหมดสิ้น ร่างอเนกภพกลิ้งไปมาบนเตียงงุ่นง่าน ๆ ขยำผ้าปูจนยับ เป็นการระบายความดีใจที่อัดอั้นแทนการลุกขึ้นวิ่งเอาเสื้อคลุมหัวไปรอบค่ายทั้ง ๆ ที่ขาเดี้ยงอยู่ราวนักบอลในดวงใจทำประตูพลิกสกอร์ได้ใน 5 นาทีสุดท้ายก่อนหมดเวลา




            กำปั่นรักกูววววววววววววววว!!! กำปั่นรักกูแล้ววววววววววว!!




ถ้าใครเปิดประตูเข้ามาคงเห็นเลขาฯค่ายองค์ลงดิ้นพราด ๆ อยู่กับเตียง และอาจต้องแจ้งรถพยาบาลมาหิ้วเข้าห้องฉุกเฉินฉีดยาระงับประสาทได้




อยากจะประกาศให้ก้องโลกยิ่งกว่าไอน์สไตน์คิดค้นปรมาณูนิวเคลียร์ได้ ยิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่ 1 ติดกันสองงวด มันดีใจจนจุกไปถึงคอ ทำอะไรไม่ได้นอกจากนอนพังพาบหลังจากดิ้นพราด ๆ จนหมดแรงไปเอง ลืมความเจ็บที่ขาไปชั่วขณะ




สุดท้ายเขาจูบกระดาษสีฟ้าแผ่นนั้นเบา ๆ แล้วกอดไว้กับอกข้างซ้ายตรงตำแหน่งหัวใจ พึมพำออกมาเสียงเบาราวกับคุยกับกระดาษแผ่นนั้นด้วยใบหน้าที่ยิ้มไม่หุบ




                                “..ขอบใจนะปั่น..กูตายตาหลับแล้ว




To be continued

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

732 ความคิดเห็น

  1. #667 IIJACKII (@nattawatdi) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 16:47
    เหมือนว่ากระดาษที่ปั่นส่งสีชมพู แต่ไหงพี่เหนกอ่านจากแผ่นสีฟ้าหว่าาา
    #667
    0
  2. #651 ♦{หลาม}♦ (@te-yo-02) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 14:02
    เฮ้ย อย่าพึ่งตาย อยู่หวานกันต่อไปก๊อนนน
    #651
    0
  3. #583 TaNgWa ^^ (@hongfa99) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 04:41
    อิฉันเป็นปลื้มค่ะ ปั่นนั้ลล้ากสัดด พี่เหนกจะตายเเล้ววว 55* ไม่จบนะพี่มีมือที่สามคอยเสียบปั่นอยู พี่ต้องเป็นคนเสียบนะไม่ใช่เด็กปีหนึ่งงงง เหนกปั่นนน
    #583
    0
  4. #568 N เอ็น (@nlm1122) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 16:25
    อย่าาาาาาา อย่าเพิ่งตายค่ะพี่เหนก ไปตายคาอก(นุ้งกำปั่น)ดีกว่า 555
    #568
    0
  5. #528 nafr (@loveitachi) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 12:22
    โอ้ย ย ย

    น่ารักเกิ้น อ่านตอนนี้แล้วฟินโฮกกกกกกกกกกก
    #528
    0
  6. #506 Ma-i (@vryinsoul) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 15:42
    น้องเพิ่งบอกรัก  จะรีบตายไปไหน๊ๆๆ
    อ่านเรื่องนี้แล้วเหนื่อย เหนื่อยเพราะยิ้มมากไป 
    ยิ้มแทบทุกบรรทัด น่ารักโหดๆ 
    #506
    0
  7. #491 xib, (@xib1) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 01:03
    ชอบข้อความทั้งสองคนมากแสดงถึงความรักที่ให้กันมากกก สามารถโจมตีฟุโจชิได้99999++ รับเลยศพสาววาย100000000 ea แค่อยู่ประเทศไทยก็ฟินได้เหมือนไปฟินแลนด์ (?)
    #491
    0
  8. #476 Lucia Eve (@sodiz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 10:55
    ว้ากกกกกกกกกกก เขินแทนเลยอ๊า พี่เหนกคราวนี้หัวใจพองโตเลยอ่ะดิ  //ดิ้นๆ
    #476
    0
  9. #437 Sasu_Nara (@ningkining) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2556 / 15:28
    ฟหกดสวงกสยดายเ่นย่อ้ำพรนยไ่อ //ตายห่านข้างๆพี่เหนก

    น้งปั่นรุกน่ารักอ่าาาาาาา ฟฟฟฟฟฟฟฟ //แดดิ้น

    พี่เหนกใจร่มๆ แอบฮาตอนบอกกำปั่นรักกูววว(?) -/////-
    #437
    0
  10. #434 RINKUWAc .™ (@hasuki) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 19:26
    ปั่นน่าร้ากกกกกกกกกกกกกก >
    อ่านไปยิ้มไป ดิ้นไปอยู่เนี่ย #เขิน
    #434
    0
  11. #406 Ishirokotori (@kobatoishiro) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 12:25
    หนูก็ตายตาหลับแล้วค่ะ>////<
    #406
    0
  12. #395 มาเฟียแฟนวาย (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 00:42
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกก กำปั่นน้อยน่ารักที่ซู๊ดดดดดดด



    เขินแทนเลยนะเนี๊ยะ >////<



    พี่เหนกสู้ๆๆ เอากำปั่นน้อยมาเปนแฟนให้ได้เน้อ



    -///- ฟินที่สุดดดดดดดดดดดด -///-
    #395
    0
  13. #355 moongray (@moongray) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 12:28
    น่ารักอ่ะ><ฟินสุดๆๆๆๆ


    ***มาต่อไวนะค้า^^
    #355
    0
  14. #353 Ppim_eiei (@ppim-eiei) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กันยายน 2556 / 17:03
    นั่งอ่านตอนนี้อยู่บนรถเมล์ อ่านไปก็ยิ้มไปบางทีก็เผลอหัวเราะออกมาจนคนที่นั่งข้างๆหันมามอง อิพี่เหนกทำเราฟินนาเล่ 555+ เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์น้า สู้ๆ
    #353
    0
  15. #352 Graziar_M. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กันยายน 2556 / 05:59
    หวานกันไม่เกรงใจมดแมวเลยนะครัช...แหม่....พี่เหนก...ขอให้ได้ฮาใช่มะ...ฮาตลอดดดด//รักเรื่องนี้สุดๆค่ะ มาอัพต่อเร็วๆน๊าาา ไรเตอร์สู้ๆ ชึ่บๆ (//-o-)//\\(-o-\\)(//-o-)// โอ๊ส++
    #352
    0
  16. #334 Hakurairu (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2556 / 01:10
    าืสา่ยา่่jhgjhxvcjhbklgfcjnhgvkmlckgjlklfgn;gf

    mk'ouhdH9kp9ks]y[c]h;8jttttttt

    ทางนี้ก็ตายตาหลับแล้วเจ้าค่าเอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    คือ!!! ตอนเห็นข้อความพี่เหนกก็แบบว่า กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดพี่เหน๊กกกกกกกกกกกกกกกกก

    ลงไปดิ้นๆกับพื้นแล้ว

    พอเห็นข้อความกำปั่น.............

    R.I.P TO MEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE ฟิ นา เลลลลลล่ O
    #334
    0
  17. #331 Pach (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2556 / 14:11
    กรี๊ซ!!! อ่านแล้วเขินอยากลงไปแดดิ้นเหมือนเหนก >.
    #331
    0
  18. #330 Kaname ai (@airi3601) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2556 / 15:58
    ฟินมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    ยิ้มจนแก้มจะแตกแล้วค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    อยากระเบิดตัวเอง กรี๊ดดดดดดดดดดดด ////////
    ยิ้มตั้งแต่เริ่มอ่านจนอ่านจบ แบบโอยยยยย ตายๆๆๆๆ ////// //ดิ้นพราดๆๆๆ
    อ่านแล้วแบบโอย หนูตายตาหลับแล้วค่ะ กร๊ากกกกกก
    น่ารักไปไหนคะพี่เหนกกกกกกก <3
    กำปั่นแบบ โอ้ยยยๆๆๆๆ น่าร๊อกอ๊าาาาาาา ๆๆๆๆๆๆ
    #330
    0
  19. #327 กล้วยฉาบทองเหลือง (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2556 / 21:21
    ขอบคุณสำหรับความฟินค่ะ :)
    #327
    0
  20. #325 terinna (@terinna) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2556 / 22:58
    โอ๊ยยยย มันแบบว่าๆๆๆๆๆๆๆ จะฟินตายอยู่แล้วอ่ะ อ้ากกกกกกก น่ารักอะไรกันอย่างนี้นะ โอ๊ยยยยยยย (ดิ้นพราดๆไปมา)
    #325
    0
  21. #324 FoR(ฟอล) (@maxzone5432) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2556 / 19:18
    อ๊ากกกก ฟินส์สุดๆ กำปั่นแกล้งพี่เหนกอ่า (อ่านๆไปก็รู้สึกสงสารพี่เหนกแหะหลังจากได้รับข้อความ กลัวตกเตียงแล้วเดี้ยงอีก 5555+) ตอนต่อไปนี้ขอฟินส์กว่านี้อีก เอิ๊กๆๆ
    #324
    0
  22. #323 ดิวดิ้ว (@dew1232) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 17:37
    ฟินเยอะขึ้นทุกตอนจริงๆแหะ อยากอ่านตอนต่อไปไวๆ ว่าจะเป็นไงต่อแล้วความจะแตกไหมนะหรือจะประกาศให้โลกรู้หรือเปล่า โอ้ยยยยยอยากอ่านต่อ X////D
    #323
    0
  23. #320 mojini (@pakwun) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 16:37
    โอ้ววว กี๊ชชชช มันก๊าววใจมากกกกกอ่ะ !!!



    เหนกปั่นแบบ น่ารักไปแล้วววว ฮ๊ากกกก >/////<



    อ่านไปยิ้มไปอย่ากะคนบ้า ฮรือออ เขินนนนน 





    #320
    0
  24. #318 Nashi_zef (@zefia08) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 13:30
    โอ๊ยย พี่เหนกน่ารักกก ปั่นรุกมากกกก พี่เหนกระวังหลังไว้นะคะ 555 เรื่องนี้อ่านทีไรก็ยิ้มตลอด น่ารักมั่กๆ //บางทีฟินไปยิ้มค้างหน้าคอม คนคงว่าอินี่บ้าป่าว ก๊าก รอตอนต่อไปอยู่นะคะะ (รอว่าจะเหนกปั่น หรือปั่นเหนก #ผิด)
    #318
    0
  25. #317 Goblin87 (@gr0517) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 03:00
    อร๊ากกกกกกก อ่านรวดเดียวฟินสุดเลยค่ะ เรื่องนี้ทั้งรั่ว ฮา น่ารัก โรแมนซ์ใสๆ เอาใจแม่ยกไปเล๊ยยย
    #317
    0