Yaoi : กั้นรัก

ตอนที่ 11 : >> 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,750
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    27 พ.ค. 56



                หลังจากวันที่ได้อยู่กับกำปั่นสองต่อสองบนหาด เหนกก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกับกำปั่นอีกด้วยความเซ็งปนจ๋อยที่ส่งความรู้สึกไปขนาดนั้นแล้วไม่มีอะไรตอบกลับมา แถมยังดูไม่คิดอะไรเลยอีกต่างหาก คนจีบก็ไม่ใช่เครื่องตอบรับอัตโนมัติมันก็ท้อเป็นเหมือนกันนะ แต่พอตัวเองไม่ไปพูดคุยด้วยดูกำปั่นสบายใจเหลือเกินนี่มันก็น่าหงุดหงิดแฮะ แม่มปล่อยกูบ้าคิดถึงอยู่คนเดียวเลยนี่หว่า ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย ทำไมเวลามีความรักมันต้องทรมานขนาดนี้ อยู่ใกล้ก็ไม่ดีขาดเขาก็ไม่ได้ บ้าจริง..

 

                ตอนนี้งานของค่ายแทบไม่มีอะไรมากสำหรับเหนก เขาเลยสามารถกลับหอมานั่ง ๆ นอน ๆ กลิ้ง ๆ ได้เร็วกว่าปกติ แต่มันก็น่าเบื่อชะมัด คนที่ทำกิจกรรมอยู่ตลอดเวลาพอได้พักก็กลับไม่สบายเนื้อสบายตัวขึ้นมาซะงั้น ได้แต่ควักมือถือมามองรูปกำปั่นที่แอบถ่ายมาอย่างไม่ชัด ว่าไปก็ได้เบอร์ได้ไลน์มาก็ยังไม่ได้ลองคุยเลย



                        อ๊ะ ลองซะหน่อย

 

                หลังจากคิดอยู่นานว่าควรจะคุยอะไรดี สุดท้ายก็พิมพ์สั้น ๆ ส่งไป

 

                                “แดกเหล้ากัน”

 

                                ....กูพิมพ์เหี้ยอะไรลงไป..

           

                ก็มันไม่รู้จะคุยอะไรจริง ๆ นี่นา ที่คุยได้มันก็คุยไปหมดแล้ว  งุ่นง่าน ๆ จนต้องเอาหัวมุดหมอนนอนตูดโด่งแก้เก้อ จนทำให้รูมเมตจากคณะวิทยาศาสตร์ปีเดียวกันมองแบบ ..มึงเป็นไรมากป้ะ..

 

                ทางฝั่งของคนที่ได้รับข้อความไลน์นอกจากการทำกิจกรรมของคณะแล้ว เจ้าตัวก็ต้องมาหัวหมุนอยู่กับการอ่านหนังสือเตรียมสอบไฟนอลวิชาอิ๊งซึ่งนับเป็นนัดชี้ชะตาอีกยกของกำปั่นเลยก็ว่าได้ ถึงจะคิดว่าไม่ผ่านครั้งนี้ยังมีอีกสามซัมเมอร์ให้ซ่อม แต่ให้ดีก็ขอให้ฉลุยไปเลยดีกว่าเพราะอนาคตยังต้องเจออิ๊งสามอิ๊งสี่อีก.. แค่คิดก็อยากเอาหัวไปจุ่มหนังสือเรียนให้มันซึมเข้าเซลล์สมองมาเองเสียแล้ว

 

                กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่ก็รู้สึกได้ว่ามีใครส่งข้อความมาทางไลน์จึงหยิบมาดู เห็นเป็นใครและส่งมาทำนองเชิญชวนก็เลิกคิ้ว พิมพ์ตอบกลับ

 

                                "เอาดิพี่ ผมเลี้ยงพี่ม้า แต่... ขอแลกกับที่ให้พี่ช่วยติวอิ๊งให้ผมได้เปล่า.._(:3J  L)_" ผมใกล้ตายแล้ว..


                จากที่ไม่กล้าดูไลน์อยู่ราวสิบนาทีแบบทำใจไม่ได้ สุดท้ายก็หยิบมาดูมือสั่น ๆ เห็นกำปั่นตอบแล้วก็ช็อก ไม่รู้ว่ามึงบื้อแบบบริสุทธิ์หรือมึงแกล้งกูวะเนี่ย ละพิมพ์กลับ

 

"เอาจริงดิ?"

 

"เอาจริงดิพี่ ผมจะอำทำไม XD"

 

..ไม่กลัวกูฉวยโอกาสรึไงวะ...หรือหน้าตากูดูคนดีเกินไป..

 

พึมพำ ๆ แต่หน้างี้บานแฉ่งยิ้มไม่หุบจนเมตมองมึงแดกเนื้อมาเหรอวะ ละพิมพ์ตอบ

 

"เอาดิ เมื่อไหร่วันไหนยังไง"
"พี่ว่างเย็นห้าโมงทุกวัน"

 

"สักวันพรุ่งนี้มั้ยครับ? วันนี้ผมมีนัดแล้วอ่ะ" พอดีมีนัดไปแดกหมูกระทะกะเพื่อนๆตอนเย็น

 

ก็ไม่คิดว่าจะวันนี้หรอกว่ะ... แต่พรุ่งนี้เลยเหรอ กูนึกว่าสักอาทิตย์หน้า กูเตรียมใจไม่ทันนะเว้ย..

 

"ได้ ๆ เจอไหนล่ะ"

 

"ห้องผมมะ สะดวกดี"

"หรือว่านัดกินวันนึงติวอีกวันนึงดีวะพี่?" จะได้แบบไปกินให้เมาไปเลยที่ร้านไรงี้ ละอีกวันก็มาติวเอาท์ดอร์ก็ได้ จะได้ไม่ต้องเข้าห้อง

 

"จะให้พี่ติวกี่วันล่ะ” ขืนติวไปกินไปทุกวันมีหวังไม่ความรู้ไหลก็แอลกอฮอลิซึ่มตาย



                "แล้วแต่พี่สะดวกครับ แต่ผมอยากจองตัวพี่ทุกวันเลยรู้เปล่า" ไม่ได้ตั้งใจหยอกแต่อย่างใด แต่หมายถึงจองมาช่วยติวหนังสือนั่นเอง

 

                ณ บัดนี้ นายอเนกภพ วิวัฒนากุล ได้กลายเป็นศพคาเตียงในท่าแพลงกิ้ง โดยมีพยานรู้เห็นคือรูมเมตคนเดียว เป็นการฆาตกรรมในห้องเปิดโล่ง ตัวศพกำลังก่นด่าฆาตกรในใจ

 

ไอ้เหี้ยยยย ถ้ามึงไม่คิดอะไรก็ควรระวังคำพูดหน่อยนะเว้ยยยย พิมพ์มาเนี่ยคิดมั่งเปล่าวะเนี่ยยยแม่มมมม

 

"เจอพรุ่งนี้ก่อนแล้วกัน ไว้ค่อยคิด" พิมพ์เสร็จก็นอนตายอยู่ตรงนั้นเอง

 

ระหว่างที่ศพนอนตายอยู่ปั่นก็เย้ว ๆ กับเพื่อนพอเห็นข้อความใหม่ก็ตอบกลับไปแบบชิล ๆ "คร้าบ ผมจะรอนะ" ละก็สแปมสติ๊กเกอร์ในไลน์ทิ้งท้ายแบบกวนติง ๆ เริ่มใกล้เวลาที่นัดกับเพื่อนไปร้านหมูกระทะแล้วกำปั่นจึงเก็บของออกเดินทาง

 

บัดนี้ ศพก็กลายเป็นซอมบี้ไม่ตอบไลน์ต่ออยู่พักใหญ่ ๆ และซอมบี้ก็รู้สึกหิวขึ้นมาด้วยเวลาเย็นแล้ว หันไปหารูมเมตถามว่าอยากได้ไรมั้ยจะลงไปข้างล่าง คุย ๆ แป๊บนึงก็เดินโหลเหลลงมาคร่อมมอไซค์ขับไปหาไรแดกแก้เคิร์ส ในใจก็คิดว่าอยากแดกส้มตำคู่กับเคเอฟซี เหมือนพออินเลิฟแล้วอยากกินอะไรคอนทราส ๆ ขึ้นมา

 

ระหว่างที่รอป้าร้านประจำตำซั่วใส่ปลาร้าให้ ซอมบี้อเนกภพก็ควักมือถือออกมาดูด้วยความอินเลิฟยังอยากคุยกับฆาตกรต่อ


                                "คิดไงย้อมหัวสีนี้"

 

                ตอนนี้กำปั่นกำลังเฮฮาปาร์ตี้แย่งจกเนื้อในเตาหมูกระทะแล้ว บรรยากาศรอบ ๆ ร้อนอบอ้าวบ้าง ยังดีที่พอมีลมพัดมาคลายระอุ ในวงของกำปั่นมีเพื่อนหนุ่ม ๆ คนอื่นร่วมด้วยประมาณห้าหกคนเป็นเพื่อนในเอกนั่นเอง หนุ่มผมฟ้าเขียวชะงักการร่ายท่ายุทธจกในพริบตาก่อนเมื่อรู้สึกว่ามีคนไลน์มาหา เห็นเป็นเหนกก็ยิ้ม ๆ พลางพิมพ์ตอบ

 

"ก็มันเฟี้ยวฟ้าวดีออกพี่ 555+"
"ตอนพ่อผมเห็นเว้ยพี่ โดนด่าว่าปัญญาอ่อนเลย
T _ T"

 

เหนกขำพรืดเลยทั้ง ๆ ที่ยืนรอส้มตำ แต่คนมองเลยทำหน้านิ่ง ๆ แต่ก็หุบยิ้มไม่ได้หมด

 

"พี่ว่าก็เหมาะกับน้องดีนะ"

"เหมาะตรงปัญญาอ่อน" ละแถมสติ๊กเกอร์หัวเราะใส่ไป

 

"เห็นม้าาา เหมาะกับผมเนาะ" ใส่สติ๊กเกอร์ชวิ้ง ๆ แฟ้บบูลัสมาด้วย แต่พอเห็นข้อความถัดมาก็ใส่สติ๊กเกอร์ร้องไห้อย่างดราม่าตอบ

 

หัวเราะเลย มันน่ารักจริงนั่นแหละ จ่ายเงินค่าตำซั่วข้าวเหนียวเตรียมไปซ่ำกับเคเอฟซีในหอแล้วพิมพ์ตอบ

 

"ล้อเล่น! เหมาะกับเอ็งดี เท่ ๆ" จริงคำหลังจะพิมพ์ว่าน่ารักดีแล้วแต่มันจะจงใจไปเปล่า ละขับมอเตอร์ไซค์ไปซื้อไก่ทอดผู้พัน

 

"แฮ่ ขอบคุณครับ ,,><,,"

 

กำปั่นจะทำอะไรมันก็โดนใจเหนกทุกที แม่มน่ารัก เฮ้อ..

 

"อย่าทำตัวน่ารักดิวะ"

 

"เอ๊ะ?"

"น่ารักยังไงง" คนอีกฝั่งไลน์ช็อค

 

"ไม่บอก" ส่งสติ๊กเกอร์เขินไปด้วย กวนกลับบ้าง ซื้อไก่ทอดเสร็จแล้วก็ขับรถกลับหอไปซ่ำส้มตำเคเอฟซีคอมโบแห่งรัก(?)

 

"โห่... งก >: x"

 "ผมว่าพี่น่ารักกว่าตั้งเยอะนะ"

"มากๆเลยล่ะ"พิมพ์ไปก็พยักหน้าหงึก ๆ กับตัวเองไปด้วย จริงจังเสิ่ส ๆ

 

กูแทบพ่นส้มตำใส่หน้าเมต สำลักแค่กๆๆพริกขึ้นจมูก เมตมองแบบใจเย็นมึงแดกน้ำก่อน น้ำหูน้ำตาไหลตอบไลน์

 

"ไม่จริง อย่ามาโบ้ยขอร้อง"

 

"น่ารัก"

"จริงจริ๊ง" ยังจะย้ำ ก็รู้สึกยังงั้นจริง ๆ

"น่าร๊ากกกกก" หลัง ๆ เริ่มกวนตีน

 

"เอ็งกำลังชมเกย์ว่าน่ารักอยู่นะเว้ย"

"น่ารักแล้วทำไมไม่เป็นแฟนกูล่ะ" เริ่มเถื่อนใส่กลบเกลื่อนความเขิน หน้าแดงหูแดงไปหมด อาจจะเพราะการสำลักพริกขึ้นจมูกด้วย


                                "555+" ตอบประโยคแรก

"ผมชมพี่ที่เป็นพี่นี่หว่า เกย์ก็คนละเรื่องดิ้"

"พี่ออกจะใจดี" ระหว่างพิมพ์เพื่อนที่อยู่ด้วยก็ชะเง้อจะมาดูว่าแม่มคุยกะใครอยู่ ปั่นก็ดันหน้ามันกลับไม่ให้ดูเฟ้ย

 

ดีจริงป่านนี้เมิงก็เป็นแฟนกูแล้วสิ.. ส่ายหน้ากับไลน์ พักดูดกระดูกไก่สักพักแล้วพิมพ์ตอบ

 

"สรุปพรุ่งนี้เจอไหน" เปลี่ยนเรื่องแม่มเลย

 

รู้สึกได้ว่าทางนั้นเปลี่ยนเรื่องกะทันหันแฮะ "รับแซ่บ" แต่ก็ไม่เซ้าซี้ดีกว่า

 

"ก็แล้วเจอไหนเล่า" รับแซ่บบ้าบอไรของมัน คนแซ่บน่ะทางนี้ต่างหาก เผ็ดน้ำหูน้ำตาไหลอยู่เนี่ย

 "ห้องปั่น?"

 

"อ่ะ โทษทีพี่ ตะกี๊ผมอ่านผิด 555+"

"ห้องผมก็ได้ครับ"

 

เหนกเหลือบมองเวลา ก็ชักดึกแล้วสิ

 

"เมาแล้วเหรอวะ"

 

"เมาหมูกระทะมั้งง" กำปั่นกำลังกินหมูกระทะกันอยู่กับเพื่อนยังไม่เลิก มีก๊งกันบ้าง

 

"กินร้านไหน ไปรับเป่า"

 

ละเพิ่งมาคิดได้ว่ามันจะดูประคบประหงมมันไปรึเปล่า ยังจีบไม่ติดซะหน่อย

 

"ร้านเก้าอี้ไม้พี่"

"ไม่เป็นไรคร้าบบ ไม่ต้องห่วงผม"

"พี่แหละอยู่ห้องปิดประตูลงกลอนนอนหลับฝันดีนะคร้าบ<3333 "

 

เหนกมองไลน์ที่ตอบมาอย่างเครียด ๆ กูว่ากูทำตัวเหมือนแฟนมันแล้วนะ แม่มทำตัวเป็นแฟนกูยิ่งกว่ากูอีก ก็ดีใจแหละแต่คิดไปคิดมาก็เจ็บเบา ๆ กำปั่นคงไม่คิดอะไร ดีไม่ดีมันทำแบบนี้กับทุกคนด้วยซ้ำ

 

"โชคดีๆ" ตัดบทสนทนาแล้วซ่ำส้มตำต่อแบบเหม่อ ๆ

 

"ไว้เจอกันครับพี่เหนก XD"

 

ทิ้งท้ายแล้วกำปั่นก็เฮฮาปาร์ตี้กับเพื่อนต่อแบบไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ อย่างที่เหนกคาด แต่อันที่จริงคือพยายามเบลอที่เหนกจีบตนอยู่มากกว่าแม้จะดูใจร้าย.. แต่จะให้ทำยังไงล่ะ เขาไม่อยากทำท่ารังเกียจรุ่นพี่ที่ตนเคารพนี่นา แถมจะตอบรับมันก็ยังไม่ใช่ เพราะฉะนั้นทางที่กำปั่นเลือกก็คือทำตัวตามปกติไปนั่นแหละ..

 

----------------------------------------------------------

 

วันต่อมาด้วยความตื่นเต้นจัด เหนกเลยโทรไปหาปั่นก่อนว่าตกลงจะให้ติวจริง ๆ หรือเปล่า เขาจะได้เตรียมตัว เพราะการติวของเหนกไม่ใช่การติวเล่น ๆ แต่เป็นการติวแบบติวเตอร์จริง ๆ เลย

               

กำปั่นที่ยังไม่รู้ถึงความเข้มงวดที่รออยู่เห็นรุ่นพี่หนุ่มโทรมาก็รับสาย "สวัสดีคร้าบพี่เหนก"

 

แค่ได้ยินเสียงก็เหมือนจะละลายแล้ว แต่ไม่ได้ งานมาก่อน "ว่าไง สรุปให้พี่ติวให้เราจริงรึเปล่า"

 

"เอาจริงพี่ สะดวกที่ไหนครับสรุปแล้ว?" กำปั่นก็แอบตื่นเต้นอยู่ปกติไม่ค่อยให้ใครมาติวเรื่องเรียนให้นี่นา

 

"หอปั่นมีที่นั่งข้างล่างไหมล่ะ แบบที่ไม่มียุงน่ะติวห้องนอนมันมีสิ่งยั่วใจเยอะ" เตียงเอยคอมเอยทีวีเอย อุปสรรคทั้งนั้น

 

"อา.. ที่ข้างล่างของหอผมไม่มีอ่ะพี่" สภาพมันอารมณ์ตึกแถวที่ชั้นล่างไว้จอดรถเท่านั้น เกาหัวแกรก ๆ

 

ชิ.. "งั้นบนห้องปั่นก็ได้ แต่ห้ามเสียสมาธินะ" เข้าโหมดจริงจังไปแล้ว

 

"ครับ จะพยายามนะครับพี่" สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงจริงจังของเหนก ชักหวั่น ๆ แล้วดิ "แล้วพี่เหนกจะมากี่โมงอ่ะ" มองนาฬิกานี่ก็บ่าย ๆ แล้ว

 

"ปั่นจะให้ไปกี่โมงล่ะ พี่ว่างห้าโมง" จริง ๆ ตอนนี้ก็ว่าง

 

"งั้นสักห้าโมงก็ได้พี่ ผมจะรอพี่นะ" นี่ก็เอกเขนกอยู่ในห้องตัวเองนั่นแหละ อ่านการ์ตูนฆ่าเวลาไปเรื่อย

 

"อื้อ เจอกันห้าโมงนะ" สุดท้ายก็ยืนยันห้าโมงเย็น พอดีเลยติวเสร็จจะได้ไปกินเหล้าต่อ ว่าไปมันดีหรือไม่ดีวะ..

 

พอวางสายจากกำปั่น เหนกก็เข้าโหมดติวเตอร์เต็มที่ ตอนปี 1 กับ 2 เขาเคยต้องกลับบ้านที่กรุงเทพทุกอาทิตย์เพื่อไปสอนพิเศษให้กับเด็กม.ต้น คิดแล้วยังเจ็บใจไม่หาย เพราะตอนปี 1 ทำไปเพื่อหาเงินให้อดีตแฟนไปสุรุ่ยสุร่าย แต่หลังจากเลิกกันแล้วเขาก็หยุดไม่ได้เพราะเด็กที่สอนต้องการจะเรียนต่อ เพิ่งมาหยุดได้ตอนขึ้นปี 3 นี่ล่ะ

 

เพราะฉะนั้นเรื่องนี้เขาจะไม่ทำเป็นเล่น ว่าแล้วก็คุ้ยหาหนังสือซีร็อกซ์ที่เคยใช้และกระดานไวท์บอร์ดขนาดเล็กมาเตรียมพร้อม อิ๊ง 1,2  ว่าไปก็อังกฤษม.ปลายดี ๆ นี่ล่ะ แค่นี้ก็คงพอ

 

รอเวลาจนหลับไปตื่นหนึ่งกำปั่นก็มาสะดุ้งตื่นเอาในเวลาบ่ายสี่โมงกว่า ๆ โดยที่หนังสือการ์ตูนหล่นลงไปใต้ตัวได้ไงก็ไม่รู้ คงเพราะการนอนดิ้นไปดิ้นมาของเจ้าตัวเอง มองนาฬิกาแบบตื่น ๆ เพราะกลัวว่ามันจะเลยเวลานัดแล้วแต่เห็นยังไม่จึงถอนหายใจโล่ง ลุกไปล้างหน้าล้างตา

 

คนนี้กำลังขับมอไซค์ไปหากำปั่นอยู่ ก่อนเข้าไปหาก็แวะซื้อไก่ทอดกับส้มตำอีก ไม่รู้เป็นไรอยากส้มตำเหลือเกินช่วงนี้.. ขณะรอส้มตำก็โทรไปหากำปั่น

 

"อยู่แถว ๆ หอปั่นแล้วนะ อยากกินอะไรมั้ย"

 

กำปั่นมานั่งบนเตียง พอดีเช็คมือถือมีสายเข้าก็กดรับทันที "เอ้อ อยากกินตำไทยกับคอหมูย่างอ่ะพี่เหนก ฝากซื้อได้ม้า" กินอะไรจี๊ด ๆ จะได้ตื่นเต็มตา

 

ยิ้มเลย "อือ ได้ เอาเผ็ดไหม" แหมจะไม่ให้ยิ้มได้ไงใจตรงกันขนาดนี้ ยิ้มแป้นจนคนขายมองหน้าแหมๆๆๆ อินเลิฟเหรอพ่อหนุ่ม

 

"ไม่ต้องเผ็ดมากพี่ ขอข้าวเหนียวด้วยน้า" เป็นพวกข้าวแอดดิค ขาดไม่ได้

 

"ได้จ้า" เผลอพูดเสียงอ่อนเสียงหวานเหมือนอยู่กับแฟนไปอย่างไม่รู้ตัว ปิดมือถือยิ้มหน้าบานแฉ่งสั่งส้มตำคอหมูย่างเพิ่ม โอ้ยมีความสุข <33

 

ซื้อเสร็จก็ขึ้นไปที่หอกำปั่น จำห้องได้เป็นอย่างดี เคาะประตูสองสามก๊อก "พี่มาแล้วนะปั่น เปิดหน่อย"

 

คนที่รออยู่แล้วรับรู้ถึงการมาเยือนก็คลานดื๊บ ๆ ไปตรงปลายเตียงแล้วเอื้อมมือไปเปิดประตู ยิ้มแฉ่งรอในท่านอนคว่ำ "ดีครับพี่ โห ซื้ออะไรมาเยอะแยะน่ะ" มองของที่เหนกหอบมาแล้วลุกมาช่วยถือของไปวาง

 

เปิดมาเจอคนที่ชอบนอนรออยู่บนเตียงเข้าจัง ๆ เหนกถึงกับอึ้งไปหลายวินาทีอยู่ แต่สำหรับเขามันนานเป็นชั่วโมงเพื่อสู้รบปรบมือกับฝั่งดีและฝั่งชั่ว แต่พอกำปั่นลุกมาช่วยถือของก็สติกลับมาอีกที

 

"อ..อ้อ ก็นี่ส้มตำข้าวเหนียวคอหมูย่างของปั่นไง นี่ของพี่ แล้วก็..นี่หนังสือ" วางหนังสือซีร็อกซ์ปึกใหญ่บนโต๊ะ ขนาดครึ่งนึงของสมุดโทรศัพท์เลย

 

เจ้าของห้องขอบคุณอีกคนพลางรับของมาจะเอาไปวางบนโต๊ะ เห็นขนาดของชีทที่จะต้องเรียนแล้วก็อดตะลึงอึ้งทึ่งเสียวไม่ได้ "เหยด... ฟาดหัวทีสลบเลยนะนั่น..." นี่ก็เวอร์

 

"นี่แหละ มันจะเข้าไปอยู่ในหัวปั่นไงล่ะ" ยิ้มติวเตอร์ "ไหน ๆ ก็ไหน ๆ เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า"

 

กำปั่นพยักหน้าเครียด ๆ พวกของกินเอาไปวางบนโต๊ะสูงขนาดเท่าหัวเข่าที่มีพวกอุปกรณ์การกินด้วยตรงมุมห้อง แล้วเดินไปหยิบโต๊ะพับนั่งพื้นที่ระดับพอดีที่จะนั่งเขียนออกมากางวางไว้กลางห้องเอาชีทเอาดินสอสมุดมาวาง นั่งขัดสมาธิตัวเกร็งขึ้นมาเพราะมาดของรุ่นพี่

 

"เป็นโต๊ะนั่งพื้นเหรอ...." เสียงเหนกตกไปหน่อย ถ้าเป็นโต๊ะนั่งพื้นก็ยิ่งอันตรายน่ะสิ มันพร้อมจะเอนนอนไปได้ทุกเมื่อเลยล่ะ แต่ก็ช่วยไม่ได้น่ะนะ.. "ไหนมีตรงไหนไม่เข้าใจอยากถามก่อนมั้ย" ทรุดนั่งลงวางกระดานไวท์บอร์ด เปิดหนังสือไปด้วย

 

ถ้าตอนนี้เหนกใส่แว่นก็แปลงร่างเป็นเนิร์ดบ้าเรียนได้เลยล่ะ

 

"ผมไม่เข้าใจทุกอย่างเลยครับ..." อาการหนัก ก็ไม่แปลกที่จะตกระนาวทั้งอิ๊ง 1 อิ๊ง 2

 

หัวเราะ "เอาน่ะ ท่อง A - Z ได้ก็พอแล้ว" ไม่ได้ตั้งใจจะดูถูกแต่อย่างใด "งั้นก็เริ่มกันเลย ไหนลองทำแบบฝึกหัดหน้านี้หน่อยซิ" เปิดหนังสือมีแบบฝึกหัดสองสามตอนให้ เป็นช้อยส์ "จะได้ดูว่าปั่นมีพื้นฐานแค่ไหนไง"

 

"โอเคพี่..." มองแบบฝึกหัดหน้าจริงจังขึ้นมาบ้าง แล้วก็ลองทำ ๆ ดู มีชะงักไปหลายข้อ พอเสร็จก็ยื่นให้คนคอยคุมตรวจแบบตื่นเต้น ๆ และสิ้นหวังไปด้วยเพราะตัวเองทำไม่ค่อยได้เลยน่ะสิ

 

ยิ้ม ๆ มองไปตลอด พอปั่นเสร็จก็เลิกคิ้วนั่งตรวจฉึบๆๆแป๊บเดียว "เต็ม 40 ได้ 21 เกรด 1 ครับผม มั่วรึเปล่าเนี่ย"

 

คะแนนออกมาคาบเส้นเจ้าตัวก็ถอนหายใจโล่งออกซะแล้ว ยิ้มแห้งเกาหัว "ซะเยอะอ่ะพี่..." ไม่ปฎิเสธ

 

เหนกส่ายหัว "ไม่ได้ ๆ นี่มันแค่เริ่มต้น สอบจริงในอีกครึ่งเดือนมันไม่ใช่แค่นี้นะปั่น" พลิกหนังสืออีกสองสามหน้า เป็นเฉลย "เอาล่ะมาดูกันว่าปั่นผิดตรงไหน..อย่างตรงนี้..."

 

แล้วเหนกก็เข้าโหมดติวเตอร์ไป มีการหยุดอธิบายให้กำปั่นเข้าใจและเขียน ๆ ลงไวท์บอร์ดบ้าง

 

จนพักใหญ่ ๆ สักชั่วโมงต่อมากำปั่นก็เริ่มงอแง นอนฟุบกับหนังสือเหมือนยอมแพ้ "ขอเบรคพี่เหนก..." อั่ก

 

"หือ? อะไรกัน แค่นี้เองเหรอ" ยังติวไม่ไปไหนเลยเพราะปั่นไม่ค่อยมีสมาธิเลย "งั้นพักก็ได้ กินส้มตำก่อนมั้ย?" ก็สงสารอ่ะนะ แต่ให้ทำไงได้ล่ะนี่มันแค่พื้นฐานเองนะ

 

"กิน!" พอเรื่องกินละเด้งขึ้นมาทันทีเหมือนเหนกกรอกคำสั่งถูกจุด เคลียร์ของบนโต๊ะ ไปหยิบของกินในถุงและจานชามช้อนส้อมมาตั้งเทเตรียมทันที ไวเฉพาะอิเรื่องแบบนี้ ไม่กินมันจะอยู่ไม่ได้

 

"อื้อหือ ทีงี้ล่ะไวนัก" ขำ แต่ก็ไปหยิบถุงอาหารมาเทส้มตำใส่จานให้กำปั่น ส่วนไก่กินในถุงเอา "แล้วปั่นจะยังให้พี่ติวครั้งหน้าอีกไหม?"

 

โดนถามงี้ก็ไหล่เหี่ยวลง "พี่เหนกติวโหดว่ะ..." อันนี้ไม่ได้ว่าแค่อยากบ่น ก็มันโหดจริงจริงงง

 

"หา? นี่โหดแล้วเหรอ?" เลิกคิ้วสูงก่อนตักส้มตำเข้าปาก "นี่แค่เริ่มเองนะ ถอดใจแล้วเหรอวะ" แล้วหลังจากนี้ล่ะ นี่แค่อิ๊ง 1 นะ แล้วอิ๊2 ไม่แย่กว่านี้เหรอ

 

"ยังพี่ยัง.. ผมแค่อยากบ่น" จิ้มชิ้นคอหมูย่างเข้าปากเคี้ยวหงับ ๆ อันที่จริงที่เรียนในวันนี้ก็เข้าหัวอยู่นะ แต่ปกติกำปั่นไม่ค่อยรับอยู่แล้วเลยต้องค่อยเป็นค่อยไป

 

เหนกส่ายหัว "เวลาติวน่ะ ต้องติวอย่างน้อยครั้งละชม.ครึ่งถึงสองชั่วโมง ต่อเนื่องกันด้วย นี่มันจะสอบแล้วนะขืนมาตุแง้ว ๆ แบบนี้ก็ไม่ทันกินกันพอดีสิ" แทะไก่หงับ ๆ

 

"ขอโทษคร้าบ... แง" เสียงจ๋อยเลย แทบจะไหลไปขดอยู่ใต้โต๊ะ

 

"เอ๋า ขอโทษทำไม? ไง ๆ ปั่นก็ต้องจ่ายพี่ค่าติวนี่ พี่ก็ต้องทำงานของพี่สิ" มองคนไหล "มันอยู่ที่ตัวปั่นเองนะว่าจะสู้ไม่สู้ ตัวพี่น่ะรับรองว่าทำให้ปั่นไม่เอฟแน่ แต่ถ้าปั่นไม่สู้ พี่ก็ป้อนให้ไม่ได้หรอกนะ" พูดเหมือนจะดุด้วยน้ำเสียงปกติ ละซู้ดส้มตำ

 

ฟังแล้วมันจึ้กในอก กำปั่นงับส้อมคาในปากละยืดตัวฮึบขึ้นมา กำหมัดมองฟ้า (เพดานห้อง) ดูมุ่งมั่นขึ้นมาทันตา "โอเคพี่ ผมจะพยายามนะ" แต่ตอนนี้กินก่อน

 

ยิ้มให้ปั่น "แล้วอย่าลืมจ่ายค่าติวพี่ล่ะ" แดกเหล้าฟรีเหนกชอบอยู่แล้ว ว่าไปช่วงนี้ก็กรึ๊บบ่อยเหลือเกิน กูจะแอลกอฮอล์จุกอกตายมั้ย

 

"คร้าบ ไม่ลืมหรอก" ยิ้มกว้างให้ แต่ถึงจะมุ่งมั่นขึ้นมาบ้างแล้วแต่ชะตากรรมข้างหน้าก็ทำอยากโอดครวญขึ้นมาอีกหลาย ๆ รอบเลยให้ตายเด่ะ

 

พอกำปั่นฮึดขึ้นมา การติวก็ดำเนินไปต่อหลังกินเสร็จอีกแค่ครึ่งชั่วโมงเพราะเหนกประเมินดูแล้วว่ากำปั่นไปไม่ไหวแน่ เหลือบมองเวลาเกือบทุ่มนึงแล้ว "เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน เก่งมากปั่น" ลูบหัวนักเรียนเบาๆ

 

ตัวนักเรียนทำท่าจะหลับหลายรอบแล้วพอได้สัญญาณจบการติวก็หน้าบ้านแบบซูบ ๆ เหมือนโดนสูบพลังวิญญาณไปหลายส่วน

 

"ขอบคุณมากครับพี่.." นั่งคอตกเอียงตัวให้ลูบหัวได้ง่าย ๆ

 

"อะไร ทำหน้าเหี่ยวเชียว" ดึงแก้มอิช ๆ "ใจเย็น ๆ นี่แค่คาบแรกเอง ยังเหลืออีก...สักหกครั้งมั้ง ก่อนเราจะสอบน่ะ" นี่เร่งรัดมากเลยนะ ครั้งหน้าคงต้องเจาะข้อสอบซะแล้ว

 

“โห..." เงยหน้ามองเหวอ ๆ พี่เหนกวางโปรแกรมให้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย มืออาชีพสุด ๆ "พี่ติวให้คนอื่นบ่อยสินะครับเนี่ย?" หยีตาข้างที่โดนยืดแก้ม

 

"ก็เคยติวเด็กมาก่อนตอนปีหนึ่งปีสองน่ะนะ ได้เกรดดี ๆ ทุกคนล่ะ ระดับพี่แล้วไม่มีทางปล่อยตกแน่นอน" ยิ้มมั่นใจให้คนเรียน "ครั้งหน้าพี่ไม่สนใจพื้นฐานปั่นดีกว่า เอาข้อสอบเก่ามานั่งทำกันเลย จะได้เร็ว ๆ เอาแค่ผ่านไม่ได้ทำเกรดใช่ไหมล่ะ" ถ้าทำเกรดคงต้องติวทุกวัน

 

"แค่ผ่านก็บุญแล้วพี่" มองเหนกด้วยประกายตามีความหวัง อย่างกับมีออร่าวิ้ง ๆ บลิงค์ ๆ รอบรัศมีรุ่นพี่หนุ่มเลยทีเดียว อดไม่ได้จะคว้ามือเหนกมาจับหมับ ส่งสายตาโชเน็นให้ "ผมขอฝากตัวอีกหน่อยนะท่านอาจารย์!"

 

"เฮ้ย ไม่ขนาดนั้น อาจารย์สอนอิ๊งน่ะท่านอาจารย์ ส่วนพี่เป็นวิชามารเท่านั้นเอง" หัวเราะ มองมือที่ปั่นจับ นึกเสียดายอยากให้จับด้วยบรรยากาศแบบวันนั้นอีกมากกว่า

 

ทำปากบุ่ย ปล่อยมือออก นั่งพิงเตียงชันเข่า "ถึงจะมารแต่ก็เข้าหัวผมมากกว่านา..." อวย

 

"ไม่หรอก ถ้าปั่นไม่เคยเรียนมาก่อนพี่ก็ต้องสอนแบบอาจารย์นั่นแหละ" หันมองกำปั่น "ครั้งหน้าเอาวันไหนดี?"

 

ฟังรุ่นพี่พูดแล้วก็ทำปากเบะอยากร้องท้วงขึ้นมา "เอ่อ.. มะรืนได้มั้ยครับพี่?" วันสอบมันอีกอาทิตย์สองอาทิตย์เข้ามาแล้ว

 

"เอางี้ นัดเลยดีกว่าว่าอีก 6 ครั้งจะเอาวันไหนบ้าง" หยิบมือถือเปิดปฏิทินให้ปั่นดู "ตามใจคนเรียนครับ"

 

"งั้นตามนี้นะพี่" นัดเอาไว้ให้มาสอนอีกแบบวันเว้นวัน ก็จะสิ้นสุดตอนใกล้วันสอบพอดี ๆ

 

"โอเค จะได้ทำตัวให้ว่าง ๆ " ตอนนี้ฉวยโอกาสอยู่ใกล้ปั่นสักหน่อย แค่ไม่อยากเข้าไปมากเพราะกลิ่นส้มตำมันรัญจวน "แล้วเพยไม่ช่วยติวให้เราบ้างเหรอ"

 

"รายนั้นชอบแว้บไปแว้บมา จะขอให้ช่วยติวชีแกก็ชอบทำตัวอาร์ตขึ้นมาตลอดล่ะ ผมเลยหมดปัญญาแล้วเนี่ย" หยิบชีทมาเคาะ ๆ จะได้เก็บเข้าที่

 

"แล้วเพื่อนคนอื่นล่ะ.." แต่คิดไปคนซัมเมอร์มันก็เอฟแดกหมดเหมือนกันนี่หว่า เรื่องจะให้ช่วยติวเนี่ยมันคง... "ช่างเถอะ เออหนังสือนี่ไว้ที่ปั่นนะ เผื่อนึกครึ้มอยากอ่าน" เริ่มเก็บจานก่อนส้มตำหึ่ง

 

"โอเคพี่" ยิ้มแหะให้ "แล้วเดี๋ยวไปร้านเหล้าปั่นเลยมั้ยครับ?" คว้าจานที่เทของทิ้งใส่ถุงแล้วมาเรียงกันเดินไปล้างเอง

 

เหนกกำลังคิดว่าเพิ่งติวเข้าหัว ขืนไปเอาแอลกอฮอล์เข้าตัวความรู้มันจะกระเด็นหนีไปแทน "เปลี่ยนเป็น..อย่างอื่นได้มั้ยปั่น.."

 

"เห พี่เหนกอยากกินอะไรแทนล่ะ?" ชะเง้อหน้าออกมาจากห้องน้ำที่ล้างจานกุกกัก ๆ อยู่

 

เหนกรอให้กำปั่นออกมาจากห้องน้ำแล้วนั่งลงก่อน ระหว่างนี้ก็กำลังทบทวนเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พูดออกมา

 

"พี่ขอ..กอดปั่นได้มั้ย"

 

"ห่ะ...." คนโดนขอกอดทำหน้าอึ้ง ๆ "พี่เหนกเอาจริงดิ..?" มันรู้สึกว่าเป็นการตอบแทนที่ไม่ค่อยคุ้มค่าสำหรับเหนกเลยเพราะเสียเวลามาสอนเขาตั้งเยอะ แถมถ้าไม่ใช่เหนกออกตัวว่าจีบเขาอยู่แบบนี้ก็คงไม่คิดอะไรนักหรอก

 

"ไม่ได้ล้อเล่น..ก็...ปั่นก็รู้นี่" พูดอยู่นี่ก็เขินจนไม่กล้าสบตา มองเข้าไปในห้องน้ำแทน "ถ้าไม่ได้ก็..ไม่เป็นไร"

 

ฟังแล้วริมฝีปากกำปั่นถึงกับเม้มไม่รู้ตัว  จริง ๆ ก็กอดตั้งหลายรอบแล้ว อีกสักครั้ง... ก็คงไม่เป็นอะไรหรอกเนอะ?

 

"ก็ได้พี่" วาดยิ้มกว้างให้รุ่นพี่หนุ่ม ไม่ค่อยอยากขัดใจผู้มีพระคุณด้วยอะไรด้วย

 

พอปั่นอนุญาตปุ๊บ เหนกก็รวบกอดร่างกำปั่นถลาลงเตียงไปเลยไม่พูดไม่จา

 

"อ่ะ เดี๊ยว ทำไมต้องกอดกับเตียงง" ตัวเกร็งแข็งตื่น ๆ อย่างช่วยไม่ได้ มือโอบหลังคนที่ทับอยู่ด้านบน

 

"ก็นั่งพื้นนาน ๆ ไม่มีพิงหลังมันเมื่อย.." แถสีข้างเข้าถูจนถลอก กกร่างรุ่นน้องไว้ทั้งตัว แอบเนียนซุกบ่าใกล้ต้นคอไปด้วย อืม..หอมจัง

 

ว่าไปกำปั่นก็ไม่ได้ตัวเล็กอย่างที่ต่างความสูงเลย ออกจะมีกล้ามเนื้อมากกว่าเขาเสียด้วยซ้ำ แต่ด้วยความกว้างแขนเหนกก็กอดกำปั่นรวบได้ทั้งตัวล่ะ

 

"โธ่... คร้าบๆ" กำปั่นออกแนวปลง ๆ มือขยับลูบหลังเหนกแปะ ๆ เหมือนโอ๋อยู่ เหลือบมองเสี้ยวข้างอีกคน ตัวเกร็งมากกว่าเดิมอีกที่ถูกซุกแถวซอกคอในเมื่อลมหายใจอุ่นมันมารดอยู่แบบนี้ มันจั๊กจี๋ง่ะ..

 

อเนกภพกำลังสุโขสโมสร คุ้มแล้วกับที่ทุ่มเท ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ตักตวงให้ได้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ดีกว่า เขินอยู่หรอกแต่ด้านได้อายอด เอ็งไม่ด่าข้าไม่ปล่อย!

 

กำปั่นก็เงียบ ๆ ไป รอว่าเมื่อไหร่เหนกจะปล่อย แต่ก็ไม่มีท่าทีที่อ้อมแขนจะคลายออกสักทีเลยขยับ ๆ ไม่ให้อึดอัดเพราะร่างสูงกว่าโถมทับอยู่แบบนี้มันหายใจค่อนข้างลำบาก หันหน้าไปอีกทาง

 

"..อือ"

 

เห็นกำปั่นเริ่มขยับก็ยกหน้ามามองในท่าคร่อม "ปวดอึเหรอ.." ตึ่งโป๊ะ

 

"ชะ ไม่ได้ปวดสักหน่อย.. พี่แม่ม" ขมวดคิ้วมอง ก็แค่รอว่าเมื่อไหร่เหนกจะพอใจเฉย ๆ จ้องอยู่สักพักก็เสหน้าไปอีกทาง เขินนาไม่ใช่ไม่เขิน.. โดนกอดโดนคร่อมมองขนาดนี้เนี่ย

 

คนที่อยู่ข้างบนกำลังเหม่อมองแก้มของกำปั่นอยู่ อยากจะก้มลงไปจูบเหลือเกิน แต่ต้องอดใจไว้ ไม่กล้าทำมากกว่านี้ แต่ก็ยังไม่อยากผละออกเลย "ไม่ปวดก็..ขออีก 5 นาทีนะ.." พูดเหมือนไม่อยากตื่น

 

"อืม... ก็ได้" พยักหน้าหงึกตอบไปด้วย ขยับขาบ้าง ทำท่าเดิมแล้วเหน็บจะกิน รู้ตัวว่าเผลอกลั้นหายใจเลยหายใจเฮือกใหญ่

 

ผละลงมานอนข้าง ๆ แต่ยังกอดอยู่ ท่าเดียวกันกับตอนที่เขาแอบกอดกำปั่นเมื่อวันนั้น แต่แค่ตอนนี้ได้กอดอย่างถูกต้องตามกฎหมาย(?) มันก็อดกระหยิ่มยิ้มอยู่ในใจไม่ได้

 

..แต่ยังไงกอดในฐานะแฟนจะดีกว่านี้

 

คิดแล้วก็ปล่อยก่อนถึงเวลา 5 นาทีเสียก่อน

 

พอวงแขนคลายออกกำปั่นก็ถอนหายใจโล่งอก ขยับถอย ๆ ออกมาแบบไม่กระโตกกระตากจนเกินไป ไม่ได้คำนึงถึงเรื่องเวลานักหรอกเพราะแค่ชั่วครู่เดียวตนก็รู้สึกเหมือนว่ามันนานเหลือเกิน เหลือบ ๆ มองเหนกพลางนั่งลูบท้ายทอยตัวเองเหมือนแก้เก้อ

 

ลงมานั่งข้างเตียง "วันนี้..แค่นี้แล้วกัน" ทำทีเป็นมองเวลาจากมือถือ "พี่กลับก่อนนะ" หันมายิ้มให้แบบฝืนนิดหน่อย "รับรองครั้งหน้าไม่มีอีก สัญญา"

 

กำปั่นมองตามเหมือนเห็นใจเหนกที่ต้องมาลำบากเพราะตน ขยับเข้าไปใกล้ ๆ จับบ่าบีบ ๆ ปลอบ "กลับดี ๆ นะพี่เหนก"

 

เหนกพยักหน้ายิ้ม ๆ ให้ แล้วเก็บของกลับไม่พูดอะไร มัวแต่คิดอะไรนิดหน่อย ออกจากห้องปั่นไปดื้อ ๆ ทิ้งให้คนที่อยู่ในห้องนั่งถอนหายใจเงียบ ๆ คนเดียว ลูบแขนตัวเองเหมือนคิดอะไรอยู่

 

To be continued

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

732 ความคิดเห็น

  1. #638 ♦{หลาม}♦ (@te-yo-02) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 02:00
    สู้นะเฮียเหนก!
    #638
    0
  2. #591 นาคน้อยล่องลม (@drakula) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 16:37
    ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก พี่เหนกสู้ๆ
    #591
    0
  3. #516 nafr (@loveitachi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กันยายน 2557 / 20:50
    เหอ ๆ สู้ ๆ พี่เหนก
    แอบสงสารเหมือนกันนะเนี๊ยะ
    #516
    0
  4. #464 Lucia Eve (@sodiz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 09:23
    มันช่างน่ารัก น่าอิจฉาจริงๆ คู่นี้ //กัดผ้าเช็ดหน้า
    #464
    0
  5. #452 kamagi (@kamagi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 22:42
    น่ารักอ่ะ
    #452
    0
  6. #421 RINKUWAc .™ (@hasuki) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 21:55
    พี่เหนกสู้ๆน้า อย่าเพิ่งท้อมีกำลังใจเป็นรีดเดอร์เยอะอยู่ 5555

    ปั่นก็ทนๆจะติวเตอร์โหดๆไปหน่อยล่ะกัน #เข้าใจ #แค่ผ่านก็บุญแล้ว
    #421
    0
  7. #401 Marshmallow KinG (@bookachook) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2556 / 10:42
    พี่เหนกสู้ต่อไป! เปลี่ยนชายแท้มาเป็นเกย์ต้องทำใจ...
    #401
    0
  8. #321 +R.a.i.n+ (@faonzaza) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 16:44
    ปั่นใจร้ายมากอ่าาา สงสารเหนกจัง T_T
    #321
    0
  9. #245 แกงส้ม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2556 / 11:02
    สู่ต่อไปเหนก
    #245
    0
  10. #211 mojini (@pakwun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2556 / 23:08
    กอดเอง แต่ก็ฟินอยู่ดีอ่าาาา

    แหมมม เค้าน่าจะมีติวกันบ่อยๆนะ เผื่อจะพัฒนาจากกอดเป็นอย่างอื่น... โฮะๆๆ
    #211
    0
  11. #163 THE[K]]¥☂★ (@80181880) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2556 / 19:22
    ......................../รู้สึกว่าอ่านไปหน้าร้อนไป/
    พี่เหนก..เรียกค่าติวถูกมากนะยูโน้ว.....
    #163
    0
  12. #135 MmM (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2556 / 19:47
    อยู่ก็อยากเชียร์ให้ปั่นพลิกมาเป็นเมะจัง เหนกน่ารักไปแล้ว>^
    #135
    0
  13. #130 a l e y m* (@aleymeny) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2556 / 03:27
    ด้านได้อายอดจริงๆ ค่ะพี่เหนก
    555555555555555555555555
    สู้ๆๆๆ ซักวันปั่นมันก็คงใจอ่อนเองแหละน่า XD
    #130
    0
  14. #100 Na ' Heart Hous @ : ' ) (@thingre) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2556 / 21:49
    น่ารัก อีกเเล้วชมพี่เหนกอีกเเล้วว
    #100
    0
  15. วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 14:02
    เมื่อไหร่จะมากกว่ากอดหนอ 

    กำปั่นใจอ่อนได้แล้วววว!!!! 

    ฮา


    #25
    0
  16. #18 Toki (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2556 / 21:51
    [* ต่อ]

    อ๊ายย เขินแทนปั่นอ่ะ >
    #18
    0
  17. #17 Toki (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2556 / 21:49
    อ๊ายย เขินแทนปั่นอ่ะ >
    #17
    0