โชคชะตาของนางร้าย

ตอนที่ 7 : เมื่อมันบังคับ(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    27 ก.ย. 63



เมื่อมันบังคับ



ไม่ทันที่ข้าหรือใครจะขยับตัวก็เกิดเสียงหวีดของลมจากการปามีดสีเงินของใครซักคนในกลุ่มนักฆ่า


ฉึก..!



"ระ ริน.."มีดปักเข้าที่กลางหน้าอกของรินอย่างพอดิบพอดี


"หะ หนีไป..หนีไป จะ เจ้าค่ะ"รินพึมพำบอกเสียงเบาจนแทบจะไม่มีใครได้ยิน


ข้าพยายามหยุดร่างกายที่กำลังสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ถึงอย่างนั้นข้าต้องพาเอนเวอร์หนีออกจากที่นี่


ก่อนที่ใครจะขยับตัวอีกข้าก็กลายร่างเป็นควันสีดำขนาดย่อมๆพร้อมเคลื่อนตัวไปโอบล้อมเอนเวอร์ที่กำลังช็อคจนร้องไห้เข้าไปในควันจนมิด


ข้าลอยตัวพาเอนเวอร์ออกไปจากจุดๆนี้ นักฆ่าทุกคนมุ่งความสนใจไปที่ควันสีดำที่ลอยตัวขึ้นช้าๆ


"ปามีดเข้าไป"เสียงชายคนหนึ่งเอ่ยสั่ง ไม่นานก็เกิดประกายสีเงินพุ่งขึ้นบนฟ้าจุดที่เอนเวอร์และออร์เดลกำลังลอยตัวอยู่


แม้มีดที่ปาไปจะโดนควันที่ลอยอยู่แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้แต่มีดเองก็หายเข้าไปในควันราวกับหลุมดำขนาดย่อม


ข้าพาเอนเวอร์ออกมาจากจุดนั้นเรื่อยๆ แม้พวกนักฆ่าจะตามมาไม่หยุดก็ตาม


"ทะ ท่านพี่ ฮึก ระ เราจะไปไหน แล้ว..แล้วรินล่ะ"เอนเวอร์ถามทั้งที่ยังคงร้องไห้อยู่


"เราจะต้องหนีออกไปก่อน ส่วนริน..รินไม่เป็นไรหรอก"แม้ข้าจะรู้อยู่แก่ใจ แต่ตอนนี้..เอนเวอร์ต้องรอด เอนเวอร์จะต้องไเป็นอะไร


ระหว่างที่ข้าพยายามหนีพวกมันนั้น อยู่ๆพวกนักฆ่าก็หายไป ข้าคิดว่ามันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่เลย ข้ารีบลอยออกไปอย่างเร่งรีบ


พอห่างออกไปอีกซักระยะก็เจอกับถนนที่ใช้เดินทางในป่าเคนนี่ ทางตรงกันข้ามของถนนเป็นรถม้าที่สภาพเละเทะแทบไม่เป็นรูปร่าง


ต้นไม้บริเวณรอบๆก็หักบ้างมีรอยไหม้และเกล็ดน้ำแข็งที่เกิดจากเวทย์ และยังมีเลือดที่เลอะอยู่มุมหนึ่งของรถม้าพร้อมกับร่างของคนๆหนึ่งนอนอยู่..ด้วยสภาพที่ไม่น่าจะรอด


เดี๋ยวนะ ตราข้างรถม้านั่น ตราของตระกูลลูเซโร่?! ท่านพ่อ! มันต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ ข้าพยายามตามรอยต่อสู้ไป แต่ก็ยังไม่ได้คืนร่างปกติหรือปล่อยให้เอนเวอร์ออกมา


พอตามไปเรื่อยๆก็ไปเจอกับท่านพ่อที่กำลังต่อสู้กับใครซักคนด้วยอาการที่บาดเจ็บไม่น้อย


ข้าลอยเข้าไปที่หลังต้นไม้บริเวณนั้นแล้วกลับร่างเดิม พร้อมกับเอนเวอร์ที่ตอนนี้ยังงอแงอยู่เล็กน้อย แต่ก็ไม่เสียงดังมากพอที่คนที่กำลังต่อสู้กันอยู่จะได้ยิน


"ทะ ท่านพี่ อึก ริน รินล่ะ"เอนเวอร์พยายามกลั้นน้ำตาทั้งยังถามออกมาด้วยเสียงที่สั่นอยู่บ้าง


"เงียบๆนะ เดี๋ยวเรากลับไปหารินทีหลัง"ข้าปลอบเอนเวอร์พร้อมสังเกตสถานการณ์ของท่านพ่ออยู่เรื่อยๆ ถึงท่านพ่อจะเก่มมากเพียงใด


แต่..ท่านพ่อในตอนนี้บาดเจ็บไม่น้อยเลย อีกไม่นานท่านพ่อต้องทนไม่ไหวเพราะทนพิษบาดแผลไม่ได้แน่ๆ




"เจ้ายอมให้ข้าฆ่าซะเถอะ แล้วข้าจะไว้ชีวิตบุตรของเจ้า มาธาร"ชายผู้นั้นจับดาบในมือแล้วเหวี่ยไปทางดยุคมาธารอย่างไม่ออมแรง


ดาบสีแดงปะทะกับดาบสีขาวอย่างจัง แม้จะสามารถตั้งรับได้ แต่มันก็ทำให้แขนข้างนั้นของท่านดยุครู้สึกร้าวไปทั้งแขน


"จะรับประกันได้หรือว่าเจ้าจะทำตามที่พูด"ท่านดยุคมาธารกระโดดหลบดาบที่โดนเหวี่ยงมาอีกครั้ง ทั้งรอบตัวยังเต็มไปด้วยเหล่าศพของพวกนักฆ่ากระจายอยู่


"หืม ข้าดูเป็นคนเช่นนั้นหรือ?"ชายผู้นั้นกล่าวอย่างยียวนกวนประสาท


"วันคือวันตายของเจ้าต่างหากโดมาน!"ท่านดยุคมาธารพูดรอดไรฟันด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก


"หึ งั้นรึ"พูดจบดยุคโดมานก็ปามีดสั้นไปทางต้นไม้ต้นหนึ่ง


ฟูวว


แทนที่จะเกิดเสียงของมีดแทงกับตัวคนที่อยู่หลังต้นไม้ แต่เสียงที่ดังออกมากลับเป็นเสียงของมีดที่สลายเมื่อโดนควันสีดำ


"เวทย์มืด? เจ้าคงบ้าไปแล้วที่เลี้ยงปีศาจเอาไว้"ดยุคโดมานพูดออกมาอย่างเย้ยหยัน


"...ออเดลร์"ดยุคมาธารไม่ตอบแต่กลับพึมพำออกมาเสียงเบา


"เจ้าอย่าคิดว่าจะรอดไปได้"ดยุคโดมานกล่าวเมื่อเห็นดยุคมาธารถอยออกไปและพยายามจะไป


ซึ่งกหลังจากดยุคโดมานพูดจบก็มีชายอีกสองคนเดินออกมาจากแนวป่าล้อมดยุคมาธารเอาไว้


แม้ดยุคมาธารจะรับมือกับดยุคโดมานได้ แต่การที่โดนล้อมเช่นนี้มันก็ยากเกินที่จะรับมือไหว ไม่ต้องรอให้ดยุคมาธารหนีไปคนสองคนที่มาใหม่ก็พุ่งเข้ามาหาดยุคมาธาร


ดยุคมาธารพยายามรับมือกับทั้งสองคนที่โจมตีอย่างหนักหน่วง ที่ดาบและเวทย์ก็เช่นกัน ส่วนดยุคโดมานกลับยืนอยู่ที่เดิม


ไม่นานก็เดินออกมาจากจุดเดิมช้าๆอย่างไม่มีอะไรที่กังวล แต่แทนที่ดยุคโดมานจะมุ่งหน้าไปทางดยุคมาธารที่กำลังสู้อยู่กลับเดินเบี่ยงออกไปยังจุดที่มันปามีดไป


"เจ้าคือบุตรของมาธาร?"เงียบ..ไร้เสียงตอยรับจากใครก็ตาม


"ช่างมันเถอะ ยังไงเจ้าก็ต้องตายอยู่ดี ถึงข้าไม่ฆ่าเจ้าวันนี้ สักวันเจ้าก็ต้องโดนฆ่าในฐานะปีศาจอยู่ดี"ดยุคโดมานกล่าวออกมาอย่างเฉยชา



ระหว่างที่ดยุคโดมานกำลังพูดอยู่ข้าก็พาเอนเวอร์ออกมาจากจุดนั้น ทิ้งไว้เพียงเงาเพื่อไม่ให้ดยุคโดมานรู้ตัว


ตอนนี้ท่านพ่อย่ำแย่มากๆ ตามตัวเต็มไปด้วยบาดแผลเต็มไปหมด จากที่ดูบางแผลน่าจะติดพิษด้วย


ข้าพาเอนเวอร์ไปแอบอยู่ที่หลังต้นไม้อีกต้นที่ห่างจากจุดที่ต่อสู้ไม่ไกลมากแล้วปล่อยเวทย์คลุมตัวเอนเวอร์ไว้เพื่อป้องกันอันตรายต่างๆ


จากนั้นก็มุ่งไปหาท่านพ่อที่กำลังติดพันการต่อสู้อยู่ ข้าร่ายเวทย์คุ้มกันให้ท่านพ่อก่อนที่เวทย์สายฟ้าจะโจมตีเข้าทางด้านหลัง


ทุกคนขมาดคิ้วอย่างแปลกใจและเคร่งเครียด ข้าวิ่งเข้าไปแล้วใช้เวทย์โจมตีคนที่ใช้เวทย์สายฟ้า


ราวกับว่ามีหลุมดำดูดกลืนชายคนนั่นเข้าไป ในจุดที่ชายคนนั่นเคยอยู่ไม่เหลือแม้กระทั้งเสื้อผ้าหรือร่างของเขา ที่ตกอยู่ตรงนั้นมีเพียงดาบที่ชายคนนั้นใช้เท่านั้นที่ทำให้รู้ว่าเขาเคยอยู่ตรงนั้น


ข้าเดินเข้าไปหยิบดาบของชายคนนั้นขึ้นมา ข้าคงต้องผิดสัญญาของท่านพ่อที่เคยรับปากไว้ ห้ามใช้พลัง ห้ามต่อสู้


"...ออร์..เดล"ท่านพ่อเรียกชื่อของข้าอย่างอ่อนแรง ซึ่งมันเป็นสิ่งที่กระตุ้นให้ข้าโมโหยิ่งนัก พวกมันช่างกล้า!!


ในตอนนี้ข้าจะขอเป็นคนปกป้องท่านพ่อและเอนเวอร์เอง แม้มันจะยากก็ตามที


ฉั๊วะ!!


เสียงของดาบตัดผ่านร่างของชายอีกคนที่ยืนอยู่ขาดเป็นสองท่อน ในเมื่อมันบังคับข้าให้ร้าย...ข้าก็จักเป็นตัวร้ายให้สมใจ


ออร์เดลที่มีชีวิตใหม่คนนั้นไม่มีอีกแล้ว ตอนนี้ข้าจักเป็นนางร้ายธาลิสให้สมใจ


ในเมื่อข้าอยู่เงียบๆไม่ได้ งั้นข้าก็จะตามเข่นฆ่าผู้ที่มาทำร้ายครอบครัวของข้า




+--------+






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น