โชคชะตาของนางร้าย

ตอนที่ 6 : เลือด(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 280
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    27 ก.ย. 63



เลือด



รู้ตัวอีกทีก็เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตื่นมาก็ไม่เจอใคร เดี๋ยวนะ แล้วเอนเวอร์ล่ะ?!


ข้าพยายามลุกขึ้นแต่ก็ไม่อาจลุกขึ้นได้ ข้าจึงทำเพียงพลิกตัวหันไปมองบริเวณรอบๆห้องอีกครั้ง แต่ก็ไม่เจอใคร


เกิดอะไรขึ้นรึเปล่านะ? ข้าพยายามคลานลงจากเตียงแต่มันก็ไม่มีทางลงที่ไม่เจ็บตัวเลยซักทาง


ตุบ!


อ่า..เสียงข้าตกเตียงเอง ดีนะที่มีพรมปูไว้ ไม่อย่างนั้นข้าได้มีแผลแน่ๆ แล้วสรุปทุกคนหายไปไหนกัน เอนเวอร์ก็ไม่เห็น รินก็ไม่เจอแม้แต่เงา


ข้าพยายามคลานไปที่ประตูห้อง ถึงจะไม่รู้ว่าจะเปิดยังไงก็เถอะแต่ลองคลานไปดูก่อนก็ไม่เสียหาย พอไปถึงตรงหน้าประตูแล้วข้าก็พยายามเกาะประตูยืนขึ้นดู แต่สุดท้ายก็ล้มหงายหลังลงไป


แอ๊ด...ปึก!


วันนี้เหตุใดข้าจึงได้เจ็บตัวตลอดเลยนะ ตัวข้าช้ำแน่ๆ พอข้าเงยหน้าเพื่อมองว่าใครเป็นคนเปิดประตูเข้ามาก็เจอกับ....ท่านพ่อ ที่ตัวเต็มไปด้วยเลือด...ทะ..ท่านพ่อ


"เป็นยังไงบ้างออร์เดล เจ้าเจ็บตรงไหนบ้าง"ท่านท่านพ่อย่อตัวลงมาถามข้าที่มองท่านพ่ออยู่ ...ทำไมท่านพ่อจำมีแต่เลือดเต็มไปหมด ผู้ใดมันทำร้ายของท่านพ่อกัน


"เจ้าเจ็บตรงไหนบ้าง"ข้าส่ายหัวแล้วเอียมมือไปจับแขนที่เต็มไปด้วยเลือดไม่แพ้ส่วนอื่นบนร่างกาย


"...นั่นไม่ใช่เลือดข้าหรอก ไม่ต้องห่วง"ท่านพ่อยกมือขึ้นลูบหัวข้าเบาๆแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย


"ส่วนเอนเวอร์ รินพาไปเล่นที่ห้องข้างๆ"ข้าพยักหน้ารับเบาๆ คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว"ข้าทำเจ้าเปื้อนซะแล้วสิ เดี๋ยวข้าเรียกรินมาพาเจ้าอาบน้ำ"


ท่านพ่ออุ้มข้ากลับไปที่เตียงแล้วก็เดินออกไปจากห้องอีกครั้ง ข้าคิดว่าเลือดพวกนั้นต้องเป็นของพวกที่เจอที่สวนแน่เลย ใครพาท่านพ่อใส่ชุดเปื้อนเลือดเข้ามาหาเด็กกัน


ไม่นานประตูก็เปิดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับรินที่อุ้มเอนเวอร์เข้ามาด้วย


"ว๊าย คุณหนู! ทำไมจึงเปื้อนเลือดแบบนี้ล่ะเจ้าคะ?!"ทำไมท่านพ่อจึงชอบให้รินตกใจนักนะ อยากบอกจริงๆว่าเสียงรินมันน่ากลัวขนาดไหน


พอรินตกใจเสร็จก็ทำการพาข้าไปอาบน้ำล้างตัวอย่างสะอาดแบบไม่เหลือกลิ่นคาวเลือดเลยซักนิด


หลังจากผ่านฉากเลือดอาบไปแล้วข้าก็ทำได้แค่กินแล้วก็นอน ท่านพ่อพาไปเล่นที่สวนบ้าง นอนเล่นกับเอนเวอร์บ้าง


พอเข้าเดือนที่แปดที่ข้าเกิดใหม่ในโลกนี้แล้วก็มีบางอย่างปรับเปลี่ยนไปบ้าเล็กน้อย อย่างการที่ข้าสามารถเดินสำรวจคฤหาสน์ได้ถึงจะใช้เวลานานมากๆก็เถอะ


แล้วรินก็หายกลัวข้าแล้วด้วย ส่วนเอนเวอร์ติดท่านพ่อจนแทบจะไปนอนกับท่านพ่อที่ห้องแล้ว น้องข้าทิ้งข้าล่ะ.....


แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นข้าก็ไม่ได้อะไรมากมายหรอก ช่วงนี้ข้ากำลังอ่านประวัติศาสตร์ของโลกนี้อยู่ มันเป็นอะไรที่น่าสนใจมากๆ โลกก่อนของข้ามีเพียงมนุษย์ที่อยู่บนโลกนั้น แต่โลกนี้มีทั้งเผ่าพันธุ์ที่ข้าไม่รู้จักและที่ข้าคิดว่าเป็นเพียงเทพนิยายเต็มไปหมดเลย


"ริน เจ้าเคยเห็นเผ่าพันธุ์อื่นมั้ย?"ข้าถามรินที่ยื่นคอยดูแลข้าอยู่ข้างๆ


"เคยเจ้าค่ะ แต่เคยเห็นแค่เผ่าเอลฟ์ที่มาเยี่ยมเยือนที่แดนมนุษย์เป็นครั้งคราวเจ้าค่ะ"


"แต่ที่ข้าอ่านเผ่าเอลฟ์ก็เคยทำสงครามกับมนุษย์ไม่ใช่รึไง"ข้าอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เพราะตามที่ข้าอ่านเมื่อ 500 ปีก่อนทั้งสามเผ่าพันธุ์อย่างเอลฟ์ มนุษย์และปีศาจทำสงครามกัน ถึงตัวตนอย่างเทพเจ้าจะลงมาหยุดสงครามด้วยตนเองก็เถอะ


โลกนี้มันช่างยุ่งยากจริง


"เมื่อมีสงครามไม่ได้จึงทำการค้าไงเจ้าคะ"แล้วทำสงครามเพื่ออะไรกัน? ทั้งๆที่มีทางเลือกอย่างการเป็นพันธมิตรแท้ๆ บ้าบอจริงๆเลย



สุดท้ายวันนี้สาวใช้อย่างรินก็ไม่อาจคลายคิ้วที่ขมวดเป็นปมไม่ได้เช่นเคย คุณหนูของนางช่างขี้สงสัยจริงๆ ฮือ ข้าละจนปัญญาจะตอบคำถามคุณหนูแล้วเจ้าค่ะ(อิโมจิร้องไห้)




ทุกวันผ่านไปอย่างสงบสุข แม้จะไม่ได้ออกไปจากคฤหาสน์แต่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ออกจะดีด้วยซ้ำแม้ข้าจะเบื่อบ้างก็ตาม


แต่รู้สึกว่าช่วงนี้ท่านพ่อยุ่งๆ บางวันแทบไม่กลับคฤหาสน์ บางวันกลับมาแบบเลือดอาบจนน่าเป็นห่วง หรือจะเป็นนักฆ่าพวกนั้นอีกนะ ข้าอยากช่วยอะไรได้บ้างจัง


"กรี๊ดดด--"


"ผู้บุกรุก!! ปกป้องคุณหนูคุณชา--"


"กรี๊ดดด! นักฆ่า!!"


ระหว่างกลางดึกคืนหนึ่งในรอบปีกว่าที่ข้าเกิดมา อยู่ๆก็เกิดเสียงเอะอะโวยวายดังลั่นไปทั่งคฤหาสน์


ข้าตื่นขึ้นมาอย่างตกใจ จากที่เหล่าคนใช้ในบ้านตะโกนนั้นน่าจะเป็นพวกนักฆ่า ข้าหันไปหาเอนเวอร์ที่กำลังหลับสบายอยู่ข้างๆ


"เอน เอนเวอร์ เอนตื่นเดี๋ยวนี้"เอนเวอร์งัวเงียตื่นขึ้นมามองหน้าพี่สาวที่แสดงถึงความกังวลอย่างชัดเจน


"เกิดอะไรขึ้นหรือท่านพี่"เอนเวอร์ถามอย่างไม่เข้าใจที่อยู่ๆก็โดนปลุกกลางดึก


"นักฆ่าบุกเข้ามา ท่านพ่อก็ยังไม่กลับ ข้าว่าที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้ว"ข้าพูดอย่างเคร่งเครียด แม้จะกังวลเรื่องที่ท่านพ่อยังไม่กลับอยู่บ้างแต่ข้ามั่นใจว่าท่านพ่อต้องไม่เป็นอะไร


ตอนนี้ควรห่วงความปลอดภัยของเอนเวอร์กับข้าก่อน ไม่แน่องครักษ์อาจจะต้านพวกนักฆ่าไว้ได้อีกไม่นานก็ได้


"คะ คุณหนูเจ้าคะ มะ ไม่เป็นอะไรนะเจ้าคะ"คนที่เปิดประตูเข้ามาคือริน..แต่สภาพนั่นเรียงได้ว่าสาหัสมาก แขน...ข้างซ้ายของรินโดนตัด


"ริน..เจ้าไหวมั้ย"ข้าลงจากเตียงไปดูรินที่ปิดล็อคประตูเรียบร้อยแล้วเดินเข้ามาในห้องด้วยหน้าที่ขาวซีด


"ไหวเจ้าค่ะ แต่คุณหนูกับคุณชายต้องออกไปจากที่นี่"


"ให้ข้าห้ามเลือดให้เจ้าก่อน"ข้าใช้เวทย์ร่ายลงไปที่แขนที่โดนตัด ปรากฏกลุ่มหมอกสีดำกลุ่มเล็กๆลอยไปที่แผลของริน


"เราควรไปได้แล้วเจ้าค่ะ"รินเริ่มแสดงอาการร้อนรน เดินไปที่กำแพงของห้อง รินคลำกำแพงอยู่สักพักก็กดลงไปบนกำแพงเบาๆ


กำแพงยุบลงเป็นสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก พอรินผละออกมากำแพงก็เคลื่อนตัวออกไปปรากฎทางลับในห้องของข้า


"ไปกันเถอะเจ้าค่ะคุณหนู"ข้าพยักหน้าแล้วจับมือเอนเวอร์ไปหารินที่พาเดินลงไปในทางลับอย่างรีบร้อน


"เราจะไปโผล่ที่ไหน"


"ป่าเคนนี่เจ้าค่ะ"ป่าเคนนี่ที่อยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์งั้นรึ หวังว่าที่นั่นจะไม่มีพวกนักฆ่านะ


รินพาข้าเดินไปตามทางมืดๆไร้แสง ตามทางมีทั้งพื้นเรียบบ้างบรรไดบ้าง เดินตามรินไปอยู่นานก็ไปเจอแสงสลัวๆอยู่ข้างหน้า


"ใกล้ถึงแล้วเจ้าค่ะ"รินกล่าวอย่างเคร่งเครียด รินเร่งพาข้ากับเอนเวอร์ไปที่ทางออก


แต่พอออกไป แทนที่จะเจอกับป่าที่เงียบสงัดกลับพบนักฆ่าอยู่เต็มไปหมด ข้าควรจะทำอย่างไรดี..





+-----------+




ปล.ไม่ต้องสงสัยเรื่องอายุนะ ไรท์กำหนดให้เป็นเรื่องปกติที่แบบจะโตเร็วกว่าปกติแต่เป็นเรื่องธรรมดาของโลกนั้นค่ะ ซึ่งสรุปตอนนี้น้องๆเขาอายุประมาณ 4 ปีแล้วนะ 


สงสัยอะไรถามได้เสมอ เดี๋ยวไรท์มาตอบ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #6 enthalia (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 09:56

    เยี่ยมมากค่ะไรท์
    #6
    0