โชคชะตาของนางร้าย

ตอนที่ 4 : เริ่มต้น...อีกครั้ง(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 323
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    21 พ.ค. 63


เริ่มต้น...อีกครั้ง


"จะพาข้าไปไหน"ชายชุดดำเงียบไม่ตอบกลับ เขาทำเพียงแค่พาข้าเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ จนมาเจอห้องสีดำห้องหนึ่งที่อยู่ท่ามกลางแสงสีขาวที่อยู่รอบข้าง

ห้องตรงหน้าคล้ายกำลังพยายามดูดกลืนแสงสว่างรอบตัวอยู่เรื่อยๆ เหมือน...หลุมดำอะไรซักอย่าง

"เดินเข้าไป"

"ทำไม"ข้าถามพร้อมขมวดคิ้วมองไปที่ห้องข้างหน้า ไปนรกหรือ?

"ไป"เขาย้ำอีกครั้ง ทั้งยังมองหน้าข้าอย่างดุร้าย

คงไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก ข้าเดินเข้าไปช้าๆ เพราะยังอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมข้าถึงต้องเดินเข้าไปในนั้น

พอเดินเข้าไปใกล้ก็เหมือนมีแรงดึงดูดที่ดึงข้าเข้าไป อาจจะเป็นหลุมดำจริงๆก็ได้ ถ้าข้าเข้าไปข้าจะหายไปเลยมั้ยนะ

ข้าลองยื่นมือเข้าไปก่อนแต่อยู่ดีๆก็รู้สึกเหมือนอะไรสักอย่างผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับมีเสียงๆหนึ่งดังขึ้น

"ชักช้า"หลังจากนั้นสติข้าก็วูบดับไป

"กรี๊ดดดด"

ข้าตื่นขึ้นเพราะเสียงดังมากมาย เสียงกรีดร้อง ทุกอย่างรอบตัวข้าที่นอนอยู่บนพื้นเต็มไปด้วยพลังความมืดที่ปะทุออกมา ทุกอย่างชุลมุนวุ่นวายไปหมด

อีกแล้ว พลังของข้าทำร้ายผู้อื่นอีกแล้ว พลังความมืดค่อยๆกลืนกินคนที่กรีดร้องอยู่ในห้องไปทีละนิด ผู้คนค่อยๆหายไป

แต่แล้วอยู่ๆก็มีแสงสีขาวสว่างเกิดขึ้นที่ตรงกลางห้องไม่ไกลจากตัวข้านัก ตรงกลางแสงนั้นเหมือนจะเป็นแค่เด็กทารกคนหนึ่ง อ่า..ข้าพึ่งสังเกตแหะว่าข้าก็เหมือนจะเป็นเด็กทารกมิต่างจากเด็กธาตุแสงนั่น

แล้วสรุป..นี่ข้าเกิดใหม่หรือ? พวกเขาควรให้ข้าตายมิใช่หรือ แล้วทำไมความทรงจำข้าถึงยังอยู่ ข้ามิเข้าใจเลยซักนิด

"ธาตุมืด..แย่แล้ว"มีชายคนหนึ่งวิ่งพรวดพลาดเข้ามาในห้องแล้วพึมพำอะไรซักอย่าง

"ท่านมาธารขอรับ"แล้วอยู่ๆก็มีชายอีกคนเดินเข้ามาตามและเหมือนจะเรียกชายที่เข้ามาคนแรก

"เจ้าพานางออกไป"

"แต่..."ชายคนที่ตามมาทีหลังเหมือจะอยากแย้งอะไรซักอย่าง แต่ชายที่ถูกเรียกว่าท่านมาธารก็ร้องขัดเสียงดังด้วยท่าทางจริงจัง

"เดี๋ยวนี้!!"ซึ่งชายคนที่มาทีหลังจึงต้องทำตามอย่างเลียงไม่ได้ เขาจึงเข้าไปอุ้มผู้หญิงคนหนึ่งที่นอนอยู่บนเตียงออกไป

"เฮ้อ..."คนที่ชื่อมาธารถอนหายใจแล้วเดินเข้ามาที่ข้าอย่างไม่เกรงกลัวธาตุมืดที่อยู่รอบตัวข้า

"เจ้าคือบุตรแห่งข้า แม้พลังของเจ้าจะเหมือนปีศาจเพียงใด เจ้าก็คือบุตรของข้า เจ้าคือออร์เดล ลูเซโร่"ข้าไม่รู้ว่าเพราะอะไรอยู่ๆคนตรงหน้าถึงพูดแบบนั้น แต่มันก็ทำให้ข้าได้รู้ว่าคนตรงหน้าคือท่านพ่อของข้าในตอนนี้

"เลิกปล่อยพลังได้แล้วออร์เดล"เขาพูดราวกับว่าข้ารู้เรื่องซึ่งมันก็ใช่และถึงมันจะเป็นประโยคที่คำสั่ง แต่คนตรงหน้าก็ใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนอยู่ไม่น้อย

ข้าพยายามที่จะหยุดพลังที่ปล่อยออกไป แต่ร่างของเด็กแรกเกิดช่างคุมยากซะจริง แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าพลังสีดำนั้นก็ค่อยๆจางลง

"หึ เก่งมากออร์เดล"คนตรงหน้า อ่า..ข้าคงต้องเรียกเขาว่าท่านพ่อสินะ อืม ท่านพ่อหัวเราะออกมาน้อยๆอย่างพอใจแล้วอุ้มข้าขึ้นไปนอนข้างเจ้าเด็กที่ยังปล่อยแสงออกมาไม่หยุด

"เจ้าสองคนช่างเป็นแฝดที่ตรงข้ามกันเสียจริง"แฝด...อืม คงจะเป็นอย่างนั้น ก็..เกิดมาพร้อมกันนี่นะ

"เจ้านอนเถอะ แฝดเจ้าหลับไปแล้วนะ"เขาพูดพร้อมลูบหัวข้าเบาๆ ซึ่งข้าก็เริ่มรู้สึกง่วงจนแทบหลับ นี่..ท่านพ่อใช้เวทย์ทำให้ข้าหลับรึไง และไม่นานข้าก็หลับไปจริงๆ

ข้าตื่นมาอีกครั้งในห้องๆหนึ่ง ด้านข้างคือแฝดชายธาตุแสงของข้าที่ยังหลับอยู่ ว่าแต่เด็กนี่ชื่ออะไรนะ อืมม เอาไว้ก่อนแล้วกัน

ข้าอยากวาดรูปอีกจัง พวกเขาจะทิ้งรูปของข้ามั้ยนะ อ่า...ช่างมันเถอะ ตอนนี้มันก็จบไปแล้ว แต่ข้า...เกิดใหม่ มันจะเป็นโลกเดียวกันไหมนะ

ถ้าข้า..เจอพวกเขา ข้าควรทำยังไงดีนะ เฮ้อ ยังไงตอนนี้ก็ยังเด็กอยู่ เรื่องนี้เอาไว้ก่อนแล้วกัน ข้าพยายามที่จะพลิกตัว แต่มันก็แสนยากเย็นนัก

ข้าว่าตอนนี้คงต้องหนักใจกับไอ้ร่างเล็กๆนี่ก่อนละ สุดท้ายความพยายามของข้าก็สำเร็จข้าพลิกตัวไปหาเจ้าตัวเล็กด้านข้าง เป็นเด็กผู้ชาย ผิวขาวมากด้วย ผมสีดำ ส่วนสีตาคงต้องรอให้ตื่นก่อน ชีวิตก่อนก็พี่ชาย ชีวิตนี้ก็ยังจะมีน้องชายอีก

อย่าทำให้ท่านพี่คนนี้ผิดหวังก็แล้วกันนะเจ้าน้องชาย ข้าจะคุมเจ้าให้อยู่เลยคอยดูไว้เถอะ

ข้านอนมองหน้าเจ้าตัวเล็กข้างๆจนผ่านไปซักพักก็มีคนเดินเข้ามา ซึ่งก็คือท่านพ่อข้ากับเจ้าตัวเล็กที่เข้ามาพร้อมกับสาวใช้คนหนึ่ง

"เจ้าตื่นแล้วหรือออร์เดล"เขาเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ซึ่งข้าที่ยังพูดไม่ได้ก็ได้แต่เงียบแล้วก็มองคนที่เข้ามาใหม่อย่างสงสัย

"เจ้าคงหิวแล้ว"ท่านพ่อเข้ามาอุ้มข้าขึ้นไปในอ้อมแขน แล้วก็รับขวดๆหนึ่งที่ใช้ใส่นมให้เด็กแรกเกิดกินมาจากสาวใช้มาให้ข้า

ถึงจะรู้สึกแปลกๆอยู่บ้างก็เถอะ แต่ก็อร่อยดี

"กินช้าๆก็ได้ ไม่มีใครแย่งเจ้าหรอก"ท่านพ่อพูดพร้อมกับหัวเราะหึๆ เหอะ เรื่องของข้า ข้าหิวนิ ถึงจะพึ่งหิวก็เถอะ

"ข้ายังได้ไม่บอกชื่อของน้องเจ้าสินะ น้องเจ้าชื่อเอนเวอร์"ท่านพ่อพูดขึ้นหลังจากข้ากินเสร็จ ข้าว่าชื่อเหมาะดี ส่องแสง หึ ความหมายตรงดี

"ข้าไปทำงานล่ะ เจ้าก็ดูแลบุตรของดีก็แล้วกัน"

-------


ใครอ่านก่อนรีไรท์อย่าพึ่งเกลียดท่านพ่อน้า ท่านพ่อเป็นคนอบอุ่น(?) ไม่เชื่อก็รออ่านรีไรท์ตอนต่อไปนะคะ•^•


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น