Check In นอน กิน Check Out [ตีพิมพ์ตุลา 2019]

ตอนที่ 7 : เที่ยวบินที่ PT006: นำท่านเดินทางสู่ ✈ ที่ที่สามารถขโมยกาลเวลาได้ [รายละเอียดตัวเล่ม + แจกลายเซ็น]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    4 ต.ค. 62






เที่ยวบินที่ PT006

นำท่านเดินทางสู่ ที่ที่สามารถขโมยกาลเวลาได้

 

[สลอธ]

ถึงไหนแล้วหมูแพต

[ยังอยู่บนทางด่วน จะทันมั้ยอะ]

อ่า…

ไม่ทันแล้วล่ะ เราตกเครื่องแน่นอน ผมน่าจะรู้อยู่แล้วว่างานถ่ายแบบไม่ใช่งานที่จะจบได้ง่ายๆ และผมควรไปรอรับเธอจากสตูดิโอเลย

[มาแล้วๆ หันหลัง]

ผมหันขวับและเห็นหมูแพตลดมือถือลง ลากกระเป๋ากึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาอ้าว

วาร์ปมาๆ ไปเร็วๆเธอก้าวต่อโดยไม่ยอมเสียเวลาสักนิด ผมเลยต้องก้าวยาวๆ ตามเพื่อคว้ากระเป๋าจากมือเธอมาลากให้ แพตตี้รีบไปเช็กอินก่อนที่เคาน์เตอร์สายการบินจะปิดเพียงไม่กี่นาที

ช่วงนี้หมูแพตโหมทำงานหนักมาก พอขึ้นมานั่งบนเครื่องเธอก็จมอยู่กับรูปงานในมือถือต่อ จนกระทั่งเครื่องเทคออฟมาได้สักพักก็ควักแมคบุ๊กขึ้นมาเพื่อปรับแต่งภาพ เลื่อนสลับไปสลับมารูปแล้วรูปเล่า

ผมเข้าใจนะ

แต่ก็เหงานิดหน่อย

ผมเลยเอนศีรษะไปซบไหล่เธอและดูรูปพวกนั้นด้วยน่ารัก

หืม? น่ารักเหรอ รูปเซ็ตนี้ธีมดุดันนะ

หมายถึงคนถ่ายต่างหาก

เธอเอียงหน้ามานิดๆ แกล้งให้แก้มเกือบจะชนจมูกผม ก่อนจะรีบเอียงออกฮ่าฮ่าแล้วทำเสียงหัวเราะเกินจริงก่อนชวนคุยต่อ “งั้นเซ็ตนี้ล่ะ” เธอกดเปิดโฟลเดอร์ใหม่ขึ้นมา

“ไม่น่ารัก”

“ฮะ?”

“ที่หมูแพตไปถ่ายรูปผู้ชายคนอื่น”

“เอ้า ก็งานไงคุณสลอธ เอาดีๆ แบบซีเรียส เป็นไงบ้าง”

“คนนี้ชื่ออะไร”

“ทำไมเหรอ”

“ต่อไปนี้แพทต้องรู้จักชื่อนายแบบทุกคนที่หมูแพตไปถ่าย โอเคมั้ย”

“ขนาดนั้นเลย”

“นี่ซีเรียสนะ” ผมทำหน้าบึ้งสุดๆ ทำเอาเธอหลุดขำ

“ฮ่าๆ อะ บอกก็ได้ คนนี้ชื่อวินซ์[1] เขาดังมากเลยนะ เป็นนายแบบมืออาชีพที่ฮอตสุดๆ ในตอนนี้เลย ทีนี้บอกมาได้ละว่าเป็นไงบ้าง”

“ทำหน้าหมูให้ดูก่อน”

“ไม่เอา”

“หมูๆๆ”

“ไม่”

“นิดนึง หมูๆๆ”

“โนนน” แพตตี้ส่ายหน้าไปพลางหาวไป ผมเลยหยุดแหย่แล้วโน้มหน้าเข้าไปใกล้เธอพร้อมกับใช้ปลายนิ้วแตะใต้ขอบตาเธอเบาๆแต่จะว่าไป นี่จะกลายร่างจากหมูเป็นแพนด้าแล้วนะเนี่ย

จริงดิ

นิ้ดดดนึงผมยิ้มทำไมต้องทำงานหนักขนาดนี้

ก็…เธอกลับไปมองหน้าจอต่อแล้วเค้ากำลังจะได้ทำงานที่ฝันอยากทำมานาน น้าน นานนน ก็ต้องกระตือรือร้นนิดนุงอะค่ะคุณ

ไม่ใช่แค่งานที่ฝันอยากทำมานานหรอก แต่นี่คืองานใหญ่มาก 

วันนั้นที่ผมอาเจียนอยู่ข้างรั้วบ้านเธอ ก็มีเอเจนซี่ติดต่อเธอมาทางอีเมลว่า Orion & X ซึ่งเป็นแบรนด์ดังอยากให้เธอร่วมงานด้วย เพราะอาร์ตไดกับสไตล์ลิสต์เห็นผลงานจากพอร์ตโฟลิโอของเธอเข้าและชอบมาก แน่นอนว่าหมูแพตตกลงทันที นับตั้งแต่วันนั้นเธอก็ขลุกอยู่กับงานด้วยความกังวลว่าฝีมือจะยังไม่ดีพอ เปรียบเหมือนกับนักกีฬาที่จะได้ไปแข่งโอลิมปิกครั้งแรกอะไรอย่างนั้นเลย

ถ้าทริปนี้ไม่ใช่ทริปใหญ่ของเราที่แพลนกันไว้ก่อนหน้านี้นานแล้ว เธอก็อาจจะไม่มากับผมแล้ว เพราะดูจากตารางเวลามันเบียดกันมาก หลังจบทริปนี้ กลับไทยปุ๊บ พักวันเดียวเธอก็ต้องลุยงานที่ว่านี้ทันที

กระตือร้นขนาดนี้ไม่นิดแล้วมั้งหมู

อือฮึ

แพนด้าแพต

อื้อ

ก่อนมาได้กินอะไรรองท้องยัง

“...”

หิวมั้ยหมูแพต

“...”

เธอไม่สนใจผมแล้ว

ไม่สิ เธอหลับไปแล้วต่างหาก

คนเราต้องเหนื่อยแค่ไหนถึงจะหลับปุ๊บไปเลยทั้งที่แมคบุ๊กยังวางอยู่บนตักแบบนี้ หลับทั้งที่อยู่ในท่านั่งและเอียงศีรษะเล็กน้อย เธอดูเหนื่อยมากจริงๆ ถ้าไม่ต้องมาทริปนี้กับผม ป่านนี้เธอคงได้นอนสบายๆ อยู่บนเตียงนุ่มๆ ที่บ้านแล้ว ผมนึกเห็นภาพนั้นชัดมาก เธอคงปิดม่านจนห้องเกือบมืด เปิดแอร์ยี่สิบสามองศา และนอนตะแคงคุดคู้โดยห่มผ้าครึ่งตัวเพราะเธอชอบนอนท่านี้มาก

แต่ตอนนี้เธอกลับต้องมานั่งทรมานอยู่บนเครื่องกับผมไปอีกสิบแปดชั่วโมงกว่าเราจะถึงจุดหมาย

ผมค่อยๆ ปิดหน้าจอแมคบุ๊กลง แพตตี้ขยับตัวนิดๆ ราวกับจะกลับมาทำงานต่อ แต่เธอก็แค่ขยับศีรษะเล็กน้อยและนิ่งไปอีก ผมเก็บของให้เรียบร้อย เอาหมอนสองใบวางซ้อนกันบนตักตัวเอง จากนั้นก็ดึงตัวเธอเอนลงมานอนซบกับหมอน จัดให้อยู่ในท่ากึ่งนอนคว่ำกึ่งตะแคง ซึ่งเป็นท่าที่ใกล้เคียงท่าโปรดของเธอที่สุดแล้ว

แพตตี้ส่งเสียงอือในลำคอ ขยับใบหน้าซบหมอนก่อนจะนิ่งไป จากนั้นผมค่อยใช้แขนข้างถนัดโอบตัวเธอไว้เบาๆ

ไม่ มันไม่ใกล้เคียงท่านอนท่าโปรดประจำตัวเธอที่สบายๆ หรอก แต่ผมก็ทำดีที่สุดได้เท่านี้เอง คือนั่งให้นิ่งที่สุด หายใจให้เบาที่สุด และต่อสู้กับความรู้สึกผิดที่ก่อตัวอยู่ข้างในไปเรื่อยๆ

เธอหลับท่านี้อยู่นานโดยที่มีขยับตัวบ้างนิดหน่อย

จนกระทั่งถึงเวลาเปลี่ยนเครื่องที่ไทเป เธอถึงดูสดชื่นขึ้นและมาทำงานต่ออีกพักใหญ่ จากนั้นก็หลับๆ ตื่นๆ จนเครื่องแลนดิ้งที่ซานฟรานซิสโกซึ่งเป็นจุดหมายของเรา

รวมเวลาเดินทางกว่าสิบแปดชั่วโมง

การเดินทางข้ามทวีปก็แบบนี้แหละ มันมีแง่มุมเล็กๆ ที่ทำให้ผมยิ้มได้ทุกครั้ง คือเราออกเดินทางจากกรุงเทพฯ เวลา 12.20 แต่ถึงจุดหมายมันก็เป็นเวลา 16.00 ของวันเดียวกันตามเวลาท้องถิ่น เหมือนว่าเพิ่งผ่านมาราวๆ สี่ชั่วโมงเท่านั้น หรือพูดง่ายๆ คือเหมือนเราขโมยเวลาจากจักรวาลมาได้สิบสี่ชั่วโมง และผมก็ใช้เวลาที่ขโมยมาได้อยู่กับหมูแพตของผม หรือจะเรียกมันว่าเป็นของขวัญสำหรับนักเดินทางก็ได้

ตอนนี้กาลเวลาหมุนตามปกติแล้ว

ผมกับแพตตี้มานั่งในรถกันเรียบร้อย แน่นอนว่าผมขับเอง เพราะผมขับรถเก่งมาก

ไหวปะเนี่ย คุณสลอธแพตตี้ทักหลังจากเห็นผมใช้มือตบก้านไฟเลี้ยวกับที่ปัดน้ำฝนสลับอย่างงงๆ ไปมา

ก็รถที่นี่พวงมาลัยซ้ายอะครับ เลยต้องจูนสติแป๊บนึง

นั่นแหละ ไหวเปล่า

ถ้าพาไปชนก็อย่าโกรธนะ

“…” 

ผมหัวเราะหยอกๆ รู้มั้ย ใครเป็นคนออกใบขับขี่สากลให้แพท

รัฐบาลของที่นี่?”

โดมินิค โทเร็ตโต

อันนี้ต้องขำมั้ยอะ

เธอไม่ขำ แต่ผมขำขอพูดสำนวนไทยหน่อยได้มั้ย

ว่า…?”

นึกถึงพ่อแก้วแม่แก้วไว้นะ โอเค ไป...เดี๋ยวนะผมลองขยับอะไรก๊อกแก๊กอีกหน่อย จากนั้นค่อยขับออกไปเนิบๆโอเค ไป

ทำงานไปด้วยสิคุณสลอธ

อยากคุยกับหมูแพตมากกว่า

ก็เค้าอยากตัดคลิปสลอธขับรถผิดๆ ถูกๆ ให้ฟอลโลเวอร์ดู

งั้นขอนอนคุยเล่นต่อเนื่องสองชั่วโมงนะ

ให้สามเลยเอ้า

โอเค ปายผมทำเป็นงอแงไปอย่างนั้นเอง อันที่จริงก็เตรียมกล้องไว้ตรงคอนโซลหน้ารถแล้วเพื่อทำคลิป Vlog ผมกดเปิดกล้องเพื่อบันทึกวีดีโอพูดอะไรไปเรื่อย ส่วนหมูแพตก็หันไปใช้กล้อง DSLR กดถ่ายอะไรข้างทางไปเรื่อยเหมือนกัน

จนกระทั่งมาถึงโรงแรมที่ผมจองไว้

พอเห็นเตียงใหญ่ๆ กับหมอนนุ่มๆ เราถึงรู้ตัวว่าร่างกายต้องการการพักผ่อนมากแค่ไหน สำหรับผมไม่เท่าไหร่หรอก เซลล์ประสาทนักเดินทางของผมปรับตัวง่ายอยู่แล้ว แต่สำหรับหมูแพตที่ช่วงนี้งานเยอะ คงโหยหามันมากกว่าผม

ผมเลยปล่อยให้เธอหลับยาวเท่าที่ต้องการ

 

พอตื่นอีกทีผมก็รู้สึกว่าจักรวาลพยายามปล้นเวลาคืนจากเรา เป็นหมูแพตที่ตื่นก่อนแล้วค่อยสะกิดปลุกผม

นี่เรานอนหรือซ้อมตายอะสลอธ นี่มันวันใหม่แล้วคุณณณ

ผมตื่นแล้ว แต่ยังแกล้งงัวเงียต่อขอซ้อมต่อน้า” 

ตื่น~” เธอฟาดขาผม แล้วลุกจากเตียงไปอาบน้ำ พอหมูแพตเข้าห้องน้ำไปผมก็กลิ้งไปกลิ้งมาให้ร่างกายทุกส่วนสัมผัสความนุ่มของเตียงเท่าๆ กัน 

ผ่านไปครู่ใหญ่เธอก็ออกมาจากห้องน้ำ ผมรู้ดีว่าเธอสวมกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดอยู่ แต่ผมก็ยังอยู่ในท่านอนคว่ำและหันหน้าไปอีกทางเหมือนทุกครั้ง เพราะรู้ดีว่าการจ้องมองผู้หญิงที่เดินออกมาจากห้องน้ำทันทีไม่ใช่เรื่องที่ควรทำ

ไปอาบน้ำได้แล้ว

ขออีกสิบนาทีผมบอกโดยที่ยังนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง

เดี๋ยวก็ไม่ทันหรอกคุณ

ทันชัวร์ แพทแต่งตัวไม่นาน

แต่เราไปแต่เนิ่นๆ ก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ เผื่อหลงเผื่ออะไร

“...”

คุณ

“...”

สลอธ

ป้าบ!

ผมกลิ้งหนีมือไปมา ยื้อต่อได้อีกประมาณห้านาทีแล้วค่อยยอมเด้งตัวขึ้นมาทำท่าตะเบ๊ะ จากนั้นก็พุ่งตัวไปอาบน้ำ

ผ่านไปสิบกว่านาทีผมก็กลับออกมา

หมูแพตของผมไปไหน

ผู้หญิงที่นั่งอยู่หน้ากระจกคนนี้คือใคร

เดี๋ยวนะ จะไปชุดนี้เหรอ

หมูแพตกำลังลงเมกอัพอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ เธอไม่ได้หันมา แต่มองผมจากเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่อือฮึ

“...” 

เธอเหลือบมองผมอีกอะไรสลอธ

แบบนี้ไม่ยุติธรรมนะ แพทต้องสวมสูทมิดชิดทั้งตัว แต่หมูแพต…

คราวนี้เธอหมุนตัวมามองผมเต็มๆคุณอยากสวมเสื้อแบบนี้บ้างเหรอ

รบกวนยืนหน่อย

เธอฉีกยิ้มก่อนจะลุกขึ้นมาหมุนตัวช้าๆ ผมไม่รู้จะหาคำไหนมานิยามดี แต่ถ้าให้บรรยายตามที่เห็นก็คือ ชุดเดรสกระโปรงสั้นสีเบอร์กันดี เนื้อผ้าเรียบลื่น ข้างหลังเปิดเยอะมากจนเห็นแผ่นหลังเนียนละเอียดเกือบทั้งหมดจนทำให้ผมหายใจไม่ค่อยออก

แบบนี้แพทต้องพกปืนสักกระบอกแล้ว

ทำไม

หวงไง ถ้าผู้ชายคนไหนมองแพทจะได้ยิง

งั้นหาให้เค้าด้วยกระบอกนึง

ทำไม

หวงไง ผู้ชายที่ใส่สูทเนี้ยบๆ แบบนี้ ผู้หญิงคนไหนมองเค้าจะได้ยิงเธอยิ้ม แล้วเข้ามาดึงแก้มผมไปแต่งตัวได้แล้วคุณแพท

จากนั้นเธอก็กลับไปนั่งหน้ากระจกต่อ

ผมไม่ค่อยได้เห็นหมูแพตในลุคนี้เท่าไหร่ งานถ่ายภาพและการท่องเที่ยวทำให้เธอชอบแต่งตัวแนวสตรีทมากกว่า แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรคล้ายแบบนั้นเลย

เมกอัพไม่ได้อ่อนหรือเข้มเกินไป แต่ช่วยให้คิ้ว ดวงตา จมูก และปากดูโดดเด่นได้อย่างเป็นธรรมชาติ โดยเฉพาะปากสีระเรื่อที่ล้อไปกับสีชุดนั่น ก่อนผมไปอาบน้ำเส้นผมเธอยังยาวคลุมไหล่ แต่ตอนนี้ถูกจัดแต่งด้วยเทคนิคสักอย่างที่ผู้ชายไม่มีวันเข้าใจ ข้างแก้มมีปอยผมใหญ่ๆ ทิ้งตัวเป็นเกลียวลงมา ส่วนเส้นผมทั้งหมดบริเวณด้านหลังถูกม้วนขึ้นมาพันกันหลวมๆ เผยให้เห็นแผ่นหลังและไหล่เนียนสวย

พอเห็นแบบนี้แล้ว ผมก็รู้สึกว่าอยากพกปืนขึ้นมาจริงๆ

ในขณะที่ชุดของผมไม่มีอะไรยุ่งยากเลย ก็แค่สวมชุดสูทผูกไท ซึ่งเนกไทของผมสีเบอร์กันดีเหมือนชุดของหมูแพตเป๊ะ เพราะเธอเป็นคนเลือกให้เอง ผมพยายามแต่งตัวช้าๆ เพื่อไม่ให้เป็นการกดดันการแต่งหน้าของเธอ

จนกระทั่งเธอพูดพึมพำว่าเสร็จแล้วๆผมค่อยดึงเนกไทที่ผูกไว้หลวมๆ ขึ้น

ผมก้าวเข้าไปหาเธอ และแกล้งทำหน้างงๆหมูแพตของผมไปไหน คายออกมาเดี๋ยวนี้นะ

เธอหัวเราะแล้วคุณล่ะเป็นใคร กินสลอธของแพตตี้เข้าไปใช่มั้ย...ไปกันเลยมั้ย

พร้อมฮะ

โอเค้ เดี๋ยวขอใส่รองเท้าแป๊บ

เธอไปหยิบรองเท้ามานั่งที่ขอบเตียงเพื่อจะสวมมัน ดูสวมยากพอควร เพราะเป็นส้นสูงที่มีสายรัดข้อเท้าด้วย

มา แพทช่วย

ไม่เป็นไร

ผมคุกเข่าลงข้างนึงตีมือเธอเบาๆนี่ ดื้อ อยู่นิ่งๆคราวนี้หมูแพตไม่ดื้อ เธอยอมให้ผมช่วยทีละข้างเสร็จแล้ว พร้อม

ยังไม่พร้อม เนกไทยังไม่เนี้ยบ

ผมทำท่าจะจัดมันด้วยความลืมตัว แต่เธอตีมือผมนี่ ดื้อ อยู่นิ่งๆแล้วเธอก็จัดให้แทน

เรายิ้มขำให้กัน และชั่วแวบหนึ่งผมอดนึกไม่ได้ว่าทำยังไงถึงจะขโมยกาลเวลาจากจักรวาลได้ตลอดไป

พร้อมมม

ผมยื่นมือให้เธอจับเพื่อยืนขึ้นกายพร้อม ใจพร้อม กล้องพร้อมผมมองนาฬิกาข้อมือเดี๋ยวนะ วันนี้วันอะไร

วันเสาร์

เอ้าเหรอ งั้นแพทจำผิดน่ะสิ งานเขาจัดวันอาทิตย์

ฮะ?”

ฮ่าๆ ล้อเล่น ถูกวันแล้ว ไปกัน



[1] วินซ์ ตัวละครจากเรื่อง Hidden Things เป็น 1 ใน 4 เรื่องจากนิยายชุด Mad Overdose เขียนโดย Chai_Hong


__________________________


พรุ่งนี้มีไปแจกลายเซ็นที่งานหนังสือค่า 

16:00 - 17:00 มีงานเปิดตัวเซ็ต MAD OVERDOSE ที่เวทีย่อยโซนทั่วไป

17:00 -  18:00 มีแจกลายเซ็นที่บูธแจ่มใส M11 

มาเจอกันได้นะคะ มีของพิเศษไปแจกให้เพียบเลยค่าา > <

รักมากๆ เลย


ส่วนนิยายยังคงอัพลงเรื่อยๆ นะคะ :D เผื่อใครอยากอ่านก่อนตัดสินใจไปอุ้มแพทริกกลับบ้านค่า

ส่วนใครที่รับแพทริกไปดูแลแล้ว ฝากส่งฟี๊ดแบ็กมาให้ด้วยนะคะ ตื่นเต้น :D


ตัวเล่ม


249 ที่งานหนังสือ+หน้าเว็บแจ่มใส+ไลน์แจ่มใส ลด 15% เหลือ 212 ค่า



ตัวอย่างของที่นำไปแจกค่า 

ตั๋วเครื่องบิน #แพทแพต



โพลารอยด์

Image may contain: 2 people


และยังมีอีกหลายอย่างเลยค่ะ :D

ถ้าสะดวกมาเจอกันนะคะ กลัวไปนั่งตบยุงมากๆ เลย ฮ่าๆ


รักที่สุดเลยยย!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น