Check In นอน กิน Check Out [ตีพิมพ์ตุลา 2019]

ตอนที่ 3 : เที่ยวบินที่ PT003: นำท่านเดินทางสู่ ✈ ที่ที่พนักงานหลับเป็นตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    23 ส.ค. 62



love is love


เที่ยวบินที่ PT003

นำท่านเดินทางสู่ ที่ที่พนักงานหลับเป็นตาย

 

ความรู้สึกบางอย่างรบกวนผม

ความรู้สึกที่ผมคุ้นเคยกับสิ่งต่างๆ ภายในห้องพักจนมันเหมือนเป็นบ้านมากกว่าโรงแรม

หมูแพตค้างคืนกับผมที่นี่ ผมไม่ได้สำรวจภูมิประเทศที่ล่อแหลมอันตรายเหมือนตอนเย็นเมื่อวาน ที่สถานการณ์ไม่ต่างจากพายุหลงฤดู ตลอดทั้งคืนผมค่อนข้างควบคุมตัวเองได้ดี ยังเป็นสุภาพบุรุษเหมือนตลอดห้าปีที่ผ่านมา แม้ว่าเธอจะแกล้งยั่วให้ผมตบะแตกยังไงก็ตาม แต่เราก็ผ่านค่ำคืนนี้มาด้วยกันอย่างสบายๆ พร้อมเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นเป็นพักๆ ในแบบของเรา

ทุกอย่างระหว่างเรายังดีเหมือนเดิม หรืออาจจะดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ

แต่ความรู้สึกอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับความเป็น บ้าน ที่ว่านั่นยังกวนใจผม เหมือนนิ้วลึกลับที่คอยสะกิดเตือน จนผมตัดสินใจเช็กเอาต์ก่อนเวลาทั้งที่ตามตารางคือจะพักที่นี่สามคืน

ตอนเช้าเราฝากท้องกันที่ห้องอาหารของโรงแรม เสร็จแล้วไปเช็กเอาต์ จากนั้นผมขับรถไปส่งเธอที่บ้าน ซึ่งเป็นบ้านที่เงียบเชียบเพราะยังไม่มีใครกลับมา ผมจอดรถที่เดิม นั่งรอในรถเหมือนเดิมระหว่างที่เธอเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวรวมถึงเตรียมอุปกรณ์สำหรับงานถ่ายภาพ หลังจากนั้นผมก็ขับไปส่งเธอที่สตูดิโอของมาวิน

และตอนนี้ เวลาเที่ยงกว่าๆ ก็เหลือแค่ผม Mr. TT Coupe ถนนที่แออัดยัดเยียดของกรุงเทพมหานคร 

ผมกลับมาเป็นนักเดินทางอย่างเต็มตัวอีกครั้ง รู้สึกดีที่ได้เคลื่อนไหวเหมือนสายลม แต่ก็ใช่ว่าตอนนี้ผมจะทำตัวพลิ้วไปเรื่อยเปื่อยเหมือนสายลมที่ไร้จุดหมายได้

มีสถานที่ที่ผมต้องไป ต้องไปเร็วๆ นี้ซะด้วยถ้ายังอยากรักษาความเป็นมืออาชีพไว้

รถผมติดไฟแดงอยู่เช่นเดียวกับรถคันอื่นๆ อีกประมาณแปดแสนกว่าคัน ผมไม่แปลกใจเลยที่กรุงเทพฯ มีสถิติรถติดระดับโลก และเราก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจ

ปรากฏว่าผมมาถึงก่อนเวลานัดห้านาที

ซึ่งสถานที่แห่งนี้ก็คือ...คาเฟ่แมวนั่นเอง ผมตกปากรับคำไว้ตั้งแต่ก่อนทริปลอนดอนแล้วว่าจะเข้ามารีวิวให้วันนี้ ช่วงนั้นมีหลายร้านติดต่อเข้ามา แต่ผมสะดวกแค่วันเดียวทำให้ต้องเลือก มีทั้งร้านอาหารไทยเจ้าดัง ร้านอาหารญี่ปุ่นโอมากาเสะราคาย่อมเยาว์ที่มีเมนูเด็ดคือไข่ตุ๋นหูฉลาม ร้านนั่งดื่มสไตล์วินเทจ แล้วก็คาเฟ่แมวแห่งนี้

ร้านอาหารญี่ปุ่นผมปฏิเสธทันที เพราะผมเคยเห็นฉลามที่ถูกเฉือนครีบทั้งหมดและโยนทิ้งทะเลแบบเป็นๆ มาแล้ว จนป่านนี้ผมยังลบภาพนั้นออกจากหัวไม่ได้สักที

ร้านนั่งดื่มก็ไม่ใช่แนวถนัดของผม

ผมสองจิตสองใจอยู่ระหว่างร้านอาหารไทยกับคาเฟ่แมว แต่ชั่งน้ำหนักแล้ว เสียงเมี้ยวๆ น่าจะดีต่อจิตวิญญาณนักเดินทางของผมมากกว่า วันนี้ผมเลยฝ่าความโหดร้ายของการจราจรมาถึงที่นี่

ก่อนถึงร้านผมแชตกับคุณเอมี่เจ้าของร้านแล้ว พนักงานสาวเปิดรับทันทีที่ผมเดินถึงประตู 

สวัสดีครับ แพทริกครับผม

สะ...สวัสดีค่ะ เอมี่นะคะอ้อ คุณเอมี่เจ้าของร้านมารับเอง

ครับ เอ๊ะ มีอะไรเกาะหลังผมมารึเปล่าครับผมทำหน้าตื่นๆ

เปล่าค่ะๆ แค่ตัวจริงคุณแพทริกดูดีกว่าในคลิปอีก เชิญค่ะๆ

ฮ่ะๆ ขอบคุณครับผมก้าวผ่านประตูที่คุณเอมี่เปิดค้างรอให้ร้านสวยกว่าในรูปที่ส่งให้ดูอีกนะครับ

การตกแต่งให้กลิ่นอายความเป็นญี่ปุ่นนิดๆ ซึ่งก็สวยจริงๆ และก็เงียบมาก เพราะตอนนี้นอกจากพนักงานแล้วก็มีแค่ผมคนเดียวที่เป็นลูกค้า

มีพนักงานมนุษย์สามคน หญิงสองชายหนึ่ง รวมคุณเอมี่ด้วยก็เป็นสี่ และทุกคนสวมผ้ากันเปื้อนลายเท้าแมวกันหมด ส่วนพนักงานแมว ประเมินจากสายตาน่าจะเกือบยี่สิบชีวิต นอนแผ่บ้าง ตะแคงบ้าง อยู่มุมโน้นมุมนี้ ซึ่งก็น่าจะนับว่าขยันทำงานกันแล้วในฐานะที่เป็นแมว

เชิญนั่งก่อนค่ะ เอาเป็นโต๊ะข้างในสุดเลยดีมั้ยคะ

ดีครับ

โต๊ะที่ว่าคือโต๊ะญี่ปุ่นขนาดใหญ่ เข้าชุดกับเบาะรองนั่งกับพื้นที่มีพนักพิง มีเจ้าถิ่นคุมอยู่แถวนี้สามชีวิต ได้แก่ เปอร์เซียสีขาว อเมริกันช็อตแฮร์ และนั่น...เจ้าลายส้ม ถ้าผมมองไม่ผิดมันคือพันธุ์ไทยบ้านๆ เลยใช่มั้ยเนี่ย น่าจะมีอยู่ตัวเดียวที่ไม่ใช่พันธุ์ต่างประเทศ และเหมือนจะเป็นตัวเดียวที่ตอนนี้ตื่นตัวที่สุด เพราะทันทีที่ผมนั่งลงมันก็ผงกหัวขึ้น มองหน้าเหมือนจะเอาเรื่อง

เมี้ยวผมร้องทัก

แง้ว~” ผมเดาเอาว่านั่นคือเสียงที่เป็นมิตร พอลองยื่นมือไปหา มันก็ดมๆ นิดนึง ก่อนจะเข้ามาคลอเคลียอย่างว่าง่าย

โห คุณแพทริกโชคดีนะคะเนี่ยคุณเอมี่ว่าเจ้าตัวนี้อะ มันอินดี้มาก

ยังไงครับ

เหมือนมันเลือกเยอะนะคะ ปกติจะไม่ค่อยเข้าหาใคร แต่ถ้ามันเลือกจะเล่นกับใครแล้วก็จะขี้อ้อนไปเลย อย่างตอนนี้นี่แหละ คือมันเป็นแมวหลงมาน่ะค่ะ เลยเลี้ยงไว้

อ้อ ถึงว่าผมอุ้มมันมาขยำเบาๆ และก้มลงคุยกับมันด้วยเสียงสองชื่ออะไรหืม? เราน่ะ

ชื่อเฮียหลงค่ะ ส่วนนี่ก็สโนว์ ไข่ตุ๋นคุณเอมี่บอก เฮียหลงนี่ชื่อเท่เข้ากับหน้าตาเลย ส่วนน้องเปอร์เซียกับช็อตแฮร์นี่...เฮ้ย ชื่อก็น่ารักเหมือนกัน

คุณแพทริกดื่มอะไรก่อนมั้ยคะ

ผมหยุดทำเสียงงุ้งงิ้งกับเฮียหลงก่อนจะเงยหน้าขึ้นเอาเป็นเครื่องดื่มกับขนมที่เป็นซิกเนเจอร์ของร้านดีมั้ยครับ เดี๋ยวผมไลฟ์ลงเพจเลย

ตอนนี้เลยเหรอคะ

ครับ คุณเอมี่ติดอะไรหรือเปล่าครับ

ปะ...เปล่าค่ะ คือตื่นเต้นน่ะ รอขนมสักครู่นะคะ...เอ้า เด็กๆ ทำงานๆ

คำพูดนี้กระตุ้นผมด้วย พอคุณเอมี่ผละจากโต๊ะไป ผมก็กระซิบกับเฮียหลงต่อทำงานๆจากนั้นหยิบมือถือออกมาประกอบเข้ากับขาตั้งแบบพกพา แล้วก็กดเปิดไลฟ์ทันที

ผมกลับมาเล่นกับเฮียหลงต่อโดยปล่อยให้กล้องรันไปอย่างนั้น สักพักค่อยเงยขึ้นมาดูมาแล้วๆผมจับมือเฮียหลงทำท่าสวัสดีหวัดดีค้าบ ผมชื่อเฮียหลงค้าบ วันนี้มาช่วยพี่แพทริกทำงานกั๊บ ได้ค่าจ้างเป็นปลาทูฉองตัว...ฮ่าๆพูดเองก็หัวเราะเอง

ยอดคนดูเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว รวมทั้งคอมเมนต์ กดไลก์ กดหัวใจ กดแชร์ ซึ่งอาจเป็นเพราะผมได้บอกไว้ก่อนแล้วว่าจะมาไลฟ์ช่วงเวลาประมาณนี้ แต่ผมยกความดีความชอบให้เฮียหลงดีกว่า เพราะหน้าเหวี่ยงๆ กับสีส้มๆ นี่แน่นอน คนถึงเข้ามาดูกันเยอะขนาดนี้

สวัสดีครับทุกคน มาตามสัญญาครับ คุยกันสดๆ ตอนนี้เลยที่ดาวอังคาร...อ้อ ไม่ใช่ ใกล้กว่านั้นครับ ที่ร้าน C is for Cats นี่เอง และตอนนี้ผมก็อยู่กับแขกรับเชิญสุดพิเศษ เฮียหลงครับ หวัดดีครับเฮีย

หวัดดี มีปลาทูมั้ย

ใจเย็นครับเฮีย ไม่ต้องหน้าเหวี่ยงขนาดนั้นก็ได้...เดี๋ยวผมจะให้ดูความคิวท์ของบ้านเฮียหลงนะครับ

ผมหยิบกล้องมาแพลนช้าๆ

ดูครับดู...แก๊งเฮียหลงนอนกันเกลื่อน ยังไม่ตาย ยังมีชีวิตนะครับ...โอ๊ะๆ ของกินมาแล้วครับ

ได้แล้วค่าคุณเอมี่ยกมาเสิร์ฟเอง

ขอบคุณกั๊บผมจับขาหน้าเฮียหลงพนมเท้าไหว้หน้าตาน่ากินแบบนี้ ชื่อเมนูอะไรบ้างฮะ

มัทฉะลาเต้กับบิ๊กวัฟเฟิลค่า

มัทฉะลาเต้ แล้ววัฟเฟิลนี่ ดูจากลักษณะน่าจะเป็นวัฟเฟิลที่เหลือรอดจากยุคจูราสิกแน่ๆ ครับ มันใหญ่มากกก ขออนุญาตชิมคำนึงนะครับ...อื้ม โอ้ อร่อยผมเคี้ยวๆ แล้วจิบมัทฉะตามอันนี้ก็อร่อยแล้วผมก็แกล้งฉีกวัฟเฟิลมาวนๆ แถวจมูกเฮียหลง ก่อนจะส่งมันเข้าปากต่อหน้าต่อตาเฮีย

ของกินอร่อยกับแก๊งน้องแมวน่ารักๆ แบบนี้ต้องยกความดีความชอบให้กับ...ผมเอี้ยวตัวไปทางขวานิดนึงเพื่อให้เห็นหน้าคนด้านหลังคุณเอมี่ ที่เป็นเจ้าของร้านนั่นเองครับ ทุกคนจดจำความสวยนี้ไว้ให้ดีนะครับ คุณเอมี่บอกว่าใครตามมาจากผมจะมีส่วนลดให้ แต่ถ้าใครตามมาจากเฮียหลงจะได้กินฟรีเลย...ใช่มั้ยกั๊บผมเกาเหนียงเฮียพร้อมกับหัวเราะไปด้วยว่าแต่...ร้านอยู่ละติดจูดลองติจูดที่เท่าไหร่ครับคุณเอมี่

ค่ะ เอ่อ...ก็อยู่ในซอยข้างคอมมูนิตี้มอล The Sixth เข้าซอยมาประมาณร้อยเมตรนะคะ พอเห็นซอยย่อยที่ 1 ก็เข้ามาเลยค่ะ แล้วก็เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา เลี้ยวซ้ายอีกที ตามทางมาเรื่อยๆ จะเห็นสามแยก แล้วก็เลี้ยวขวา ร้านเราจะอยู่ทางซ้ายมือเลยค่ะ

จะขอให้พูดอีกทีก็เกรงใจครับ มีวิธีที่ง่ายกว่านั้นมั้ยครับ

ค่ะ ก็เสิร์ชชื่อร้าน C is for Cats ในกูเกิลแม็พก็ได้ค่ะ ปักหมุดมาตามแผนที่ได้เลย

นั่นล่ะครับทุกคน มาลองกันได้ หรือใครว่างๆ อยู่ใกล้ๆ จะมาทักทายกันตอนนี้เลยก็ได้ครับ สำหรับผม บรรยากาศที่นี่น่านั่งมาก ปกติลูกค้าจะแน่นช่วงไหนครับคุณเอมี่

ก็ไม่ค่อยแน่นนะคะ ออกแนวเรื่อยๆ อาจจะเพราะร้านเราอยู่ค่อนข้างลึก

ผมว่าไม่ใช่นะ ผมรู้แล้วว่าทำไมลูกค้าไม่แน่นร้าน

คะ?”

เพราะพนักงานขี้เกียจครับ

อะ เอ่อ…

ดูสิครับผมแพนกล้องอีกดูพนักงาน นอนอืดกันเกลื่อนกลาดขนาดนี้

ฮ่าๆๆๆ ค่ะ

แนะนำตัวพนักงานหน่อยครับคุณเอมี่ ใครเป็นใครบ้าง...คนนี้ชื่อเฮียหลง เรารู้จักกันแล้วครับ ผ่านๆ นั่นใครครับ…

ตัวนี้ชื่อเปียกปูนค่ะ นั่นกังฟู ตัวนี้แหละขี้เกียจที่สุด แล้วนั่นก็…

บลาๆๆ ว่ากันไปเรื่อย จนจบกระบวนการ Tie-in พนักงานกันแบบชัดๆ

ส่วนผมกลับมาอยู่หน้ากล้องต่อโดยมีเฮียหลงทำหน้าง่วงๆ อยู่บนตัก ผมจะกลับตอนนี้ก็คงได้ แต่แมวกำลังจะหลับคามือผมแล้ว ผมต้องอยู่ต่อเพื่อเฮียหลง 

งั้นเมาท์ต่อ

มาครับทุกคน เข้าสู่ช่วง Q&A กันดีกว่า ถามมาตอบไป ถามอะไรก็ได้แต่ไม่รู้จะตอบได้หรือเปล่านะครับ ถ้าคอมเมนต์ไหนข้ามไปก็ขอโทษด้วยนะครับ อ่านไม่ทันจริงๆ...มา” 

❤❤❤ เสียงหล่ออ่าพี่แพทริกกก

ขอบคุณกั๊บผมดัดเสียงสอง

กำลังบึ่งไปที่ร้านค่า

อย่าเพิ่งไปนะๆๆๆๆ

โอ้ กำลังจะมาเหรอครับ ใช่เจ้าหนี้ผมรึเปล่าเนี่ย

ทำไมพี่แพทริกยิ้มทีโลกละลายขนาดนี้ 

ถ้าพนักงานหน้าตาแบบพี่แพทริก หนูจะไปสถิตตั้งแต่ร้านเปิดจนร้านปิดทุกวันเลยค่า!!

ถ้าพนักงาน…เฮียหลงสะดุ้งตื่นจังหวะนี้พอดี ผมเลยจับมือมันโบกให้กล้อง พร้อมกับดัดเสียงง่วงๆมีครับ พนักงานที่หน้าเหมือนผม นี่ฮะ ถ้าใครจะมาหาแฝดผม อย่าลืมขนมแมวด้วย คร่อก

พี่อายุเท่าไหร่คะ ทำไมหน้าใสจังงง

อายุเท่าไหร่… พี่อายุสิบแปดครับ สิบแปดเมื่อเจ็ดปีก่อนครับ ฮ่ะๆ

พี่แพทริกทำงานอะไรเหรอคะ เห็นเที่ยวได้ตลอดเลย 

พอดีว่าได้เลขเด็ดมาทุกงวดเลยครับ เลยไม่ต้องทำงานอะไรเท่าไหร่

จริงเหรอคะ

งวดนี้ได้เลขยังๆๆๆ

ขอสามตัวตรงด้วยจ้าาา

บางคนรู้ว่าเป็นมุก แต่น้องบางคนอาจจะยังไม่เข้าใจว่า การที่มีคนกดติดตามสามล้านกว่าคนนั้นสามารถทำเงินต่อเดือนได้มากแค่ไหน

เรื่องหวยล้อเล่นนะครับ งานของผมหลักๆ ก็คือเดินทาง แล้วก็ทำคลิปมาให้ทุกคนได้ดูกันนี่แหละครับ

วัฟเฟิลอร่อยมั้ยยยยย

บรรพบุรุษของวัฟเฟิลเลยครับ นี่กินยังไม่ถึงครึ่ง เอาจริงๆ ผมว่าอร่อยมากนะ แต่กินคนเดียวไม่หมดแน่ๆ ต้องชวนเพื่อนมากินด้วยกันเยอะๆ นะครับ

แงงงงงง้!! อยากไปกินด้วยค่า

ฮ่าๆ วาร์ปมาเลยครับ

แบ่งแมวกินสิคะ

สงสัยเฮียหลงจะหลับไม่ลง ผมเลยจับเฮียเป็นหุ่นเชิดอีกผมชอบแซลม่อนมากกว่า…เอ๊ะ เดียวนะ ชื่อเมื่อกี้แวบๆ Patty B. Patrisa: แบ่งแมวกินสิคะ

หมูแพตของผม เข้ามาดูตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

ใครเข้ามาใหม่ก็สวัสดีนะครับ ข้อความเด้งกันเร็วมาก อ่านไม่ค่อยทัน

สวัสดีค่าาาา

โอ๊ยๆ เพิ่งเข้ามา

ทุกคนทำอะไรกันอยู่ครับ กินข้าวกันรึยัง มีใครอู้งานอยู่มั้ยเนี่ยถึงจะใช้คำว่าทุกคน แต่ผมตั้งใจสื่อสารกับหมูแพตคนเดียว และเธอต้องรู้แน่นอน

มีหลายข้อความเด้งรัวๆ บางคนก็บอกเรียน บางคนบอกกินอยู่ บางคนยังไม่รู้จะพิมพ์อะไรนอกจาก กรี๊ดดดด

ผมเลื่อนสายตาผ่านๆ และรอคอยข้อความจากแพตตี้ของผม

Patty B. Patrisa: ถามค่ะ ทำไมสลอธถึงเคลื่อนที่ช้าคะ

นั่นไง หมูแพตของผม

อะ มีคนถามครับ ทำไมสลอธถึงเคลื่อนที่ช้า...ผมรู้ครับผมจับมือเฮียหลงยกขึ้นเพราะสลอธไม่ได้ขึ้นบีทีเอส เอ่า ฮากันได้ตามอัธยาศรับครับทุกคน

Patty B. Patrisa: มุกห้าบาทสิบบาทมากค่ะ

สิบบาทซื้อปลาทูได้กี่ตัวเฮียหลงถาม

Patty B. Patrisa: ถ้าเจอคนกวนมากๆ มีวิธีจัดการยังไงคะ

ถ้าเจอคนกวนมากๆ ทำไงผมยิ้มกวนๆก็เข้าไปถามครับว่ากวนได้ที่รึยัง ถ้าได้ที่แล้วก็ยกลงจากเตาเลย...ผ่าม!เล่นเองหัวเราะเอง

หมูแพตไม่พิมพ์อะไรต่อ สงสัยจะติดงานอยู่

ผมเลยตอบข้อความคนอื่นๆ เรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อย และผมเพิ่งตระหนักว่ามีลูกค้าเข้ามานั่งกันหลายโต๊ะแล้ว ทุกคนมองมาทางผมด้วยท่าทีที่เดาไม่ยากว่าตามมาจากไลฟ์แน่นอน และเหมือนกำลังรอให้ผมปิดกล้องไลฟ์อยู่ ซึ่งผมคิดว่าอีกสักพักก็น่าจะพอแล้วละ 

แต่ผมกำลังรอหมูแพตอยู่ 

ผมรู้สึกเหงานิดๆ ที่เธอหายไปเงียบไปเลย แต่เราทั้งคู่ต่างก็กำลังทำงาน ผมเลยยิ้มร่าเริงกับกล้องและตอบคำถามอะไรไปเรื่อย 

Patty B. Patrisa: เฮียหลงน่ารัก

หมูแพตกลับมาแล้ว! 

เฮ้ มีคนชมผมด้วยผมจับเฮียหลังหันขวับขอบคุณค้าบ...ไหนล่ะแซลม่อน” 

Patty B. Patrisa: คืนนี้นอนไหนคะ

คำถามนี้ทำเอาหลายคนพิมพ์ กี๊ซ แบบลากซ.โซ่ยาวๆ และถามคำถามเดียวกันย้ำๆ

ผมหัวเราะคืนนี้ผมนอนไหน...ยังไม่รู้ครับทุกคน อาจจะมาแย่งที่เฮียหลงนอน

คำถามอะไรต่ออะไรเด้งรัวมาอีก แต่ผมก็ปล่อยผ่าน สักพักแพตตี้ก็พิมพ์มาอีก

Patty B. Patrisa: วันนี้อย่าลืมอัพคลิปนะคะ รอติดตาม

ผมรู้ทันทีว่าเธอจะไปทำงานต่อแล้ว งั้นก็จบไลฟ์กันแค่นี้ดีกว่า

โอ๊ะ เวลาเท่าไหร่แล้วครับเนี่ย รู้สึกจะรบกวนเวลาทุกคนนานแล้ว...ใครกินข้าวอยู่ก็ขอให้อร่อยนะครับ ใครอู้งานอยู่ก็รีบไปทำงานต่อได้นะคร้าบ

แง เพิ่งเข้ามาเอง

พี่แพทริกมาไลฟ์อีกบ่อยๆ นะค้า

TT--TT อย่าเพิ่งไปปป

ไว้มาคุยกันใหม่โอกาสหน้านะครับ ขอบคุณทุกคนที่มาดูทั้งในไลฟ์และที่ดูย้อนหลัง เดี๋ยวขอตัวไปจัดการวัฟเฟิลแบบจริงๆ จังๆ ละครับ...เฮียหลงจะส่งท้ายอะไรมั้ยครับ...เฮียขอแชลม่อนฉองตัว เมื่อไหร่จะได้...ครับๆ เฮียใจเย็นครับ เดี๋ยวพี่แพทริกจัดให้...ไปแล้วครับทุกคน

ผมจับขาเฮียหลงยังหน้าง่วงๆ โบกอุ้งเท้าไปมา

จากนั้นก็...ปึ๊บ ปิดกล้อง

วัฟเฟิลไดโนผมไม่สามารถจัดการให้หมดได้จริงๆ แต่มัทฉะลาเต้หมดไปค่อนแก้วนะ คนในร้านที่รอจังหวะอยู่ค่อยๆ เข้ามาพูดคุย ถ่ายรูป และเล่นกับเฮียหลง หมูแพตชอบเรียกพวกเขาเหล่านี้ว่าแฟนคลับ แต่ผมไม่ค่อยชอบคำนั้นเท่าไหร่ เรียกว่าฟอโลวเวอร์รู้สึกโอเคกว่า 

ซึ่งผมก็ทักทายด้วยอย่างสนิทสนม หลังจากนั้นผมก็ปลีกตัวมาคุยกับคุณเอมี่เจ้าของร้านเพื่อกล่าวคำขอบคุณอย่างเป็นทางการ

ดูเฮียหลงเข้ากับคุณแพทริกได้ดีมากเลยนะคะคุณเอมี่พูดที่บ้านเลี้ยงแมวด้วยมั้ยคะเนี่ย

อ่า…ผมชอบสัตว์มากเลยครับ แต่ไม่ได้เลี้ยงอะไรเลย

ทำไมอะคะ

ไม่ค่อยสะดวกเรื่องสถานที่เท่าไหร่ครับ

อ๋อ อยู่คอนโดใช่มั้ยคะ คอนโดก็เลี้ยงแมวได้นะคะ สนใจรับเฮียหลงไปเลี้ยงมั้ยคะ ดูมันชอบคุณแพทริกมากนะเนี่ย

ผมอยากเลี้ยงเฮียหลง ผมอยากฟัดมันทุกวัน และความต้องการนี้ก็ทำให้รู้สึกเหมือนมีมือล่องหนบีบหัวใจอยู่ในอก

คือ...ผมเดินทางบ่อยน่ะครับ ถ้าไปอยู่กับผมเฮียคงเหงาแย่เหงามันเป็นแค่ข้ออ้าง แต่เหตุผลจริงๆ คือผมไม่มีบ้านให้เฮียอยู่เลยต่างหากขอบคุณมากนะครับที่ชวนมา ไว้มีโอกาสจะแวะมาใหม่ครับ” 

ผมบังคับตัวเองให้ยิ้ม พูดคุยเฮฮา เดินไปตีไฮไฟว์กับพนักงานแมวทุกตัวในร้าน โดยเฉพาะเฮียหลงนี่ถูกผมขยำไปอีกหลายชุด จากนั้นก็ได้เวลาลาจาก 

เป็นอันเสร็จงานวันนี้ 

ผมกลับมาอยู่ในรถแล้ว ยังมีที่ที่ต้องไป ยังมีเรื่องต้องจัดการ ระหว่างนี้ผมก็พิมพ์แชตหาแพตตี้ด้วย

 

Patrick the Sloth: หมูแพต

 

เธอไม่ตอบ

ที่ที่ผมต้องไปคือร้านซักรีดเจ้าประจำ ผมปักหมุดบนแผนที่และขับรถออกมาสักพักแล้ว หมูแพตก็ยังเงียบ 

 

Patrick the Sloth: คิดถึงหมู อู๊ดอู๊ด

 

ผ่านไปยี่สิบนาทีเธอก็ยังไม่อ่านข้อความ

 

Patrick the Sloth: เสร็จงานตอนไหน

Patrick the Sloth: ให้แพทขับไปรับมั้ย

 

ถึงร้านซักรีดแล้ว ผมเอาเสื้อผ้าที่ใช้แล้วมาส่งให้พนักงานดูแล และรับเสื้อผ้าที่ได้รับการดูแลซัดรีดเรียบร้อยแล้วมาแทน เรียกว่าแทบจะเปลี่ยนสลับกันทั้งกระเป๋าเลยก็ได้ เหมือนกับเสื้อผ้าของผมทำงานกันเป็นทีมส่งไม้ผลัดให้กันเพื่อให้ผมได้ไปต่อ ตอนนี้ผมมีเสื้อผ้าสะอาดอยู่เต็มกระเป๋า และไปต่อที่ไหนในโลกก็ได้

 

Patrick the Sloth: คิดถึงๆๆๆ

 

ผมพิมพ์ไปอีก แต่เธอยังไม่อ่านเหมือนเดิม 

ผมมุ่งหน้าต่อไปยังที่ทำการไปรษณีย์เจ้าประจำเพื่อไปเช็ก P.O. Box (Post Office Box) หรือตู้ไปรษณีย์แบบเช่าเพื่อเช็กว่ามีใครส่งอะไรมาให้บ้าง ส่วนมากก็จะเป็นของจากสปอนเซอร์ ฟอโลวเวอร์ และเอกสารไม่กี่ฉบับ

หลังจากนั้นยังมีอีกเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ นั่นคือหาที่นอนสำหรับคืนนี้ ตั้งแต่ลงเครื่องจากทริปอังกฤษมาก็ยังไม่ได้นอนยาวๆ เลย ร่างกายผมอยากสัมผัสน้ำอุ่น แผ่นหลังของผมกำลังโหยหาเตียงนุ่มๆ ผมคิดถึงโรงแรมที่เพิ่งเช็กเอาต์ตอนเช้า จนตอนนี้มันก็ยังให้ความรู้สึกใกล้เคียงบ้านอยู่ คิดถึงโรงแรมอื่นๆ ที่เคยพักประจำก็ให้ความรู้สึกเดียวกัน

แล้วจะไปลงเอยที่ไหน

คำถามนี้ทำให้ผมยิ้มนิดๆ รู้สึกว่าตัวเองเป็นนักท่องเที่ยวที่หูอื้อตาลายกับกรุงเทพฯ ทั้งที่เกิดและโตที่นี่ ผมเลยขับรถดูโน่นดูนี่เล่นไปเรื่อยๆ

ระหว่างรถติดผมเสิร์ชหาโรงแรมได้สิบกว่าที่ แต่ยังไม่มีที่ไหนถูกชะตา

Rrrr

หมูแพตโทรมา!

ผมตีไฟเลี้ยวซ้ายชะลอจอดข้างทาง แล้วกดรับสาย

หมูแพต

[คุณสลอธ ขอโทษที เพิ่งมีเวลาหยิบมือถือ]

เสียงดูเหนื่อยจัง

[ที่แชตมาล่าสุด ขอฟังแบบเป็นเสียงหน่อย]

ผมนึกแป๊บนึง แล้วก็พูดคิดถึงๆๆๆ

เธอไม่ตอบอะไรแค่ขำเบาๆ แต่ผมรู้สึกได้ว่าเธอยิ้มอยู่ แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น เธอก็ไม่ได้หายเหนื่อยทางร่างกายหรอก

ขอฟังด้วยดิ

[ม่าย~]

ขี้โกงผมยิ้มขำเฮ้อ...แต่คิดถึงจริงๆ นะเนี่ย งานหนักใช่มั้ยวันนี้” 

[นิดนึง]

อือ นั่นแหละ แพทถึงบอกไงว่าไม่อยากให้รับงานเยอะ รายได้จากช่องที่เราทำด้วยกันมันก็เพียงพอแล้ว

[อย่างที่เคยบอกไง ว่าไม่ต้องแบ่งรายได้อะไรให้เค้า แค่ค่าใช้จ่ายที่ออกให้ตอนเที่ยวบ่อยๆ ก็เยอะไปแล้ว]

เรื่องค่าใช้จ่ายตอนเที่ยวด้วยกัน บางทริปผมแทบไม่ได้ช่วยออกอะไรให้เธอเลย เพราะมีสปอนเซอร์รวมถึงส่วนลดจากโน่นนี่นั่นเยอะ แลกกับการช่วยรีวิวและโปรโมท ส่วนเรื่องงานของเธอก็อย่างที่เธอเคยว่า ผมเคารพความฝันและงานที่เธอรักนะ เราคุยเรื่องนี้กันมาเยอะแล้วด้วย แต่ชอบหลุดปากหยิบมาพูดทุกทีเวลาเห็นเธอทำงานหนัก ซึ่งตอนนี้ผมจะไม่พูดถึงมันอีก

ผมบอกตัวเองให้ยิ้ม หวังว่าความอ่อนโยนจะแสดงชัดในน้ำเสียงเหนื่อยมั้ย ให้แพทขับไปรับมั้ย

[ไม่เป็นไรเลย เดี๋ยวให้เฮียพีทมารับ แล้วคุณน่ะ ตอนนี้อยู่ไหน]

ก็สักที่ผมองผ่านกระจกดูรอบๆ แสงไฟจากรถบนถนนวูบวาบชวนให้เวียนหัว แต่พอเห็นป้ายซอยย่อยของถนนเส้นนี้ ผมก็ตระหนักว่าบ้านหมูแพตอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไหร่ เข็มทิศในจิตใต้สำนึกถึงพาผมมาทางนี้ แม้จะคิดว่าตัวเองขับรถเล่นมั่วๆ ก็ตาม

[นอนที่ไหนคืนนี้]

เกือบจะตอบไปว่ายังไม่รู้ ก็พอดีสายตาปะทะเข้ากับป้ายชื่อสถานที่หนึ่งข้างหน้า

 

PaJoy Inn

(บริการห้องพัก ชั่วคราว / ค้างคืน) 

 

แพทว่าแพทรู้ละจะนอนที่ไหน เดี๋ยวคุยกันนะหมูแพต ขอขับรถก่อน ถึงบ้านแล้วบอกด้วยครับโผม

หลังจากวางสายผมก็ตะแคงศีรษะมองป้ายอีกครั้ง มันคือโรงแรมม่านรูดนั่นแหละ มั่นใจเลย ผมเคาะพวงมาลัยขณะชั่งใจ หันมองซ้ายมองขวาราวกับว่ากลัวจะมีคนเห็น 

หลังจากนั้นก็ค่อยๆ ขับรถเลี้ยวเข้าซอยไป






_____________________________

ขอบคุณมากๆ เลยที่เข้ามาอ่านค่า

ฝากเมนต์ ฝากแชร์ด้วยนะคะ :D 

ช่วยเป็นกำลังใจเล็กๆ ให้นักเขียนตาดำๆ คนนี้ด้วยนะคะ /*ส่งสายตาอ้อนวอน

เดี๋ยวตอนหนังสือออกจะสุ่มแจกหนังสือจากคอมเมนต์ด้วยค่า


นางร้าย 

23.สิงหา.2019



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #14 Giftntrk (@Giftntrk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 21:37
    เฮียหลงกับคุณแพท 😹
    #14
    0