Check In นอน กิน Check Out [ตีพิมพ์ตุลา 2019]

ตอนที่ 1 : เที่ยวบินที่ PT001: นำท่านเดินทางสู่ ✈ ที่ที่ชื่อยาวที่สุดในโลกใบนี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 650
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    16 ส.ค. 62


What Really Happens When You Love A Writer


เที่ยวบินที่ PT001

นำท่านเดินทางสู่ ที่ที่ชื่อยาวที่สุดในโลกใบนี้

 

แพท

“...”

พะละแลดแพทแพท

“...”

คุณแพทเดอะสลอธ

“...” ผมแกล้งหลับอยู่

ลุกมาอาบน้ำได้แล้ว

“...” เธอไม่น่าจะรู้นะ นอนคว่ำแบบนี้คือท่านอนท่าเก่งของผมเลย ผมมักจะหลับลึกทุกที และอย่างหนึ่งที่เธอรู้ก็คือ ถ้าผมนอนไม่พอผมจะโมโหร้ายมาก

ไฟไหม้!

“...” ผมไม่ได้กลิ่นควันนะ

ป้าบ!

ตื่น!

เมื่อกี้โดนอะไรตีเข้าไปแถวๆ ขาอือ…ผมแกล้งงัวเงียลืมตา

รู้น่ะ ว่าแกล้งหลับ

เฮ้! เธอรู้ได้ไงน่ะ

ไม่นะ หลับจริงเลย แพทฝันด้วย

ฝันว่า?”

ฝันว่าเราอยู่ที่นี่เที่ยวกันต่อ

เธอถอนหายใจ แล้วหันไปจัดของชิ้นเล็กชิ้นน้อยลงกระเป๋างั้นก็ตื่นมาเจอความจริงได้แล้วคุณ ถ้ามัวแต่เล่นเราจะตกเครื่องนะ ไปอาบน้ำได้แล้วสลอธ ห้ามดื้อ

ไม่ ผมจะดื้อ

ผมพลิกตัวนอนตะแคงไปทางซ้าย ใช้นิ้ววาดรูปยีราฟบนที่นอน

นี่ซีเรียสแล้วนะ” 

ไม่ เธอยังไม่ซีเรียสจริงๆ หรอก 

ผมพลิกตัวนอนตะแคงไปทางขวา วาดรูปบ้านหลังเล็กๆ ตามด้วยรอยขีดกากบาททับ 

อาบน้ำๆ

โอ๊ะๆ มีการดึงขา

ผมเลยลุกขึ้นปุบปับ แล้วดึงแขนเธอให้ถลาขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยกัน น่ะ มีคนโดนกอด

สลอธธธ โนนน เค้าไม่เล่นนน

ผมโดนงับแขนเบาๆ ด้วยใครเล่นที่ไหน แพทเอาจริงๆ...ง่ำๆผมกอดเธอจากข้างหลังให้นั่งบนตัก และทำปากง่ำๆ ที่คอเคยบอกแล้วใช่มั้ย ถ้าแพทนอนไม่พอจะโมโหร้าย ง่ำๆ

เธอหัวเราะ

นี่คือเสียงที่เพราะที่สุดในโลกแล้ว ได้ยินทีไรต้องยิ้มตามทุกที อดใจไม่ไหวเลยต้องขอฟังอีกที

แพทโมโหแล้วนะ ง่ำๆ

ฮ่าๆ พอแล้ว...ไปอาบน้ำได้แล้ว

ผมโดนงับอีก ก็เหมือนอย่างที่คนพูดกัน ความสุขย่อมต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวด...คือก็ไม่ได้เจ็บอะไรนะ แค่คันๆ เหมือนแมลงกัด แต่ผมเป็นคนแสดงออกเก่ง

โอ๊ย เจ็บจัง

อาบน้ำๆๆๆ

“...” ผมหันข้าง แคะหูซ้าย

เดี๋ยวไม่ทัน พูดจริงๆ นะคุณ

“...” ผมหันอีกข้าง แคะหูขวา

แพทริกโอเค เธอเริ่มซีเรียสแล้ว เวลาจริงจังทีไรเธอชอบเรียกชื่อเต็มๆ ของผมแบบนี้

แพตตี้ผมเรียกชื่อเธอเต็มๆ บ้าง เวลาอยากให้เธออารมณ์ดีหรือยิ้มผมก็จะเรียกเธอด้วยน้ำเสียงซีเรียสแบบเดียวกันนี้

แต่ยังไม่ยิ้มแฮะ

เรียกศูนย์ เรียกศูนย์ ตรวจพบคนหน้าบึ้งอยู่ในระยะสิบเซนติเมตร ส่งหน่วยกอบกู้สถานการณ์มาด่วน เปลี่ยน / รับทราบ กำลังจะไปถึงภายในสองวินาที สอง หนึ่ง…ผมกดจมูกลงบนแก้มเธอแรงๆ

ยังไม่หายอีกแฮะ ไม่กะพริบตาด้วย

นาฬิกาปลุกมันดังเร็วไปนะผมว่า

ก็ใครปรับล่ะคุณ

อ้าว...อย่าบอกนะว่าที่นี่มี…ผมกอดแพตตี้แน่นขึ้น พลางหันซ้ายหันขวามี...วิญญาณเจ้าที่เหรอ

“Yes! เจ้าที่แถวนี้แหละ ดีนะที่ห้องนี้มีคนฉลาด รู้ทันเจ้าที่ว่าแอบไปปรับให้มันเลต คนฉลาดเลยไปปรับกลับให้มันเร็วขึ้นเธอว่าพลางเอานิ้วจิ้มๆ ที่มือผมฟาดเจ้าที่ๆๆๆแล้วเปลี่ยนมาเป็นตีเบาๆ รัวๆ

ทำเหรอผมตีหน้าซื่อ แล้วตีมือข้างขวาตัวเองนี่ ละเมออีกแล้ว เกเรจริงๆ...ขอโทษเดี๋ยวนี้เลยผมกำข้อมือตัวเองไว้เหมือนเล่นละครหุ่น แล้วแกล้งทำท่าขัดขืนนิดๆ ก่อนจะทำคอตกเหมือนสัตว์เลี้ยงตัวเล็กๆ ที่สำนึกผิด จากนั้นมันก็หันมาโค้งให้เธอ “I’m so sorry Patty” ผมดัดเสียงเล็กๆ และตามด้วยเสียงทุ้มตามปกติของตัวเอง “ดีมาก คราวหลังอย่าทำอีกนะ

นั่นไง เธอยิ้มแล้ว ถึงจะนิดเดียวก็เถอะ

ไปจัดของต่อละนะ

ไม่เอาผมใช้มือเกเรกอดเธอไว้ หอมเร็วๆ ฟอดนึง และพาโยกตัวส่ายดุ๊กดิ๊กคิดถึง

คิดถึงอะไร จะรวมร่างกันอยู่แล้ว

วันนี้หมูแพตต้องกลับไทยแล้ว

ได้ข่าวว่ากลับด้วยกันไม่ใช่เหรอคุณสลอธสลอธคือฉายาที่เธอตั้งให้ผม เพราะหาว่าผมเป็นคนใจเย็นเกินพอดี ทำอะไรก็ช้าไปหมด

ครับหมูแพต แต่ก็คิดถึงอยู่ดี อยากกอดแบบนี้ไปเรื่อยๆส่วนนี่ก็คือฉายาที่ผมตั้งให้เธอ หมูแพต ไม่ใช่เพราะเธอน้ำหนักเยอะนะ แต่ฉายานี้มีที่มาจากน้องหมูชื่อเบบ จากหนังเรื่อง Babe ปี 1995 ซึ่งมันพ้องเสียงกับคำที่มักจะใช้เรียกคนสำคัญพอดี ผมจะใช้คำนั้นเรียกเธอก็ได้ แต่ชอบเรียกว่าหมูแพตมากกว่า

เธอเอี้ยวคอเพื่อมองหน้าผม หรี่ตานิดๆ

อะไรครับหมูแพต

สลอธเธอสวนที่โอ้เอ้นี่...วางแผนทำให้ตกเครื่องกันใช่มั้ย

เปล่าอันที่จริงผมก็คิดนิดนึงนะก็ช่วงหลังๆ หมูแพตไม่ค่อยได้เที่ยวต่างประเทศกับแพทเลย

โถ่สลอธ นับเฉพาะต่างประเทศนี่...ปีนี้ก็เกินสิบครั้งได้แล้วนะ

น้อยไปๆๆๆผมกอดพาเธอโยกตัวก็คิดถึงๆๆๆ

ผมเคาะใส่แก้มตัวเอง

แล้วจะไปอาบน้ำ?”

คับป๋ม

หมูแพตจับแก้มผมยืดออกเบาๆ ไม่ยอมหอม ผมที่กำลังจะงอแงเปลี่ยนเป็นรีบเม้มปากทันทีเมื่อเธอจุ๊บที่จมูกผมเร็วๆ แทน จนผมนึกอยากจะเล่นกระโดดดึ๋งๆ บนแทรมโพลีนแทน

น่ะ ยิ้มใหญ่ๆเธอพูดพลางยิ้มขำไม่ไปอาบน้ำอีกเนอะ

หนาวๆๆ ขอกอดอีกหน่อย ทำไมลอนดอนถึงหนาวขนาดนี้

ห้องเปิดฮีตเตอร์อยู่

อาบให้หน่อยผมต่อรอง

ม่ายเธอยิ้มและงับแขนผมอีกเห็นมั้ยว่าอาบแล้วเธอชี้ๆ ที่เสื้อผ้าตัวเองเดี๋ยวจะรีบไปจัดของต่อละ

งั้นเป่าผมให้หน่อย

โน

นะๆ

แพทริกเสียงเธอเอาจริงแล้ว

น้า นะๆๆ นะครับหมูแพต

เธอถอนหายใจนิดๆสลอธนี่ดื้อจริงๆแต่ผมสาบานได้ว่าแอบเห็นมุมปากยิ้มนิดนึงนะถ้าช้ากว่านี้จะไม่มีเวลาเป่าละนะ

เยส!

ก่อนอาบน้ำขออัดคลิปห้านาที

ห้านาทีนะ

คับป๋ม

ผมปล่อยตัวเธอ แต่จังหวะก่อนจะปล่อยผมก็แอบขโมยหอมฟอดใหญ่ ผมถูกลงโทษด้วยการโดนงับที่ไหล่เบาๆ อีกหนึ่งครั้งถ้วน

หมูแพตไปจัดของต่อแล้ว

ส่วนผมใช้เวลาหนึ่งนาทีเต็มๆ ในการนอนกลิ้งจากหัวเตียงมาถึงปลายเตียง และกลิ้งจากปลายเตียงกลับไปหัวเตียง หลังจากนั้นผมก็หยิบกล้องคอมแพ็กขึ้นมากดเปิด…

“Good morning ฮะทุกคน เอกอิเอ๊กเอ๊ก ตื่นแล้วค้าบ วันนี้เป็นวันที่ห้าแล้วที่เราอยู่กันที่ลอนดอน และเพิ่งจะถึงครึ่งทางเท่านั้นเองสำหรับทริปนี้ ขอกลิ้งก่อนสองรอบ...ฟึ่บ ฟึ่บ กลิ้งทำไม ต้องวอร์มร่างกายนิดนึงครับ เพราะอากาศหนาวมากกก และวันนี้ทั้งวันเราจะออกไปทำภารกิจมันส์ๆ เดี๋ยวเดินเดี๋ยวกิน ยาวไป ยาวไป

ไม่ต้องมองก็รู้ว่าหมูแพตหันขวับมาทางผม

ผมลุกขึ้นนั่ง พูดกับกล้องต่อแต่ก่อนอื่นนะครับ เห็นมีคำถามกันเข้ามาเยอะมากว่า ในหลายๆ คลิปตลอดเกือบห้าปีมานี้ ผมไปเที่ยวกับใคร ใครเป็นคนถือกล้องให้ วันนี้มีเฉลยครับ พร้อมนะ อะ ไป...แท่น แทน แทน…ผมค่อยๆ แพนกล้องไปหาหมูแพตที่กำลังจัดของอยู่อะ ซูมครับซูม

ถ้าเป็นเมื่อสามสี่ปีก่อน เวลาผมแพนกล้องไปหาเธอแบบนี้ เธอจะรีบเอามือปิดหน้า วิ่งหนีกล้อง หรือไม่ก็เข้ามาแย่งมันไปเลย แต่เดี๋ยวนี้เธอกล้าหันสู้กล้องเต็มๆ แล้ว เพราะถึงยังไงเธอก็คือคนตัดต่อคลิปให้ผม และผมก็สัญญาแล้วว่าจะไม่เอาคลิปฟุตเทจหรือคลิปแบบไหนก็ตามที่ถ่ายติดเธอด้วยลงใน Vlog

สกิลการหลบกล้องของหมูแพตไม่เท่าไหร่หรอก แต่สกิลการถ่ายภาพและตัดต่อวีดีโอนี่หาตัวจับยากจริงๆ เพราะเธอเป็นถึงช่างภาพฟรีแลนซ์มืออาชีพ เรียนจบมาทางด้านมัลติมีเดียอีกต่างหาก ผมแพนกล้องไปหาเธอแบบนี้หลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งเธอก็ยังสามารถแง็บซีนตัวเองออก และทำให้ทั้งคลิปไหลลื่นต่อไปได้ รวมถึงการใส่ซับไตเติล ซาวด์เอฟเฟ็กต์อะไรก็ดีไปหมด จนผมพูดได้เต็มปากว่าที่ช่อง Youtube พาเที่ยวตะลอนไปนู่นนี่ทั่วโลกชื่อ NeverCheckout ของผมมีคนกดติดตามถึงสามล้านกว่าคน ก็เพราะมีเธอนี่แหละอยู่เบื้องหลัง

หมูแพตเป็นแบบนี้แหละ เธอไม่ชอบออกสื่อ ไม่อยู่หน้ากล้อง เธอหลงใหลการมองภาพต่างๆ หลังเลนส์มากกว่า

ดูกันไปยาวๆ นะครับทุกคน น่ารักมั้ยครับ ขนาดหน้าบึ้งยังน่ารักเลยเนอะ

หมูแพตหันหลบกล้องฮื่อ ไม่เอาสลอธ

โอ้ เธอพูดกับกล้องด้วย เสียงก็น่ารัก

เธอไม่พูดอะไรแต่ทำนิ้วไขว้กันเป็นกากบาทแล้วเอียงมือออกมาข้างตัวให้ผมเห็น

ที่ผ่านๆ มาในคลิปที่เธอถือกล้องให้ผม ถ้ามีจังหวะที่พูดคุยกัน เวลาเอาไปตัดต่อเธอก็ตัดเสียงตัวเองออกและใส่ซับไตเติลแทน ทำให้ทุกคลิปในช่องของผมมีแค่ผมคนเดียว ซึ่งมันดีแล้ว ผมแค่ชอบแกล้งถ่ายเธอเล่นแค่นั้นแหละ ในความเป็นจริงคือผมอยากให้เรื่องส่วนตัวของเราเป็นแค่เรื่องของเราเท่านั้น

ไปดูกันดีกว่าครับทุกคน ว่าเธอทำอะไรอยู่ผมถือกล้องเข้าไปหาเธอโห ของเต็มกระเป๋าเลย จัดเสร็จแล้วเหรอครับเนี่ย” 

“...” 

แนะนำตัวกับทุกคนหน่อยครับ มองกล้องหน่อยยย” 

“...ถ้าตกเครื่องแพทริกจ่ายค่าตั๋วใหม่เนอะเธอพึมพำ

มองกล้องๆ

เธอเงยหน้ามาย่นจมูกใส่กล้อง แล้วก็ฉกมันไปจากมือผมอย่างรวดเร็ว 

ผมฉีกยิ้มให้เธอ ขโมยหอมฟอดใหญ่ด้วยความรวดเร็วพอกันไปอาบน้ำแล้วครับผม โอ๊ยๆ จะไม่ทันแล้วว่าแล้วก็ทำเป็นร้อนรนเข้าไปอาบน้ำ

ผมอาบน้ำด้วยความรวดเร็ว ไม่ใช่เพราะกลัวจะตกเครื่อง แต่เพราะอยากให้แพตตี้เป่าผมให้เร็วๆ อยากใช้เวลากับกิจกรรมนี้นานๆ

แต่ในความรู้สึกผมมันยังไม่นานพออยู่ดี กระเป๋าผมแทบไม่ต้องจัดการอะไร เพราะข้าวของส่วนใหญ่มักจะอยู่ในกระเป๋าเดินทางตลอดเวลาอยู่แล้ว หลังจากเป่าผมเสร็จ แต่งตัวเรียบร้อย ผมแกล้งเผาเวลาเล่นอีกนิดหน่อยโดยรวบตัวหมูแพตกอด และพาเธอหมุนๆ อยู่กลางห้อง จากนั้นค่อย...ภาษาไทยใช้คำว่าอะไรน้า กุลีกุจอ ใช่ ค่อยกุลีกุจอลากกระเป๋าลงมาเช็กเอาต์ก่อนที่จะโดนเธองับอีก

แน่นอนว่าคลิปถ่ายเฮฮาในห้องใช้ไม่ได้ คลิปส่งท้ายทริปลอนดอนที่ใช้ได้จริงๆ เราเริ่มอัดกันตั้งแต่ที่ล็อบบี้โรงแรมจนกระทั่งมาถึงสนามบิน

ตอนนี้เราลงจากรถบัสมาอยู่ที่หน้าฮีทโธรว์ซึ่งเป็นสนามบินหลักของลอนดอนแล้ว ทุกอย่างราบรื่นดี เราไม่ได้สายอย่างที่ผมคำนวณไว้เป๊ะ นอกจากไม่สายแล้วยังมีเวลาเหลือพอให้ได้เก็บภาพบรรยากาศที่หน้าสนามบินด้วย เราเลยยังไม่เข้าไปข้างในอาคารทันที

นักท่องเที่ยวจะมาเยือนลอนดอนมากที่สุดในช่วงฤดูร้อน คือระหว่างเดือน มิ.ย. ถึง ก.ย. เพราะอากาศอบอุ่นกำลังดี แต่เรามาตอนเดือน พ.ย. ซึ่งเป็นต้นฤดูหนาวแล้ว ผมรู้สึกว่าเราเป็นนักท่องเที่ยวเกเรอยู่หน่อยๆ ซึ่งคิดแล้วก็ชวนให้ยิ้มนิดๆ

ขณะนี้อุณหภูมิ 11 องศา ท้องฟ้าสีเทา สายลมเย็นทำตัวร่าเริงผ่านเราไปเป็นระยะ

คราวนี้หมูแพตเป็นคนถือกล้อง DSLR ส่วนผมพูดอะไรไปเรื่อยถึงลมฟ้าอากาศ ความประทับใจในทริปนี้ พูดจนไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว ผมก็ตบด้วยประโยคว่าแล้วเจอกันใหม่นะ ลอนดอน

ชาวภูฏานเคยบอกผมว่า ภาษาของเขาไม่มีคำว่าลาก่อนเพราะพวกเขาเชื่อว่าเราทุกคนจะได้เวียนมาพบกันอีกในสักวันหนึ่ง ผมประทับใจนะ ก็เลยจำประโยคนี้มาใช้กับทุกสถานที่ที่ผมไป

ผมยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเพื่อให้สายลมของลอนดอนพูดอะไรสักอย่างกับผม หรืออย่างน้อยก็จดจำผมไว้

คุณแพทเดอะสลอธแพตตี้คล้องแขนผมไปกัน

ประโยคนี้ไม่ถูกต้องซะทีเดียว ผมเลยใช้ความกล้าหาญเล็กๆ พูดแก้ใหม่

ไป หมูแพตกลับบ้านกันครับ” 















เอาแพทริกมาเสิร์ฟค่า :D
ฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ
เป็นอีกเรื่องที่รักที่สุด
หวังว่าคนอ่านทุกคนจะรักเหมือนกันนะคะ ^ ^

ขอบคุณมากๆ เลยนะคะที่เข้ามาอ่าน

คอมเมนต์คุยกันได้ตลอดเลยนะ
ชอบอ่านคอมเมนต์มากๆ เลยค่ะ
ดีกับใจที่สุดเลย <3

นางร้าย
16.สิงหา.2019


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #12 Giftntrk (@Giftntrk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 21:34
    น่ารักมาก
    #12
    0
  2. #6 แสตมป์เบอรี่ (@stampberry) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 07:06

    น่าร้ากกกก คุณสลอธ มาอัพต่อไวๆน๊าาาา

    #6
    0
  3. วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 21:55

    เขินแทน น่ารักมากกกกก >///<

    #5
    0