● ณ Touch ● (Yaoi)

ตอนที่ 26 : แตะต้องครั้งที่ 24: จับบบ…ทำไมขับช้าเหมือนแก้ผ้ายังไงอะไรนะเรื่องนู้นขอจูนหัวแป๊บ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 271 ครั้ง
    8 ธ.ค. 62

 

แตะต้องครั้งที่ 24

จับบบ…ทำไมขับช้าเหมือนแก้ผ้ายังไงอะไรนะเรื่องนู้นขอจูนหัวแป๊บ

 

“...ไม่ต้องห่วงแม่ พี่ทัชกำลังไปส่งบ้าน นี่อยู่ระหว่างทางเลย...แต่ถ้าแท็กซี่ลากผมไปปล้นทำไงล่ะ...แล้วก็ไม่ต้องเกรงใจหรอกพี่ทัชอะ เดี๋ยวนี้สนิทกัน...ก็เฮฮาทั้งครอบครัวเลย เดี๋ยวถึงบ้านแล้วเมาท์ให้ฟังนะ หรือแม่จะนอนก่อนเลยก็ได้...เคๆ” ผมกดวางสายจากแม่ แล้วพยายามสะกดกลั้นลมที่คล้ายกับจะดิ้นขลุกขลิกอยู่ในลำไส้ 

“เรอในรถพี่ได้ปะ” ผมถาม 

“ถ้าจะขนาดนั้น มึงไม่ตดเลยล่ะ”

“ได้เหรอ! กำลังปวดเลย” 

“ไม่ได้ทั้งสองอย่าง” 

“เรื่องธรรมชาติห้ามได้เหรอ”

“ทนดิ” 

“ถ้าค่อยๆ ตดแบบไม่มีเสียงล่ะ แต่อาจจะมีกลิ่นนิดหน่อย” 

“นะฑี” 

“วัดใจพี่เล่นเฉยๆ น่า ว่าคนจริงพอเปล่า แต่ถ้าผมเผลอเรอหรือตดก็เป็นความผิดพี่อะ พี่บังคับให้ผมกินเร็ว”

“กูไม่ได้บัง…” 

“แถมยังตักใส่จานผมเยอะด้วย กินเยอะ กินเร็ว เลยไม่ย่อยแบบนี้ไง แก๊สเต็มท้อง” 

“กู…” 

“ไม่ตดละ คุยเรื่องพี่ดีกว่า ผมมีคำถาม”

“อะไร” 

“พี่ช่วยตัวเองบ่อยปะ” 

เบรกแทบหัวทิ่ม ดีนะเนี่ยที่คาดเข็มขัด “ขับยังไงของพี่เนี่ย ถ้าผมไม่คาดเข็มขัดนี่หัวฟาดไปแล้ว ถ้าไม่ตายก็ต้องกลายเป็นเจ้าชายนิทราแน่ๆ…” ตอนนี้รถติดไฟแดงอยู่ ไฟท้ายคันหน้าเปล่งแสงสีแดงแทงเข้าไปในตาเลย เพราะมันใกล้มาก “อีกนิดเดียวจะชนแล้ว” 

“ชนอะไร เขาก็จอดกันระยะนี้แหละ” 

“แต่พี่ก็เบรกแรงจริงๆ อะ เป็นคนชอบความรุนแรงเหรอ” 

“พูดเยอะ” 

“กลับมาที่คำถาม ช่วยตัวเองบ่อยปะ” 

“ถามอะไรของมึง” 

“ฟังภาษาไทยไม่ออกเหรอ ก็พี่บอกอยากรู้อะไรให้ถามตอนอยู่สองคน ผมอยากรู้เรื่องนี้ไง บ่อยปะ อาทิตย์ละครั้ง?...วันเว้นวัน?...หรือทุกวันเลย? จริงดิ ทุกวันเลยเหรอ” 

“ทำไมในหัวมึงมีแต่เรื่องทุเรศๆ วะ” 

“ทุเรศยังไง เรื่องธรรมชาติ นี่แมนๆ คุยกัน ผมเคยอ่านเจอนะ ช่วยตัวเองบ่อยทำให้ลดความเสี่ยงมะเร็งต่อมลูกหมากด้วย ผมว่าผมไม่เป็นโรคนี้แน่นอน…” 

“ฟังเพลงละ” 

“พี่ยังไม่ตอบเลย” 

เขาคงไม่ตอบแล้วละเพราะเสียงเพลงดังขึ้นแล้ว 

และอีกหลายเพลงที่แรนดอมมาผมก็ยังร้องตามไม่ได้ ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ ลิปซิงค์ไป 

จนกระทั่งถึงเพลง I Like Me Better นี่แหละที่พอจะขยับกระเดือกเกลือกกลั้วเนื้อร้องไปได้ หลังจากที่เงียบมานาน พอเพลงนี้จบผมก็หรี่เสียงลงนิดๆ แล้วพูดขึ้น 

“อยากฟังพี่เล่นกีตาร์เพลงนี้อีกอะ” 

“อืม” 

“ถึงพี่จะเล่นกากๆ ก็เหอะ แต่อยากฟัง” 

พี่ทัชมองหน้าผม ก่อนจะเลี้ยวรถ “จะถึงแล้ว” 

“จริงดิ...จริงด้วย เลี้ยวเข้าซอยบ้านผมแล้ว ทำไมเร็วจังวะ” 

“ความสุขมันก็สั้นงี้แหละ” 

ผมมองหน้าเขาบ้าง “อยู่กับผมมีความสุขอะดิ” 

“กูมีความสุขเพราะฟังเพลงต่างหาก” 

“อ้อเหรอ แต่อยู่กับพี่ผมมีความสุขนะ” 

“อือ” 

“เพราะสปีดปากพี่ต่ำอะ แย่งพูดก็ไม่เป็น ผมเลยได้พูดคนเดียวเต็มๆ ตลอด ตอนเด็กๆ พี่มีปมเรื่องคำพูดปะ เวลาเถียงกับเจ๊ณเทอแล้วโดนเจ๊เอายางดีดปากไรงี้”

“เกือบดีแล้ว” 

“อะไรเกือบดี” 

“มึงเกือบพูดอะไรดีๆ เป็นเหมือนคนทั่วไปแล้ว” 

“เกือบยังไง ผมพูดดีตลอดอยู่แล้ว ใครก็บอกผมปากดี...เดี๋ยวๆ เลยบ้านผมแล้ว พี่จำบ้านผมไม่ได้เหรอ” 

“จำได้” 

“ทำไมไม่จอด” 

“เพราะมึงนั่นแหละพูดเยอะ งั้นกูเลยไปหาที่กลับรถก่อนละกัน แล้วค่อยวนมา”

“ไปกลับแถวตลาดเจ๊เนียมได้”

“อืม”

“ทำไมขับช้าอะ”

“มึงมาขับเองมั้ย”

“จริงดิ มาๆ” 

“เอาเป็นว่าต่อไปกูจะไม่ประชดมึงแล้ว นั่งเฉยๆ”

ตอนนี้เวลาสามทุ่มกว่าๆ ถนนเริ่มโล่งแล้ว แต่พี่ทัชยังขับช้าๆ ไปจนถึงสี่แยกหน้าตลาดเจ๊เนียม หาที่กลับรถแถวนั้น และขับย้อนกลับมาด้วยความเร็วที่ต่ำกว่าเดิม 

“มึงเข้ากับที่บ้านกูได้ดีนะ” จู่ๆ พี่ทัชก็พูดขึ้น “ไม่นึกว่าจะขนาดนี้” 

“นั่นดิ ผมก็ไม่นึกว่าพ่อพี่จะบ้าๆ บอๆ แบบนี้” 

นึกว่าพี่ทัชจะด่า หรืออย่างน้อยก็เรียกชื่อผม นะฑี ด้วยเสียงเข้มๆ เรียบๆ แบบที่เขาชอบทำเวลาจะปรามหมาในปากผม แต่พี่แกเงียบ ผมเลยพูดต่อ 

“คุณแม่กับเจ๊ณเทอก็ไม่เบาเหอะ ช่วยกันรุมเผาพี่จนตูดไหม้เลยมั้ยล่ะ”

“นอกจากพ่อ แม่ เจ๊เทอ เรนจิ แล้วก็มีมึงนี่แหละที่ทำให้กูรู้สึกเป็นคนธรรมดา” 

“เฮ้ย ผมมองว่าพี่พิเศษตลอดเลยนะ พี่มีพลังขนาดนี้จะเป็นคนธรรมดาได้ไง”

“ถ้าไม่พันพลาสเตอร์…กูจะแก้ผ้าต่อหน้ามึง” 

“จะแก้ผ้าต่อหน้าผมเหรอ เอาดิ อยากเห็น” เพราะเสียงเพลงเลยทำให้ผมฟังไม่ถนัด แต่ก็จับความได้ว่าอย่างนั้น 

พี่ทัชเหลือบมองผมแวบนึง และเบาเสียงเพลงลงจนเกือบสุด “กูพันพลาสเตอร์ตั้งแต่เด็กจนชินแล้ว เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นถ้าไม่พันพลาสเตอร์กูจะรู้สึกเหมือนแก้ผ้าอยู่ แต่กับมึงไม่ใช่” 

“อ้อ พันนิ้วจนเหมือนสวมกางเกงในไรงี้ แล้วทำไมกับผมไม่รู้สึกงั้นล่ะ เพราะอยากแก้ผ้าต่อหน้าผม?” 

“ตรรกะอะไรของมึง” พี่ทัชนิ่วหน้า แล้วกลับมาใช้น้ำเสียงเรียบๆ แบบเดิม “คนอื่นทำให้กูรู้สึกเหมือนเป็นตัวประหลาด ไม่กล้าเข้าใกล้กู แต่มึงกลับเป็นตรงกันข้าม”

“นี่พี่ท่องสคริปมาป้ะ” 

“อยู่กับมึงกูรู้สึกเป็นตัวของตัวเอง” 

“แต่อยู่กับพี่ผมไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองเลยนะ มันหวิวๆ ดีอะ ชอบ” 

“มึงพูดมาก” 

“อะฮะ” 

“ร้องเพลงก็เสียงเหมือนเป็ด”

“อือฮึ”

“แต่ฟังๆ ไปก็เพลินดี”

“เอเฮะ”

“แต่ก่อนกูคิดว่านิ้วกูเป็นปมด้อยอย่างเดียว แต่มึงก็พากูไปทำเรื่องบ้าๆ บอๆ ที่ดันได้ใช้นิ้วให้เป็นประโยชน์กับคนอื่น” 

“พี่ใช้นิ้วให้เป็นประโยชน์กับผมได้นะ” ผมตั้งใจทำเสียงกระเส่าแบบกามๆ เพื่อกวนตีน แต่พี่ทัชไม่สนใจ

“คนที่ไม่รู้เรื่องนิ้วกูก็จะมองพลาสเตอร์ด้วยสายตาแปลกๆ คนที่รู้ก็กลัวกูแตะตัวแล้วจะเผลอพูดความจริงอะไรออกมา แต่มึงไม่กลัว”

“ถามจริง พี่ท่องมาจากบ้านใช่มะ เสียงเรียบโคตร” 

พี่ทัชเหลือบมองหน้าผม 

ก็อยากจ้องตาด้วยสักแป๊บอยู่หรอกนะ แต่ผมต้องมองข้างทางก่อน “ถึงแล้วพี่ ชิดซ้ายเลย เดี๋ยวผมเดินข้าม”

“เดี๋ยวรถชน” 

“ใครจะกล้าชน นี่มันถิ่นผม” 

“กูยังพูดไม่จบ” 

วันนี้มาแปลกเว้ย อะไรของพี่เขาวะ 

“พี่ติดเชื้อพูดมากจากผมแล้วนะเนี่ย แล้วไม่จอดรถพูดให้จบอะ ขับเลยไปอีกทำไม” 

“กลับรถ” 

“จะส่งผมหน้าบ้านเลยใช่มะ ต้องงี้เดะ สังคมต้องการคนแบบนี้!” ผมเอียงคอมองหน้าเขา “พ่อแม่พี่สอนมาดีจริงๆ ขอให้พี่รักษาคุณงามความดีนี้ไว้ตลอดไปนะ ประเทศเราจะได้เจริญ...ข้างหน้ามีจุดให้กลับรถอยู่ เห็นใช่มะ” ผมชี้มือบอก “แล้วไหนอะ ที่พูดยังไม่จบ” 

รถยังเคลื่อนไปช้าๆ 

พี่ทัชเงียบอยู่สักพัก จนผมเกือบจะตัดสินใจเขย่าตัวเขาแล้วเพราะนึกว่าหลับใน แต่ในที่สุดเขาก็พูด

“อย่างนึงที่กูชอบเกี่ยวกับมึงคืออะไรรู้มั้ย” 

“รู้ดิ เพราะผมเก่ง ฉลาด หน้าตาดี มีสไตล์...รักสัตว์ ไม่เลือกกิน ไม่เรื่องมาก ไม่เจ้าชู้...ไม่ฟ้องนาย ไม่ขายเพื่อน ไม่คอร์รัปชั่น…” ใส่ๆ ไปให้เยอะก่อน ต้องโดนสักข้อแหละ “โอ๊ยเยอะ รวมความคือเป็นคนดีอะ”

ทำไมรู้สึกประหม่าวะ ปากพูดไม่หยุดอย่างกับโดนพี่แกแตะตัวอยู่ 

“เอ่า เงียบ แล้วชอบผมเพราะไรล่ะ...ไม่ดิ ต้องพูดว่า ชอบไอ้อย่างนึงที่เกี่ยวกับผมน่ะคืออะไร” 

“กูชอบเพราะ ก่อนแตะตัวมึงกับหลังแตะตัวมึง มึงก็พูดไม่ต่างกัน”

“ฮะ?” 

“มึงไม่กลัวที่จะโดนกูแตะตัว…”

มาถึงจุดกลับรถพอดี พี่ทัชชะลอรถจนเกือบหยุดแล้วก็เลี้ยวเนิบๆ แต่ผมรู้สึกเหมือนตัวรถเหวี่ยงแรงกว่านั้น หรืออาจจะเป็นแผ่นโลกที่เอียงไปชั่ววูบ 

กูชอบเพราะ...

อันนี้หมายถึงชอบไอ้สิ่งที่เกี่ยวกับตัวผมใช่มั้ย 

ไม่ใช่ชอบผม 

แล้วมันต่างกันยังไงวะ

“จูนหัวแป๊บ” ผมนวดขมับแรงๆ “พี่ ขอเมื่อกี้อีกทีดิ๊ ยังไงนะ ผมจะกลัวพี่แตะตัวทำไมอะ ก็มันหวิวดีไง”

“ก็เท่ากับมึงไม่กลัวที่จะพูดความจริง”

“อ๋อ”

“อืม” พี่ทัชทำเสียงต่ำในคอ “กับแพมน่ะไม่อะไรหรอก ตอนนั้นยังเด็กอยู่” แล้วประโยคต่อมาคือเปลี่ยนเรื่องไปเลย “แต่กับเนย แรกๆ ก็เห็นว่าไม่ซีเรียสเรื่องพันพลาสเตอร์อะไร คิดว่าน่าจะเข้ากันได้เลยเปิดใจคบดู แต่พออีกฝ่ายรู้ความจริงเรื่องนิ้วกู อะไรๆ ก็ไม่เป็นอย่างที่คิด บอกว่าพันนิ้วมันดูประหลาด อยากจับมือแต่ก็ไม่อยากให้กูรู้ความคิด ไปๆ มาๆ ก็...นั่นแหละ ช่างมันเถอะ” 

“อ่อ...อา...อืม” ผมยังจูนหัวอยู่ 

“ถึงแล้ว” 

“อ้อ” 

มินิคูเปอร์มาจอดสนิทอยู่ที่หน้าบ้านผม โลกไม่ได้เอียงวูบวาบแล้ว แต่เหมือนสติยังกลับมาไม่ครบถ้วน เกิดความเงียบขึ้นโดยที่ผมไม่รู้จะพูดอะไรดี ระหว่างนี้สายตาผมก็เหลือบไปเห็นนิ้วเรียวยาวของพี่ทัชที่วางสบายๆ อยู่บนพวงมาลัย 

นิ้วของเขาที่ไม่ได้พันพลาสเตอร์ 

“นิ้วเปลือยๆ ของพี่ดูเร้าใจดีนะ” 

“...”

“ผมไม่กลัวพี่แตะตัวอะ งั้นเวลาอยู่กับผมไม่ต้องพันนิ้วก็ได้ เปลือง เอ๊ะ แต่พี่ต้องพันดิ เพราะพี่กลัวผมจับ ใช่มะ” 

“อยากจับมั้ยล่ะ” พี่ทัชพูดพร้อมกับยื่นมือมา

“จริงดิ โม้เปล่า” 

“แต่ห้ามพูดอะไรทุเรศ” 

ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงรีบตะครุบนิ้วเขา ปล่อยให้ความจริงสารพัดสิ่งพรั่งพรูออกจากปาก แต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้ถึงชะงัก และกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ 

แต่ยื่นมือมาขนาดนี้ จะไม่สัมผัสก็ยังไงอยู่

ผมตั้งสติ นึกถึงคุณงามความดีที่เคยทำทั้งในชาติก่อนและชาตินี้ แล้วยื่นมือออกไป…

“ไม่ดีกว่า เดี๋ยวพี่ก็ว่าผมทุเรศอีก” ผมชักมือกลับ “ไม่ยุติธรรมอะ พี่อยากรู้ความจริงอะไรเกี่ยวกับผมก็แค่แหย่นิ้วมาวุ่นวายกับตัวผม แต่ถ้าผมอยากรู้ความจริงเกี่ยวกับพี่บ้างล่ะ” 

“อยากรู้ความจริงใช่มั้ย” 

“ใช่” 

“กูไม่ได้ขับเพลินจนเลยบ้านมึง” 

“ฮะ? อะไร ยังไง” 

“ไปหาวิตามินบำรุงสมองกินแล้วก็นอนซะ เดี๋ยวชุดนักศึกษามึงถ้าซักเสร็จแล้วกูเอามาให้”

“เอ้อ ลืมเอาชุดกลับมาด้วยเลย” 

“ก็เดี๋ยวเอามาให้”

“เออๆ ผมไปละ เดี๋ยวแม่รอ ส่วนเสื้อผ้าพี่ผมถอดคืนให้ตอนนี้เลยได้ปะ...อะ ล้อเล่นน่า เดี๋ยวซักให้เหมือนกัน” ผมก้มมองเสื้อยืดกางเกงขาสั้นที่สวมอยู่ แล้วก็ดึงคอเสื้อขึ้นมาสูดกลิ่นแรงๆ “ต้องใช้น้ำยาปรับผ้านุ่มกลิ่นไร”

“ไม่ต้อง” 

“เดี๋ยวเอาสบู่นกแก้วซักให้ ไปละ” ผมเปิดประตูก้าวลงจากรถ แต่ไม่ได้ปิดกลับทันที ยังมีเรื่องที่ผมอยากพูดต่ออีกหน่อย “ผมมีความจริงจะบอก พี่ลดกระจกลงสักพักก็ดีนะ เมื่อกี้ผมเผลอตด” 

“นะฑี” 

“บายพี่ ขับรถดีๆ นะ” 

ปึก! 

ผมปิดประตูกลับจนแน่นสนิท แล้วหมุนตัวเดินไปที่ประตูบ้าน โดยขณะที่เดินก็แกล้งเอามือปัดๆ แถวก้นให้พี่ทัชเห็นชัดๆ ด้วย พอแทรกตัวผ่านประตูเหล็กยืดเก่าๆ เข้าไปในบ้าน ผมยังยืนแอบอยู่ตรงนั้น เงี่ยหูฟังเสียงรถมินิคูเปอร์ขับห่างออกไปจนไม่ได้ยิน 

หลังจากนั้นก็เดินแบกรอยยิ้มที่น่าจะหนักสักตันขึ้นไปชั้นบนด้วย 

วันนี้มันวันอะไรกันวะ

 

 

 

 

 

___________________________

ขอบคุณมากเลยนะคะทุกคน หวังว่าจะชอบตอนนี้กันนะคะ

รักจริงๆ ค่ะ ขอบคุณที่คอมเมนต์ ที่กดหัวใจ ที่เข้ามาอ่านมากเลยค่ะ

ช่วยเยียวยาหัวใจมากๆ เลย T///T

ช่วงนี้อยู่ๆ ก็รู้สึกไม่มั่นใจเกี่ยวกับการเขียนเท่าไหร่ค่ะ แฮ่

แต่จะพยายามนะคะ! :D

 

นางร้าย

8.ธันวา.2019

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 271 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

823 ความคิดเห็น

  1. #816 ใบไยไยใบ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 16:46

    ถึงจะมาช้าไปหน่อย แต่ชอบการเขียนของพี่จริงๆนะคะ พี่เป็นนักเขียนที่หนูชอบ และผลงานพี่ทุกอันสุดยอดมากกกกกก💗

    การเขียนของพี่เยียวยาหัวใจหนูเหมือนกันค่ะ มันทำให้รู้สึกว่าโชคดีจริงๆที่ได้อ่าน มีความสุขสุดๆที่ได้เจองานเขียนที่ดีแบบนี้😍😍😍เป็นอีกตอนที่ชอบบบมากกกก (ได้ข่าวว่าชอบทุกตอนที่อ่าน อิอิ)

    รักคุณนางร้าย และผลงานเสมอนะคะ❤💘💘💘

    #816
    0
  2. #778 ponnyyyy (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 13:24
    เขินนนนนน
    #778
    0
  3. #731 YFTD_pk (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 16:04
    ไม่ต้องกังวลนะคะคุณไรท์แต่งดีมากค่ะ
    #731
    0
  4. #727 -want- (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 02:20
    เขินนนน
    #727
    0
  5. #707 myyirbb:) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 18:14
    เขินอะไรก้ไม่รู้ค่ะแอแงงงงง
    #707
    0
  6. #657 Y_TwwT_Y (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 14:35
    ฮื้อออออ เขินพี่ทัชจัง เขินๆๆๆๆๆ
    #657
    0
  7. #607 creates (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 22:25
    น่ารักมากๆ ชอบมากกกกกกก
    #607
    0
  8. #555 PraewPacharee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 17:24
    ยิ้มตามเลย 55
    #555
    0
  9. #533 fahriyafhon (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 20:25
    น่ารัก
    #533
    0
  10. #435 Mini_Kyungsoo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 11:05
    หึ้ยยยยย ทำไมมันเขินจังวะ!
    #435
    0
  11. #313 Little Elfin (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 00:02
    น้องน่ารักจังเล้ยยยย
    #313
    0
  12. #233 ละเมอเพ้อฝัน. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 09:18
    ชอบความพูดมากเสมอต้นเสมอปลายของนะฑี 5555555 แพร่ไปยังคนพี่เลยเห็นมั้ยย
    #233
    0
  13. #230 CAP_TURE (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 12:24

    น่ารักเนอะ แงงน่ารักอะ ขอบคุณที่คุณไรต์แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะ ทุกครั้งที่คุณไรต์อัพเเล้วเรามานั่งอ่านมันโคตรฮีลใจเลยขอบคุณค่ะ
    #230
    0
  14. #229 DON'T forget me (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 19:28

    พี่ทัชชช จะขับอ้อมโลกไปทำไมจอดคุยก็จบ รึมันไม่คูล ชอบนะวันนี้พี่พูดเยอะดี

    #229
    0
  15. #228 teivelhaneuls (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 19:11
    ชอบนักผู้ชายแบบนี้ (หรือจริงๆชอบพี่ทัช)
    #228
    0
  16. #227 s214 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 19:10
    น้องงงงงงง ทำไมไม่จับเล่าตาพี่อุตส่าห์​ยื่นมือให้จับเลยนะ หวิวๆ5555 กลัวแล้วละสิ
    แง สู้ๆนะคะทุกๆเรื่องเลย เป็นกำลังใจให้ค่ะ รอตอนต่อไปเสมอ ❤️
    #227
    0