[G O T 7 ] A L L A B O U T M Y B

ตอนที่ 1 : (SF) unfriend 1 [ yug x bambam ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 มิ.ย. 59

Chapter 1

BB1A :  วันนี้ไม่ว่างแล้วนะไม่ต้องรอ

Gyeom:  อื้ม

BB1A : ไว้วันหลังนะ

ผมอ่านข้อความสุดท้ายก่อนจะปิดล็อคโทรศัพท์ลงกระเป๋า นี้ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกครับที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นบ่อยจนผมชินแล้วครับแบมแบมมักติดงานด่วนเสมอเลยทำให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้บ่อยผมเข้าใจแบมแบมนะไม่โกรธหรอกออกจะเป็นห่วงด้วยซ้ำเห็นช่วงนี้อีกคนทำงานหามรุ่งหามค่ำแบบไม่ได้นอน

ยูคยอม.. ” เสียงห้าวทุ้มของอีกคนดังขึ้นทำให้ผมต้องหันไปตามเสียงนั้น

พี่มาร์ค…’’ ผมโบกมือทักทายเจ้าของเสียงอย่างคุ้นเคย

มารอไอแบมอีกแล้วเหรอมึง พี่มาร์คถามขึ้นเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นเป็นปกติจนทุกคนในคณะของแบมแบมรู้แล้วว่าทุกเย็นผมต้องมารอแบมแบมกลับห้องพร้อมกัน

อ่าครับ…”

วันนี้มันคงไม่ได้ออกมาง่ายหรอกที่คณะมีประชุมเรื่องละครเวที กว่าจะได้กลับก็เที่ยงคืนแล้วมึงรอไหวปะยูค..” พี่มาร์คพูดขึ้นและกับหัวเราะแบบเมกันบอย

มันไล่ผมกลับแล้วหละพี่ผมไปก่อนนะ ผมโค้งให้พี่มาร์คอย่างสุภาพ

แต่วันนี้ผมของอนมันละกันเพราะตอนนี้หิวครับหิวมากวันทั้งวันผมไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยเพราะวันนี้ผมกับแบมนัดกันไว้ว่าจะไปกินชาบูด้วยผมก็ไม่อยากกินหรอกแต่เห็นแบมมันบ่นว่าอยากกินมาหลายวันก็เลยตามใจมันแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไปเพราะมันติดงานนี้แหละครับผมก็ไม่รู้ว่าทำไมผมต้องจริงจังกับคำพูดของมันทุกครั้งรู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ค่อยว่างแต่ผมก็ยังรอ

ผมเดินคิดมาเรื่อยตั้งแต่เดินออกมาจากคณะของอีกคนจนตอนนี้พาร่างหิวโซของตัวเองเดินมาถึงร้านข้าวร้านประจำที่ผมมักจะฝากท้องในเกือบทุกมื้อ

ป้าครับข้าวผัดหมูไข่ดาวไม่สุกขอเกี้ยวเยอะๆนะครับ

ได้ครับ….ทำไมหน้าบูดเป็นตูดแบบนั้นแหละยูค

สงสัยอากาศมันร้อนมั้งครับผมก็โทษดินฟ้าอากาศไปแบบนั้นแหละครับที่จริงผมอารณ์เสียต่างหากทั้งโมโหหิวและโมโหที่เจอคนเทนัดกระทันหัน

“’งั้นไปนั่งรอตากพัดลมก่อนนะเดี๋ยวป้าเอาไปให้

อ่า..ป้าครับข้าวผัดหมูไข่ดาวสุกใส่กล่องนึงนะครับ ผมหันตัวกลับเดินกลับไปสั่งเพิ่มก่อนจะเดินไปนั่งตากพัดลมตามที่ป้าบอก

ไม่ใช่ว่าผมกลัวไม่อิ่มเลยสั่งกลับไปกินที่ห้องอีกหรอกนะแต่ผมสั่งไปให้อีกคนต่างหากคนที่เป็นต้นเหตุให้ผมต้องหน้าบูดแบบที่ป้าเขาทักคนที่ให้ผมอดข้าวทั้งวันเพื่อไปกินชาบูกับมันคนที่ผมไปนั่งรอที่คณะมันทั้งๆที่ผมเรียนเสร็จก่อนมันตั้งนานแล้วคนนั้นแหละครับ แบมแบม ถึงผมงอนมันยังไงผมก็ต้องซื้อข้าวไปให้มันกินครับ มันเป็นคนที่ไม่ชอบกินข้าวแต่ถ้ามีคนหาให้มันกินมันก็กินแล้วคนนั้นก็คือผมเอง ไม่ใช่ว่าผมหวังดีอะไรกับมันหรอกพอมันปวดท้องเป็นผมที่ต้องไปเฝ้ามันที่โรงพยาบาล

ของแบมแบมสินะ…”  เป็นเมนูประจำที่ป้าเจ้าของร้านจำได้จนรู้ว่าผมสั่งไปให้ใคร

ผมเดินมาจนถึงหอและตอนนี้ผมหยุดที่หน้าห้อง 1A ยืนคิดอยู่นานว่าจะเอาข้าวกล่องนี้ห้อยไว้รอเจ้าของห้องมันกลับมาหรือผมควรเก็บไว้กินดีจนในที่สุดผมก็ตัดสินใจห้อยข้าวกล่องนั้นไว้ตรงลูกบิดประตูห้อง ก่อนจะหยิบมือถือเปิดโปรแกรมแชทพิมพ์ข้อความบอกเจ้าของห้อง เดี๋ยวมันนึกว่ามีใครแกล้งมันเอาขยะมาห้อยหน้าห้องมันยิ่งบื้ออยู่

Gyeom   : ข้าวมึงห้อยอยู่หน้าห้อง รีบกลับมากิน

ผมกดส่งข้อความบอกเจ้าของห้องมันก่อนเดินกลับห้องตัวเองซึ่งอยู่ข้างๆกัน

.

.11.30 pm

ครืด ครืด ครืด~~ เสียงโทรศัพท์เครื่องสวยผมสั่นขึ้นผมถอดหูฟังออกจากโน้ตบุคส์ที่กำลังเล่นหนังเรื่องโปรดของผมหลังจากที่ผมเอาข้าวไปห้อยที่ข้างห้องผมก็กลับมาเปิดโน้ตบุคส์ดูหนังก่อนนอนแต่ที่จริงภารกิจของผมทุกคืนก่อนนอนคือการแชทคุยกับเพื่อนข้างห้องแต่วันนี้แบมแบมยังคงทำงานไม่เสร็จผมเลยต้องหาหนังดูไปพรางๆรออีกคนไปก่อน

……แบมแบม……. หน้าจอมือถือของผมปรากฏชื่อเจ้าของห้องที่อยู่ติดกับห้องของผม

ฮัลโหล…..”

ยูค เปิดประตูห้องให้หน่อย เสียงเจ้าของปลายสายดังขึ้นจะว่าเป็นประโยคอ้อนก็ไม่เชิงมันคล้ายเป็นประโยคคำสั่งซะมากกว่า

ดึกแล้ว….เข้าห้องไปนอนไป

ไม่เอากูอยากกินข้าวที่ห้องมึง

มึงนี้มันมากไปละแบมกูซื้อข้าวให้กินยังไม่พอยังจะให้กูมาล้างจานให้อีก

กูไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะยูค….กูอยากเห็นหน้ามึงวันนี้ยังไม่ได้เจอเลย เจ้าของเสียงปลายสายพูดอ้อนปนเสียงจริงจัง สำหรับแบมแบมผมไม่รู้หรอกนะประโยคที่มันพูดออกมามันพูดจริงหรือมันพูดเพื่อที่ให้ผมเปิดประตูห้องให้มันแต่ใจผมตอนนี้เต้นไม่เป็นจังหวะ เป็นอีกครั้งกับคำพูดที่ทำให้ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ

หลอกลวงที่สุดเลยมึง

จริงๆนะยูคคยอมคนดีของแบมมาเปิดประตูเร็ว

เออ…”

ผมกดตัดสายก่อนจะลุกจากเตียงนอนที่ผมกำลังนอนดูหนังเรื่องโปรดเดินไปเปิดประตูให้เจ้าของห้องข้างๆที่มันไม่ยอมกลับห้องตัวเองแล้วยังมาพูดให้ผมใจสั่นอีก

สวัสดียูคยอม ” ทันทีที่ผมเปิดประตูแบมแบมพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกวน ยื่นข้าวที่ผมเพิ่งเอาไปห้อยที่ห้อง 1A เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้ ให้ ผมรับข้าวจากอีกคนก่อนจะเดินไปยังมุมเล็กๆในห้องซึ่งมีถ้วยชามและไมโครเวฟวางอยู่จัดการเทข้าวจากกล่องที่รับมาลงจาน

เนี่ยหิวมากมัวแต่เล่นตัวไม่ยอมเปิดประตูให้สักที แบมแบมพูดพร้อมทั้งยืนพิงมองผมที่กำลังเทข้าวลงจาน

ขอโทษ….” ผมพูดด้วยเสียงห้วนก่อนจะเอาข้าวที่เทลงจานเมื่อกี้ไปเวฟให้ร้อน

เสียงเย็นชาสุด….งอนเหรอ แบมแบมพูดพร้อมกับขยับตัวมาจับแขนผมไว้

ไม่ได้งอนเว้ย

ไม่จริงมึงงอน..ถ้ามึงไม่งอนมึงก็เปิดประตูให้กูตั้งแต่กูโทรมาบอกเปิดประตูให้หน่อยแล้วไม่ไล่กูกลับห้องหรอก ยูคยอมอ่าไม่งอนกูนะที่กูเบี้ยวชาบูมึงอ่า เดี๋ยวครั้งหน้ากูพาไปกินเนื้อย่างวันนี้กูมีประชุมด่วนจริงๆ ไม่งอนกูนะ..” แบมแบมเขย่าแขนผมเป็นเชิงอ้อน ผมไม่อยากจะยอมมันจริงๆกี่ครั้งแล้วที่มันเบี้ยวนัดผมไม่ยอมบอกผมล่วงหน้าปล่อยให้ผมไปรอมันที่คณะมันตั้งนานปล่อยให้ผมอดข้าวทั้งวันเพื่อไปกินชาบูกับมัน ผมควรจะด่ามันสักครั้ง

เออๆ ”  แต่แล้วผมก็ทำได้แต่ตอบเออออไปกลับมัน   แพ้ครับผมแพ้ลูกอ้อนมันตลอด

งั้นมาทำสัญญาไว้เลย ว่าครั้งหน้ากูจะพามึงไปกินเนื้อย่างไม่เบี้ยวมึงแน่นอน แบมแบมพูดเสร็จก็ชูนิ้วก้อยเป็นสัญลักษณ์ว่าครั้งต่อไปมันจะไม่เบี้ยวนัดผม

มึงนี้มองอยู่ได้เอานิ้วก้อยมึงมาทำสัญญาดิผมคงขัดใจมันที่ทำอะไรไม่ทันใจสักทีมันเลยเอานิ้วก้อยมันมาเกี่ยวกับนิ้วก้อยของผมชูขึ้นมาเป็นการทำสัญญาว่ามันจะไม่เบี้ยวนัดผมอีก

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด........

 เสียงไมโครเวฟที่ผมเอาข้าวไปเวฟดังอย่างต่อเนื่อง มันเหมือนกับใจตอนนี้ของผมเลยที่เต้นไม่เป็นจังหวะสัญญาที่มันทำกับผมมันอาจจะผิดสัญญากับผมอีกครั้งแต่สุดท้ายผมก็ไม่เคยโกรธมันเลยสักครั้งแล้วยังเชื่อสัญญาโง่ๆนี้ด้วยแบมแบมมันเก่งหรือผมโง่กันแน่ที่เชื่อมันทุกครั้ง

.

.

.

หลังจากที่แบมแบมกินข้าวเสร็จมันก็เดินเนียนไปล้มตัวบนเตียงของผมปล่อยให้ผมล้างจานที่กินเสร็จ เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่มันมากินข้าวที่ห้องของผมทีไรผมต้องล้างจานตลอดที่พูดว่าอยากเห็นหน้าผมในโทรศัพท์นี้ไม่จริงหรอกครับจริงๆแล้วมันแค่ขี้เกียจล้างจาน ผมรู้ว่าต้องเป็นแบบนี้แต่ก็ยอมไปเปิดประตูให้มันเข้าห้องมาอยู่ดี

กินเสร็จแล้วก็กลับห้องมึงไป

ไม่เอานอนห้องมึงนะ

ไอนี้ห้องมึงก็มีทำไมไม่ไปนอน…”

กลัวผีอ่ะ..ที่คณะแม่งเล่าเรื่องผีมานอนห้องมึงนี้แหละผีกลัวมึงไม่มาหรอกมันพูดขึ้นและถือวิสาสะเล่นโน้ตบุคส์ผมไปด้วย

อ้าว..ไอนี้ปากมึงนี้มันน่าให้นอนไหม

ให้กูนอนเถอะ….สงสารกู แบมแบมละจากหน้าจอโน้ตบุคส์หันมาทำหน้าสงสารให้ผม มันเก่งครับมันต้องหาวิธีมาให้ผมยอมมันทุกครั้ง

ถ้ามึงจะนอนก็ไปอาบน้ำไป..อย่ามาสกปรก

ได้เลยคร้าบบบบบ พ่อคนสะอาดหาผ้าเช็ดตัวกับชุดให้ด้วยกูขออ่านรีวิวหนังแปป เออไอนี้นอกจากจะมาอาศัยนอนห้องคนอื่นยังมาใช้เจ้าของห้องหาข้าวของส่วนตัวให้อีก ผมเดินไปเปิดตู้เสื้อหยิบผ้าเช็ดตัวและชุดนอนของแบมแบมจากตู้เสื้อผ้านี้ห้องของผมที่มีเสื้อผ้าของแบมแบมอยู่เพราะมันมาอาศัยนอนห้องบ่อยเพราะข้ออ้างเดิมคือกลัวผี มานอนแล้วก็ทิ้งสมบัติให้ผมซัก

อะ… ”ผมโยนชุดนอนและผ้าเช็ดให้เจ้าของที่กำลังนอนแผ่อ่านรีวิวหนังอยู่บนเตียงของผม

ขอบคุณคร้าบบบบ….ผมไปอาบละครับแบมแบมบอกก่อนหยิบของใช้ส่วนตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำ

.

.

มึงไดร์ห้องมึงอยู่ไหน..” 

วุ่นวายครับวุ่นวายจริงๆมานอนห้องคนอื่นแล้วยังทำตัววุ่นวายอีก

ไดร์ห้องกูเสียเอาไปซ่อมอยู่ 

เออช่างแม่ง..งั้นกูนอนแบบนี้ละ ฝันดีมึง แบมแบมบอกผมก่อนจะนั่งลงบนเตียงเตรียมตัวล้มตัวนอน

 ตลกละเดี๋ยวมึงก็ไม่สบายหรอกไอนี้ไปเป่าผมให้แห้งผมเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่มันเพิ่งโยนลงตระกร้าเอามาเช็ดหัวให้คนขี้เกียจที่กำลังจะล้มตัวนอน

ก็ไดร์มึงพัง จะให้เป่าผมยังไงละไอ่สัส

มึงนี้มันโง่อีกแล้ว..” ผมวางผ้าเช็ดตัวบนหัวที่เปียกก่อนจะเดินเสียบปลักพัดลมตัวตั้งที่ตั้งอยู่ตรงปลายเตียง

หันหน้าไปทางพัดลม แบมแบมหันหน้าไปทางพัดลมตามคำสั่งของผม

ไดร์พังมึงก็ใช้พัดลมสิ ไอ่ควาย ผมด่ามันแล้วใช้ผ้าเช็ดผมเปียกของมันไปด้วย

ใครมันจะชาญฉลาดแสนรู้เท่ามึงอีกครับคุณยูค เหมือนคล้ายจะเป็นคำชมนะที่มันพูดมาเมื่อกี้แต่ผมคิดว่าเป็นคำด่าซะมากกว่าแต่ผมก็ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับมันผมง่วงเลยทำได้แค่เช็ดผมเปียกของมันต่อไปอาจจะมีแรงบ้างหมั่นไส้ครับเลยแกล้งทำแรงบ้าง แต่มันก็ด่าผมกลับมาเหมือนกัน

แห้งแล้วนอนได้ ผมบอกแบมแบมพร้อมเอาผ้าเช็ดตัวไปลงตระกร้าเหมือนเดิม

ยูค…. เสียงแบมแบมดังขึ้นตามหลังผม

อะไรมึงอีก

 ปิดไฟด้วย….”

เออครับคุณแบมกูรู้แล้วผมเดินไปปิดไฟตามคำสั่งของแบมแบมก่อนจะเดินกลับมายังเตียงที่มีร่างแบมแบมนอนหันหลังให้โดยมีหมอนข้างแบ่งฝั่งไว้ชัดเจน ผมล้มตัวนอนมองแผ่นหลังเล็กของอีกคนผมมักทำอย่างนี้เสมอได้แค่มองข้างหลังค่อยช่วยเหลือคอยดูแลมันตลอดผมไม่รู้ว่ามันรู้รึเปล่าว่าผมไม่ได้คิดกับมันแค่เพื่อนอีกแล้ว มันจะรู้จะตัวรึเปล่าคำพูดการกระทำมันบางครั้งมันทำให้ผมเหมือนมีความหวังว่ามันจะคิดเหมือนกับผมบ้าง หรือที่มันทำเพียงแค่ความเคยชินที่มีผมคอยตามใจมันตลอด

ยูค..” เสียงงัวเงี่ยของเจ้าของแผ่นหลังเล็กที่ผมกำลังมองดังขึ้น

ว่าไงแบม..”

พรุ่งนี้กูมีเรียน 9 โมงเช้า….ปลุกด้วย เจ้าของเสียงงัวเงียสั่งขึ้น

ครับได้ครับเดี๋ยวผมปลุก

แบมแบมเงียบไปหลังจากที่สั่งผมเสร็จ มันนี้เก่งจริงๆเรื่องใช้ผม

ยูค…..” เสียงงัวเงียดังขึ้นอีกครั้ง

อะไรมึงอีกครับ…”

โจ๊ก..พรุ่งนี้อยากกินโจ๊กใส่ไข่ลวกใส่หมี่กรอบเยอะๆหน้ามอ

เดี๋ยวพาไปกินครับตอนนี้มึงควรนอนครับนอน ผมพูดขึ้นทั้งยื่นมือข้ามหมอนข้างไปขยี้ผมอีกคนให้นอน

โจ๊ก โจ๊ก โจ๊ก….” แบมแบมพูดด้วยเสียงที่งัวเงียและค่อยหายไปจนเหลือแต่ความเงียบ

 

ผมบอกแล้วครับแบมแบมเก่งครับเก่งใช้งานผมเก่งที่รู้ทันผมเก่งที่จะหาวิธีทำให้ผมยอมมันเก่งที่ทำให้ผมรู้สึกดีกับมันมากขึ้นทุกๆวัน

..........

ฝากเม้นติชมกันด้วยนะคะ 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #4 J2N2 (@lnwjew33) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 00:05
    ตาหนูเพื่อนคิดไม่ซื่อแล้วลูกรู้ตัวบ้างงงงงงง น้องมี่ของพี่จะแตกตายแหล่ววววววววง
    #4
    0
  2. #3 READ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 23:49
    โหววว ยูคยอมมากจ้าาาา ยัยแบมก็ใช้เก่งมากจ้าาา 5555 แบมเอ้ยยเวลาไม่มียูคจะรู้สึกนะทีเนี้ยยย
    #3
    0
  3. #2 MaPrangSH (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 23:48
    น่ารักจัง ทำไมรู้สึกว่านี่คือยูคแบมจริงๆ แม้จะบ่นแต่ก็ตามใจแบมตลอด ><



    แต่งยูคแบมอีกนะคะ จะติดตาม ^^



    #2
    0
  4. #1 natty (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 17:11
    5555 ชอบอ่ะ

    แบบนี่เป็นนิสัยแบมเลย

    เอาจริงๆ แบมก็เห็นว่ายูคสำคัญเสมอเลยน้า

    แต่แค่อาจจะยังไม่รู้ใจตัวเอง

    ยูคยอมก็ลุยนะ ต้องเดินหน้าเข้าไว้ อย่ายอมง่ายๆ

    ชอบๆค่ะ
    #1
    0