คัดลอกลิงก์เเล้ว

ตรารัก ประกาศิตหัวใจ(การ'เลี้ยงต้อย'ที่แท้จริง)

ทหารอากาศอย่างธนบดีจะไม่ยอมขาดรักอีกต่อไปต่อให้พรนับพันจะยังดื้อด้านเรียกความสัมพันธ์นี้ว่าพี่น้องก็ช่างปะไร พี่น้องท้องชนกันมีให้เห็นอยู่มากมาย แล้วทำไมระหว่างเขากับเธอจะเป็นไปไม่ได้!

ยอดวิวรวม

1,492

ยอดวิวเดือนนี้

25

ยอดวิวรวม


1,492

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


51
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
จำนวนตอน : 5 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  30 ก.ค. 60 / 17:06 น.
ตรารัก ประกาศิตหัวใจ(การ'เลี้ยงต้อย'ที่แท้จริง) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ตรารัก
ประกาศิตหัวใจ


ทหารอากาศอย่างธนบดีจะไม่ยอมขาดรักอีกต่อไป ในเมื่อช่วงเวลาแห่งการรอคอยที่ยาวนานกว่าสิบปีได้สิ้นสุดลงแล้ว เขาจะไม่มีวันยอมให้มารดาจับเขาคลุมถุงชนกับคุณหมอสาวพราวเสน่ห์พอๆกับการไม่มีวันยอมปล่อยให้พรนับพันหลุดมือไปอีก


ต่อให้เธอจะยังดื้อด้านเรียกความสัมพันธ์นี้ว่าพี่น้องก็ช่างปะไร พี่น้องท้องชนกันมีให้เห็นอยู่มากมาย แล้วทำไมระหว่างเขากับเธอจะเป็นไปไม่ได้!




นาวาอากาศตรี ธนบดี สีหเดชา อายุ 30ปี (ธรรณ์)

ทหารอากาศหนุ่มที่ใช้ชีวิตในการเรียนและปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัดและเคร่งขรึม ชีวิตเขาอยู่ในกรอบเกณฑ์กฎระเบียบอยู่เสมอ เขาสามารถบังคับได้ทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเครื่องบินรบหรือหัวใจที่ต้องอดรนทนให้ไหวไม่ว่าเวลาแห่งการรอคอยนั้นจะทรมานมากแค่ไหน 

แต่สิ่งที่เขาไม่สามารถควบคุมได้คือความรักและความซื่อสัตย์ที่มีให้แก่เธอตลอดมา



พรนับพัน ปัญจารักษ์ อายุ24ปี (แพร)

เธอเป็นสถาปนิกรุ่นใหม่ไฟแรงที่น่าจับตามองที่สุดในยุคนี้ เป็นทายาทคนเดียวของปัญจารักษ์ที่แสนจะยิ่งใหญ่ ร่ำรวยมั่งคั่งและสูงเกียรติ เป็นหลานสาวสุดรักสุดหวงของหม่อมหลวงรวิวรรณผู้เป็นย่าและเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆผู้แสนจะเพียบพร้อม

ดูเหมือนว่าทุกๆอย่างในชีวิตของเธอกำลังไปได้สวยในสายตาของใครต่อใคร ทว่าเธอรู้ดีว่าส่วนลึกภายในใจของเธอยังคงโหยหาใครอีกคนอยู่ทุกลมหายใจ 




แพทย์หญิงเกล้าฉัตร รังสิมาเวทย์ อายุ29 ปี (เก้า)

เธอเป็นแพทย์หญิงผู้เก่งกาจ เธอประสบความสำเร็จในทุกด้าน เพียบพร้อมไม่ว่าจะเป็นหน้าตา ฐานะหรือชาติตระกูล แต่ความรักคงเป็นเรื่องเดียวที่เธอไม่มีสิทธิ์สุขสมหวัง ในเมื่อความสัมพันธ์และความรักระหว่างเธอและธนบดีไม่เคยมีอยู่จริง ทั้งหมดเป็นเพียงแค่ความปรารถนาและการเห็นดีเห็นงามของผู้ใหญ่

แต่กระนั้นความรักกลับก่อเกิดขึ้นในหัวใจของเธออย่างช้าๆแม้ในระยะเวลาเพียงสามปี และต่อให้เขาจะรักพรนับพันมากแค่ไหนเธอก็ไม่สามารถล้มเลิกการแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้นได้




บทนำ

“แม่จะบ้าไปแล้วหรอครับ!

ธนบดีโวยเสียงดังเมื่อได้ยินเสียงที่มารดาพูดชัดเต็มสองหู เขานั่งแทบไม่ติดเก้าอี้เพราะความร้อนรนแต่มารดากลับนั่งยิ้มกริ่มอยู่บนโซฟาตัวเก่า ท่าทางท่านคงจะสมใจกับสิ่งที่วาดฝันไว้เนิ่นนานมากแต่เขาสิกำลังฝันสลาย เขารู้ว่าท่านอยากมีหลานตัวน้อยเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ แต่เขาเพิ่งจะอายุสามสิบปีเท่านั้นและไม่ได้อยากแต่งงานกับผู้หญิงคนไหนนอกจากคนที่เขารอคอยมาตลอดสิบปี แม่ไม่มีสิทธิ์มาทำลายฝันของเขา!

“ไม่บ้าหรอก ถึงแกจะยอมหรือไม่ยอมแกก็ต้องแต่งอยู่ดี และเวลานี้มันก็สมควรแก่เวลามากแล้ว สามปีแล้วนะธรรณ์ แม่ไม่อยากรออะไรอีกแล้ว”เขายกมือขึ้นกุมขมับอย่างคิดไม่ตก สถานการณ์ตอนนี้มันน่าอึดอัดแต่เขาก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากเมื่อสามปีที่แล้วเขาพยายามมากกว่านี้และไม่ปล่อยเลยตามเลยเพราะนิสัยไม่เรื่องมากใส่ใจกับเรื่องไม่เป็นเรื่องของตัวเอง ทุกอย่างก็คงจะดีกว่านี้

“แต่ผม...”แต่เขารอ และรอมาแล้วกว่าสิบปี เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกกับเขา สิบปีที่ผ่านมามันไม่ใช่เวลาน้อยๆเลยและเมื่อถึงเวลาที่สมควรที่เขาจะได้ทำตามหัวใจตัวเองจู่ๆมารดาก็เอ่ยในสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกับว่าโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา “ผมไม่อยากแต่ง หมอเก้าไม่ใช่คนที่ผมรัก”

“แล้วแกรักใครล่ะ แม่ไม่เห็นแกจะมีใครเป็นตัวเป็นตนเลยสักคน...เอาล่ะ แม่ไปคุยกับพ่อแม่หมอเก้ามาแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร แกก็แค่เตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวที่ดี อ้อ เป็นพ่อที่ดีด้วยเพราะฉันอยากมีหลาน”

“ผมไม่แต่ง”

ธนบดีหุนหันเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นของบ้านหลังงามด้วยอารมณ์ที่ไม่ดีนัก ชายหนุ่มเดินขึ้นบันไดที่ทอดตัวยาวไปสู่ชั้นสองด้วยความรวดเร็ว ไม่นานประตูไม้บานใหญ่ก็ถูกปิดลง มือแกร่งปลดกระดุมชุดเครื่องแบบออกแน่นตึงจากรังดุมสามเม็ดก่อนจะล้มตัวนอนหงายตึงลงบนเตียงอย่างอ่อนล้า ดวงตาคู่คมหลับลงแต่มือแกร่งยังควานหาแผ่นกระดาษบางอย่างบนโต๊ะเตี้ยข้างเตียง

“พี่รอไม่ได้แล้วนะหนูแพร”

วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบยี่สิบสี่ปีของพรนับพันและก็เป็นวันเดียวกับที่เวลาแห่งการรอคอยของเขาได้สิ้นสุดลง หวังว่าผลแห่งความอดทนนี้จะนำพาสิ่งดีๆมาแก่เขาบ้างในช่วงเวลาที่ทุกอย่างในชีวิตกำลังเข้าขั้นวิกฤตเช่นนี้ เขาไม่ได้กลัวการมีคนรักหรือการต้องแต่งงานและใช้ชีวิตร่วมกับใครสักคนไปจนลมหายใจสุดท้ายทว่าผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นพรนับพันเท่านั้น

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้น และชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์นั้นเรียกรอยยิ้มจากทหารอากาศหนุ่มได้เป็นอย่างดี ธนบดีผุดลุกขึ้นก่อนจะรับสายจากพลกรผู้เป็นเพื่อนสนิทซึ่งนัดพบกันเย็นนี้ก่อนภารกิจสำคัญที่เพิ่งจะผุดขึ้นมาในหัวสมองของเขา เขาตกปากรับคำก่อนจะไหว้วานเพื่อนให้ช่วยหาของสำคัญให้จากนั้นจึงลุกไปอาบน้ำแต่งตัวไปยังที่นัดหมาย

 

มือแกร่งกระชับหมวกทรงเบสบอลสีเข้มที่ใช้อำพรางใบหน้าของตัวเองลงมาอีกนิดเมื่อเห็นร่างบางของใครบางคนที่เขาเฝ้ารอเดินออกมาจากประตูรั้วโรงเรียน หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาอย่างที่ไม่สามารถควบคุมได้เมื่อได้เห็นใบหน้าแสนหวานชัดๆ พรนับพันโตขึ้นมาก ตอนนี้เธอศึกษาอยู่ชั้นปีสุดท้ายของมัธยมศึกษาตอนปลายในโรงเรียนชื่อดังเวลาผ่านไปช้าเสมอสำหรับคนที่ได้แต่เฝ้ามองและเฝ้ารอคอยเช่นเขา....เด็กน้อยแก้มใสของเขาเติบโตขึ้นมาเป็นหญิงสาวที่สวยสะพรั่งจนทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวเร็ว

“มึงต้องบ้าไปแล้วแน่ๆไอ้ธรรณ์”

“อย่าเสียงดังสิวะ เดี๋ยวหนูแพรก็ได้ยินหรอก”

พลกรโคลงศีรษะอย่างนึกเอือมระอา กี่ปีมาแล้วที่เขาต้องมาด่อมๆมองๆเป็นเพื่อนธนบดีอยู่หน้าโรงเรียนชื่อดังที่พรนับพันศึกษาอยู่อย่างคนโรคจิตชอบถ้ำมอง อาจจะห้าหรือหกปี หรือบางทีก็อาจจะมากกว่านั้น

พรนับพันเป็นลูกสาวคนเดียวของพินิจพรผู้เป็นเพื่อนสนิทของพิมพ์วิไลมารดาของธนบดีจึงไม่แปลกที่ทั้งสองจะรู้จักมักจี่กันเป็นอย่างดีเพราะเป็นเพื่อนวิ่งเล่นกันมาตั้งแต่เยาว์วัยและดูเหมือนว่าจะก่อนหน้านั้นเสียอีกเพราะเขายังเห็นภาพถ่ายของเด็กชายธนบดีตัวอ้วนกลมนั่งเฝ้าทารกตัวอวบไม่ห่างกายอีกด้วย 

ไม่ต้องคาดเดาให้ยากว่าทั้งคู่ผูกพันกันมากขนาดไหน และดูเหมือนว่าความผูกพันนั้นจะทำพิษ แปรเปลี่ยนเป็นศรรักปักหัวใจของธนบดีเข้าอย่างจังจนกลายเป็นเหตุให้เขาและเพื่อนต้องมายืนอยู่ตรงนี้

“ทำไมมึงไม่เดินเข้าไปหาเลยวะ จะมาถ้ำมองทำไมให้มันทรมานหัวใจ น้องแพรไม่มีวันลืมมึงหรอก”

“กูต้องทนได้ อีกห้าปีเท่านั้น”เขาเค้นหัวเราะออกมาอย่างนึกขัน ธนบดีต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เขาพนันและเทหมดหน้าตักเลยว่าคนใจร้อนมุทะลุอย่างธนบดีไม่มีวันอดทนได้นานขนาดนั้น อีกอย่างพรนับพันก็ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา หากเปรียบเป็นดอกไม้ก็คงเป็นพันธุ์หายากและเลอค่า เพราะฉะนั้นคงไม่แปลกที่จะเป็นที่หมายปองของบรรดาหนุ่มๆและเขาอยากจะรู้นักว่าคนหวงก้างอย่างธนบดีจะทนไปได้สักกี่น้ำกัน

“ห้าปีบ้าบออะไร กูพนันเลยว่าอีกห้าเดือนมึงต้องวิ่งแจ้นกลับไปหาน้องแพร”

“ห้าหมื่น”

“เอาไปเลยแสนหนึ่ง!

 

ซองสีน้ำตาลค่อนข้างหนาถูกกระแทกวางลงตรงหน้าของธนบดีอย่างไม่เบานักด้วยมือแกร่งของพลกรซึ่งนั่นเรียกรอยยิ้มร้ายจากเจ้าของริมฝีปากได้รูปทันที มือแกร่งฉวยเอาแก้วเครื่องดื่มแอลกอฮอล์รสแรงขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้วก่อนจะคว้าเอาซองกระดาษมาเปิดดูก่อนจะพึมพำอย่างพอใจ

“เสียใจด้วยนะไอ้โรม ถ้าเป็นหนูแพรกูยอมทำทุกอย่าง”

ใบหน้าคมคร้ามของพลกรเบ้เล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น เพราะอดทนมาจนถึงป่านนี้ไม่ใช่หรือถึงจะถูกจับแต่งงานอยู่รอมร่อ หากธนบดีตกล่องปล่องชิ้นกับพรนับพันเสียตั้งแต่ทีแรกทุกอย่างก็คงไม่บานปลายเช่นนี้เพราะมารดาของธนบดีก็คงเห็นดีเห็นงามไปด้วยในเมื่อพรนับพันเองก็เป็นลูกสาวคนเดียวของเพื่อนสนิทที่รักใคร่กลมเกลียวกันมานาน หากจะโทษตัวธนบดีเองเป็นต้นเหตุของปัญหาความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นก็คงไม่ผิดนัก

“แล้วนั่นมึงจะทำจริงๆหรอวะ”เขาบุ้ยใบ้ไปยังยาแผงเล็กในมือธนบดี ชายหนุ่มไม่ตอบทว่ายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมองเวลาก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆ

“ทำไงได้วะ อาจจะสิ้นคิดไปนิด แต่มันก็เป็นทางเดียวไม่ใช่หรอวะที่จะหยุดทุกอย่างลงก่อนที่กูจะต้องแต่งงานกับหมอเก้าจริงๆ”

“หวังว่าน้าพิมพ์จะไม่แหกอกมึงไปซะก่อน”

“อกแหกไม่เจ็บเท่าอกหัก ฤกษ์งามยามดีแบบนี้กูจะไม่รออะไรอีกแล้ว”เขาโคลงศีรษะให้กับคำพูดทีเล่นทีจริงนั้นของธนบดีด้วยรู้อยู่แก่ใจว่าเพื่อนของเขาจะทำอย่างที่พูดแน่ๆ มันอาจจะเป็นเรื่องที่ผิดก็จริงแต่หากเหตุของเรื่องที่ผิดนี้คือความรักที่ต้องแอบซ่อนไว้ตลอดสิบปีเต็มมันก็พอลดทอนความผิดนั้นลงได้บ้างไม่ใช่หรือ...





 


B
E
R
L
I
N
 

สารบัญ อัปเดต 30 ก.ค. 60 / 17:06

ตอน
ชื่อตอน

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ พลับพลึงธาร จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 somluck (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 17:34
    พี่ธันจะทำยังไงดี จะหาทางออกทางไหน ไม่มีใครให้ความร่วมมือเลย เหนื่อยหน่อยนะคะ แต่เป็นกำลังใจให้พี่ธันนะ
    #1
    0