คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย 鹢ɹ ชั้นขอโทษนะ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีครับทุกคน วันนี้ผมจะมาเขียนนิยายสั้นให้ทุกคนอ่านนะครับ เป็นเรื่องแรกเลยที่เขียน อาจจะไม่สนุกเท่าไหร่ ขออภัยด้วยนะครับ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 ก.ค. 63 / 15:53


“ไม่นะ ชั้นขอโทษ อย่าไปนะ!!!”

 

ก๊อกๆๆๆ (เสียงเคาะประตู)

“กาน ตื่นได้แล้วลูก” เสียงที่คุ้นเคยที่ต้องได้ยินทุกเช้า ใช่ เสียงของแม่นี่เอง

“วันนี้ไม่ไปโรงเรียนนะแม่…” ประโยคที่กานตอบกลับมาแบบสะรึมสะรือ 

“อย่ามาเพ้อเจ้อ ไป ไปอาบน้ำแต่งตัว” เสียงแม่บอกเสียงแข็ง

“คราบ…”

ตึกๆๆๆ(เสียงเดินไปที่หน้าต่าง)

“เห้อ….. วันนี้เธอก็ไม่มาสินะ” เสียงกานบ่นคนเดียว

ย้อนไปเมื่อ 2 เดือนที่แล้ว

“กาน!!! ไปโรงเรียนกันเถอะ” เสียงของเด็กคนหนึ่งตะโกนออกมา

“อื้อ! กำลังลงไปนะ” กานตะโกนกลับมา

“เออใช่ เธอได้เป็นหัวหน้าห้องด้วยใช่มั้ย ดีจังเลยนะ” เสียงกานถาม

“ใช่แล้ว โดนเพื่อนโหวตให้เป็นน่ะ”เสียงเธอคนนั้นตอบพร้อมกับหัวเราะอย่างสนุกสนาน

“นี่กาน วันนี้เธอได้เอาเครื่องเล่นเกมมามั้ยอะ” 

“เอามาสิ เราเอามาทุกวันแหละ”

“จริงหรอ!! งั้นเราขอเล่นด้วยดิ” 

“ได้เลย!! แต่ระวังหน่อยนะ มันแพงมากเลย” กานตอบกลับอย่างมั่นใจแล้วก็ยื่นเครื่องเล่นเกมให้เธอคนนั้น

“จ้า จะระวังนะ และก็ ขอบคุณนะ” เสียงของเธอคนนั้นพูดกลับมาอย่างดีใจ

ผ่านไป 1 สัปดาห์

“นี่กาน ดูสิ เราขอให้พ่อซื้อเครื่องเกมให้ด้วย” 

“ว้าว ดีใจด้วยนะ” กานแสดงความยินดีกับเด็กคนนั้น

กริ๊งงงงงงง(เสียงกระดิ่งดังให้เข้าเรียน)

ตึกๆๆ(เสียงครูเดินเข้ามา)

“นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ!!” เสียงเอมบอกให้ทุกคนสวัสดีคุณครู

“สวัสดีครับ/ค่ะ” เสียงนักเรียนทุกคน

“เอาล่ะเด็กๆ วันนี้เราจะมีเพื่อนใหม่เข้ามานะ” เสียงครูประกาศให้ทุกคนในห้องเรียนรู้

“ใครอ่ะๆๆๆๆ” เสียงเอะอะจากทุกคนในห้องเรียน

“เข้ามาเลย” ครูเชิญนักเรียนใหม่เข้ามา

ตึกๆๆๆ(เสียงเดิน)

“สวัสดีค่ะทุกคน เราชื่อ เชียร์นะคะ ฝากตัวด้วยนะคะ” เสียงเชียร์พูดแนะนำตัว

“อ่ะ เชียร์ ไปนั่งตรงข้างๆเอมเลยนะ” 

“ค่ะ”

“เอมเขาเป็นหัวหน้าห้องนะ มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามเธอได้เลย” เสียงครูอธิบายให้เชียร์เข้าใจ

ถึงตอนพักเที่ยง

“เชียร์ เธอย้ายมาใหม่หรอ” เสียงเอมทักถามเชียร์

“อื้ม ใช่แล้ว” เชียร์ตอบ

“นี่เชียร์ เธอมาเล่นเครื่องเกมกับพวกเราสิ สนุกนะ”

“ไหน เราเล่นด้วย”

“เอ่อ…. นายชื่ออะไรหรอ” เสียงเชียร์ถามกาน

“อ่อ เราชื่อกาน นะ ยินดีที่ได้รู้จัก”

“ออ เช่นกันจ้า กาน”

หลายวันต่อมา

“เชียร์ มาแล้วหรอ มาคุยกันที่นี่เถอะ” เสียงของใครบางคน

วันถัดมา

“นี่กาน เราขอเล่นเครื่องเกมนายหน่อยสิ” เสียงเชียร์พูด

“ได้สิ” กานตอบ

“เราเล่นด้วยนะ กาน” เสียงเอมแทรกขึ้นมา

“อ่อ ได้ๆ”

10นาทีต่อมา

“นี่เอม เธอเล่นให้มันดีๆหน่อยสิเนี่ยตายหลายรอบแล้วเนี่ย” เสียงเชียร์ขึ้นเสียงใส่เอม

“ขอโทษ พอดีเราเล่นไม่ค่อยเก่งอ่ะ” เสียงเอมพูดแบบกลัวๆ

“เอามานี่เลย ยัยบ้า เดี๋ยวชั้นเล่นเอง” เชียร์พูดพร้อมกับแย่งเครื่องเกมไปจากมือเอม

ผ่านไป20นาที

“นี่ เชียร์ เราขอเล่นบ้างสิ เธอเล่นมานานเเล้วอ่ะ” เสียงเอมขอร้องเชียร์

“ไม่ให้หรอก เดี๋ยวเธอก็เล่นตายอีก เสียเวลาเปล่า” 

“นี่ ขอเล่นด้วยสิ…….” เสียงเอมพูดพร้อมกับสะกิดเชียร์

“โอ้ยย จะอะไรนักหนาวะ!!!” เสียงเชียร์ตะโกน

กึกๆๆๆ แกร๊ก(เสียงของตก)

จังหวะที่เชียร์สะบัดตัวมาเพราะรำคาญเอม เครื่องเกมก็หลุดออกจากมือเชียร์และล่วงล่นลงไปชั้นล่าง จนทำให้เครื่องเกมพัง

“ไม่นะเชียร์ เธอทำมันหล่นลงไปทำไม” เสียงเอมพูดออกมาเพราะความตกใจ

“จะบ้าหรออีนี่ เธอทำมันหล่นเองไม่ใช่หรอ” เสียงเชียร์ตอบกลับมา

“ป่าวนะ ชั้นไม่ได้ทำ” 

“สรุปใครทำ!!!” เสียงของกานพูดอยู่ข้างหลังทั้ง2คน

“อีนี่มันทำ”เสียงเชียร์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว

“ป่าวนะ ชั้นไม่ได้ทำ” เสียงเอมตอบกลับมา

“อีเอมมันไม่ให้ชั้นเล่น พอชั้นขอเล่นมันก็รำคาญแล้วก็โยนเครื่องเกมลงไปน่ะ” เสียงเอมอธิบายอย่าง(ตอแหล)เรียบง่ายให้กานฟัง

“นี่เอม เราไม่รู้มาก่อนเลยนะว่าเธอจะเป็นคนอย่างงี้อ่ะ” เสียงกานว่าเอม

“เราไม่ได้ท-”เสียงเอมกำลังจะพูด

“ไม่ต้องมาเถียงเลย” กานพูดออกมาก่อนที่เอมจะพูด

“ไม่งั้นลองถามคนอื่นดูสิ”เสียงเชียร์บอกกาน

“เธอเห็นใช่มั้ยว่า นังเอมมันโยนลงไป” เสียงเชียร์ถามคนอื่นที่เห็นเหตุการณ์

“ใช่ค่ะ เธอตั้งใจโยนลงไปค่ะ”เสียงของเด็กคนนึงพูดออกมา

“เห็นมั้ย ชั้นบอกแล้ว” เสียงเชียร์ย้ำ

“นี่ เอม เราไม่ต้องมาเป็นเพื่อนกันอีก เธอไม่ใช่เพื่อนชั้น ไปเลยนะ” เสียงกานตะโกนใส่เอม

“ฮือออ….” เสียงเอมร้องไห้พร้อมวิ่งจากไป

วันถัดมา

“เห้อออ…วันมาเช้าแฮะ ทำความสะอาดสักหน่อยก็เเล้วกัน”เสียงกานพูดออกมา

“อึก..” กานหยุดชะงักหน้าประตู

“นี่เธอ เมื่อวานทำดีมากเลยนะ อีเอมมันไม่รู้เลยว่าเรา2คนทำเตรียมอะไรไว้” เสียงใครบางคนในห้อง

“นี่มันเสียง เชียร์ นี่นา” กานคิดในใจ

“นี่มันเรื่องอะไรกัน” กานพูด

ย้อนกลับไปเมื่อ2วันที่แล้ว

“เชียร์ มาแล้วหรอ มาคุยกันที่นี่เถอะ” เสียงของใครบางคน

“มาคุยแผนกันเถอะ” เสียงเชียร์

“ชั้นจะทำแกล้งทำเป็นเครื่องเกมของกานตก แล้วจะไปป้ายให้อีเอมนะ แล้วชั้น จะไปหาคนเห็นเหตุการณ์ นั่นก็คือ แก แล้วแกก็บอกว่าอีเอมทำนะ” เชียร์อธิบาย

“ได้เลย” เสียงเด็กคนนึง

กลับมาปัจจุบัน

“บ้าเอ้ย เราทำอะไรกับเอมลงไปเนี่ย เราก็น่าจะรู้ว่าเอมไม่มีทางทำอย่างนั้น เพราะตอนนั้นเราโกรธอยู่ เลยไม่ได้ตั้งสติ ” กานคิดในใจ

“งั้น เดี๋ยววันนี้ค่อยไปขอโทษละกัน” เสียงกานพูดแบบเบาๆ

กริ๊งงงงง(เสียงกริ่งเข้าเรียน)

“เอาล่ะทุกคน วันนี้ครูมีเรื่องจะบอก” เสียงครูพูด

“เอม ได้ออกจากโรงเรียนและไปเรียนต่างประเทศแล้ว” 

ครึกกก(เสียงกานลุกขึ้น)

“ไม่นะ!!! ทำไมกัน!!” เสียงกานตะโกน

“ทำไมกัน เพราะเรางั้นหรอ?? เราทำให้เธอต้องย้ายไปที่อื่นงั้นหรอ” เสียงกานบ่นในใจอยู่คนเดียว

“ไม่นะ!! ชั้นขอโทษ อย่าไปนะ!!”

ผ่านไป 2 ปี

“เห้อ….วันนี้เลิกเย็นแฮะ กลับบ้านดีกว่า หิวข้าว” เสียงกานพูด

ตึกๆๆๆๆ(เสียงเดิน)

โฮ่งๆๆๆ(เสียงหมากำลังเข้ามาใกล้ๆ)

“อ้าว เจ้าตูบ เจ้าของไปไหนแล้วล่ะ” เสียงกานพูด

“ขอโทษด้วยค่าาา พอดีหมาซนน่ะค่ะ” เสียงของใครบางคน

“อะ… เสียงนี้มัน…” กานพูดพร้อมกลับหันไปดูที่มาของเสียง

“อ่ะ….” เสียงของเธอคนนั้น

“เธอคือ………….” เสียงของทั้งคู่

 

 

จบแล้วครับ (〒﹏〒)

 

ผลงานอื่นๆ ของ Gray-writer

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น