Catus Categories - Nielong

ตอนที่ 25 : คลื่นรักสีเทา 1/?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    9 พ.ย. 61

SF : คลื่นรักสีเทา 

Couple : Daniel x Seongwu

RATE : 15+

Writer : Alizec

Category : mperg

Ps. ไรท์เตอร์คนเดิมเพิ่มเติมคือเปลี่ยนนามปากกาจ๊ะ เรื่องนี้ผช.ท้องได้นะจ้ะ!!!!!!


ฉลาม-แดเนียล ทิชากร-ซองอู ปลาวาฬ-ควานหลิน ใจ๋-จีฮุน

___________________________


#คลื่นรักสีเทา


' อย่าได้อยากเป็นเหมือนปลาที่แวกว่ายแค่ในทะเลกว้าง แต่จงเป็นนกที่โบยบินบนฟ้าดั่งใจหวัง '


ชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ถูกสวมใส่บนร่างของชายหนุ่มดีกรีทายาทนักธุรกิจพันล้านสกุลพันธรัตกุล หากแต่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาที่สะท้อนกับกระจกบานใหญ่กลับหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด


' อยากเป็นอิสระ ไม่อยากโดนผูกมัดจากอะไรทั้งนั้น '


ผืนทะเลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาที่ถูกโอบล้อมด้วยท้องฟ้าสีครามช่างดูงดงามยามเมื่อแสงอาทิตย์สาดส่อง

เรือสปีดโบ๊ทสีขาวขนาดเล็กที่สลักชื่อเรือตรงสีข้างว่า 'เจ้าสมุทร' แล่นฉิวกระทบผืนน้ำเกิดเป็นเกลียวคลื่นยาว ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเข้มบังคับเรืออย่างชำนาญก่อนจอดเทียบท่าที่ชายหาดอันขาวสะอาด


     "อ้าวพี่ฉลาม กลับมาแล้วเหรอพี่" เด็กหนุ่มตัวสูงถามขึ้นเมื่อเห็นหน้าพี่ชายของตนเดินเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้านิ่งๆ

     "อืม" เจ้าของชื่อตอบกลับสั้นๆ

     "พ่อฝากถามด้วยนะว่าจะกลับมานอนบ้านมั้ย?"

     "คงไม่ได้นอนหรอก"

     "เอาจริงดิ พี่จะนอนอยู่บ้านเล็กท้ายอ่าวไปถึงไหนกันวะ"

     "ช่างเถอะหน่า สนใจเรื่องตัวเองไปเถอะปลาวาฬ" ฉลามบอกน้องชายของตนก่อนเดินเข้าห้องไปเก็บข้าวของเครื่องใช้ของเพื่อขนไปบ้านพักตากอากาศเล็กๆที่ท้ายอ่าว


ร้านอาหารขนาดกลางริมทะเลในตอนเที่ยงเริ่มวุ่นวายเมื่อลูกค้าเริ่มทยอยเข้ามาใช้บริการในยามเที่ยงวัน เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีกำลังวุ่นวายกับการเสิร์ฟอาหารให้กับลูกค้าอยู่


     "แม่จ๋า ปลาเผาของโต๊ะสี่ได้ยัง!!" เด็กหนุ่มเอ่ยปากถามแม่ของตนที่กำลังยืนทำอาหารให้ลูกค้าอย่างงานล้นมือ

     "เอ็งก็ไปดูสิไอ้ใจ๋ ปลากำลังเผาอยู่หลังร้านโน้น" แม่ปิ่นบอกกับลูกชายสุดแก่นของเธอพลางก้มหน้าก้มตาทำอาหารต่อไป

     "สวัสดีครับแม่ปิ่น" เสียงทุ้มของชายหนุ่มที่เดินเข้ามาในร้านทำเอาหญิงสาวเจ้าของชื่อและเด็กหนุ่มหันไปมองพร้อมกันในทันที

     "พี่ฉลาม~ หายไปไหนมาตั้งนาน" ใจ๋ถามออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

     "นั้นสิลูก หายหน้าหายตาไปนานเลยนะ" หญิงสาววางมือจากการทำอาหารก่อนบอกให้แม่ครัวอีกคนมาทำจัดการต่อ

     "พอดีมีเรื่องให้ทำนิดหน่อยน่ะครับ" ฉลามบอกพลางยิ้มแห้งๆ

     "อยู่ทานข้าวก่อนสิลูก เนี้ย แม่ไม่ได้ทำอาหารให้ลูกท่านนานแล้วนะ"

     "ไม่เป็นไรครับแม่ปิ่น ผมแค่แวะมาซื้อของ เดี๋ยวก็ไปแล้วครับ"

     "รีบอะไรขนาดนั้นอะพี่ฉลาม อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนนะ" เด็กหนุ่มกอดแขนผู้เป็นพี่ด้วยท่าทีออดอ้อน

     "เออ เดี๋ยวไอ้วาฬมันก็มา รอกินกับมันก็ได้ พี่ต้องรีบไปทำธุระต่อ"

     "หึ้ยย ไม่เอาอะ ปลาวาฬมันชอบแกล้งน้องอะ น้องไม่ชอบ!!" ใจ๋บอกพร้อมทำแก้มป่องพองลม

     "พูดดีๆดิใจ๋ ใครชอบแกล้งเธอ" คนที่ถูกพูดถึงเดินเข้ามาในร้านทันพอที่จะได้ยินบทสนทนาที่คนตัวเล็กกว่ากล่าวหาตนพอดี

     "ก็นายไง นายชอบแกล้งเราอะ ปลาวาฬนิสัยไม่ดี แบร่" ใจ๋บอกพร้อมแลบลิ้นปลิ้นตาใส่คนตัวสูงที่จ้องเขาตาเขียวปัดอย่างคาดโทษ

     "นี่!!" ปลาวาฬทำท่าจะเข้ามาหาใจ๋แต่คนตัวเล็กกลับหูตาไวอ้อมไปหลบหลังของฉลามเสียก่อน

     "พอได้แล้วทั้งสองคนน่ะ ไปๆ ฉลามกับปลาวาฬไปนั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวใจ๋มาช่วยแม่ยกกับข้าว" แม่ปิ่นบอกกับลูกชายของเธอก่อนเดินหายเข้าไปในครัว


#


     "เห้ย หยุดนะเว้ย หยุดก่อน!!" เสียงตำรวจในชุดเครื่องแบบแหกปากตะโกนวิ่งไล่ตามชายคนหนึ่งอย่างทุลักทุเล

     "แฮกๆ..." ชาบหนุ่มวิ่งอย่างไม่สนใจคำเรียกนั้นและไม่คิดที่จะหันหลังกลับไปมองด้านหลังเลยแม้แต่น้อย เขาสนใจแค่ว่าตอนนี้ต้องหนีให้พ้น


สองเท้าเหยียบย้ำลงบนผืนทรายขาวสะอาดพลันมองหาที่หลบซ่อนตัวด้วยความว่องไว 


ทิชากร ชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าปีเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทก้าวขาขึ้นไปหลบบนเรือสปีดโบ๊ทที่จอดเทียบท่าไว้ข้างๆหาดอย่างตื่นกลัว แววตาตื่นตระหนกสอดส่องตำรวจด้วยความหวาดระแวงพลางหายใจอย่างเหนื่อยหอบ


     "หายไปไหนแล้วนะ ไวจริงๆเลย" นายตำรวจคนนั่นสบถกับตัวเองในระยะที่เขาสามารมองเห็นได้อยู่

     "มีอะไรเหรอจ่า ดูเหนื่อยหอบเชียว" ชายหนุ่มในชุดเสื้อกล้ามสวมทับด้วยเสื้อลายสก็อตสีฟ้าเอ่ยทักนายตำรวจที่ยืนพักเหนื่อยอยู่

     "อ่อ พอดีวิ่งตามพวกแรงงานต่างด้าวที่แอบหนีเข้ามาทำงานน่ะ ฉลามพอจะเห็นบ้างมั้ย"

     "..."

     "ผู้ชายใส่เสื้อแขนยาวสีดำใส่หมวกแก็ปน่ะ"

     "ไม่เห็นนะครับ"

     "งั้นเหรอ ถ้าเห็นก็ช่วยแจ้งมาหน่อยนะ"

     "ได้ครับจ่า ผมไปก่อนนะ"

     "โอเค ไว้เจอกัน"


ลมทะเลที่พัดเย็นสบายหอบเอากลิ่นอายของทะเลลอยมาแตะจมูกยามเมื่อเรือแล่นออกมากลางทะเล ซีลโผล่หน้ามองออกมามองรอบนอกก็พบตัวเองนั้นไกลออกจากฝั่งมาแล้ว เขามองไปรอบๆก่อนลุกออกมาจากที่ซ่อนอย่างทุลักทุเลเพราะความโคลงเคลงของเรือที่กำลังแล่นอยู่


     "นาย นายยยยย" ทิชาเรียกชายคนที่ยืนขับเรืออยู่หากแต่มันก็เบาจนเขาคนนั้นไม่ได้ยินจนเขาต้องเดินมาสะกิดเรียก

     "เห้ยอะไรเนี้ย!!" ชายคนขับเรือดูตกใจไม่น้อยหากแต่ก็เพ่งเล็งมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าเช่นกัน

     "..."

     "ต่างด้าวลอบเข้าเมืองปะเนี้ย!!"


ชิบ...หายล่ะไงไอ้ทิชา


     "ป่าวนะๆ ไม่ใช่ เราเป็นคนไทยไม่ใช่ต่างด้าวนะ" คนตัวบางตอบเป็นพัลวัน

     "งั้นก็ไปหาตำรวจ" คนคนนั้นบอกพร้อมหันกลับเรืออย่างคล่องแคล่ว

     "ไม่นะ นายอย่าพาเราไปหาตำรวจเลย เราไม่ได้เป็นต่างด้าวจริงๆนะ"

     "ก็ไหนว่าไม่ใช่ต่างด้าวไง เนี้ยเดี๋ยวพาไปหาตำรวจ"

     "นี่นาย!! ถ้านายพาเราไปส่งตำรวจ เราจะกระโดดลงจากเรือจริงๆด้วย" ทิชากรบอกพร้อมทำท่าจะกระโดดอย่างจริงจัง

     "ก็เอาสิ กล้าโดดก็โดดไปเลย" เจ้าของเรือบอกอย่างไม่คิดว่าอีกคนจะกล้าทำจริงๆ


ตูม!!


     "เชี้ยแล้วไง บ้าหรือป่าววะ!!" ฉลามสบถอย่างหัวเสียยามเมื่อหันกลับไปมองแล้วพบว่าชายคนนั้นกระโดดลงทะเลตามที่พูดไว้จริงๆ


ไม่รอช้าเขาจึงดับเครื่องแล้วจึงกระโดดลงไปช่วยในทันที เขาดำลึกลงไปยังใต้น้ำหลายต่อหลายครั้งจนกระทั้งพบเจอร่างที่ลอยแน่นิ่งอยู่จึงอุ้มขึ้นมาบนเรือ


     "นี่ ตื่นสิ ตื่น..." เสียงเรียกขาดหายไปยามเมื่อฝ่ามือหนาสัมผัสได้ถึงเลือดที่แดงจากบริเวณรอบศีรษะของผู้ชายคนนั้น เขาจึงตัดสินใจแล่นเรือกลับบ้านพักท้ายอ่าวแทบจะในทันที


ดวงตาสีนิลสนิทลืมตาขึ้นมาก่อนปรับโฟกัสให้มองเห็นได้อย่างชัดเจน ทิชาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงไม้หลังหนึ่ง เขายันตัวลุกขึ้นและสำรวจร่างกายของตัวเองและพบว่ามีผ้าพันแผลอยู่บนหัว


บ้าป่ะวะ กล้าโดดไปได้ไง


เขานึกถึงสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไปก่อนหน้านี้แล้วได้แต่ยิ้มตลกตัวเองพลางจับเสื้อผ้าแล้วพบว่ามันเปลี่ยนไปแล้ว


     "เชี้ยไรเนี้ยยยย!!!!!!"




TBC

________________

Alizec : ไม่ได้มาอัพนานเลย เจิมด้วยsfก็แล้วกันเนาะ รักและคิดถึงรีดเดอร์ จุ๊ฟฟฟฟ

ฝากพิฉลามกับน้อนทิชาไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยควัฟฟ

คอมเม้นเปงกำลังไตและสตรีมแท็ก #คลื่นรักสีเทา นะค้าบบ


เจอกันใหม่ตอนหน้าสำหรับตอนนี้สวัสดีค่ะ

Alizec


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #95 คุณสมร (@thingre) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 22:38
    แง้ เอ็นดู
    #95
    0