จอมราชันย์อัญเชิญอสูร

ตอนที่ 31 : สิ้นสุดงานประลอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,056
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    8 ก.ค. 60

               เมื่ออิงเป่ยเห็นบิดาของซางจื่อพุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว ก็ไม่ได้ตกใจอะไร กับยืนทำหน้าตาเฉยเมย และปลดพลังปราณของตนให้เท่ากับบิดาของ ซางจื่อ   แล้วทำการสบัดมือเบาๆคลื่นพลังปราณก็พุ่งไปปะทะเข้ากับบิดาของซางจื่อทันที ทำให้หยุดชะงักไป
               "หืม..เจ้าเป็นใครกันแน่ ถึงกล้าทำลายจุดตันเถียนของบุตรชายข้า" 
               "เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ แค่สวะไร้ค่าตัวนึง ข้าอุตส่าห์ไว้ชีวิตให้ก็บุญแล้ว บิดาเป็นเช่นไรบุตรก็เป็นเช่นนั้น"
          เมื่อได้ยินสิ่งที่อิงเป่ยพูดออกมา ความตะลึงงั้นก็ปรากฎบนใบหน้าของแต่ละคน 
               "ไม่คิดว่าจะมีคนที่กล้าท้าทายตระกูลซาง"
               "แคว้นพยัคฆ์เมฆามีคนที่น่ากลัวแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ"
               "ไป่หลงเจ้ารู้จักชายหนุ่มนั้นรึเปล่าทำไมข้าไม่รู้ว่าแคว้นเรามีคนแบบนี้อยู่กัน"
               "เอ่อ...ฝ่าบาทคงจะรู้จักตระกูลหยางสินะ ขอรับ"
               "ใช่ ข้ารู้จัก แล้วมันทำไมอย่างนั้นรึ "
               "ก็เพราะชายหนุ่มนั่น อยู่ที่ตระกูลหยาง ขอรับ"
               "ห๊ะ.......!!"
               ......................................
               "แคว้นพวกเจ้าอวดเก่งแต่กับแคว้นที่อ่อนแอรึไงกัน สนุกไม่ใช่หรอที่กดขี่ข่มเหงได้ งั้นต่อจากนี้ไป เจ้าจะได้รู้ว่าการถูกกดขี่นั้นเป็นเช่นไร"
                    จู่ๆร่างของอิงเป่ยก็หายวับไปจากสายตาของ ซางกวน แต่ซางกวนก็พอจะจับสัมผัสได้ว่าอิงเป่ยจะโผล่มาที่ไหนจึงได้หมุนตัวเตะสวนกับไป แต่กับไม่พบอะไรเลย   จากนั้นก็ถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้ามาที่ด้านหลังอย่างแรง                
               ตู้ม!!ร่างของ ซางกวน กระเด้งลอยขึ้นไปบนฟ้า พร้อมกับกระอักเลือดออกมาทันที  แต่ก็ยังไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรงอะไร จึงม้วนตัวลงกับมายืนที่พื้นก่อนจะทรุดลงกับพื้น ยกมือขึ้นมาเช็ดเลือดที่มุมปากก่อนจะยืนขึ้น
               "ข้าไม่อาจยอมรับได้ว่าคนอย่างข้าจะมาแพ้เด็กหนุ่มอย่างเจ้าได้ ถึงแม้ข้าจะต้องตายข้าก็จะพาเจ้าไปด้วย"
               "เจ้าอยากตายก็ตายไปคนเดียวสิ   ข้าไม่ว่างไปด้วยกับเจ้าหรอก ข้ายังมีงานต้องทำอยู่"
               "คิดว่าข้าพูดตลกอยู่รึไงกัน"
               "ก็ใช่น่ะสิ คนสติดีๆที่ไหนเขาจะพูดแบบเจ้ากัน "
               ซางกวนหยิบกล่องบางอย่างออกมาจากแหวนมิติ แล้วเปิดเอาเม็ดกลมๆสีแดงเลือดออกมา แล้วโยนเข้าปากไป
               พลังปราณมากมายปะทุออกมาจากร่างของซางกวนทันที รอบกายมีออร่าสีแดงเพลิงปรากฎออกมา เป็นคลื่นพลังที่น่าสยดสยองเป็นอย่างมาก
             "นั่นมันยาต้องห้ามนิ เจ้านั่นไม่รักชีวิตตัวเองแล้วรึไงถึงได้กลืนมันลงไป"
               "ข้าก็เคยได้ยินมาเหมือนกันว่าตระกูลซางมีเม็ดยาต้องห้ามจากบรรพบุรุษเก็บไว้ใช้ในยามคับขัน เมื่อหมดฤทธิ์ยาลง พลังฝึกตนจะลดลงแล้วแต่ผลของเม็ดยาจะแสดงออกมา"
          อิงเป่ยยืนดูอยู่เงียบๆไม่ขยับ กำลังคิดว่า "มีของดีให้โทษอยู่ซะด้วย 
ถ้าข้าได้มันมาละก็ ข้าจะนำไปค้นคว้าและปรับปรุงใหม่ น่าสนใจจริงๆ หึหึ!!" 
ร่างของซางกวนหายวับไป แล้วมาโผล่ที่ด้านหน้าของอิงเป่ย 
          "หมัดมังกรฟ้า"อิงเป่ยยกฝ่ามือต้านรับ
          "ย๊ากกก ตู้ม!!!" การปะทะกันระหว่างหมัดและฝ่ามือทำให้เกิดคลื่นพลังรุนแรงสะท้อนไปรอบๆบริเวณผู้คนที่ดูอยู่ใกล้ๆถึงกับกระอักเลือดกันออกมา เหล่าคนจากราชวงศ์รีบทำการสร้างม่านพลังป้องกันเอาไว้
          แรงปะทะทำให้พื้นหินบนลานแตกระแหงฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว เมื่อฝุ่นจากหายไปก็พบว่าทั้ง2ยืนจ้องหน้ากันไปมา 
มีปัญญาทำได้แค่นี้รึไงกัน เสียเวลาชะมัด สวะก็เป็นสวะอยู่อย่างนั้น 
อิงเป่ยซัดหมัดไปที่ซางกวน "หมัดพยัคฆ์สังหาร" "ฟิ้ววว ตู้ม!!" ซางกวนเค้นพลังต้านรับไว้ได้    แต่ก็ถอยหลังไปหลายก้าว ซึ่งสามารถบอกได้ทันทีว่า 
ตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชายหนุ่มตรงหน้า ถึงแม้ว่าตนจะใช้ยาต้องห้ามแล้วก็ตาม แต่ก็ยังกัดฟันพุ่งเข้าหา 
               อิงเป่ยเค้นเสียงเย็นออกมา
               "เจ้าอยากตายนักใช่ไหม งั้นข้าจะสนองให้เจ้าเอง"
อิงเป่ยหายวับไปทันที แล้วซัดหมัดเข้าไปที่แก้มของซางกวน ผัวะ!! อ๊ากกก!!โดยที่ซางกวนไม่อาจจะตามความเร็วของอิงเป่ยทัน หลังจากนั้นก็โดนหมัดซัดรัวๆ ปะทะจนร่างกายสบัดไปมาตามแรงกระแทกไม่หยุด 
               ภายในลานเวที จะพบเพียงแค่ร่างของซางกวน กระเด้งกลับไปกลับมาอยู่อย่างนั้น เสียงร้องขาดๆหายๆเลือดพุ่งออกจากปากพ่นกระจายขึ้นไปบนฟ้า แขน ขาหัก ห้อยสบัดไปมา เลือดอาบลงมาตามแขนและขา ชโลมไปทั่วทั้งตัว ลมหายใจอ่อนลงเรื่อยๆจนขาดห้วงไป อิงเป่ยจึงหยุดมือ  แล้วไปปรากฎอยู่ตรงที่ยืนครั้งแรก ร่างของซางกวนล้มลงกระแทกพื้นนอนแน่นิ่งไป อิงเป่ยยืนมือไขว้หลัง  ทำเหมือนกับไม่ได้ขยับไปไหน สภาพของซางกวนนั้นบอกได้คำเดียวว่า เละ 
          อิงเป่ยกวาดตามองไปยัง  แคว้นมังกรฟ้า    แคว้นวิหคราชันย์ 
แคว้นเต่าทมิฬ แล้วตะโกนออกไปว่า
               "แคว้นพวกเจ้ายังมีสวะไร้ค่าแบบนี้อีกไหม ไอ้พวกที่เก่งแต่กับคนอ่อนแอ พวกอวดเบ่งอำนาจตระกูล มันก็เป็นได้แค่สวะดีๆนี่เอง ถ้าคิดว่าไม่จริงอย่างที่ข้าพูดก็ลงมาได้เลย" 
               ทั่วทั้งสนามเงียบกริบไม่มีใครเอ่ยพูดออกมาซักคำ แม้แต่แคว้นพยัคฆ์เมฆาเองก็ตาม 
               นี่นับว่าเป็นครั้งแรกที่ทั้ง3แคว้นได้รับความอับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี ไม่กล้าแม้กระทั่งเดินเชิดหน้าเชิดตาอีกเลย หลังจากจบการประลองในครั้งนี้ ถึงแม้จะมีคนตายแต่ก็ไม่มีใครกล้าโวยวายเลย 
               านประลองจบลงโดยไม่มีการประกาศอันดับ ได้แต่พากันแยกย้ายกลับแคว้นตนทันที ซากศพของ ซางกวนกับบุตรชายพิการก็ถูกหามกลับไปเช่นกัน
               อิงเป่ยยืนรออยู่นานไม่มีใครลงมาก็หายวับไปนั่งข้างๆประมุขหยางทันที
               "ฟุบ!!เหวอ!!เจ้าจะมาแบบปกติไม่ได้รึไงหะ ข้าตกใจเป็นเหมือนกันนะอยู่ๆก็โผล่มา หัวใจแทบวาย"
          อิงเป่ยมองดูแหวนมิติที่ยึดมาจากนิ้วของซางกวนตอนที่ซ้อมบนเวที แล้วยิ้มพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอ "หึหึ!!"
เสียงหัวเราะนี้ทำให้คนรอบข้างต่างขนลุกชี้ชันสั่นระริกตลอดเวลา
          "โคตรสยองเลยให้ตายสิ"
เมื่อไม่มีอะไรแล้ว ข้ากลับก่อนล่ะนะ ข้าง่วงมากเลยตอนนี้ ฟุบ!!
          "เหวอ!! ข้าบอกว่าอย่าหายไปแบบนี้อีกไงเล่า เห้อ!  ช่างมันเถอะ เดี๋ยวก็ชินไปเองนั่นล่ะ "
               "อืม..เห้ย นี่มันทิ้งงานให้ข้าอีกแล้วสินะ ให้ตายสิ"
               "พวกเราจะกลับกันเลยรึเปล่าท่านประมุข"
               "อืม..พวกท่านรออยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะกลับไปดูงานก่อสร้างสำนักน่ะ ฝากพวกท่านด้วยละกัน" ฟุบ! ฟุบ! ฟุบ!
               "เอ่อ..ว่าแต่คนอื่นท่านก็ทิ้งงานมาให้พวกข้าเหมือนกันนั้นล่ะ ทำเป็นอ้างนู้นอ้างนี่ เห้อ... " 
               "เจ้าอย่าบ่นนักเลย เจ้าก็รู้ว่าประมุขเอาใจใส่ขนาดไหนกับการก่อสร้างสำนัก ถ้าข้าเป็นประมุขข้าก็ทำเช่นกัน"
               "ว่าแต่พวกเราต้องทำอะไรกันล่ะ ถ้าไม่มีอะไรพวกเราก็กลับไปฝึกวิชาต่อดีกว่า"
               "ช้าก่อนผู้อาวุโส ฝ่าบาทให้ข้ามาเชิญพวกท่านไปพบ ขอรับ"
               "หืม..เชิญพวกข้าอย่างนั้นรึ ?"
               "ว่าแต่ประมุขและคุณชายไปไหนแล้วล่ะ เมื่อกี้ข้าก็ยังเห็นยืนอยู่ตรงนี้นิ ขอรับ"
               "เอ่อ..คือ ประมุขกลับไปดูงานก่อสร้างสำนัก ส่วนคุณบอกว่าง่วง จึงกลับไปแล้ว"
องครักษ์ไป่หลง...................................................?
               "งั้นเชิญผู้อาวุโสทั้งหมดเลย ขอรับ"
เมื่อมาถึง
               "พวกท่านไม่ต้องมากพิธีหรอก พูดตามปกติก็แล้วกัน"
               "ฝ่าบาทมีเรื่องอันใดหรือ ขอรับ"
               "ข้าอยากทราบเกี่ยวกับคุณชายท่านนั้นนิดน่อยน่ะ"
               "เอ่อ..คือ พวกข้าก็ไม่ค่อยจะรู้อะไรหรอก ขอรับ รู้เพียงแค่ว่า เป็นนักล่าสมบัติ ก็เท่านั้นเอง"
               "แล้วชายหนุ่มนั่น มาอยู่ที่ตระกูลพวกท่านนานรึยังล่ะ"
               "ก็พึ่งจะไม่นานมานี่เอง ก่อนหน้านี้ก็เคยมาอยู่ก่อน1เดือน แล้วก็หายไป พึ่งกลับมาได้ไม่นาน"
               "แล้วอาวุธที่พวกท่านถืออยู่ล่ะ เอามาจากไหนกัน ข้าไม่รู้มาก่อนว่าตระกูลหยางมีอะไรแบบนี้ด้วย"
               "อาวุธพวกนี้ได้รับมาจากคุณชาย แต่เป็นแค่ระดับเซียนเท่านั้น"
               "ข้าอยากจัดงานเลี้ยงขึ้นเพื่อฉลองให้กับความยิ่งใหญ่ของแคว้นเรา ในอีก3วันที่จะถึงนี้ ข้าจะให้องครักษ์ไปเชิญประมุขและคุณชายท่านนั้นพร้อมคนตระกูลหยางทั้งหมดมางานเลี้ยงที่วังของข้า อย่าลืมบอกกล่าวประมุขท่านด้วย"
               "ทราบแล้ว ขอรับ"
               "ข้าคงต้องกลับไปเตรียมงานก่อน เชิญพวกท่านกลับไปพักผ่อนเถอะ"
               หลังจากนั้นผู้อาวุโสก็พากันกลับมาถึงตระกูล ก็รายงานว่า อีก3 วันจะมีการจัดงานเลี้ยงขึ้น ตระกูลหยางได้รับการเชิญเป็นพิเศษจากฝ่าบาทให้ไปเข้าร่วมงานฉลองครั้งนี้
               หลังจากการประลองจบลงทั้ง3แคว้น ต่างมีสีหน้าวิตกกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้น ถ้าหากว่าแคว้นพยัคฆ์เมฆาต้องการก่อสงครามขึ้นล่ะจะทำยังไง คงไม่อาจคำนวณความเสียหายได้ จึงคิดหาวิธีต่างๆเพื่อจะไม่ก่อให้เกิดสงครามขึ้น แต่ก็ต้องคิดหนักเมื่อเหล่าตระกูลไม่เห็นด้วยที่จะต้องยอมให้กับแคว้นพยัคฆ์เมฆา จึงคิดร่วมมือกันมาโจมตีแคว้นพยัคเมฆา แต่หารู้ไม่ว่าพวกตนกำลังจะก้าวลงสู่นรกแล้วเมื่อคิดอย่างนั้น


                     พึ่งแต่งเสร็จ   ก็ลงให้อ่านทันที   เจอกันพรุ่งนี้ พักสมองไป LOL แปป ชะแว๊ป...



 
 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

935 ความคิดเห็น

  1. #622 LittlEl2oseS (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 14:04
    ขอบคุณมากค่ะ สนุกมาก
    #622
    0
  2. #137 Looney00 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 15:51
    ความวุ่นวายมาเยือนแกล่ะอิงเป่ย
    #137
    0
  3. #126 toom1567 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 14:30
    ขอบคุณค่ะ
    #126
    0
  4. #125 dplay (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 07:25
    ดีๆๆมารวมตัวกันเยอะๆ จะได้จัดการซะทีเดียว
    #125
    0
  5. #124 defy (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 00:42
    ขอบคุณครับ
    #124
    0
  6. #122 priscrist (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 20:38
    สนุกมาก

    #122
    0
  7. #121 cattycall (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 19:15
    ขอบคุณ
    #121
    0
  8. #120 Ause (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 18:45
    โปรดติดตาม ตอนต่อไป ซะแล้ว
    #120
    0
  9. #119 สายมุก (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 18:42
    ขอบคุณค่ะ

    สนุกและกวนได้ตลอดเลยพระเอกเรา
    #119
    0
  10. #118 serapong (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 17:49
    สนุกครับ ขอบคุณมากครับ
    #118
    0
  11. #117 oThe Nighto (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 17:37
    นั้น ล้มแคว้นเดียวไม่พอ พากันล้มหมด ตายยยย
    #117
    0
  12. #116 คุณชาย ไร้ลีลา (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 17:36
    สนุกสุดๆ
    #116
    0
  13. #115 James Jirayut Janjeawchai (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 17:29
    มันพักสมองตรงไหนไปLOLเพลอๆเครียดกว่าเดิมอีกถ้าแพ้
    #115
    0
  14. #114 Ffirio (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 17:25
    Thaxxx
    #114
    0
  15. #113 Gardena (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 17:21
    ขอบคุณค่ะ
    #113
    0
  16. #112 joelamtan (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 17:20
    ขอบคุณครับ lol คงไม่แปปละ หุหุ
    #112
    0
  17. #111 Reezas (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 17:20
    ขอบคุณครับ
    #111
    0