จอมราชันย์อัญเชิญอสูร

ตอนที่ 29 : ซางจื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    25 มิ.ย. 60

                 เมื่ออิงเป่ยเดินเข้ามาในห้องโถง ก็เจอเข้ากับองครักษ์ที่นั่งอยู่กับประมุขหยาง
               "ข้านึกว่าองครักษ์ที่ไหนซะอีกที่แท้ก็ท่านไป่หลงนี้เอง 5555!!"
พวกท่านรู้จักกันอย่างนั้นรึ 
               "เรื่องมันยาวนิดหน่อยน่ะ ข้าไม่ขอตอบล่ะกัน เอาเป็นว่าข้ารู้จักคุณชายท่านนี้ก็แล้วกัน "
               "ข้าไม่รู้มาก่อนเลยนะว่าท่านอยู่ที่ตระกูลหยาง" ไป่หลงพูด
               "ข้าไม่ได้บอกท่านจะรู้ได้ไงล่ะ แล้วท่านมาที่นี่คงไม่ได้มาคัดค้านการก่อตั้งสำนักของข้าหรอกนะ"
ไป่หลงถึงกับพูดไม่ออก เพราะรู้ดีว่าต่อให้ต่อสู้ไปก็มีแต่แพ้กับแพ้จึงรีบพูดออกมาว่า
               "ไม่แน่นอน ข้ามาเพราะอยากทราบจุดประสงค์เท่านั้นเอง"
               "อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ท่านกลับไปบอกฝ่าบาทท่านก็แล้วกันว่า ข้าไม่ได้จะสร้างอำนาจอะไรหรอกวางใจได้ ถ้าข้าจะทำละก็ข้าคนเดียวก็ทำได้"
ทั้ง2ถึงกับเกรงเมื่อสัมผัสถึงแรงกดดันที่ถูกปลดปล่อยออกมา 
               "พลังระดับนี้มัน...จักรพรรดิ์ระดับ 5" แรงกดดันอยู่เพียงครู่ก็หายไป
               ที่ระดับพลังของอิงเป่ยเพิ่มขึ้นมา 4 ระดับนั้น ก็ต้องใช้เม็ดยาหยกตะวันไปถึง15เม็ดเลยทีเดียว ตอนนี้เม็ดยาหยกตะวันก็ได้หมดลงไปแล้วอิงเป่ยจึงคิดที่จะออกไปค้นหาสมุนไพรมาสกัดเม็ดยาระดับตำนาน แต่ก็ถูกเรียกตัวมาที่นี่ซะก่อน
               "นี่ก็เพื่อแคว้นของพวกท่าน ถ้าจะมาก่อกวน ขัดขวาง สร้างความวุ่นวายละก็ ต่อให้เป็นราชวงศ์ข้าก็ไม่สน"
               เมื่อได้ยินองครักษ์ไป่หลงถึงกับเหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผาก แผ่นหลังเปียกชุ่ม ตัวเกรง 
               "ข้ารับรองได้ไม่มีอะไรแบบนั้นแน่นอน"
               "ท่านไป่หลงท่านน่าจะห่วงเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ไม่ดีกว่าหรอ นี่มันก็ผ่านมา 1 เดือนแล้วนะ เตรียมพร้อมรับมือไปถึงไหนแล้ว ถ้าแพ้แคว้นนี้ล่มสลายแน่นอน" 
               "ถ้าอย่างนั้นที่เจ้าสร้างสำนักนี้ก็เพื่อเตรียมรับมือกับราชันย์สัตว์อสูรอย่างนั้นรึ "
               "อย่างที่ท่านคิดนั่นล่ะ ข้าก็ทำได้เพียงเท่านี้ ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับพวกท่านเอง ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อน"
          อิงเป่ยเดินออกจากห้องโถงไปทันที 
          "ในเมื่อไม่มีอะไรแล้วข้าคงต้องขอตัวกลับไปรายงานฝ่าบาทให้ทราบ ข้าขอตัว"
หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจบลงก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆอีก 
               1เดือนที่ผ่านมานี่ผู้คนในตระกูลหยางฝึกฝนกันอย่างหนัก ทุกเช้าเย็นจะมีคนมาฝึกที่ลานประลองกันอย่างคับคั่ง จนมีที่สำหรับฝึกไม่เพียงพอ จึงได้แบ่งออกเป็น2กลุ่ม สลับกันฝึกฝน ทั้งระดับพลังและวิชาก็เริ่มแสดงผลออกมาให้เห็นเมื่อมีการประลองฝีมือขึ้นในแต่ละวัน ผู้อาวุโสก็มาคอยชี้แนะให้ในระหว่างการฝึกฝนทำให้ทุกคนมีความเข้าใจง่ายขึ้น 
อิงเป่ยนั้นได้เดินทางออกจากตระกูลหยางมุ่งไปทางร้านค้าสมุนไพร ระหว่างทางก็ได้เจอเข้ากับผู้คนที่เดินทางเข้ามายังเมืองพยัคฆ์เมฆากันอย่างเนืองแน่น แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เมื่อมาถึงร้านค้าสมุนไพรก็เดินเข้าไป มีเฒ่าแก่เดินออกมาต้อนรับ 
               "คุณชายต้องการขายหรือซื้อสมุนไพรของทางร้านเราหรือ ขอรับ"
               "ข้ามาดูสมุนไพรที่ต้องการซื้อน่ะเฒ่าแก่ ไม่ทราบว่า ท่านพอจะมีสมุนไพรหายากให้ข้าดูได้หรือไม่"
               "มีแน่นอน เชิญคุณชายด้านในเลย ขอรับ"
เมื่อเดินเข้ามาที่ห้องก็พบชั้นวางกล่องสมุนไพรนาๆชนิด จากนั้นเฒ่าแก่ก็แนะนำสมุนไพรให้อิงเป่ยฟัง
               "สมุนไพรในห้องนี้ จะมีอายุตั้งแต่500ปีขึ้นไป ล้วนเป็นของหายากยิ่ง
ตั้งแต่ที่นักสกัดเม็ดยาด่อยความสามารถลงก็ขายไม่ค่อยออก นานๆจะมีมาครั้งนึง ซึ่งถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปข้าคงตายก่อนจะได้ขายเป็นแน่แท้ เชิญคุณชายเดินดูได้ตามสบายเลย ขอรับ"
               เมื่ออิงเป่ยกวาดสายตามองก็พบเข้ากับสมุนไพรที่เขาต้องการหลายชนิด ทั้งผลเพลิงมังกรคราม    ดอกบัวสวรรค์สร้าง       รากไม้จันทร์หอม 
ผลโลหิตมาร    โสมโลหิตวิญญาณ    หญ้าปราณ7ชีพ     หญ้าเกล็ดสีรุ้ง
               "ไม่นึกเลยว่าร้านค้าสมุนไพรแห่งนี้จะมีสิ่งที่ข้ากำลังตามหาอยู่ด้วย"
เฒ่าแก่สมุนไพรเหล่านี้ท่านขายให้ข้าทั้งหมดได้หรือไม่
               "หาาา! ท่านว่าอย่างไรนะ ข้าฟังไม่ชัด"
               "ข้าบอกว่าข้าขอซื้อสมุนไพรทั้งหมดนี่ได้ไหม"
               "ได้ขอรับคุณชาย ได้แน่นอน"  เฒ่าแก่แทบสงบอารมณ์ตื่นเต้นเอาไว้ไม่ได้เมื่อสมุนไพรที่เก็บมานาน ขายหมดภายในไม่กี่นาที
               "เฒ่าแก่ท่านคิดราคาแล้วจัดใส่กล่องให้ข้าทีนะ "
เฒ่าแก่เจ้าของร้านเรียกพนักงานร้านมาช่วยจัดเก็บสมุนไพรลงกล่องแล้วทำการคิดเงิน ให้พนักงานขนออกมาวางไว้ที่โต๊ะหน้าข้างในร้านด้านนอก รวมๆแล้ว 23 กล่อง 
               "คุณชาย ข้าจัดใส่กล่องให้เรียบร้อยแล้ว ขอรับ "
               "ราคาเท่าไหร่เฒ่าแก่" 
               "ทั้งหมด 15 เพชร บางสมุนไพรมันมีอายุเกิน500ปี ราคาจึงเป็นอีกอย่าง ขอรับ  อิงเป่ยหยิบเพชรออกมา 15 เพชร ยื่นให้เฒ่าแก่ร้านสมุนไพรไป"
              "เฒ่าแก่ ถ้าท่านมีสมุนไพรหายากแบบนี้อีก ให้ท่านจัดส่งไปที่ตระกูลหยางได้หรือเปล่า บอกว่าข้า อิงเป่ย เป็นคนสั่งให้มาส่ง"
               "ได้  ขอรับคุณชายอิงเป่ย"  
               อิงเป่ยเก็บกล่องสมุนไพรทั้งหมดเข้าแหวนมิติไป แล้วเดินออกจากร้านค้าสมุนไพรไป ก็เดินตามทางเดินมาเรื่อยก็มาหยุดอยู่ที่ร้านช่างรับทำสิ่งของต่างๆ ความคิดหนึ่งก็แว๊ปเข้ามาทันที จึงเดินเข้าไปในร้าน ก็เห็นชายวัยกลางคนกำลังสร้างสิ่งของบางอย่างอยู่ 
               "นายช่างท่านพอจะสร้างของตามที่ข้าออกแบบได้หรือเปล่า"
               "คุณชายต้องการให้ข้าสร้างสิ่งใดอย่างนั้นรึ ขอรับ"
อิงเป่ยหยิบกระดาษที่ได้วาดแบบเอาไว้แล้วออกมา ส่งยื่นให้กับนายช่างได้ดู
               "นี่มันคืออะไรอย่างนั้นหรือคุณชายข้าไม่เคยเห็น"
               "เอ่อ จะเรียกว่า อะไรดีล่ะ เอาเป็นว่า อ่างอาบน้ำก็แล้วกันนะ ข้าก็ไม่รู้จะเรียกอะไรดี ว่าแต่ท่านพอจะสร้างได้รึเปล่า"
               "ได้แน่นอนขอรับ แต่ข้าไม่มีเหล็กดีๆที่จะใช้ทำของที่ใหญ่แบบนี้นะ ขอรับ "
อิงเป่ยสบัดมือเบาๆ เหล็กมากมายก็วางอยู่บนพื้นตรงหน้า 
               "อ่ะ นี่มันเหล็กดำทมิฬ ถ้ามีเหล็กนี่ล่ะก็ ข้าสามารถสร้างได้แน่นอน ไม่ทราบว่าคุณชายได้มันมายังไงหรือ ขอรับ "
          "ข้าเจอที่ป่าอสูรเขาเขียวน่ะ ข้าก็คิดว่าแค่เหล็กธรรมดาเลยเก็บมาด้วย เผื่อจะทำอย่างอื่นได้"อิงเป่ยโกหกเรื่องเหล็กออกไป
          อิงเป่ยหยิบแบบถังทรงกระบอก แบบท่อทั้งขนาดเล็กและใหญ่ ออกจากแหวนมิติ ยื่นให้นายช่างไป
          "ข้าอยากให้ท่านสร้างถังทรงกระบอก 2อัน และท่อขนาดเล็กใหญ่อย่างละ5อัน นายช่างจะใช้เวลากี่วันถึงจะทำเสร็จ"
               "อืม..ประมาณ 7 วัน คงจะเสร็จทั้งหมด ขอรับ" 
               "ถ้าอย่างนั้นอีก7 วัน ข้าจะมาใหม่ ข้ามีแบบที่ต้องกลับไปเขียนอีก เจ้าคิดราคาต่อชิ้นไว้ด้วยล่ะ"
                "ได้ ขอรับ คุณชาย" 
อิงเป่ยเดินออกจากร้านช่าง แล้วมุ่งหน้ากลับไปที่ตระกูลหนางทันที ระหว่างทางกลับก็มีเสียงเอะอะโว้ยวายเกิดขึ้น
                    "พวกเจ้าถอยไป! อย่ามาเกะกะขวางทางนายน้อยพวกข้า ถ้าไม่อยากเจ็บตัวรีบไสหัวไปซะ" 
          อิงเป่ยยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหน ยืนมองการกระทำของพวกเขาเหล่านั้นผู้คนที่กำลังเดินไปมาก็รีบหลบทางให้ เมื่อพวกเขาเดินมาถึงตรงที่อิงเป่ยยืนอยู่ก็ตะโกนไล่อิงเป่ยให้หลีกทางให้
          "เห้ย!! ข้าบอกให้หลีกทางทำไมถึงยังไม่หลีก มายืนขวางทางนายน้อยข้า อยากเจ็บตัวนักรึไงหะ"
ทำไมข้าต้องหลบด้วยล่ะ บิดาเจ้ามาสร้างไว้รึไง ข้าถึงต้องหลบให้
เจ้าอยากตายรึไงมาพูดจาแบบนี้ใส่พวกข้า 
ข้าละกลัวจริงๆ ว่าแต่พวกเจ้ามาทางไหนก็กลับไปทางนั้นซะ อย่ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่
          "5555 มันบอกให้พวกเรากลับด้วยว่ะ ข้าว่าเจ้าคงไม่รู้จักนายน้อย ตระกูลซาง แคว้นมังกรฟ้า สินะ"
          "ข้าจำเป็นต้องรู้ด้วยหรอ ว่าพวกเจ้าเป็นใคร ที่ข้าดูก็แค่พวกอวดเบ่งอำนาจตระกูลก็เท่านั้น"
            "ข้า ซางจื่อ นับถือในความใจกล้าของเจ้าที่ไม่กลัว แคว้นพวกเจ้ามันอ่อนแอไง ถึงได้อันดับสุดท้าย ของการประลอง ปีนี้ก็คงจะเป็นเหมือนเดิม 5555!!"
          "5555!! ข้าละขำพวกไม่รู้อะไรเลยอย่างพวกเจ้าจริงๆหวังว่าคงไม่ทำให้ข้าผิดหวังหรอกนะ ซางจื่อ!"
          "เจ้ากล้าเรียกนายน้อยข้าเฉยได้ไง ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ข้าจะจัดการเจ้าแทนนายน้อยเอง"
               ลูกพี่ใหญ่ระเบิดพลังออกมา พุ่งเข้าไปหาอิงเป่ยด้วยความเร็ว แต่สำหรับอิงเป่ยแล้วช้ามากๆ มันซัดหมัดพุ่งตรงไปที่หน้าอกของอิงเป่ยด้วยพลังขั้นหลอมรวมระดับ9 อิงเป่ยยืนทำหน้าเฉยเมยไม่ใยดี 
          ยกฝ่ามือซ้ายรับหมัดนั่นเอาไว้ได้ พร้อมกับยกฝ่ามือขวาขึ้นมาตบเข้าที่ใบหน้าข้างขวาอย่างรุนแรง
          "เปรี้ยง!!" ลูกพี่ใหญ่ตัวหมุนอยู่กลางอากาศ3รอบก่อนจะตกลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ชักกระตุกอยู่ที่พื้น เลือดไหลออกจากปากฟันแตกหักกระเด้งออกจากปากไป 
               เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทุกคนเห็นเพียงแค่อิงเป่ยยกมือรับหมัดเพียงเท่านั้น อิงเป่ยเดินข้ามลุกพี่ใหญ่ไป ด้วยใบหน้าเรียบเฉย พร้อมกับตะโกนบอกซางจื่อว่า
               "จะหลีกทางให้ข้าดีๆหรือพวกเจ้าอยากจะลองแบบเจ้านั่น" 
ซางจื่อกับลูกน้องถึงกับตัวสั่นเมื่อมองเห็นภาพที่อยู่ตรงนั้น ก็ค่อยๆก้าวเท้าหลีกทางให้อิงเป่ยเดินไปทันที เมื่ออิงเป่ยเดินผ่านไปก็หันมาและกล่าวว่า
               "อย่าลืมเก็บซากมันไปด้วยละ ถ้าข้าเจอพวกเจ้าอวดเบ่งที่เมืองนี้อีก ข้าจะเลาะกระดูกพวกเจ้าทุกตัว"
               วันนี้เป็นวันที่ ซางจื่อนั้นอับอายเป็นอย่างมากที่โดนอิงเป่ยทำให้ตนเสียหน้า ได้แต่เก็บความแค้นนี้ไว้ในใจ 
               "ข้าจะต้องแก้แค้นเจ้าให้ได้ ระวังตัวเอาไว้เถอะ พวกเจ้ารีบไปช่วยมันพากลับไปที่พักเดี๋ยวนี้"
               ข่าวลูกน้องของนายน้อย ซางจื่อ โดนจัดการเพียงพริบตาก็ได้ลุกลามไปทั่ว  ผู้คนต่างซุบซิบนินทราถึงเหตุการณ์นั้นจนไปถึงหูของ ซางจื่อ 
ยิ่งทำให้เดือดดาลขึ้นกว่าเก่า 
               "ข้าจะต้องฆ่ามันให้ได้ ถ้ามันไม่ตายข้าไม่ขอเป็นคน"


  






 



 
 

     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

935 ความคิดเห็น

  1. #933 ดิสตี้โนวา (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 12:30
    สงสัย จะหายสาบสูญอีกตระกูลนะ
    #933
    0
  2. #738 kik-kik-saranung (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 22:17
    ไม่เป็นคน งั้นเป็นผีไปเถอะแก
    #738
    0
  3. #619 LittlEl2oseS (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 13:51
    จ้า ไม่ได้อยู่เป็นคนแน่ๆล่ะ คงจะเป็นวิญญาณ เพราะเป่ยตายยากและโหดมากด้วย
    #619
    0
  4. #135 Looney00 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 15:47
    หนูเองซ่าผิดที่แล้ว
    #135
    0
  5. #101 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 10:15
    จะจ่างคนมาฆ่ารึไง
    #101
    0
  6. #100 defy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 01:18
    สนุกมากๆครับ
    #100
    0
  7. #99 Sonsawaeng (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 22:33
    ตอนนี้-ได้ตายไปแล้วครึ่งตัว -ซางจื่อ
    #99
    0
  8. #98 MILKNOOB (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 21:59
    เห้อ นายอดเป็นคนแล้วหละ 555+
    #98
    0
  9. #97 joelamtan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 21:55
    ขอบคุณครับ
    #97
    0
  10. #96 oThe Nighto (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 21:55
    สงสัย ล้มทั้งแคว้นแน่เลย 5555
    #96
    0
  11. #95 cattycall (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 21:44
    ขอบคุณมาก
    #95
    0