จอมราชันย์อัญเชิญอสูร

ตอนที่ 2 : หยางชุน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    8 ก.ค. 60

ตระกูลหยาง

          "พวกเจ้ารีบออกไปค้นหาบุตรชายข้าเดี๋ยวนี้" "ขอรับ" จากนั้นทหารก็แยกย้ายกันออกไปค้นหากันทันที
          เสียงของบิดาหยางชุนร้องตะโกนออกคำสั่งอย่างเร่งรีบ ใบหน้าแสดงออกถึงความเป็นกังวลอย่างมากที่บุตรชายของตนหายไป ซึ่งเหตุการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ขณะที่บิดาของหยางชุนกำลังเคร่งเครียดอยู่นั้นก็มีชาวใช้นางนึงเดินมาหาแล้วกล่าวว่า

          "นายท่านเจ้าค่ะ ข้าน้อยเห็นคุณชายเดินออกไปทางป่าท้ายตระกูลเมื่อตอนเช้านี้เจ้าค่ะ"
          "หืม เจ้าว่าบุตรชายข้าเดินเข้าป่าท้ายตระกูลไปอย่างนั้นรึ แล้วเจ้ารู้ไหมว่าบุตรชายข้าเข้าไปทำไม?"
          "ไม่ทราบเช่นกันเจ้าค่ะ เพราะตอนที่บ่าวเห็นคุณชายนั้น ก็เดินเข้าป่าไปแล้วเจ้าค่ะ"
               "เจ้าไปทำงานของเจ้าต่อเถอะ เดี๋ยวข้าจะออกไปตามหาที่ป่าท้ายตระกูลเอง"
               "เจ้าค่ะ " 
          
          สาวใช้โค้งตัวเล็กน้อยแล้วหันหลังกลับแล้วเดินจากไป
          เมื่อรู้แล้วว่าบุตรตนไปที่ใด หยางฟง ก็กระโดดพุ่งตัวไปด้วยความรวดเร็วไปทางป่าด้านหลังตะกูล ซึ่งเป็นที่ฝึกฝนของคนรุ่นเยาว์ภายในตระกูล ซึ่งป่านี้ได้แบ่งเขตไว้แล้วว่า พื้นที่ไหนอันตรายและพื้นที่ไหนปลอดภัย
และพื้นที่โดยรอบของตระกูลนั้นเป็นเขตปลอดภัยรวมทั้งป่าด้านหลังด้วย ถึงแม้จะมีสัตว์อสูรออกมาบางครั้งก็ตามแต่ระดับนั้นต่ำมากๆจึงถูกกำจัดโดยผู้เยาว์ของตระกูลหยางนั่นเอง
               เมื่องหยางฟงเข้ามาถึงป่าท้ายตระกูลแล้วก็กวาดสายตาไปรอบๆเพื่อค้นหาร่องรอยของบุตรชายตน แต่กับไม่พบ พบเพียงแค่ร่องรอยของการฝึกซ้อมเท่านั้น 
               หวังว่าเจ้าคงจะไม่ไปในเขตต้องห้ามหรอกนะ เมื่อคิดถึงเขตต้องห้ามก็เกิดความวิตกกังวลขึ้นมาทันที และก็มุ่งหน้าไปยังเขตนั้น ถึงแม้จะรู้ว่ามันอันตรายแต่ก็ต้องเข้าไป เพราะว่าบางที่บุตรชายตนอาจจะเข้าไปก็ได้
เมื่อหยางฟงมาถึงเขตต้องห้ามก็กวาดสายตามองรอบๆอีกครั้ง และสังเกตุเห็นร่องรอยของคนที่เดินเข้าไป ยิ่งทำให้จิตใจของหยางฟง ตื่นตระหนกเป็นกังวลมากกว่าเดิม เหงื่อเริ่มผุดขึ้นมาตามใบหน้า ไม่คิดเลยว่า บุตรชายตนจะกล้าเข้าไปในเขตต้องห้าม ซึ่งแม้แต่ตัวของอย่างฟงยังไม่กล้าเข้าไปคนเดียวเลยด้วยซ้ำ จากนั้นหยางฟงจึงหยิบยันต์สื่อสารออกมาแล้วส่งข้อความไปหาผู้อาวุโสหยางอี้ 

               "ผู้อาวุโสหยางอี้ ข้าอยากให้ท่านเรียกผู้อาวุโสท่านอื่นมารวมตัวกันที่เขตต้องห้ามป่าท้ายตระกูลด้วย"

ผู้อาวุโสก็พอจะเดาได้ว่าทำไม จึงไม่ได้เอ่ยปากถาม

               "ข้าจะรีบทำตามที่ท่านสั่ง เดี๋ยวนี้เลย ข้าขอตัว"
          หลังจากนั้นก็มีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งมุ่งตรงมาทางหยางฟงที่ยืนรออยู่นั่นเอง

               "คารวะท่านหยางฟง ท่านต้องการที่จะเข้าไปในเขตต้องห้ามอย่างนั้นรึขอรับ"
               "ใช่แล้ว ข้าพบร่องรอยของคนเข้าไปในเขตต้องห้าม ซึ่งนั่นอาจจะเป็นบุตรชายข้าก็เป็นไปได้"

หลังจากที่พูดจบหยางฟงก็เดินนำหน้าเข้าไปในป่าต้องห้ามทันที เมื่อเดินเข้ามาเรื่อยๆก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อสายตาของหยางฟงเหลือบไปเห็นรอยเลือดบนพื้น จึงรีบวิ่งไปดู เมื่อยื่นมือไปสัมผัสก็บอกได้เลยว่าพึ่งจะหยดลงพื้นได้ไม่นานจึงได้รีบออกคำสั่งว่า

               "ช่วยกันค้นหาเร็วเข้า รอยเลือดนี้พึ่งจะหยดลงได้ไม่นาน อาจจะเป็นบุตรชายข้า ที่ได้รับบาดเจ็บ และอาจจะยังไปได้ไม่ไกล"

          จากนั้นเหล่าผู้อาวุโสและคนในตระกูลก็แยกย้ายกันไปตามหาทันที
จากนั้นไม่นานก็พบเข้ากับร่างของคุณชายหยางชุนที่นอนจมกองเลือดอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง 
          ซึ่งมีสัตว์อสูรหมาป่าทมิฬที่กำลังจะเดินเข้าไปหาร่างของหยางชุน เมื่อผู้อาวุโสเห็นดังนั้นจึงได้รีบพุ่งเข้าไปหาหมาป่าทมิฬนั่นทันที ซึ่งเมื่อหมาป่าทมิฬสัมผัสได้ถึงพลังปราณและจิตสังหาร มันจึงชะงักแล้วหยุดเดินและหันหน้ามาทางผู้อาวุโสนั่นทันที  มันแยกเขึ้ยวอันแหลมคม พร้อมกับขู่ คำรามด้วยเสียงที่ทรงพลัง 
"โฮกกก!" "แฮ่ๆ....." หลังจากที่เสียงคำรามดังขึ้นก็ทำให้หยางฟงและคนอื่นๆรีบพุ่งไปทางต้นเสียงทันที 
          เมื่อหมาป่าทมิฬที่กำลังขู่คำรามอยู่นั้น จู่ๆก็หยุดลง และหันหน้ากระโดดพุ่งไปด้านข้างทันที เพราะประสาทสัมผัสมันรับรู้ได้ไกลกว่ามนุษย์นั่นเอง
เมื่อผู้อาวุโสเห็นมันหนีไปก็ไม่ได้ตามไป แต่รีบพุ่งเข้าไปตรวจดูอาการนายน้อยทันที เมื่อจับตัวนายน้อยหงายหน้าขึ้นมาถึงกับหน้าซีดขึ้นทันที เพราะ แผลที่หน้าอกนั้นสาหัสยิ่งนัก ซึ่งเป็นรอยเล็บของสัตว์อสูรหมาป่าทมิฬนั่นเอง 
รอยบาดลึกของกงเล็บ 3 รอย พาดผ่านลำตัวบริเวณหน้าอกเป็นแนวเฉียงตะวัดจากด้านบนลงมาด้านล่างเลือดไหลนองพื้น ผู้อาวุโสรีบตรวจจับช้อมือทันทีเพื่อตรวจชีพจรดูว่ายังมีชีวิตอยู่ไหม ซึ่งก็ทำให้ผู้อาวุโสหยางอี้ทำหน้าเศร้าสร้อยสงสารขึ้นมาทันที ถึงแม้ว่านายน้อยจะมีชีวิตอยู่ตอนนี้แต่เมื่อดูจากบาดแผลและชีพจรที่อ่อนมากเนื่องจากเสียเลือดมาก และทนพิษบาดแผลไม่ไหวจนสลบไป 
          เมื่อหยางฟงผู้เป็นบิดามาเห็นสภาพของบุตรชายตนเองถึงกับเข่าอ่อนนั่งลงข้างๆบุตรชายน้ำตาไหลออกมาทันที ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมาอายุสั้นถึงเพียงนี้จากนั้นก็เอามือไปอุ้มเอาร่างของบุตรชายตนขึ้นมา ซึ่งผู้อาวุโสหยางอี้ก็ได้เล่าเหตุการณ์เมื่อมาพบกับนายน้อยให้ประมุขหยางฟงฟัง ซึ่งรับรู้ว่านายน้อยยังมีชีวิตอยู่จึงได้รีบอุ้มบุตรชายตนแล้วมุ่งกลับตระกูลทันที
เมื่อมาถึงตระกูล ก็รีบสั่งให้หมอของตระกูลหยางเข้ามาดูอาการพร้อมกับลงมือรักษา อย่างเร่งรีบ ซึ่งหมอได้บอกแก่ประมุขหยางฟงว่า

               "ท่านประมุขหยางข้าอยากให้ท่านทำใจเอาไว้บ้าง เพราะบาดแผลนั้นสาหัสยิ่งนัก แถมยังเสียเลือดไปมาก ข้าได้ใช้ยาสมานแผลและสมุนไพรต่างๆมากมายเพื่อช่วยเหลือแล้ว แต่ก็ไม่รับรองว่านายน้อยนั้นจะรอดพ้นคืนนี้หรือเปล่าข้าก็ไม่อาจรับปากท่านได้ คงต้องแล้วแต่โชคชะตาและปาฏิหาริย์ของนายน้อยเท่านั้นเอง"

         ซึ่งเวลาก็เกือบจะผ่านเลยเที่ยงคืนไปแล้ว จู่ๆก็มีเสียงของหญิงสาวคนนึงดังออกมาจากในห้องของหยางชุนพร้อมกับเสียงร้องให้ พร้อมตะโกนเรียกชื่อ หยางชุนออกมา
               "พี่หยางชุนท่านจะมาทิ้งข้าไปแบบนี้ไม่ได้นะ ท่านรับปากข้าแล้ว 
ว่าท่านจะพาข้าออกไปดูโลกภายนอกด้วยกัน ท่านอย่าจากข้าไปนะ ฮือๆฮือๆ"
          หยางฟงที่กำลังคุยกับท่านหมอถึงกับตัวแข็งทื่อไม่ไหวติง จนได้ยินเสียงร้องเรียกหยางชุนอีกครั้งถึงได้สติ แล้วรีบพุ่งเข้าไปในห้องทันที
 

     
         หยางชุน                                                                 หยางซุยหลิง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

935 ความคิดเห็น

  1. #817 The Killer Princess (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 07:45
    น้องปะหว่าาา รอดูๆ
    #817
    0
  2. #812 dday (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 11:25
    เนื้อเรื่องยังน่าติดตามเหมือนเดิม แต่!ยังมีคำผิดอยู่เพิ่มเติมคือมีคำที่ใช้ซ้ำเยอะเกิน และหวังจริงๆว่าผู้หญิงที่เสียงดังนั้น....จะไม่ใช่นางเอก
    #812
    1
    • #812-1 gamemodegta(จากตอนที่ 2)
      2 มีนาคม 2562 / 19:48
      เจ้าพูดถูกข้าก็หวังเช่นกัน
      #812-1
  3. #691 kik-kik-saranung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 09:37
    ขอบคุณครับ
    #691
    0
  4. #687 คนอ่าน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 06:31
    คำว่าซึ่งมีเยอะมากค่ะ ตั้งแต่ตอนแรกกับตอนนี้ แล้วก็คำว่าหลังจากนั้น มันอ่านแล้วขัดและน่ารำคาญมากเลยค่ะ ขอให้เปลี่ยนเป็นประโยคแบบอื่นได้ไหมค่ะ คิดว่าน่าจะไม่จำเป็นต้องมีคำว่าซึกหรือหลังจากนั้นในประโยคบอกเล่าก็ได้ค่ะ
    #687
    0
  5. #678 JomMuD (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 15:36
    ขอบคุณครับ
    #678
    0
  6. #657 shikihime (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 15:02
    พี่น้องท้องชนกันสินะ
    #657
    0
  7. #560 「William J. Smith」 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 20:10
    แหม๋ คนที่ว่านางเองคุณไม่ดูแซ่เขาเลย แซ่เดียวกัน นั้นแปลว่าต้องเป็นน้องไม่ก็ลูกพี่ลูกน้อง
    #560
    0
  8. #307 k99 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 12:30
    นางเอกออกมาเยอะ ๆๆ ชอบครับ แต่มีขอแม้ว่าต้องอยู่กับพระเอกทุกคน
    #307
    0
  9. #227 feonixsh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 23:21
    ไมนางเอกโผล่มาไวจังอ่ะ
    #227
    0
  10. #58 Waiwit (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 16:08
    นางเอกก็เอาแต่ยังไม่รีบ
    #58
    0
  11. #3 Looney00 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 17:41
    ขออย่าให้มีนางเอกเลยเพี้ยง5555
    #3
    0